เพียะ!“โอ๊ย” พัตเตอร์นิ่วหน้าส่งเสียงร้อง เมื่อถูกคนตัวเล็กขยับตัวออก แล้วตีที่ต้นแขนข้างที่โดนไม้เบสบอลฟาดมาเมื่อคืน“ขอโทษ เค้าลืมว่าตัวเองเจ็บแขน”เห็นใช้กำลังแขน ขา และเอวอย่างหนักเมื่อคืน ก็นึกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรเสียอีก พอเช้ามาดันทำหน้าเจ็บปวดเสียอย่างนั้น“หายโกรธพี่ได้แล้วนะ มันโคตรเจ็บตรงนี้เลยรู้ไหมตอนที่ถูกเมินอะ” มือหนาชี้ไปยังอกข้างซ้ายของตัวเอง พลางทำหน้าเศร้า “พี่ชอบเธอมานานแล้ว แต่ติดคำว่าพี่ชายไง เลยไม่กล้าพูดตรง ๆ”“ตัวก็ออกจะโต ทำเป็นใจเสาะไปได้”“สรุปหายโกรธพี่รึยังครับ”“หายแล้วค่า ให้เอาทั้งคืนขนาดนี้ เค้าไม่ปล่อยตัวเองไปไหนหรอก ยังไงก็ช่วยรับผิดชอบเลี้ยงดูเค้าด้วย”“ได้สิ งั้นไปเก็บเสื้อผ้าแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันเลย”“เอาจริงดิ เค้าแค่ล้อเล่นเองนะ” เธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจริงจังขนาดนี้“พูดจริงนะ ไปทำเรื่องย้ายออกแล้วมาอยู่ด้วยกันเถอะ ไม่อยากอยู่ห่างกันเลย”“งอแงเป็นเด็กไปได้ ยังไงก็ต้องห่างค่ะ นี่ก็ปิดเทอมแล้ว เค้าว่าจะกลับบ้าน”พัตเตอร์ใจหายวาบ ลืมไปเลยว่าเมื่อคืนพากันไปเที่ยวเพราะสอบวันสุดท้าย ตอนนี้ก็ปิดภาคเรียนแล้ว นักศึกษาส่วนใหญ่ก็กลับบ้านไปหาครอบครัว เธอเอ
Terakhir Diperbarui : 2026-01-13 Baca selengkapnya