Semua Bab หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก: Bab 31 - Bab 40

“มีอะไรหรือ”“แม่นางหวังรออยู่ด้านนอกขอรับ นางบอกว่าผ่านมาได้ยินว่าคุณหนูหานอยู่ที่นี่ ดังนั้นนางจึงอยากแวะมาทักทาย”หยางอวี่หันไปมองหญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหลัง “จะพบนางหรือไม่”“มาถึงที่แล้ว ไม่พบคงเสียมารยาท”หานเชี่ยนหนิงตอบเสียงเบา ก่อนเดินออกไปด้านหน้าจวน เพราะที่นี่นับเป็นที่เกิดเหตุซึ่งกันคนนอกเข้าออก ดังนั้นหวังอิงลี่จึงต้องคอยอยู่ด้านนอก“หนิงเอ๋อร์ ได้ยินว่าเจ้าอยู่ที่นี่จึงแวะมาทักทาย”ท้ายประโยคหวังอิงลี่ส่งยิ้มให้หยางอวี่ “คารวะท่านหัวหน้ามือปราบ ไม่คิดว่าท่านเองก็อยู่ที่นี่ เมื่อเช้าส่งของว่างไปที่ว่าการ เพราะคนของท่านบอกว่าวันนี้ท่านคงไม่ไปที่สระหลิว”หยางอวี่เพียงตอบนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณหนูหวังช่างมีน้ำใจ แต่ข้ามีเรื่องทำมากมายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กลับไปยังจวนว่าการ”เขาโกหกตาใสจนหานเชี่ยนหนิงแทบอยากจะปรบมือให้ เมื่อครู่มิใช่เพิ่งมาจากที่นั่นพร้อมนางทั้งยังกินบะหมี่ไปชามโตหรอกหรือ ตอนนี้กลับมาบอกว่ายังไม่ได้กลับจวนว่าการ ช่าง...มองดูเขาขยิบตาให้ หานเชี่ยนหนิงพลันพูดไม่ออก“อาหารว่างเหล่านั้น เจ้าหน้าที่หลายคนคงซาบซึ้งในน้ำใจของแม่นางยิ่ง” ความหมายก็คือเขาไม่ได้

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้ได้ไปนั่งดื่มน้ำชากับคุณหนูหวัง ข้าเกิดนึกขึ้นได้ว่าท่านหัวหน้ามือปราบถูกย้ายมาจากเมืองหลวง ท่านพ่อเคยเล่าว่าเขาถูกย้ายมาเพราะเคยต้องโทษ”“ที่แท้ก็เพราะเหตุนี้” หานลู่ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “เขานับเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง เป็นคนที่มีความซื่อสัตย์ภักดี รับใช้ข้างกายฮ่องเต้มานาน แน่นอนว่าฐานะของเขาย่อมมีคนมากมายคอยเพ่งเล็ง การที่เขาเลือกปฏิเสธตำแหน่งราชบุตรเขยนั้น ความจริงพ่อเองก็เข้าใจ”“อย่างไรหรือเจ้าคะ”“ตำแหน่งราชองครักษ์หากอยากเกษียณเมื่อไรก็ย่อมเป็นไปได้ หากแต่ฐานะราชบุตรเขยนั้นคิดจะเลิกก็เลิกได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ ราชสำนักในวันหน้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากเขาเลือกข้างถูกต้อง แน่นอนว่าแม้เป็นเพียงราชบุตรเขย แต่เขาก็นับว่ามั่นคงปลอดภัย หากไม่เล่า” หานลู่ส่ายหน้า“ฮ่องเต้เมตตาไว้ใจเขา แต่กับคนอื่นเล่าจะคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือไม่ ไม่อาจล่วงรู้”หานเชี่ยนหนิงพยักหน้า “แล้วท่านพ่อคิดว่าการที่เขาเลือกที่จะจากเมืองหลวงมาเช่นนี้ ในใจของเขายังคงภักดีหรือไม่เจ้าคะ”หานลู่มองบุตรสาวด้วยสายตาประหลาดใจ “เจ้าถามได้น่าสนใจยิ่ง ตอนแรกพ่อเองก็สงสัยเช่นเจ้า แต่หลังจากได้พ

หานเชี่ยนหนิงหลุดหัวเราะออกมา “ไม่ใช่เจ้าค่ะ”หยางอวี่ยื่นมือออกไปคว้าถุงหอมอีกใบมาจากมือหญิงสาว ซึ่งนางเองก็มองการกระทำของเขาด้วยความสงสัย กระทั่งมองเห็นมือใหญ่ บรรจงผูกถุงหอมใบนั้นเข้ากับสายคาดเอวของตน หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม“นี่จึงจะเหมาะ” รอยยิ้มหล่อเหลาซึ่งอยู่ใกล้จนชิด ทำให้หานเชี่ยนหนิงตาพร่า นางเม้มปากแน่นก่อนก้มหน้าหลบ ใบหน้าร้อนผ่าวทำให้นางเดาได้ว่าตนคงหน้าแดงก่ำอย่างไม่ต้องสงสัย“ขะ...ข้าสมควรกลับได้แล้ว”“เชี่ยนเชี่ยน” หยางอวี่คว้าข้อมือของนางเอาไว้ เมื่อมั่นใจว่านางไม่รีบร้อนเดินหนีก็ปล่อย ร่างสูงขยับถอยเว้นระยะให้นางสองก้าวจากนั้นก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน“รู้ใช่หรือไม่ว่าเจ้าสามารถไว้ใจข้าได้”ได้ยินดังนั้นหานเชี่ยนหนิงพลันสะดุ้ง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับเขานิ่ง พยายามมองหาว่าคำพูดนั้นแฝงนัยหรือไม่ และนางก็ต้องตระหนก ราวกับว่านางไม่อาจปิดบังสิ่งใดจากเขาดวงตาคู่งามส่องประกายขึ้น หานเชี่ยนหนิงยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “ข้าก็หวังว่าข้าจะไม่เชื่อใจคนผิดเจ้าค่ะ”“เช่นนั้น...” คิ้วเข้มมุ่นลงทั้งที่เขาตั้งใจจะเอ่ยบางอย่าง แต่กลับรั้งประโยคนั้นกลับไปพร้อมใบหน้าเคร่งเครียด “เช่น

ประโยคของเขาทำให้เหงื่อเย็นๆ ของนางหลั่งออกมา นางเข้าใจไม่ผิด บุรุษตรงหน้าเป็นคนของเผิงอ๋องและการที่เขาจับนางมาเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าข่าวที่นางเป็นคนพบกล่องไม้ของอันจง อดีตเจ้าเมืองอันหยาง เล็ดลอดออกไปแล้วเพียงแต่...หลายวันมานี้นางระมัดระวังตัวเพราะรู้ว่าถูกจับตามอง ดังนั้นนางมั่นใจว่าไม่มีใครรู้เรื่องแผ่นหนัง แม้แต่กับเสี่ยวจิ่นผู้เป็นสาวใช้ก็ไม่มีทางรู้“ท่านต้องการสิ่งใดจากข้ากันแน่ แม้ข้าเป็นคนพบกล่องไม้ใบนั้น แต่ข้าก็ได้มอบมันออกไปแล้ว”“ไม่ต้องกังวล หลายวันมานี้ข้าบังเอิญรู้มาว่าเจ้าสนิทสนมกับหัวหน้ามือปราบที่เพิ่งย้ายมา”ได้ยินประโยคนั้นของเผิงเยว่ หัวใจของหานเชี่ยนหนิงหล่นวูบ หรือว่า...นางจะไว้ใจคนผิด!!! “เกิดอะไรขึ้น”ทันทีที่กลับมาถึงยังที่ว่าการ หยางอวี่ก็รับรู้ถึงความวุ่นวายในทันที ร่างสูงก้าวเข้าไปด้านในด้วยความสงสัย แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของหานลู่ ชายหนุ่มกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ“มือปราบหยาง กลับมาก็ดีแล้ว เชี่ยนเชี่ยนหายตัวไป!” หานลู่เอ่ยด้วยท่าทีที่ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ “ข้าให้หรงเอ๋อร์ไปอยู่กับฮูหยิน กลัวว่านางจะรู้และอาการป่วยทรุดลงอีก”“ท่

“แล้วหัวหน้ามือปราบเล่า” เผิงเยว่เอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เขาหันมาสบตากับหญิงสาวที่อยากจะรู้คำตอบเดียวกันนี้“เอ่อ...ยังรั้งอยู่ในกำแพงเมืองขอรับ”น้ำเสียงไม่มั่นใจนั้นทำให้เผิงเยว่ขมวดคิ้ว เขาหันไปมองคนของตนที่ก้มหน้าหลบสายตา “เจ้ามั่นใจหรือ”“ล่าสุดคนของเราพบเขาที่กำแพงเมืองขอรับ คนสนิทของเขารวบรวมคนของทางการออกค้นหา ตัวเขายังไม่ได้ไปจากกำแพงเมือง”ได้ยินดังนั้นเผิงเยว่ก็หันไปมองคนสนิทของตน “เจ้าไปด้วยตัวเอง หยางอวี่ผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา ข้าต้องมั่นใจว่าเขาอยู่ในเมืองจริง อ้อ...” ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวตรงหน้า มือใหญ่ยื่นออกไปดึงถุงหอมสีน้ำเงินมาจากหญิงสาวหานเชี่ยนหนิงอุทานออกมาเสียงหนึ่ง นางเอื้อมมือไปหมายคว้าถุงหอมใบนั้นคืนมา“ได้ยินมาว่าเจ้าเย็บถุงหอมแบบเดียวกันขึ้นสองใบ” เผิงเยว่ยิ้มที่มุมปาก “ดูเหมือนแม่นางหานจะปักใจกับมือปราบหยางแล้วกระมัง”นางยังคงจดจ้องถุงหอมในมือของชายหนุ่มนิ่ง“นำสิ่งนี้ไปให้หยางอวี่”“ชะ...เช่นนั้นข้าขอรบกวนให้ท่านบอกเขาประโยคหนึ่ง”“แม่นางเชิญกล่าว” เผิงเยว่มองนางนิ่ง“ถุงหอมสองใบที่ข้าเย็บ หนึ่งมอบให้เขา หนึ่งอยู่ที่ข้า หากเขายังคงมั่นคงหนักแน่น