All Chapters of หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“สามชั่วยามแล้วป่านนี้ยังไม่พบตัว” เสี่ยวซูถอนหายใจ“อยู่ต้องพบตัว ตายต้องพบศพ” เหวินเคอเอ่ยเสียงแข็ง “หัวหน้าไม่มีทางเป็นอะไรง่ายๆ”“ท่านรับมือที่นี่ อย่างไรเสียก็ต้องจับตาดูเผิงเยว่เอาไว้จนกว่าหูพานจะกลับมาพร้อมกับคนของท่านเสนาบดี ข้าจะออกตามหาหัวหน้าเอง” เสี่ยวซูพยักหน้าให้สหายของตนอีกห้าคนพวกเขาทุกคนยังไม่ได้พัก หากแต่ก็ไม่มีใครร้องขอเนื่องจากรู้ดีว่าเวลาไม่คอยท่า หากช้าหยางอวี่กำลังรอคอยความช่วยเหลืออาจเกิดเรื่องร้ายมากกว่าดีในชั่วขณะที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น ความเจ็บปวดยังคงแล่นมาเป็นระลอก สิ่งแรกที่หยางอวี่ลืมตาขึ้นมาเห็น กลับยังคงเป็นใบหน้าของหานเชี่ยนหนิง รอยยิ้มเซียวๆ ของชายหนุ่มเผยให้เห็น จากนั้นเขาจึงมีโอกาสได้มองสำรวจไปรอบๆกระท่อมที่สร้างจากไม้หยาบๆ ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เขากำลังนอนคว่ำหน้า ดังนั้นระยะการมองเห็นจึงจำกัดนัก“ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือ”น้ำเสียงยินดีของหานเชี่ยนหนิง ทำให้เขาพยายามขยับตัว กระนั้นเขากลับไม่อาจทำได้อย่างใจ เนื่องจากร่างกายที่เจ็บร้าว จนแม้แต่เขาที่ฝึกยุทธ์มาทั้งชีวิต ยังไม่อยากจะเชื่อว่าตนจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ชายหนุ่มหลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึก เข

“เจ้าไม่ต้องให้คำตอบข้าตอนนี้ ข้าไม่เร่งรัดและยิ่งไม่มีทางบีบบังคับเจ้าอย่างแน่นอน เจ้ายังคงเป็นเจ้ามีสิทธิ์เลือกทำตามใจตัวเอง”นางกะพริบตามองเขา“เพียงแต่...” ใบหน้าหล่อเหล่าที่แม้ซีดเซียว ยามนี้กลับปรากฏแววเจ้าเล่ห์ขึ้น คราแรกหญิงสาวยังนึกว่านางตาฝาด แต่ประโยคถัดมาของเขาก็ทำให้นางตระหนักถึงตัวตนของเขา“ข้าย่อมมีวิธีทำให้เจ้ารักข้า แต่วิธีนั้นเจ้าคงไม่ชอบใจนัก” ไม่เอ่ยเปล่าเขากลับขยับใบหน้าเข้ามาหา ใกล้เข้ามาๆ“ทะ...ท่านอิ่มแล้วกระมัง ข้ายังมีงานให้ต้องทำ” หานเชี่ยนหนิงรีบลุกขึ้น มือที่ถือถ้วยโจ๊กสั่นเทาไม่ต่างจากร่างอรชรที่ยังคงสะท้านจนกระทั่งออกมายืนด้านนอก หัวใจของนางก็ยังคงเต้นรัว สองแก้มร้อนผ่าวบอกได้ดีว่าตอนนี้ใบหน้าของนางคงแดงซ่านอย่างไม่ต้องสงสัยเมื่อหันกลับไปมองประตูกระท่อม หานเชี่ยนหนิงก็รีบหันหลังขวับ เพราะนางพลันมองเห็นหยางอวี่ยังคงนอนตะแคงข้าง ทั้งยังใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ จากนั้นก็ยิ้มให้นางด้วยดวงตาพราวระยับ!!หลังจากมีการปิดประตูเมืองอันหยาง อยู่ๆ ก็เกิดข่าวลือหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่อาจหาต้นตอ ผู้คนทั่วทั้งอันหยางต่างก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากกระนั้นเพราะจนถึงป่านนี้เจ้

หยางอวี่ลืมตาขึ้นซึ่งก็สบตากับหญิงสาวพอดี “เจ้าเดาออกแล้วหรือว่าคนที่จับตัวเจ้ามาก็คือคนของเผิงอ๋อง“หากไม่รวมเป้าหมายของเขาที่ออกจะชัดเจนว่าต้องการแผ่นหนัง ข้าเดาจากภาพอักษรบนผนังกระท่อมก็พอจะเดาออกเจ้าค่ะ”“นั่นสินะ หาไม่เจ้าจะส่งข้อความเช่นนั้นให้ข้าหรอกหรือ” หยางอวี่ยิ้มที่มุมปาก เขาลุกขึ้นนั่งโดยมีหญิงสาวช่วยพยุงหลังจากนางใช้ผ้าห่อหุ้มเส้นผมหมาดน้ำ “เจ้าไปอาบน้ำเถิด เย็นย่ำแล้ว”“แต่...ข้ายังต้องเตรียมอาหารเย็น”“ไม่ต้องแล้ว อีกสักครู่คนจรจะกลับมาพร้อมกับมื้อเย็น”“เอ๋” นางมองชายหนุ่มด้วยดวงตาประหลาดใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็หาได้คลายข้อสงสัยของนางในทันทีไม่กว่าที่หานเชี่ยนหนิงจะอาบน้ำเสร็จและกลับมายังกระท่อมอีกครั้ง คนจรก็กลับมาแล้วจริงๆ อีกทั้งเขายังกลับมาพร้อมกับรถม้าหนึ่งคัน พร้อมกับม้าอีกสองตัวมองดูอาหารเลิศรสหลายอย่างที่คนจรยื่นให้ นางก็รับไปโดยไม่ถามจากนั้นก็รีบนำไปจัดสำรับ เนื่องจากสีหน้าเรียบเฉยของทั้งหยางอวี่และคนจร ทำให้นางตระหนักว่าถึงถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ“นางเป็นคนฉลาดรู้จักมองสถานการณ์” คนจรเอ่ยชมเมื่อหญิงสาวเดินหายเข้าไปในครัว“เชี่ยนเชี่ยนของข้ามีในสิ่งที่สตรีทั่วไ

มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบไล้แก้มนวลแผ่วเบา เขาสบตานางด้วยดวงตาอ่อนโยน มองเห็นประกายวิบวับและความรู้สึกทุกอย่างที่นางหาได้พยายามปิดบัง เขารู้ว่านางคิดเช่นไรมาโดยตลอด ประโยคนั้นของนางไหนเลยจะหลอกเขาได้ “แน่นอนว่าไม่ได้”นางยิ้มออกมา “เพราะเหตุใดจึงไม่ได้เจ้าคะ”“เพราะข้าไม่ยอม”“แล้วท่านจะทำเช่นไรหากข้าปฏิเสธ”หยางอวี่หัวเราะออกมาเสียงเบา “ข้ายังมีกำลังเสริม หรงเอ๋อร์อยู่ฝ่ายข้า” เขาครุ่นคิดก่อนยกมือขึ้นนับ “บิดาเจ้า...เขาชมชอบข้าไม่น้อย มารดาเจ้า...ข้าย่อมเอาชนะใจได้ไม่ยาก”หญิงสาวหัวเราะออกมา “คนเจ้าเล่ห์”“เรื่องฐานะ ชื่อเสียง เงินทอง ข้าอาจไม่ได้มีมากมายเท่าผู้อื่น แต่ข้าสาบานชาตินี้ทั้งชาติข้าไม่มีทางทำให้เจ้าทุกข์ใจ หัวใจข้ามีเพียงหนึ่งเดียว ซึ่งข้ามอบให้เจ้าตั้งแต่วันนั้นที่ป่าท้อนอกเมืองยิน”หานเชี่ยนหนิงก้มลงมองมือใหญ่ที่ยื่นมากุมมือนางเอาไว้ “ข้าจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องใดทั้งสิ้น”“ทุกเรื่องเลยหรือเจ้าคะ ทั้งก่อนหน้านี้ และหลังจากนี้” นางเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม“ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องใดเจ้าล้วนเชื่อใจข้าได้”“เช่นนั้นพิสูจน์ให้ข้าเห็น”“อย่างไรหรือ”“เร

“ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าองครักษ์ขั้นสี่มีฝีมือสักเพียงใด” เสียงเย็นเยือกของหนึ่งในนักฆ่าชุดดำก้าวออกมาหยางอวี่เพียงมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาว่างเปล่า เขาไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงมองฝ่ายตรงข้ามเหินกายเข้าจู่โจมไม่นานทั้งสองฝ่ายก็เหินกายเข้าห้ำหั่นกัน รังสีเข่นฆ่าพวยพุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง สายลมยามค่ำคืนพัดใบเฟิงพลิ้วไหว เช่นกันกับคราบเลือดที่สาดกระเซ็นนองเต็มพื้นในขณะเดียวกันนั้นที่ว่าการก็ไม่ต่างกันนัก กลุ่มนักฆ่าในชุดรัดกุมสีดำกำลังเคลื่อนกายเข้าไปเรือนพำนัก แต่ทันทีที่เท้าแตะลงบนพื้น ลูกดอกที่พุ่งออกมาจากความมืด ทำให้ทุกคนผงะ บางคนคาดไม่ถึงลูกดอกพุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำก็ล้มลงสิ้นใจในทันที“เกิดอะไรขึ้น พวกมันรู้ตัวได้อย่างไร”“อย่าไปสนใจ กำจัดเป้าหมายเสีย กำจัดคนตระกูลหาน!”กระนั้นพวกเขาไหนเลยจะทำได้อย่างใจ เจ้าหน้าที่ทางการและกลุ่มองครักษ์เกราะดำที่หลบซ่อนตัวต่างก็กรูกันเข้ามาล้อมไว้ เบื้องหลังยังมีหานลู่ที่มองไปยังกลุ่มนักฆ่าด้วยสายตาว่างเปล่าหยางอวี่ปรึกษาแผนการกับเขาเอาไว้แล้ว ดังนั้นทุกอย่างที่สมควรจัดการ เขาไหนเลยจะปล่อยให้ล่วงเลย ยิ่งในยามนี้เป้าหมายคือเขาและครอบครัว เช่นนี้แล้วเขาจะไม่ก้า