All Chapters of หานเชี่ยนหนิง เพียงหนึ่งใจรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ได้ เราทุกคนต้องพักผ่อน” หานลู่ยิ้มให้บุตรสาวก่อนมองส่งพวกนางเดินกลับเรือนเมื่อกลับไปถึงห้องหานเชี่ยนหนิงมองสำรวจไปโดยรอบ เวลามีจำกัดดังนั้นเจ้าหน้าที่ และสาวใช้ของจวน จึงต้องช่วยกันเคลื่อนย้ายบางอย่างพร้อมกับทำความสะอาด ฉุกละหุกกันไม่น้อยกว่าจะเรียร้อยหลังจากเตรียมน้ำร้อนเอาไว้ให้ผู้เป็นนายแล้ว เสี่ยวจิ่นก็เดินเข้ามา หวังจะช่วยหญิงสาวปลดปิ่นปักผม กระนั้นสาวใช้ตัวน้อยก็อุทานออกมา“คุณหนูปิ่นปักผมอันนี้งามมากเลย ท่านซื้อใหม่หรือเจ้าคะข้าน้อยไม่เคยเห็นเลย”หานเชี่ยนหนิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวยกมือขึ้นจับเรือนผมดวงตาคู่งามเบิกขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงปิ่นหยกเรียบลื่นที่เพิ่มเข้ามา นางจดจำได้แม่นว่าเมื่อเช้าปักปิ่นไม้เรียบๆ เพียงตัวเดียวมือเล็กดึงปิ่นตัวหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง นึกถึงตอนที่หยางอวี่เดินเข้ามาใกล้ ก่อนช่วยนางขยับปิ่นปักผมให้เข้าที่ ในใจของนางพลันเต้นรัวปิ่นหยกขาวแวววาวลื่นมือ มองปราดเดียวก็รู้ว่าสูงค่า เมื่อนึกถึงสายตาของเขาที่วนเวียนอยู่บนเรือนผมของนาง สองแก้มพลันร้อนซู่“คนเจ้าเล่ห์”ดวงตาพราวระยับของเขาที่กล่าวว่า ‘ปิ่นปักผมเหมาะกับเจ้ามาก งามมาก’ ทำให้นางตร

ในยามที่กำลังจะออกไปสืบคดี หยางอวี่สวนทางกับหวังอิงลี่และหวังฟู่ สองพี่น้องตระกูลหวังได้ยินข่าวไฟไหม้จวนเจ้าเมืองก็มีน้ำใจมาเยี่ยมเยียน“คารวะมือปราบหยาง” หวังอิงลี่ย่อกายอย่างแช่มช้อย นางยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยท่าทีเอียงอาย ตรงข้ามกับหวังฟู่ที่หรี่ตามองชายหนุ่มด้วยดวงตาพิจารณาหยางอวี่ยังคงใช้สายตาลุ่มลึกมองคนทั้งสอง จากนั้นจึงสนทนาด้วยครู่หนึ่ง กระทั่งรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย“ความจริงข้ามาเพราะรู้ว่าจวนท่านเจ้าเมืองอาจใช้เวลาซ่อมแซม ตระกูลหวังของเรายังมีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งอยู่ทางด้านตะวันออก ที่นั่นยังไม่มีคนอาศัยอยู่ ข้ากับแม่นางหานนับเป็นสหายกันแล้ว ดังนั้นจึงอยากให้แม่นางหานพาฮูหยินไปอยู่ที่นั่นชั่วคราวเจ้าค่ะ” หวังอิงลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้มหยางอวี่พยักหน้าช้าๆ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “เรื่องนี้อาจไม่ต้องรบกวนคุณหนูหวัง เดิมทีเรือนพำนักของเจ้าเมืองยังที่ว่าการก็ว่าง เพียงแต่ข้าและคนของข้าเพิ่งย้ายเข้ามา กอปรกับใต้เท้าหานเองก็ซื้อจวนเอาไว้ ดังนั้นข้าจึงเข้าไปอยู่ที่นั่น ตอนนี้เรือนนั้นข้าย่อมคืนให้ใต้เท้าหาน”“เช่นนี้แล้วท่านกับคนของท่านเล่าเจ้าคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วมองเขา“ข้าอยู่รวมกับ

“หวังฟู่รักและผูกพันกับอันซย่าชิงมาก หวังเหลียงมีบุตรชายคนเดียว จึงเพียงแค่แสร้งป่วยและเก็บเรื่องทุกอย่างเอาไว้ รอให้เรื่องเงียบไปเอง เขาไหนเลยจะรู้ว่าอันซย่าชิงเป็นคนที่เผิงอ๋องส่งมาจับตาดูเขาเอาไว้แต่แรก”“เช่นนั้นท่านคิดว่าหวังฟู่ผู้นั้น”“แน่นอนเขาย่อมรู้เรื่อง และเป็นไปได้ว่ารู้มาจากอนุคนงามของเขาเป็นแน่”“เช่นนั้นข้าน้อยจะให้คนของเราจับตาดูเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตา หากเขารู้เรื่องแผนที่ แน่นอนเขาย่อมเริ่มเคลื่อนไหว”“เรื่องนี้เราจะพลาดไม่ได้ หากอีกฝ่ายหาทางติดต่อกับเผิงอ๋อง ทั้งยังพยายามค้นหาแผนที่จากที่ว่าการ ถึงเวลานั้นเราอาจเสียเปรียบ”“แต่แผนที่นั่นเราค้นจนทั่วแล้ว แต่ยังคงหาไม่พบ”หยางอวี่ขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาแทบจะพลิกเรือนพำนักเพื่อหาแผ่นที่อันที่สองนั้น แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ“ส่งคนของเราบางส่วนเข้าไปจับตาดูในที่ว่าการด้วย จะอย่างไรก็ไม่อาจให้ศัตรูได้แผนที่ไปก่อนเรา หากได้แผนที่นั่นมาไม่เพียงเราจะรู้ว่ากองกำลังของเผิงอ๋องอยู่ที่ใดบ้าง แต่ยังมีรายชื่อของขุนนางทั้งหมดที่ถือข้างเผิงอ๋อง ซึ่งยังคงซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง”คิ้วเข้มยังคงขมวดมุ่น ในยามที่คิดถึงเรื่องการก

หยางอวี่ฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกเงียบๆ ไม่ตอบรับและไม่เข้าร่วมในบทสนทนา เขาเพียงมองหญิงสาวนิ่ง ก่อนจะหันไปมองหานลู่ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงตน“มือปราบหยาง ท่านคิดว่านี่เป็นเหตุบังเอิญหรือไม่”“ใดๆ ในโลกล้วนไม่มีคำว่าบังเอิญ” ในยามที่เอ่ยดวงตาคมกริบก็มองหานเชี่ยนหนิงนิ่ง“ทุกอย่างย่อมมีต้นสายปลายเหตุ เชื่อว่ากล่องใบนี้ต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่อย่างแน่นอน หาไม่เพียงหัวขโมยธรรมดา เหตุใดต้องมาถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมเช่นนั้น”หานเชี่ยนหนิงหลบตาเขาวูบก่อนครุ่นคิด มือทั้งสองข้างที่ซุกซ่อนแผนที่เอาไว้กุมกันแน่น กระทั่งบทสนทนาของบิดาและหยางอวี่ นางเองก็ลืมฟัง“เช่นนั้นข้าจะไปส่งแม่นางหานกลับเรือน”“เอ๋” นางเงยหน้าพรวดเมื่อได้ยินประโยคนั้นกระทั่งเห็นหยางอวี่ผายมือให้นางออกเดิน หญิงสาวจึงทันได้เงยหน้าและพบว่าเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือร้องเรียนหลายฉบับเมืองมองหยางอวี่ ในใจของนางคิดว่านี่คงเป็นโอกาสเหมาะที่จะคืนปิ่นปักผม “เช่นนั้นลูกขอตัว”หานลู่ยิ้มให้ทั้งสอง ก่อนเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งลง คดีมากมายเขาก็ต้องสะสาง จดหมายร้องเรียนหลายๆ เรื่องเขาก็ต้องจัดการ งานมากมายที่เขารับผิดชอบนั้น ล้

หานเชี่ยนหนิงนั่งรถม้าไปกับสาวใช้ ส่วนหยางอวี่ขี่ม้านำทางอยู่ด้านหน้า ก่อนออกจากจวนบังเอิญสวนทางกับหวังฟู่กับหวังเหลียงผู้เป็นบิดาเข้าพอดี“แม่นางหานท่านกำลังจะออกไปไหนหรือ”เพราะรถม้าสวนทางถนนคับแคบ ทำให้ต้องชะลอความเร็วลง หานเชี่ยนหนิงจึงอดที่จะเปิดม่านขึ้นไม่ได้ ดังนั้นหวังฟู่จึงล่วงรู้ว่าเป็นหญิงสาวที่กำลังนั่งรถม้าออกจากที่ว่าการ“คุณชายหวัง ขออภัยที่ไม่ได้อยู่ต้อนรับ ข้าต้องไปยังจวนที่ถูกไฟไหม้ มีหลายอย่างต้องจัดการ”“น่าเสียดาย...”ชายหนุ่มยังไม่ได้เอ่ยอะไรมาก ด้านหลังของเขามีรถม้าอีกคันกำลังวิ่งเข้ามา รถม้าของเขาจึงต้องหลบ หยางอวี่ไม่ได้ให้สัญญาณคนขับรถม้าให้หลีกทาง แต่กลับแล่นจากไปทันที ดังนั้นหวังฟู่จึงทำได้แค่มองตามอย่างแสนเสียดาย“ใครหรือ” หวังเหลียงเอ่ยถามไปพร้อมกับเสียงไอ“แม่นางหาน บุตรสาวของท่านเจ้าเมืองขอรับ”“อ้อ เป็นแม่นางหานผู้นี้ที่ลี่เอ๋อร์เคยเล่าให้ฟัง...บุตรสาวเจ้าเมือง” หวังเหลียงพึมพำก่อนมองหน้าบุตรชาย “เรื่องที่เจ้าชอบพอบุตรสาวเจ้าเมืองผู้นี้ ชิงเอ๋อร์ล่วงรู้หรือไม่”เมื่อบิดาเอ่ยถึงอันซย่าชิง ใบหน้าของหวังฟู่พลันเกิดเค้าความยุ่งยาก“แต่แรกเป็นเจ้าที่ยืนยันจ