All Chapters of เชลยรักทายาทมาเฟีย (25+): Chapter 11 - Chapter 20

10[AMI]พลาดท่าฉันทำอะไรไม่ถูก ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อคืน... ฉันมีอะไรกับคุณไกด์ ไม่สิ ไม่ใช่ ฉันมีอะไรกับหัวหน้ามาเฟียคู่อริของพี่ชาย!ภาขวัญส่งฉันให้พี่ชายตัวเองทำไมฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอเลยนะ ทำไมต้องทำร้ายฉันด้วย!มืิอฉันสั่นไปหมด พยายามเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นและหาทางหนี ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว มือถืออยู่ไหนฉันต้องโทรหาลูกน้องพี่เอริค!"หานี่อยู่สินะ" ฉันชะงักและค่อยๆหันไปมองที่ประตู จนเห็นร่างสูงสวมสูทเดินควงโทรศัพท์เข้ามา ขณะที่มืออีกข้างของเขาสอดล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายใจ ทันทีที่ได้สบตาคำว่า 'คุณไกด์' ไม่มีอยู่ในหัวฉันแล้ว สายตาเขาเปลี่ยนไปจากเดิม มองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับฉันเป็นขยะ"คะ คุณเป็นใครกันแน่ ทำแบบนี้ทำไม"เขาเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วยิ้มที่มุมปาก"เมื่อคืนเป็นผัวเธอ แต่ตอนนี้... เป็นคนที่เธอต้องชดใช้"ฉันรวบผ้าห่มปิดหน้าอกอย่างกระชับ กวาดตามองบอดี้การ์ดที่เดินเข้ามาสมทบทั้งน้ำตา "ฮึกๆ คุณจะให้ชดใช้เรื่องอะไรคะ เอมิไม่เคยทำอะไรให้คุณ""แต่พี่ชายของเธอ จับน้องสาวฉันไป!" เขาตวาดกร้าวจนฉันถอยหลังหลบ เขาหมายถึงภาขวัญ

12[AMI]มีคนเข้าใจ"เมื่อคืนหลับฝันดีไหมครับ" ฉันพยายามกลืนข้าวแล้วหันไปมองคนถาม "ไม่ได้ฝันค่ะ ไม่รู้หลับไปตอนไหนด้วยซ้ำ" พี่ไทน์พยักหน้า"อดทนหน่อยนะครับ ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้ เพราะผมเป็นแค่บอดี้การ์ด""ค่ะ เอมิเข้าใจ"อย่างน้อยๆก็ดีกว่าใครบางคน พอนึกถึงเขาฝนก็ตั้งเค้าขึ้นมาอีกแล้ว ลมเย็นๆพัดตีหน้าฉัน จนฉันต้องรีบกินข้าวแล้วส่งถาดคืนพี่ไทน์ น้ำที่ได้มามีแค่น้ำเปล่า ฉันรีบกินรีบถดไปนั่งที่มุมกรงเหมือนเดิม เพื่อที่จะหลบพายุลูกใหญ่ที่กำลังใกล้เข้ามาแต่ระหว่างที่ลมพัดใบไม้แห้งปลิวว่อนกลางทุ่งหญ้า ฉันก็เห็นคุณพายุเดินมาหาพร้อมลูกน้องกว่าสิบคนมารังแกอะไรฉันอีก แค่นี้ไม่พอรึไง และเมื่อพี่ไทน์ปลดล็อกกุญแจ เขาก็มาหยุดยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองหน้าฉันอย่างสมเพช"อยากเห็นสภาพตัวเองรึเปล่า ฉันจะถ่ายรูปให้ดู" ฉันหันขวับไปมองเขาตาขวาง ขณะที่มือใหญ่หยิบโทรศัพท์มือถือกดถ่ายรูปไว้รัว"อย่าถ่ายนะ หยุด!""ทำไมล่ะ? เดี๋ยวฉันรวมเป็นคอลเลคชั่นให้ ตอนพี่ชายเธอส่งตัวน้องสาวฉันกลับจะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก" ทำแบบนี้นิสัยไม่ดีเลยนะ"คุณต้องการอะไรอีกคะ แค่เอมิโดนจับไว้ในกรงยังไม่พอใช่ไหม""ฉันแค่มีคำถาม""คำ

14[AMI]ปรับตัว"งั้นตามฉันมา มีหลายอย่างในบ้านหลังนี้ที่หนูต้องรู้ รวมถึงที่พักและงานที่ต้องทำ" ฉันรีบเดินตามคุณน้าออกไป เพราะอยู่กับท่านน่าจะปลอดภัยที่สุด และโชคดีมากๆที่คุณภาคิณเดินตามออกมาด้วย ฉันแทบไม่กล้าหันกลับไปมองคนที่อยู่ในห้องนั้นเลย โดยเฉพาะคุณพายุตอนนี้เขากลายเป็นบุคคลที่อันตรายที่สุด และเพื่อการอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย ฉันต้องหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาถึงมันจะยากแค่ไหน ก็ต้องทำ ต้องทน เพราะฉันเลือกแล้ว"ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่" พอมาถึงหน้าห้องห้องหนึ่งที่อยู่บนตึกแถวหลังบ้าน คุณน้ากับคุณภาคิณก็หยุดถามฉัน"คือเอมิ...""บอกเหตุผลจริงๆมา หนูคงไม่ได้อยากร่วมมือกับพี่ชายทำแผนให้สำเร็จใช่ไหม" ฉันส่ายหน้าตอบทันที ถ้าอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ฉันคงต้องบอกความจริงเรื่องพี่เอเธอร์ อย่างน้อยๆให้คนที่ใจดีที่สุดอย่างคุณน้าและคุณภาคิณรู้ก็ยังดี "เอมิไม่รู้เรื่องแผนของพี่เอริค และที่เอมิเลือกอยู่ที่นี่เพราะผู้ชายที่ยืนข้างหลังน่ากลัวมากค่ะ""ใคร?" คุณภาคิณถาม"พี่เอเธอร์ค่ะ... พี่เอเธอร์เป็นลูกแด๊ด แด๊ดคือคนที่เก็บเรามาเลี้ยง จริงๆแล้วทั้งเอมิและพี่เอริคไม่ได้เป็นลูกหรือมีเชื้อสายขอ

16[AMI]พายุโซนร้อน"ตรงเตียงคุณพายุ เอมิเก็บหมดแล้วค่ะ""แน่ใจว่าเก็บหมด? ถ้าฉันหาเจอแม้แต่เศษผม... เธอโดน"เขามันเผด็จการสุดๆ จะบีบบังคับฉันให้ได้เลยใช่ไหม ฉันจึงไม่อยากเสี่ยงตัดสินใจเดินไปที่เตียงแทน ก่อนจะหันหลังให้เขาแล้วก้มดึงผ้าห่มออกแต่คุณพายุผลักฉันจนหน้าคะมำ"ว้าย คุณพายุ จะทำอะไร!?" "เงียบซะ!""ไม่ เอมิไม่เงียบ ปล่อยเอมิ ช่วยด้วยยยย!" เขากดท้ายทอยฉันลงบนเตียงจนบั้นท้ายตั้งฉาก และถกกระโปรงดึงแพนตี้ลงอย่างรวดเร็ว ฉันป่ายมือไปข้างหลังพยายามตีและสู้ แต่เขาไม่หยุดทำ เอื้อมแขนยาวไปคว้าถุงยางอนามัยและฉีกด้วยปาก "อย่า!"พอรูดสวมเสร็จและพร้อม มือใหญ่ก็คว้าแขนฉันรวบขึ้นเหนือหัวแล้วยึดไว้ ลำรักร้อนถูไถด้วยเอวใหญ่ ก่อนที่จะย่อลงและกระทั้นเข้าสุดแรง'ปึก!'"อึก อื้อ!! อะ เอมิเกลียดคุณ!""ฉันก็เกลียดเธอ จำไว้" เท่านั้นแหละร่างกายฉันก็สั่นกระเพื่อมไปตามแรงส่งของเขา เขาโน้มลงถาโถมความดิบเถื่อนส่งให้ จนฉันคุกเข่าต่อไปไม่ไหวนอนราบไปกับเตียงในที่สุด ซึ่งแน่นอนว่ากว่าจะผ่านจุดนั้นได้ฉันเสียน้ำตาไปเยอะมาก มันรู้สึกดี มันเสียว แต่ฉันทำใจหันไปครวญครางและมองหน้าเขาไม่ได้เลย ฉันกดหน้าลงเตียง

18[AMI]สองต่อสองทุกคนแตกตื่นหันขวับมามอง และเมื่อไฟแดงนับถอยหลังเท่านั้นแหละสามสองหนึ่ง'บรื้นนนนนนน'"ว้าย!"สองแขนกอดเอวเขาแน่นแทบจะสิงร่าง เพราะรถขับออกมาเร็วมากๆ ฉันพยายามเอี้ยวไปมองเหตุการณ์อยู่หลายครั้งเห็นคร่าวๆรางๆ จุดนั้นรถติดยาวเพราะคนขับรถเก๋งลูกน้องพี่เอเธอร์น่าจะตายคาพวงมาลัย มีคนลงจากรถโทรแจ้งตำรวจ แต่เหมือนลูกน้องคนอื่นๆที่มาด้วยจะห้ามไว้แล้วพยายามเปลี่ยนคนขับและขับหนีแทน"กูยิงคน เออ คันนั้นแหละ ตามสืบว่ามันเป็นใคร"เขาน่าจะคุยกับใครสักคนผ่านอะไรสักอย่าง ฉันได้ยินไม่ชัดเพราะเสียงท่อดังอื้อจนปวดหูและรถก็ซิกแซกปาดคันนั้นคันนี้ โหย... ฉันจะมีชีวิตรอดไหมเนี่ย! ฉี่จะราดอยู่แล้ว ทำไมอยู่กับคุณพายุในหัวเอมิมีแต่คำว่าอันตราย!"เราจะไปไหนกันคะ นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านคุณไม่ใช่เหรอ?" ฉันจำได้ว่าทางที่พี่ภาคิณพามาไม่เปลี่ยวแบบนี้ แต่เขาไม่ตอบ"คุณพายุ!""เฮ้!""ยู้วฮู้ววว!"ยิ่งฉันเรียกถามเขายิ่งขับรถเร็วขึ้น จนฉันเหนื่อยตะโกนแข่งเสียงลม จึงอยู่เงียบๆจนคุณพายุขับรถมาจอดที่บ้านพื้นที่กว้างหลังหนึ่งที่คล้ายกับสถานที่ฝึกอะไรสักอย่าง เพราะตอนเลี้ยวเข้าไปฉันเห็นสนามยิงปืนด้วย"ที่นี