หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก

หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก

last update최신 업데이트 : 2026-01-22
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
59챕터
2.2K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

'หานเชี่ยนหนิง' บุตรสาวคนโตของหานลู่ เจ้าเมืองอันหยาง นางเป็นหญิงสาวผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่บนหลักของเหตุผลและความเป็นจริง ชีวิตนางเรียบง่ายและไร้ความวุ่นวาย กระทั่งการย้ายมาของหัวหน้ามือปราบ 'หยางอวี่' ชะตาชีวิตของนางก็เปลี่ยนไป หญิงสาวไหนเลยจะคาดคิดว่านางก็คือเหตุผล ให้ชายหนุ่มหลบเร้นออกมาจากความวุ่นวายของวังหลวงและราชสำนัก

더 보기

1화

บทที่ 1

[이혼합의서, 이미 사인했어. 내일 보낼게.]

핸드폰 알림음이 울리자, 하제나는 무심결에 화면을 들여보았다.

멍하니 메시지를 바라보던 제나의 눈동자가 서서히 흐려졌다.

촛불 아래서 흔들리는 불빛에 그녀의 길고 가느다란 속눈썹이 살짝 떨렸다.

고개를 들자, 식탁 위에 놓인 저녁 식사는 이미 차갑게 식어 있었다.

식탁 중앙엔 초 두 개가 꽂힌 생일 케이크가, 불도 켜지지 않은 채 덩그러니 놓여 있었다.

오늘은 제나의 스물세 번째 생일이었다.

하지만 함께 보내기로 했던 남편은 오지 않았고, 대신 도착한 건 너무도 특별한 생일 선물이었다.

띠링-

그때, 또 다른 알림음과 함께 실시간 뉴스 속보가 화면을 채웠다.

<충격! 톱배우 윤세린, HB그룹 대표 차경후와 저녁 식사... 과거 연인 관계 복원설?>

제나는 미간을 좁히며 곧바로 기사를 클릭했다.

잠시 후, 화면에 사진 한 장이 떠올랐다.

우아하고 아름다운 여인과, 기품 넘치는 잘생긴 남자가 고급 레스토랑에서 마주 앉아 있었다.

식당의 조명이 유난히 로맨틱했던 탓일까. 아니면 사진의 각도가 절묘했던 걸까.

두 사람이 서로를 바라보는 눈빛은, 마치 오랜 시간을 돌아 다시 사랑을 마주한 연인의 시선 같았다.

제나는 손에 쥔 핸드폰을 더욱 세게 움켜쥐었다.

손가락 마디가 하얗게 변할 만큼 힘이 들어갔고, 가슴 한구석이 답답하게 막혀왔다.

창밖으로는 매서운 바람이 몰아치고 있었고, 도로 위엔 눈이 소복이 쌓이고 있었다.

그녀는 말없이 캐리어를 들고 나와 트렁크에 실었다. 모든 걸 정리할 때가 되었다는 듯, 조용히 집을 나섰다.

제나와 차경후, 세 해를 함께했던 결혼 생활은, 결국 그 남자의 첫사랑이 돌아오며 조용히 끝을 맞이했다.

...

빵!

갑작스러운 경적 소리가 제나의 귓가를 찢듯 울렸다.

정신을 차렸을 땐 이미 늦었다.

차 한 대가 그녀를 향해 거침없이 돌진해 오고 있었다.

그리고 그 순간—

제나의 의식이 그대로 끊겼다.

...

한 달 뒤, 어느 병원의 VIP 병실.

간신히 목숨을 건진 제나는 조용히 자신의 SNS 로그를 읽고 있었다.

그때, 병실 문이 열렸다.

제나는 몸을 일으키며 핸드폰을 옆 테이블 위에 내려놓고 환하게 웃었다.

“연주야, 오늘은 또 무슨 맛있는 걸 가져왔어...”

하지만 말은 끝나기도 전에 뚝 끊겼다.

문 앞에 서 있는 남자의 외모는, 도저히 현실이라 믿기 힘들 만큼 비현실적으로 수려했기 때문이다.

정갈한 이목구비, 마치 한 폭의 그림처럼 완벽한 얼굴.

그리고 그 깊고도 날카로운 눈동자엔, 차가운 달빛 아래 고요히 고인 우물 같은 서늘함이 담겨 있었다.

그는 맞춤 제작된 비스포크 정장을 입고 있었고, 키는 190cm에 가까운 장신이었다.

그 위압적인 기품과 냉랭한 분위기는 방 안 전체를 단숨에 장악했다.

그는 말없이 제나를 내려다보고 있었다.

표정 하나 변하지 않았지만, 그 시선은 마치 살을 에는 칼날처럼 냉정했다.

제나는 그를 조심스레 바라보다가, 어렵게 입을 열었다.

“저기... 누구시죠?”

남자는 희미하게 입꼬리를 올렸다.

하지만 그 미소엔 온기라고는 전혀 없었고, 차가운 눈빛 속엔 복잡하고 알 수 없는 조소가 스며 있었다.

“수작 부리는 건 좋은데, 네 목숨까지 걸 만큼 멍청하게 굴진 마.”

그는 무심한 표정으로 짧은 한숨을 내쉰 뒤, 제나에게 서류 한 장을 툭 내던졌다.

“이혼합의서야. 난 이미 서명했어.”

차가운 말과 함께, 그는 단 한 치의 망설임도 없이 돌아섰다.

그 순간, 제나는 모든 걸 깨달았다.

눈앞의 이 남자는 바로 한 달 동안 자신이 병원에 누워 있는 동안 단 한 번도 얼굴을 비추지 않았던, 바로 그 남편. 차경후였다.

제나는 경후가 문을 나서려는 찰나, 조용히 입을 열었다.

“나... 기억을 잃었어.”

그 말에 경후의 발걸음이 멈췄다.

그의 깊고 어두운 눈동자가 잠시 미묘하게 흔들렸다.

“...하제나, 또 기억 상실이야?”

‘또...?’

‘그럼, 예전에도 내가 기억을 잃은 적이 있었던 거야?’

제나가 묻기도 전에, 경후가 차갑게 말을 던졌다.

“자해 공갈에, 기억 상실, 교통사고까지... 하제나. 그렇게 이리저리 수 쓰면서도 겨우 이런 방법밖에 안 떠올랐어?”

그 시간 동안 제나는 비서 우연주를 통해, 자신이 어떤 사람이었는지 조금씩 알게 되었다.

그리고... 차경후를 붙잡기 위해 얼마나 어리석고 비굴한 짓들을 해왔는지도.

‘그래, 내가 사랑에 미쳐 바보 같은 짓을 한 건 사실이야. 하지만 이 남자가 쓰레기인 것도 부정할 수 없는 진실이지!’

“이제 안 그래.”

제나는 담담한 얼굴로 또렷하게 말했다.

“걱정 마. 이번엔 당신 붙잡으려는 수작 아니야. 퇴원하면 바로 이혼할 거니까.”

경후의 눈썹이 미묘하게 꿈틀렸다. 믿기 힘든 말을 들은 듯, 그의 표정이 순식간에 굳었다.

곧이어 남자의 눈빛이 깊어지며, 눈앞의 제나를 천천히, 유심히 바라보기 시작했다.

제나는 여전히 아름다웠다.

정교하고도 사랑스러운 이목구비, 흠잡을 데 없는 얼굴. 안색은 창백했지만, 그럼에도 여전히 눈이 부셨다.

경후는 시선을 거두지 않은 채, 낮고 차가운 목소리로 물었다.

“방금... 뭐라고 했어?”

남자의 시선을 정면으로 마주한 순간, 제나의 심장이 반사적으로 움츠러들었다.

기억은 사라졌는데, 몸은 본능적으로 반응하고 있었다.

‘이 남자... 설명할 수 없을 만큼, 날 위축되게 만들어.’

‘...’

제나는 기억을 잃었지만, 인터넷 기사들과 연주의 설명, 그리고 자신이 남긴 단편적인 SNS 기록의 조각들을 통해 대략적인 상황은 파악할 수 있었다.

경후에게는 소꿉친구이자 첫사랑인 여자가 있었고, 두 사람은 약혼 직전까지 갔었다고 했다.

하지만 그 사이에 제나가 끼어들어, 결국 그의 아내 자리를 차지하게 됐다.

그 후로도 경후는 계속해서 이혼을 원했지만, 제나는 온갖 수단을 동원해 끝까지 그를 붙잡았다고 한다.

제나가 가장 많이 접한 기사들은, 경후가 다른 여자들과 얽혀 만들어낸 숱한 스캔들이었고, 그 다음으로 자주 눈에 띈 건, 연회장에서 그의 여자들과 실랑이를 벌이는 자신의 모습이었다.

결국 그녀는 막장 드라마에나 나올 법한, 저열하고 치졸한 수법으로 남자를 빼앗아 재벌가의 껍데기뿐인 아내 자리에 앉은 셈이었다.

그리고 핸드폰을 열어본 제나는, 자신의 생일날 경후가 보낸 이혼 요구 문자와 그날 밤 다른 여자와 저녁을 먹었다는 기사를 나란히 확인했다.

너무 큰 충격이었을까.

결국 제나는 생일날 교통사고를 당했다.

그 사고로 심하게 머리를 다쳐 한 달 가까이 의식을 잃었고, 며칠 전 겨우 깨어났지만... 기억은 돌아오지 않았다.

더 기막힌 건, 자신이 병원에 있는 동안 ‘남편’이라는 사람은 단 한 번도 찾아오지 않았다는 사실이었다.

그랬던 그가 이제 와서야 모습을 드러내, 아무렇지도 않게 이혼을 요구하고 있다.

‘정말... 우습고도 비참하네.’

제나는 한없이 깊고, 차가운 경후의 눈을 바라보며 담담히 말했다.

“이혼해줄게.”

그 말을 들은 순간, 경후의 검은 눈동자가 마치 바람에 일렁이는 호수처럼 살짝 흔들렸다.

그러나 그 미묘한 동요는 이내 흔적도 없이 사라졌다.

경후는 단 한순간도 시선을 떼지 않은 채, 제나를 가만히 응시했다.

마치 그녀의 말이 진심인지, 거짓인지 확인이라도 하려는 듯한 눈빛이었다.

그리고 한동안 침묵을 지키던 그는, 마침내 천천히 입을 열었다.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
59 챕터
บทที่ 1
เมืองอันหยาง ราชวงศ์ซาง รัชสมัยฮ่องเต้อี้หลงทุกหัวมุมในเมืองอันหยางยามนี้ เรื่องที่ชาวบ้านต่างก็กำลังให้ความสนใจ ล้วนหนีไม่พ้นใต้เท้าหานลู่ ท่านเจ้าเมืองคนใหม่ที่เพิ่งจะย้ายมาประจำการข่าวลือบอกต่อกันมาว่าใต้เท้าหานผู้นี้เป็นคนที่ท่านเสนาบดีเสิ่นชื่นชมเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นคนซื่อสัตย์เถรตรง ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม ชาวบ้านเมืองอันหยางต่างก็พากันตื่นเต้นยิ่งนักเมืองอันหยางห่างไกลจากเมืองยินที่เป็นเมืองหลวง ใต้เท้าเจ้าเมืองคนเดิมเป็นขุนนางกังฉิน ชาวบ้านต่างก็เดือดร้อนจนกระทั่งทนไม่ไหวจนร้องเรียนไปยังเมืองหลวง กระทั่งมีการส่งผู้ตรวจการมาอย่างลับๆ จึงสามารถหาหลักฐานเอาผิดเจ้าเมืองผู้นั้นได้หลังจากเล็งเห็นแล้วว่าจวนสำหรับเจ้าเมือง อยู่ภายในที่ว่าการเมืองอันหยาง หานลู่ก็ตัดสินใจซื้อคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลกันนัก เพราะเขาไม่ต้องการให้ฮูหยินและบุตรสาวทั้งสองต้องเข้าไปอยู่ในเรือนรับรองของเจ้าเมืองเขาตั้งใจแล้วว่าจะลงหลักปักฐานที่เมืองอันหยางแห่งนี้ หลังจากที่เขาเกษียณจากการเป็นขุนนาง เนื่องจากตอนนี้น้องชายของเขาแต่งฮูหยิน เขาจึงหมดห่วงเรื่องคนดูแลบิดาและมารดาความจริงเขาอยากได้ค
더 보기
บทที่ 2
“ขณะที่เมืองหลวงกำลังเฉลิมฉลองพิธีเสกสมรสขององค์หญิงหมิงจู ท่านเสนาบดีกลับส่งตัวเขาออกมาจากเมืองหลวง นี่นับเป็นการแก้ปัญหาที่ชาญฉลาด เขาเป็นหัวหน้าราชองครักษ์ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน แต่ถึงอย่างนั้นใครจะคิดว่าเขาจะกล้าปฏิเสธ เฮ้อ!”“แต่ข้าน้อยว่าเขาอาจคิดถูก เป็นขุนนางยังมีวันเกษียณออกมาจากราชสำนัก หากแต่การเป็นราชบุตรเขยนั้นต้องใช้ชีวิตภายใต้สถานการณ์ที่ไม่แน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นใครจะคิดว่าเขาจะกล้าปฏิเสธฮ่องเต้ นั่นมิเท่ากับรนหาที่หรอกหรือ เอ...หรือเขาคิดว่าเป็นที่โปรดปรานแล้วฮ่องเต้คงไม่...”หานลู่ส่ายหน้า “ข้าเคยพบเขาสองครั้ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนหนักแน่นมั่นคง คิดว่าเขาคงยอมรับโดยดีหากฮ่องเต้ทรงพระราชทานโทษตายให้”ถงหลี่ขมวดคิ้ว “ท่านคิดเช่นนั้นหรือขอรับ”“เอาไว้เจ้าพบเขาเจ้าจะรู้”มองดูใต้เท้าของตนมั่นอกมั่นใจปานนั้น ถงหลี่ไหนเลยจะกล้ากล่าวอะไรออกมาอีก เขาได้แต่หวังว่าเมืองอันหยางคงไม่วุ่นวายจนรับมือไม่ได้เรื่องคดีความต่างๆ นั้นเขามั่นใจว่ารับมือได้ แต่องค์หญิงหมิงจูผู้นั้น เขาไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะตามหยางอวี่มาหรือไม่ข่าวลือที่องค์หญิงหมิงจูชื่นชมในตัวหยางอวี่ แน่นอนมีขุนนางใ
더 보기
บทที่ 3
“หรงเอ๋อร์เจ้ามานี้สิ” หานเชี่ยนหนิงกวักมือเรียกน้องสาว “วันนี้ท่านพ่อบ้านเบิกเงินไปจ่ายค่าทำสวนเรือนท่านแม่ แต่ในนี้ไม่มีลงบันทึก”“ข้าลืมไปเลย!” หานเยี่ยนหรงอุทานออกมาทันที “พี่ใหญ่ข้าผิดเอง ท่านคงไม่ได้ตำหนิท่านพ่อบ้านนะเจ้าคะ”“ยัง แต่ครั้งหน้าระวังด้วย บัญชีต่างๆ ต้องรอบคอบกว่านี้”หานเยี่ยนหรงกอดแขนผู้เป็นพี่สาวก่อนซบใบหน้าเข้าหาอย่างออดอ้อน “ข้าไหนเลยจะละเอียดรอบคอบเท่าพี่ใหญ่ เรื่องบัญชีข้าไม่ถนัดแม้แต่น้อย”“ไม่ถนัดไม่ได้หมายความว่าทำไม่ได้ เจ้าเรียนรู้เอาไว้ให้มาก ต่อไปในอนาคตย่อมทำได้ดีขึ้น บัญชีรายรับรายจ่ายหากไม่ระวังเกิดปัญหาขึ้นมาจะยุ่งไปกันใหญ่”“ข้าทราบแล้ว แต่ว่า...” ใบหน้าที่เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มมองผู้เป็นพี่สาว “ข้าไม่อยากให้พี่ใหญ่ออกเรือนเลย ทำไมตระกูลหานของเราต้องมีกฎนี้ด้วย มีอย่างหรือบุตรคนโตต้องเป็นฝ่ายแยกเรือนออกไป ไม่ยุติธรรมสักนิด”หานเชี่ยนหนิงยิ้มกว้าง “ไม่ยุติธรรมต่อใครเล่า”“ข้าอย่างไรเล่าเจ้าคะ!” หานเยี่ยนหรงตอบอย่างมั่นใจ “ทั้งท่านและข้าอยู่แบบนี้ ออกเรือนแล้วยังอยู่ด้วยกันไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากแยกจากท่านเลยสักนิด”“ไม่อยากแยกจากพี่ใหญ่ หรือเพราะเจ้าขี
더 보기
บทที่ 4
นางมองสาวใช้ของตนด้วยสายตาคาดคั้น เคยได้ยินข่าวลือเรื่องน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามายังเมืองอันหยาง นางไหนเลยจะไม่รู้เท่าทัน เพราะทันทีที่มารดาล่วงรู้ก็ดวงตาเป็นประกาย“คือ...” เสี่ยวจิ่นยิ้มแหย “ฮูหยินบอกว่าไม่เชื่อก็ไม่สมควรลบหลู่ ดังนั้น...”หานเชี่ยนหนิงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง มองสาวใช้ตัวน้อยของตนที่แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ยังร่วมมือกับมารดาของนางเป็นอย่างดีแล้ว หญิงสาวก็ได้แต่จนใจนางรู้ว่ามารดาและคนในบ้านหวังดี แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่คิดว่าทุกคนจะกังวลเรื่องนางถึงเพียงนี้ “ท่านแม่ให้เจ้าทำเช่นไร”“หลอกล่อให้ท่านไปไหว้พระเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปเถิด ไปรอท่านแม่กับหรงเอ๋อร์ที่นั่นก็แล้วกัน”“เจ้าค่ะ” เสี่ยวจิ่นกระวีกระวาดเข้ามาพยุงผู้เป็นนายเห็นท่าทีเช่นนั้นหญิงสาวก็อดที่จะค้อนให้อีกฝ่ายไม่ได้ “ดีใจถึงเพียงนั้นเลยหรือ”“โธ่ คุณหนูใหญ่ เรื่องนี้เป็นที่ร่ำลือกันในเมืองหยางอัน หากไม่มีมูลจะมีคนพูดถึงหรือเจ้าคะ ไม่แน่ว่าน้ำพุนั่นอาจศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ก็ได้นะเจ้าคะ”“เจ้าเองก็อยากให้ข้าออกเรือนถึงเพียงนี้เลยหรือ”“มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ เพียงแต่หากได้พบคนดีๆ ก็นับเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ
더 보기
บทที่ 5
คนในครอบครัวของนางมักจะเรียกนางว่า ‘เชี่ยนเชี่ยน’ คนนอกและบ่าวไพร่เรียกนางอย่างให้เกียรติว่า ‘คุณหนูใหญ่’ ไม่มีใครเรียกนางว่า ‘หนิงเอ๋อร์’ มาก่อนถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่ได้กล่าวอะไร เพียงฟังบทสนทนาที่หญิงสาวกลุ่มนี้ชี้ชวนให้นางสนใจ กระทั่งมารดาและน้องสาวมาถึง หานเชี่ยนหนิงเพียงแนะนำให้ทุกคนรู้จักพอเป็นมารยาท จากนั้นจึงขอตัวกลับ โดยอ้างว่ามารดาสุขภาพไม่ใคร่จะดีจูเซวี่ยถิงรู้นิสัยของบุตรสาวทั้งสองคนดี ดังนั้นนางจึงอือออเป็นอย่างดีก่อนแยกตัวออกมาจากสตรีกลุ่มนั้น“นี่มันอะไรกันหรือพี่ใหญ่” หานเยี่ยนหรงมองพี่สาวที่กำลังพยุงมารดาอยู่อีกฝั่งนางอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองกลุ่มคนด้านหลัง กระทั่งกวาดสายตามองการแต่งกายงดงามของแต่ละคนด้วยความประหลาดใจ“พวกนางรู้จักท่านได้อย่างไร”“เห็นชัดว่าเมืองเล็กๆ แห่งนี้ข่าวสารช่างทั่วถึงและรวดเร็วยิ่ง”หานเชี่ยนหนิงถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ระหว่างที่นางกับผู้เป็นน้องสาวพยุงมารดาเดินลงบันไดมานั้น ยังมีกลุ่มคนอีกกลุ่มกำลังเดินขึ้นไปไหว้พระขอพรเช่นกันจูเซวี่ยถิงตามองตามคนกลุ่มนั้น แต่หูยังคงฟังบทสนทนาของบุตรสาวทั้งสองคน กระทั่งหานเยี่ยนหรงสังเกตเห็น “ท่านแม่ มีอะ
더 보기
บทที่ 6
จวนว่าการเมืองอันหยางในเวลานี้ครึกครื้นยิ่ง เนื่องจากสี่มือปราบจากเมืองหลวงเพิ่งเดินทางมาถึง หานลู่ผู้เป็นเจ้าเมืองไม่ได้รีบร้อนให้คนทั้งสี่ปฏิบัติหน้าที่ในทันที เนื่องจากตามกำหนดการแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสามวันจึงจะถึงวันรายงานตัว“อย่างไรเสียก็ใช้เวลาอีกสามวันที่เหลือสำรวจเมืองอันหยางให้ทั่ว ทำความคุ้นเคยเอาไว้”“ขอบคุณใต้เท้า” หยางอวี่รับคำจากนั้นก็พาคนของตนทั้งสามออกไปจากห้องไม่ถาม และไม่สงสัยว่าเหตุใดจวนท่านเจ้าเมืองจึงถูกปรับปรุงให้เป็นเรือนพำนักของเจ้าหน้าที่ เนื่องจากรู้มาก่อนแล้วว่าหานลู่ใช้เงินของตนซื้อคฤหาสน์หลังใหม่เอาไว้ในเมืองอันหยาง ทั้งยังตั้งใจจะลงหลักปักฐานในเมืองนี้อย่างถาวรหลังเกษียณ“ใต้เท้า” ถงหลี่ที่เอาแต่ยืนเงียบกระซิบ ทั้งที่มือปราบทั้งสี่เดินออกไปแล้วครั้งนี้เขานับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ คนผู้หนึ่งกลับยังสามารถข่มขวัญผู้อื่นได้ เพียงแค่ก้าวเข้ามายืนนิ่งๆ และเอ่ยเพียงไม่กี่ประโยคใบหน้าของหยางอวี่แม้หล่อเหลาโดดเด่น แต่กลิ่นอายรอบตัว กลับทำให้รู้สึกกริ่งเกรงและกีดกันผู้คนไม่ให้เข้าใกล้ เป็นกลิ่นอายแห่งความน่ากลัว ซึ่งแม่แต่เขาที่ไม่ได้สนทนากับอีกฝ่ายโดยตรงยั
더 보기
บทที่ 7
นิ่งไปเล็กน้อยหูพานกลับยิ้มออกมาที่มุมปาก “ที่ข้าศรัทธาคือท่านและพี่น้องของเราหาใช่ราชสำนัก”“กลับไปพักผ่อนเถิด” หยางอวี่ยิ้มบางๆ ก่อนตอบออกมาแล้วปิดประตูมองดูประตูที่ค่อยๆ ปิดลงหูพานได้แต่ถอนหายใจ เขาจำนนในคำพูดเมื่อครู่ของหยางอวี่ ‘ไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม มีแค่สิ่งที่ตัดสินใจไปแล้ว’“เอาเถิด ข้าเชื่อใจท่านมาจนถึงวันนี้ เช่นนั้นข้าก็จะเชื่อต่อไป”มองย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนแผ่นดินที่หยางอวี่และเสนาบดีเสิ่นวางแผนร่วมกัน เขาให้ตื่นตะลึงระคนเลื่อมใสยิ่งนักจะมีผู้ใดปราดเปรื่องไปกว่านี้อีก หูพานไม่อาจให้คำตอบได้จริงๆ การปฏิเสธฮ่องเต้นับว่าไม่ง่าย เพราะองค์หญิงหมิงจูนั้น นับเป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจของราชวงศ์ ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่กล้าล่วงเกินอีกทั้งฮ่องเต้เองก็ทรงรักใคร่ ทะนุถนอมและตามใจนางยิ่งกว่าองค์รัชทายาท แน่นอนว่าเรื่องที่ต้องพระทัยหยางอวี่นั้น คนทั้งเมืองหลวงย่อมตระหนัก และต่างก็มั่นใจว่าหยางอวี่ไม่มีทางหลุดรอดไปได้หากมิใช่ว่าเผิงอ๋องผู้เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ฮ่องเต้คิดก่อกบฏ แม้สามารถจับกุมได้ครั้งหนึ่ง แต่กลับยังคงหนีออกมาได้โดยมีขุนนางบางส่วนให้ความช่วยเหล
더 보기
บทที่ 8
ใบหน้าสลบไสลแม้มอมแมมไปบ้าง แต่กลับไม่อาจบดบังความงดงามทั้งภายในและภายนอกของนางเอาไว้ได้วันนั้นเขาจำได้ว่าเป็นคนช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้หญิงสาว แต่ก่อนที่นางจะฟื้นคืนสติ เขากลับตัดสินใจจากมาโดยหาได้รู้ไม่ว่านางเป็นบุตรสาวตระกูลใดนับจากเหตุการณ์ไฟไหม้ผ่านไปหลายเดือน ไม่คาดคิดว่าจะได้พบนางอีกครั้ง และครั้งนี้ทำให้เขาตัดสินใจในที่สุด จำได้ว่าเขากำลังขี่ม้าออกนอกเมืองกับหูพานกลับต้องชะงักด้านหน้าห่างออกไปจากถนนสายหลักของเมืองยิน ณ ป่าท้อซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่งนั้น บนต้นท้อยังมีร่างของหนึ่งเด็กน้อยกับหนึ่งสาวงามนั่งอยู่เบื้องล่างมีเด็กน้อยอีกคน พร้อมกับสาวใช้เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเป็นกังวลเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยทั้งสองประสานกันดังลั่น เสียงปลอบประโลมของหญิงสาวยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาคาดเดาเรื่องราวได้อย่างง่ายดายเด็กน้อยคงปีนป่ายต้นท้อขึ้นไปอย่างนึกสนุก จากนั้นจึงลงมาไม่ได้ ร้อนถึงหญิงสาวที่ผ่านมาพบเข้าจึงปีนขึ้นไปปลอบโยนและช่วยเหลือเพียงแต่...เขาเดาไม่ออกเลยว่าสตรีงดงาม ทั้งยังท่วงท่าเรียบร้อยเช่นนั้น จะกล้าปีนป่ายต้นไม้ อีกทั้งนางจะช่วยเด็กน้อยผู้นั้นให้ลงมาอย่างปลอด
더 보기
บทที่ 9
นางกระแอมแก้ขัดเขิน จากนั้นจึงหันมาขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้สนทนากันมากกว่านั้น หญิงสาวพลันหันไปตามเสียงเรียก‘เชี่ยนเชี่ยน’มองไปยังอีกฝั่งของป่าดอกท้อ สตรีวัยกลางคนพร้อมกับเด็กสาวกำลังมองมายังจุดที่พวกเขาอยู่หยางอวี่มองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตรงหน้า ซึ่งเป็นจังหวะที่สายลมพัดพาเอาเส้นผมยาวสลวยปอยหนึ่งมาหาเขา มือใหญ่ยื่นออกไปอย่างเผลอไผล แต่ถึงอย่างนั้นกลับชะงักเมื่อสาวใช้นางนั้นเอ่ยขึ้นเสียก่อน‘ฮูหยินกับคุณหนูรองเรียกแล้ว เรากลับกันเถิดเจ้าค่ะ’‘เช่นนั้น...’หญิงสาวหันมาตั้งใจจะขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือนางเอาไว้ แต่นางกลับพบว่าชายหนุ่มทั้งสองเดินจากไปแล้ว มองแผ่นหลังองอาจในชุดสีเขียวเข้ม จากนั้นจึงละสายตากลับมาเพราะมารดาเรียกอีกครั้ง‘เชี่ยนเชี่ยน เรากลับกันเถิด’‘เจ้าค่ะท่านแม่’เสียงตอบรับนั้นทำให้หยางอวี่หมุนกายกลับไปมองนางอีกครั้ง หูพานเองก็ไม่ต่าง เขาหันกลับไปก่อนมองหญิงสาวสลับกับหยางอวี่รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นมาที่มุมปาก‘นั่นมิใช่หานฮูหยินหรอกหรือ’‘หานฮูหยิน’ หยางอวี่เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายเป็นเชิงถาม‘ใต้เท้าหาน หานลู่อย่างไรเล่า’หยางอวี่ส่งเสียงตอบรับก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลั
더 보기
บทที่ 10
ไม่รอให้ผู้เป็นพี่สาวกล่าวอะไร หานเยี่ยนหรงจึงรีบบอก เนื่องจากเรื่องอื่นนางพอจะยอมได้ แต่เรื่องของมารดาที่เพิ่งอาการดีขึ้นนั้น นางไม่อยากให้ผู้ใดหรือเรื่องใดเข้าไปรบกวน“อ้อ เช่นนั้นก็น่าเสียดายยิ่ง”แม้ถ้อยปฏิเสธจะไร้เยื่อใยไปบ้าง แต่หญิงสาวทั้งสองที่ล่วงรู้ความเคลื่อนไหวของจวนตระกูลหานย่อมเข้าใจดี อาการป่วยของหานฮูหยินนับจากเข้าเมืองอันหยางมานั้น ไม่มีใครในเมืองไม่ทราบทั้งยังเข้าใจดี ดังนั้นจึงไม่มีใครเข้ามาขอพบ ทั้งนี้ก็เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนหานเชี่ยนหนิงได้แต่ลอบถอนหายใจ อาการของมารดานั้นยังคงใช้เป็นข้ออ้างได้ หากแต่หลังจากบังเอิญพบหญิงสาวทั้งสองที่วัด ข้ออ้างนี้กลับไม่อาจใช้ได้อย่างแนบเนียนนักแต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แก้ตัวให้ผู้เป็นน้องสาว เพราะจะอย่างไรการแก้ตัวก็รังแต่จะยิ่งทำให้ทั้งสองมองน้องสาวของนางในทางที้ไม่ดี“เชิญด้านในเถิด” หานเชี่ยนหนิงผายมือด้วยรอยยิ้มจวนท่านเจ้าเมืองที่ตกแต่งเรียบง่าย แต่ยังคงให้กลิ่นอายแห่งขุนนางราชสำนัก ทำให้หญิงสาวทั้งสองของตระกูลใหญ่เมืองอันหยางชื่นชม ข้าวของตบแต่งภายในจวน ทุกอย่างล้วนผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดี อีกทั้งทุกอย่างล้วนให้กลิ่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status