All Chapters of อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3): Chapter 41 - Chapter 50

Chapter 41หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนภายในรถเงียบสงบลง อีกทั้งคู่กรณีก็ชิ่งหนีไปแล้ว ทั้งสี่คนก็เดินทางมายังห้างสรรพสินค้า เพราะไม่มีคนบาดเจ็บ จะมีก็แต่สร้อยคอของยาหยีที่มันขาด ทำเอายาหยีเจ็บที่ใจยิ่งกว่าเจ็บตัวเสียอีก เพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจกับเธอเป็นอย่างมากพอถึงห้างสรรพสินค้าปุ๊บ ยาหยีก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังร้านจิวเวลรี่เพื่อเอาสร้อยคอไปซ่อมทันที หลังจากนั้นก็แยกตัวกลับบ้านความจริงแล้วถ้ามาดูหนังกับแป้งร่ำเพียงสองคน เธอก็อาจจะไปดูหนังต่อ แต่ที่เลี่ยงกลับบ้านเพราะมันคงไม่เหมาะนัก หากไปดูหนังเป็นคู่แบบนั้น เธออาจจะดูเยอะหรือคิดมากไป แต่ก็นั่นแหละอยากให้เกียรติคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีเมื่อเดินทางมาถึงอาณาเขตเตชะอมรทรัพย์ ก่อนจะเข้าบ้านก็แวะไปรับยูริจากบ้านเจ๊จันทร์เจ้า จากนั้นก็อุ้มยูริเข้ามาในบ้าน แล้วปล่อยยูริลงพื้นให้เดินอย่างอิสระ ส่วนเธอก็เดินไปตรงกระจก ล้วงหยิบสร้อยคอออกจากกระเป๋า แล้วเพ่งมองสร้อยสีเงินจี้อักษรภาษาอังกฤษด้วยความรู้สึกใจชื้น เพราะทางร้านสามารถซ่อมได้แบบไม่มีที่ติราวกับว่ามันไม่เคยเสียหายมาก่อนปลายนิ้วเรียวเล็กลูบไล้ลงบนจี้ที่สลักชื่อวายุด้วยความคิดถึง ก่อนที่จะสวมใส่ส

Chapter 43ในยามเที่ยงคืน แทนที่ยาหยีจะนอนหลับพักผ่อน แต่เธอกลับลุกขึ้นมานั่งกอดเข่า ใช้นิ้วปัดหน้าจอมือถือเลื่อนอ่านแชตที่ส่งไปหาเขาด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ เพราะข้อความยังไม่ถูกเปิดอ่านสามวันมานี้ยาหยีนอนไม่ค่อยหลับ ในหัวของเธอเอาแต่คิดเรื่องของเขา เพราะไม่รู้ว่าเขาเจ็บป่วย ไม่สบาย หรือเป็นอะไร ถึงได้เงียบหายไปแบบนี้“เมี้ยว” ยูริกระโดดขึ้นบนเตียง เอาหัวฟู ๆ ถูไถตรงข้อเท้าขาว ๆ พร้อมทั้งร้องเมี้ยว ๆ ไม่หยุดราวกับจะบอกยาหยีให้รู้ว่ายังมีมันที่อยู่เคียงข้างเสมอ“เราไปห้องพระกันเถอะยูริ ไปขอพรให้ปะป๊าแคล้วคลาดปลอดภัย” ยาหยีเอามือลูบหัวยูริ ก่อนที่จะอุ้มยูริไปที่ห้องพระชั้นสองจะมีห้องนอนใหญ่ ห้องนอนเล็ก ห้องพระ และห้องมุมสุด ซึ่งห้องมุมสุดตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน เธอก็ยังไม่เคยเข้าไปยาหยียืนอยู่หน้าห้องพระ แล้วหันไปมองประตูห้องมุมสุดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือผลักเปิดประตูเข้าไปในห้องพระต่อให้เขาจะไม่อยู่หรือตอนนี้เธอจะอยู่ในสถานะภรรยา ก็ไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายกับห้องที่เขายังไม่อนุญาตให้เข้าไปหลังจากเข้ามาในห้องพระแล้ว ยาหยีก็อุ้มยูรินั่งข้าง ๆ ก่อนที่จะก้มกราบพระสามครั

Chapter 45หนึ่งชั่วโมงต่อมา...หลังจากพากันไปแตะห้วงสวรรค์ถึงสองยก วายุก็ลงไปเอากระเป๋าเดินทาง เมื่อยาหยีเห็นวายุลากกระเป๋าเข้ามาในห้องแต่งตัว เธอก็ลุกจากเก้าอี้ตรงโต๊ะกระจกเครื่องแป้งเดินไปหาเขา“เดี๋ยวหนูช่วยค่ะเฮีย” ยาหยีเข้าไปช่วยจัดเสื้อผ้าใส่ตู้บิลต์อิน จนกระทั่งไปเห็นมือถือของเขาหน้าจอแตกยับ เธอก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาดูอย่างครุ่นคิด ‘ที่เขาไม่ติดต่อมาหาเธอเพราะมือถือของเขาพังงั้นเหรอ?’ เมื่อวายุเห็นยาหยีมองมือถือของเขาด้วยท่าทางเหม่อลอย วายุก็เอ่ยถาม “คิดอะไรอยู่?”“เพราะมือถือพังเหรอคะ เฮียถึงไม่โทร ไม่อ่านไลน์หนู”“หนูโกรธเฮียหรือเปล่าที่เฮียไม่กลับไทยตามสัญญา” เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่เขากลับถามเธอแทน“หนูไม่โกรธค่ะ แต่หนูเป็นห่วงเฮียมากกว่า กลัวว่าเฮียจะไม่สบาย กลัวว่าเฮียจะได้รับบาดเจ็บ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเฮีย ตอนนี้เฮียกลับมาบ้านอย่างปลอดภัย หนูโคตรดีใจเลยค่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับสบายใจเท่าไรนัก เพราะแชตของหนูหนักขวา เฮียช่วยอ่านแชตของหนูหน่อยได้ไหมคะ” ยาหยีผละตัวเดินไปเอามือถือของเธอ แล้วส่งมือถือให้เขาอ่านไลน์ยาหยี : เฮียหายไปไหนคะยาหยี : หนูเป็นห่วงเฮียมาก ๆ เ

Chapter 47@บ้านวายุ23.00 น.“นอนไม่หลับเหรอ ฮื้ม” วายุเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ดิ้นยุกยิกอยู่ในอ้อมกอดของเขา “หนูคิดถึงยูริ หนูกลัวว่ายูริจะเป็นอะไรขึ้นมาอีก” ถึงคุณหมอจะบอกว่ายูริปลอดภัยแล้วก็ตาม แต่ยูริก็ยังรอดูอาการต่ออีกหนึ่งคืน เธอก็เลยอดที่จะเป็นห่วงยูริไม่ได้“ตอนนี้ยูริปลอดภัยแล้ว หนูน่ะนอนพักผ่อนได้แล้ว” “หนูนอนไม่หลับค่ะ เวลาหนูหลับตาทีไร หนูเห็นแต่ภาพที่ยูริโดนหมาตัวนั้นกัดจนเลือดอาบเลย”“เฮียคงต้องฉีดยานอนหลับให้หนูสักเข็มซะแล้วละ หนูจะได้นอนหลับฝันดี”“หนูไม่ไปฉีดยาที่โรงพยาบาลแล้วนะคะ”“ยานอนหลับตัวนี้ ไม่ต้องถึงมือหมอหรอก เดี๋ยวเฮียฉีดให้เอง”“ไม่เอา อื้อ ~” กว่าจะเข้าใจความหมายการฉีดยาของเขา ก็โดนปากหยักประกบจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้ว และในเวลาต่อมายาหยีก็โดนเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ฉีดเข้ากลางกายอย่างหนักหน่วง จนทำให้ยาหยีร้องครวญครางอย่างเสียวซ่าน ซึ่งพอโดนฉีดยาหลาย ๆ เข็มเข้ายาหยีก็หลับไปในที่สุด@วันต่อมา...19.00 น.“ไปด้วยกันไหม เดี๋ยวเอายูริไปฝากให้เจ๊จันทร์เจ้าดูแลให้ก่อน” วายุเข้ามาโอบกอดยาหยีจากทางด้านหลังหลวม ๆ ที่ตอนนี้หญิงสาวนั่งเฝ้ายูริไม่ห่าง“หนูอยากดูแลยูริด้วยตัวเ

Chapter 49ภายในห้องนอนกว้าง หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์เพียงลำพัง ขยับตัวไปอีกฝั่งตามความเคยชิน แล้วยื่นมือคลำหาคนข้างกาย เพื่อหวังโอบกอดเฉกเช่นทุกคืน แต่พอหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่า เปลือกตาสวยจึงปรือตาตื่น เพราะนึกขึ้นได้ว่าวายุไปงานเลี้ยงรุ่นยังไม่กลับเมื่อหยิบมือถือบนหัวเตียงขึ้นมาดูเวลา เห็นว่าตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว ยาหยีก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ จึงกดโทรหาเพื่อเช็กให้มั่นใจว่าเขานั้นยังปลอดภัยดี แต่เมื่อกดโทรออก แล้วไม่สามารถติดต่อวายุได้ ยาหยีก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุเหมือนครั้งที่รถคว่ำ พอความเป็นห่วงมันล้นอก จนไม่สามารถนอนต่อได้ ยาหยีก็เลยลุกเดินออกจากห้อง แต่แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัย รีบลงบันไดไปชั้นล่าง เมื่อเห็นไฟสว่างจ้าออกมาจากห้องรับแขก ทั้งที่จำได้ว่าก่อนเข้านอนไม่ได้เปิดไฟห้องนี้ไว้ฟู่! ยาหยีถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาด้วยสภาพร่างกายที่ไร้การบาดเจ็บ แต่ในขณะที่กำลังยืนมองเขาอยู่เงียบ ๆ พลางคิดไปด้วยว่า เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมเธอถึงไม่ได้ยินเสียงรถ หญิงสาวก็ต้องหยุดคิดสิ่งเหล่านั้น