All Chapters of อยากเป็นเมียที่เฮียรัก 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 3/3): Chapter 111 - Chapter 120

Chapter 111สองอาทิตย์ต่อมา... ในขณะที่เครื่องบินกำลังทะยานสู่ฟากฟ้า ยาหยีได้มองลงมาดูไร่นิธิรดาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “หนูจะมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่บ่อย ๆ นะคะ มาครั้งหน้าหนูจะพาลูกมาด้วย” ยาหยีมองไปยังสุสานพ่อแม่ของเธอด้วยความรักและความคิดถึงสุดหัวใจ “เดี๋ยวผมจะพายาหยีและหลานมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ทุก ๆ ปีเลยนะครับ” วายุเอามือลูบหัวยาหยีด้วยความรักหลังจากยาหยีออกจากโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เขาก็ได้เกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปอยู่กรุงเทพฯ เหมือนเดิม เพราะที่ไร่ค่อนข้างห่างไกลจากโรงพยาบาล แต่บ้านที่กรุงเทพฯ อยู่ใกล้โรงพยาบาลมากกว่า และถึงแม้ตอนนี้ยาหยีจะปลอดภัยจากอาการแท้งคุกคามแล้วก็ตาม แต่เขายังไม่วางใจนัก เพราะอะไรมันก็ไม่แน่นอน เขาก็เลยคิดว่าการอยู่ใกล้ ๆ หมอและอยู่ใกล้โรงพยาบาลน่าจะปลอดภัยที่สุด “เฮียจะพาหนูมาที่ไร่ปีละครั้งเองเหรอคะ” ยาหยีทำหน้ายู่ใส่วายุทันที“หนูอยากมาเมื่อไรก็บอก แต่ต้องหลังจากคลอดเจ้าตัวเล็กแล้วนะ”“โอเคค่ะ น่ารักที่สุด” “น่ารักขนาดนี้ บอกรักเฮียให้ชื่นใจหน่อยสิ” “หาว...ง่วงนอนจังเลย” นับตั้งแต่วันที่เธอยอมให้โอกาสกับเขา วายุมักจะอ้อนวอนขอให้เธอบอกรักเขาเสม

Chapter 113“หนูสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยครับ” วายุมองเรือนร่างยั่วยวนด้วยแววตาหื่นกระหาย เขาไม่เห็นเธอเปลือยกายนอนบนเตียงแบบนี้เป็นเดือนแล้วพอได้เห็นหุ่นยั่วยวนเต็มตาอีกครั้ง เขาแทบอยากจะกระโจนเข้าใส่เธอ แล้วโยกสะบัดเอวกระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าใส่รูเล็ก ๆ ให้หนำใจเสียเหลือเกิน แต่ทว่าก็ได้แค่คิด เพราะไม่สามารถเอาอารมณ์ดิบเถื่อนมาปลดปล่อยกับยาหยีได้ เพราะลูกอาจจะได้รับอันตราย เขาจึงคลานเข่าเอาขาคร่อมอยู่ตรงใบหน้าสวย แล้วจับหัวหยักสีแดงเถือกถูไถริมฝีปากบาง แค่เพียงได้สัมผัสปากเล็ก เขาก็กระสันเสียวจนแทบคลั่ง จึงไม่รอช้าที่จะดันลำแกร่งเข้าไปในโพรงปากเล็ก“อ๊าาาา ซี้ด” ใบหน้าหล่อเหลาแหงนหน้าซู้ดปากครางด้วยความเสียวซ่าน เมื่อแก่นกายสัมผัสกับน้ำลายและปลายลิ้นเล็ก แล้วไหนจะฟันขาว ๆ ครูดโดนลำแกร่งอีก ทำเอาเขาแทบจะปลดปล่อยน้ำสวาทออกมาเพียงแค่สอดลำแกร่งเข้าโพรงปากเท่านั้น “อ๊าาาา” วายุเปล่งเสียงครางไม่หยุด เมื่อยาหยีเอามือจับพวงไข่กลม ๆ บีบเคล้นเบา ๆ แถมยังดูดท่อนเอ็นผลุบเข้าออกปากอย่างรัวเร็ว จนทำให้เขาเผลอกระแทกเอวเข้าใส่โพรงปากอย่างถี่ยิบ เพียะ! ยาหยีเอามือตีที่ขาของเขาและผลักเขาออกอย่

Chapter 115@คลับ20.00 น.ก่อนหน้าที่เขาจะมาคลับ ในระหว่างที่กำลังนอนกอดยาหยีที่เพนต์เฮาส์ พัตเตอร์ที่รู้ข่าวว่าเขากลับมากรุงเทพฯ แล้ว ก็โทรชวนเขามาหาที่คลับ อ้างว่ามีธุระสำคัญจะคุยด้วย “เฮียขา” ยาหยีจับมือวายุเอาไว้ ในขณะที่เขากำลังจะลงจากรถ “ครับ” วายุหันกลับมายกมือลูบหน้ายาหยีด้วยความรัก“พอเฮียโกนหนวดโกนเคราออกแล้ว เฮียหล่อจังเลยค่ะ มาให้หนูหอมแก้มหน่อยเร็ว” ตั้งแต่ออกจากเพนต์เฮาส์เธอแอบมองเขาตลอดทางเลย จนตอนนี้อดใจไม่ไหวที่จะหอมแก้มสากสักฟอด “มากกว่าหอมแก้มก็ทำเลยครับ”พอวายุเอียงหน้าเข้าหาเธอโดยไม่อิดออด ยาหยีก็ยื่นหน้าไปพรมจูบใบหน้าหล่อเหลาด้วยความรักการกลับมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้มันดีกว่าที่ผ่านมามาก ๆ เธอตัดสินใจไม่ผิดเลยที่ให้โอกาสเขาอีกครั้ง เพราะตอนนี้เธอมีความสุขมาก ๆ ที่ได้อยู่กับเขา “ชื่นใจจังเลยค่ะที่รักของหนู”“ไหน ๆ ก็เรียกเฮียว่าที่รักแล้ว บอกรักเฮียให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” “เฮียก็บอกรักหนูก่อนสิคะ” ยาหยียักคิ้วแล้วทำหน้าทะเล้นใส่เขา“เฮียรักหนูมาก ๆ เลยนะครับยาหยี”“หนูก็รักเฮียมากเช่นกันค่ะ” “โคตรชื่นใจเลย เมียบอกรักแล้ว” ว่าจบ เขาก็จับล็อกใบหน้าสวยมาประกบจูบปาก

Chapter 117วันต่อมา...15.00 น.“ยูริครับ มาหาป๊าเร็ว” วายุเอ่ยเรียกยูริด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทว่ายูริกลับเมินและไม่ยอมเข้าใกล้วายุแม้แต่น้อย“ยูริยังงอนเฮียอยู่เหรอคะ” ยาหยีที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัว มองไปที่ยูริด้วยความเอ็นดู เพราะไม่ว่าวายุจะเรียกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ทว่ายูริกลับทำเมินราวกับว่าไม่ได้ยินที่วายุเอ่ยเรียก“ถ้ายูริงอนป๊า งั้นป๊าไม่ให้ยูริไปเกาะด้วยนะ” พอยูริโดนวายุขู่ เจ้าแมวแสนรู้ก็เดินเข้ามาวายุทันที “เมี้ยว”“หายงอนป๊าได้แล้ว ป๊าขอโทษนะลูก” วายุอุ้มยูริมานั่งบนตัก แล้วเอามือลูบหัวยูริด้วยความอ่อนโยน เรื่องวันนั้นเขาเองก็รู้สึกผิดกับยูริมาโดยตลอด ที่ยูริถูกยี่หวาทำร้าย แต่เขากลับเข้าข้างยี่หวาอย่างไม่ลืมหูลืมตา“เมี้ยว” ยูริร้องขึ้นแล้วเอาหัวถูไถที่ขาของวายุอย่างออดอ้อน“ถ้ายูริหายงอนป๊า เดี๋ยวป๊าหาเมียให้เอาไหม”“หยุดความคิดเฮียเดี๋ยวนี้เลย หนูจะให้ยูริอยู่เป็นโสดตลอดไป” ยาหยีรีบพูดขัดขึ้นทันที“ถ้ายูริมันโสด เดี๋ยวยูริมันจะมีลูกไม่ทันใช้นะ”“อย่าไปคิดแทนมัน ยูริมันอยากโสดไปตลอดชีวิต”“เนอะยูริ หนูอยากโสดใช่ไหมครับ” ว่าแล้วยาหยีก็อุ้มยูริออกจากตักวายุทันที

ตอนพิเศษ 14 ปีผ่านไป... 14 กุมภาพันธ์ ลีโอ เด็กชายวัยสามขวบ นั่งกอดอกบนม้านั่งชิงช้า แล้วทำสีหน้าเซ็งที่แม้จะเลิกเรียนแล้ว แต่ต้องมานั่งรอน้องสาวฝาแฝดที่จะเอาดอกกุหลาบไปให้รุ่นพี่ ป.2 “ยืนบิดอะไรนักหนาวะซีน่า รีบเอาดอกกุหลาบไปให้พี่ฉลามดิเดินมานู่นแล้ว” ลีโอรบเร้าน้องสาวฝาแฝดที่ยืนตัวบิดเขินเป็นไส้เดือน ไม่ยอมเอาดอกกุหลาบไปให้ฉลามสักที ทั้งที่ตอนนี้ฉลามเดินตรงดิ่งไปยังรถหรูของทางบ้านที่มารอรับแล้ว “ซีน่าไม่กล้า” ซีน่าหันมาหาพี่ชายฝาแฝดด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนัก“งั้นก็กลับบ้าน ป๊ากับม้ามารอรับแล้วเนี่ย”“ไม่กลับ ซีน่ายังไม่ได้ให้ดอกกุหลาบกับพี่ฉลามเลย”“มึงก็รีบเอาไปให้พี่ฉลามสิซีน่า มายืนบิดแบบนี้ วันนี้พี่ฉลามจะได้ดอกกุหลาบของมึงไหม” ลีโอกัดฟันพูดด้วยความมันเขี้ยวน้องสาวของเขาสุด ๆ ที่เพิ่งจะอายุเพียงแค่สามขวบ แต่ทำตัวแรดตั้งแต่เด็ก “งั้นซีน่าเอาดอกกุหลาบไปให้พี่ฉลามเลยนะ”“มึงรีบไปเถอะซีน่า ก่อนที่พี่ฉลามจะขึ้นรถกลับบ้านซะก่อน” “พี่ลีโอให้กำลังใจซีน่าหน่อยสิ”“เออ...สู้ ๆ รีบวิ่งไปดิ” ลีโอลุกจากม้านั่ง แล้วเดินมาดันซีน่าให้เดินไปหาฉลามทันทีและเมื่อเด็กหญิงตุ้ยนุ้ยผิวขาวราวกับน