All Chapters of หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก: Chapter 11 - Chapter 20

น้ำเสียงทุ้มน่าฟังทำให้หานเชี่ยนหนิงชะงัก นางลังเลว่าสมควรจะหันกลับไปหรือไม่ เพราะรอบกายยามนี้มีเพียงความเงียบงัน อาจเพราะนางเดินเข้ามายังส่วนใน ดังนั้นจึงไร้เงาของผู้คนโดยสิ้นเชิง“แม่นางหาน”อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้จักนาง ดังนั้นจะหนีก็คงไม่ทันแล้ว ทางเลือกเดียวก็คงได้แต่หมุนกายไปเผชิญหน้า“หากข้ามารบกวนท่านต้องขออภัยด้วย ข้าเพียงเดินชมดอกอวี้หลิงมาเรื่อยๆ กระทั่งมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว”“ข้าหาได้ต้องการตำหนิเจ้า อย่าได้เข้าใจผิด” ร่างสูงเดินอ้อมแนวต้นอวี้หลิง ก่อนหยุดลงตรงหน้าหญิงสาวหานเชี่ยนหนิงเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้าด้วยความตกตะลึง “ท่าน...ท่าน”นางพูดไม่ออก ไม่คาดคิดว่าจะได้พบชายหนุ่มอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์น่าขายหน้าถึงสองครั้งสองครา“ดีใจที่รู้ว่าเจ้ายังจำข้าได้” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ได้ยินใต้เท้าบอกว่าบุตรสาวสองคนจะมาส่งอาหารกลางวันเพื่อเลี้ยงต้อนรับ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง”รอยยิ้มของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกขัดเขิน หากไม่ใช่เพราะมือใหญ่ผายมือให้นางออกเดิน หาไม่นางคงไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรและต้องวางมือวางไม้ไว้ตรงไหนเส้นทางที่เขาชี้นำให้นางออกเดิน ก็คือเส้นทางที่นางเ

มือใหญ่ส่งบังเหียนม้าให้ผู้ติดตาม ก่อนน้ำเสียงตำหนิจะดังขึ้น “น้องเล็ก เจ้าเอาแต่ใจเกินไปแล้ว จัดงานเลี้ยงน้ำชาเอิกเกริกเช่นนี้โดยไม่...” สายตาคมกริบก็กวาดมองไปยังเบื้องหลังผู้เป็นน้องสาว คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนสบตากับน้องสาวเป็นเชิงถาม“พี่ใหญ่ข้าจะแนะนำให้รู้จัก สหายคนอื่นๆ ของข้าท่านรู้จักแล้ว แต่แม่นางทั้งสองท่านนี้เพิ่งย้ายมา นางก็คือบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองที่ข้าเคยเล่าให้ท่านฟัง”หานเชี่ยนหนิงและหานเยี่ยนหรงย่อกายให้อีกฝ่ายอย่างมีมารยาท“หนิงเอ๋อร์ หรงเอ๋อร์ นี่พี่ชายของข้าเอง หวังฟู่”“เรียกข้าว่าพี่ฟู่เถิด”รอยยิ้มหล่อเหลาของหวังฟู่ ทำให้หานเยี่ยนหรงกะพริบตาปริบๆ นางเหมือนกับมองเห็นประกายระยิบระยับจากรอยยิ้มนั้น หากแต่เมื่อเทียบกับใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมของบุรุษอีกคน นางกลับโอนเอนไปทางอีกฝ่ายมากกว่า เพราะนางรู้สึกถูกชะตากับหยางอวี่มากกว่าหวังฟู่ใช่แล้ว...นางคล้ายมองเห็นประกายของความพึงพอใจจากดวงตาของหวังฟู่ ทันทีที่ชายหนุ่มมองมายังพี่สาวของนาง ทั้งยังมองออกถึงจุดประสงค์ของสตรีแซ่หวังในทันทีอีกด้วย!!!“พี่ใหญ่เมื่อวานคุณหนูหลิวบอกว่างานเลี้ยงน้ำชาครั้งนี้ เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ของ

บุรุษทั้งสองสบตากันนิ่ง ราวกำลังพยายามอ่านความคิดของกันและกัน กระทั่งหวังฟู่เป็นฝ่ายหลบตาก่อน “เช่นนั้นก็รบกวนท่านหัวหน้ามือปราบแล้ว”มองดูคนของทางการยังคงง่วนกับการเก็บหลักฐาน หวังฟู่พลันหาทางถ่วงเวลา ทั้งนี้ก็เพื่อให้คนของตนไปแจ้งบิดา ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางไปถึง“ท่านไปกับข้าเช่นนี้ ที่นี่...”“คนของข้ารับมือได้ ที่สำคัญคือต้องตรวจสอบให้แน่ชัด หากผู้ตายเป็นหัวขโมยและมีพรรคพวก เกรงว่าพวกเขาอาจย้อนเข้ามาขโมยของอีก”“ท่านช่างรอบคอบ เรื่องความปลอดภัยของผู้คนเมืองอันหยางต้องรบกวนท่านแล้ว” หวังฟู่พยักหน้า“อย่างไรก็ต้องขอบคุณคุณชายหวังที่ให้ความร่วมมือ นับจากวันนี้สถานที่แห่งนี้คงต้องห้ามเข้าชั่วคราว เพราะที่นี่นับเป็นที่เกิดเหตุ”“เกรงใจไปแล้ว หากท่านต้องการสิ่งใดตระกูลหวังจะร่วมมือเต็มที่”“เช่นนั้นก็ขอบคุณล่วงหน้า”หยางอวี่ประสานมือคำนับ จากนั้นก็โบกมือให้คนของตนปิดกั้นพื้นที่ ระหว่างกำลังเดินตามหวังฟู่ไปขึ้นม้า ดวงตาของเขากวาดมองไปยังหญิงสาวมากมาย ก่อนบอกกล่าวให้พวกนางกลับบ้านได้“คุณหนูทั้งสอง ข้าจะอารักขาท่านกลับจวน ใต้เท้ารู้แล้วว่าท่านอยู่ที่นี่” หูพานก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

หานลู่หัวเราะออกมาก่อนหยิบตะเกียบขึ้นอีกครั้ง เขาเคร่งเครียดมาตั้งแต่เช้า หลังจากได้รับรายงานจากเจ้าหน้าที่ชันสูตรก็ยิ่งปวดศีรษะมือปราบทั้งสี่เองก็ออกไปยังที่เกิดเหตุ จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับเข้ามา เขากำลังมองหาใครสักคนพูดคุยปรึกษา บุตรสาวตนโตของเขาก็มาหาพอดีหญิงสาวหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นพิจารณา คิ้วเรียวขมวดแน่น สัญลักษณ์ที่ทั้งดูคุ้นตาและไม่คุ้นตา ทำเอานางรู้สึกสับสน นางมั่นใจว่านางเคยเห็นแต่จำไม่ได้ว่าที่ไหน“ที่น่าประหลาดใจก็คือหนึ่งในสัญลักษณ์นั้น เป็นสัญลักษณ์ที่อยู่บนกล่องปิ่นปักผมของแม่นางหวัง”เมื่อมองดูอักษรที่ถูกวงกลมก่อนกำกับเลขหนึ่งเอาไว้ คิ้วเรียวของหานเชี่ยนหนิงพลันมุ่นลง นางเองก็เหมือนจะเห็นสัญลักษณ์นี้บนกล่องไม้สลักลายคราแรกนางคิดว่าคุ้นตาเพราะเหตุผลนี้ แต่เมื่อมองดูสัญลักษณ์ที่มีเลขสองกำกับ นางกลับยิ่งครุ่นคิด ดูอย่างไรนางก็รู้สึกว่าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้มาก่อน เพียงแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกหลังจากปรนนิบัติบิดากินมื้อเที่ยงเสร็จ หานเชี่ยนหนิงก็เดินออกมาด้านหน้าเรือนรับรอง นางกวาดสายตาไปโดยรอบ กระทั่งหมุนกายตั้งใจจะเดินออกมาขึ้นรถม้า ไหล่เล็กชนเข้ากับอกแกร่งของหยางอวี่ที่จง

“แต่ข้าเป็นห่วงท่านแม่กับหรงเอ๋อร์ ดูเหมือนกลุ่มควันนั่นใกล้กับทิศทางของ...”นั่นคือทิศทางเดียวกันกับ ‘บ้านของนาง’“ข้าไปดูเอง ข้าจะไปด้วยตัวเอง เจ้ากลับเข้าไปบอกใต้เท้า หากเขาอนุญาตเจ้าค่อยไปพร้อมเขา นั่งรถม้าไปกับใต้เท้า...”ใบหน้าห่วงกังวลของเขาทำให้หญิงสาวเม้มปาก “เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”มือใหญ่ยื่นออกไปกุมมือของนางแน่นคราหนึ่ง “ไม่ต้องกังวลหากเกิดอะไรขึ้นข้าจะช่วยหานฮูหยินกับหรงเอ๋อร์ออกมาด้วยตัวเอง”เอ่ยจบเขาก็เดินเร็วๆ ออกไปขึ้นม้า ก่อนควบม้าทะยานออกมาจากที่ว่าการ เบื้องหลังยังมีเจ้าหน้าที่หลายคนติดตามไปด้วยช่วงหลังๆ มานี้เหตุการณ์ไฟไหม้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง เจ้าหน้าที่มีน้อยต้องรับมือกับหลายเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเล็กไปจนถึงเรื่องคดีความหากเป็นเมืองหลวงแน่นอนย่อมแยกย่อยไปเป็นหน่วยงานต่างๆ แต่อันหยางเป็นแต่เพียงเมืองเล็กๆ ดังนั้นจวนว่าการจึงรับหน้าที่ดูแลทั้งหมดยังเดินไปไม่ถึงด้านในหานเชี่ยนหนิงก็พบกับบิดา ดังนั้นทั้งสองจึงนั่งรถม้าออกมาพร้อมกัน นางรีบบอกเรื่องที่หยางอวี่ขี่ม้าออกไปก่อนหน้านี้ให้บิดารับรู้ ซึ่งทันทีที่ได้ยินหานลู่ก็ถอนหายใจออกมา“ดี ดียิ่ง” แม้ดวงตาของเขาจะเต็มไปด้วยค