All Chapters of Marriage Proposal วิวาห์ร้ายสุดท้ายก็รัก: Chapter 21 - Chapter 30

งานในตอนค่ำถูกจัดที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง รอบนี้มีการเปิดให้สื่อมวลชนให้สามารถถ่ายภาพบรรยากาศในงานได้ แต่ไม่มีการให้สัมภาษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อเข้าสู่ช่วงให้โอวาท หญิงอาวุโสที่ควบตำแหน่งเป็นคุณย่าของเจ้าบ่าว ก็นั่งกล่าวให้โอวาทแก่บ่าวสาวบนเวทีเป็นท่านแรก ก่อนจะตามด้วยบิดามารดาของเขา ร่างสูงก้มคุยกับภรรยาที่กำลังตั้งใจฟังโอวาทของผู้ใหญ่ด้วยเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย "ฉันเมื่อย" เขาบ่นออกมารอบที่สิบ ตั้งแต่คุณย่าเริ่มพูดกระทั่งคุณพ่อและคุณแม่ตอนนี้ "อดทนก่อนค่ะ เดี๋ยววาพาไปนั่ง" เธอคล้องแขนเขาไว้เมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะลงจากเวที "เธอว่าถ้าจบจากตรงนี้แล้ว เราไม่อยู่งานจะเป็นอะไรไหม" "เป็นสิคะ" ถามแปลกๆ "ฝากพ่อกับแม่ดูแลแขกต่อ แล้วเราขึ้นห้องกันดีกว่า" เขาปรบมือเมื่อบิดามารดาให้โอวาทเสร็จ แล้วทำท่าจะเดินไปคุยกับพ่อตนเองอย่างที่พูด "คุณไทม์~ มานี่ค่ะ" เธอออกแรงลากเขามายังโต๊ะที่เพื่อนเขาอยู่ กดไหล่หนาให้นั่งลงที่เก้าอี้ ก่อนที่ภีมจะลุกให้เธอนั่งที่แทน วาลีกล่าวขอบคุณเพื่อนเขา ก่อนจะดึงแขนคนตัวโตมาบีบนวดให้ ส่วนภีมก็หยิบ

หลังจากรับประทานอาหารมื้อแรกของวันเสร็จเรียบร้อย โดยปกติวาลีจะเป็นคนทำหน้าที่เก็บจานไปล้าง แต่วันนี้มีสามีป้ายแดงมาคอยช่วยเธอล้างจานด้วย เมื่อจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงลงลิฟต์ไปยังชั้นซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเดินจับจ่ายของสดด้วยกัน "แล้วสรุปคุณแม่โทรมา มีอะไรหรือเปล่าคะ" เมื่อกี้เธอมัวแต่เขินเขาเลยลืมเสียสนิท "ไม่มีอะไรครับ แค่มาเช็กว่าตื่นหรือยัง" คนอธิบายแสดงสีหน้าหงุดหงิดอย่างไม่ปกปิด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาอีก "คิก" พลอยทำให้คนเดินข้างๆ หัวเราะคิกคักออกมา "หึ ตลกใหญ่เลยนะ" งอนิ้วคีบจมูกรั้นของเด็กแสบด้วยความหมั่นไส้จนวาลีหน้ายู่ สองสามีภรรยาเดินหยอกล้อกันระหว่างเดินชอปปิง อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งรถเข็นของทั้งคู่ไปชนกับของใครอีกคน ปึง! "อ๊ะ ขอโทษค่ะ" วาลีรีบกล่าวขอโทษอีกฝ่ายก่อน "ไม่เป็นไร...อ้าว! คุณไทม์" เสียงหญิงสาวอีกคนเรียกชื่อคนข้างๆ เธอขึ้นมา ดวงตากลมโตเงยหน้ามองผู้หญิงตรงหน้า ก็พบว่าเป็นผู้หญิงแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดด้วยเดรสรัดรูป ผมและใบหน้าถูกแต่งเติมมาแบบจั

เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากคนที่อยู่ห้องนั่งเล่น วาลีกะพริบตาถี่ๆ ปรับแสงที่สาดกระทบสายตาให้คุ้นชิน มือเรียวยกขึ้นเหนือผ้าห่มหยิบมือถือมาดูเวลา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าข้อมือและท่อนแขนตัวเองมีรอยแดงช้ำเป็นรอบ พรึ่บ! คนตัวเล็กลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงด้วยความรวดเร็ว แต่เนื่องจากอาการเจ็บตึงตรงกึ่งกลางร่างกาย ทำให้ดวงตากลมโตไล่สำรวจร่างกายในส่วนที่มองเห็นของตนเองทีละจุด ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าอก เอว สะโพก และเรียวขา ล้วนแต่มีร่องรอยฝีมือคนตัวโตที่อยู่ห้องถัดไป ‘ถึงเช้าดีไหม?’ เธอนึกถึงคำพูดที่เขาพูดไว้เป็นครั้งสุดท้ายและก็ถูกทำอย่างที่ว่าจริงๆ วาลีหันซ้ายหันขวามองหาชุดนอนตัวเอง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าถูกเขาถอดมันทิ้งไว้ที่ห้องดูหนัง จึงเปลี่ยนใจจะเดินเปลือยเปล่ารีบไปห้องน้ำแทน ร่างกายของวาลีตอนนี้ ไม่ต่างการคนที่เพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน ขาสองข้างที่สั่นเทาค่อยๆ ขยับมานั่งห้อยขาที่เตียงบริเวณปลายเตียง เมื่อเท้าสัมผัสกับพรมที่พื้นเท่านั้นก็รู้ตัวว่าตัวเองเดินไม่ไหว เพราะอาการปลายเท้าชาแถมยังสั่นจนเกือบจะไร้ความรู้ส

การแต่งงานเข้าสู่เดือนที่สองอย่างราบรื่น เฉกเช่นเดียวกับปราการที่ระวังตัวแจไม่เปลี่ยน หลังจากขอคำปรึกษาจากสามีที่พ่วงตำแหน่งเจ้าของบริษัทวันนั้น ในวันจันทร์ถัดมาวาลีก็เข้าไปหาปราการและขอช่วยงานต่อหน้าคนอื่นๆ ในแผนก แน่นอนว่าหากเขาไม่ให้เธอทำงานในขณะที่กำลังพลไม่เพียงพอเช่นนี้ย่อมมีพิรุธ สุดท้ายวาลีก็ได้กลับเข้ามานั่งในแผนกสมใจ ส่วนเรื่องเอกสารย้อนหลังที่สามารถนำมาเป็นหลักฐานการทุจริตของปราการและบีในตอนนี้ถือได้ว่าเพียงพอ หากแต่หญิงสาวยังสงสัยในตัวเมธีกับรังสรรค์ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่ เนื่องจากเมธีเองก็ทำงานกับปราการมายาวนานพอๆ กับบี ประจวบเหมาะกับงานที่ปราการมอบหมายให้วาลีทำส่วนมาเป็นการช่วยงานเมธี ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของคนตัวเล็กโดยตรง แต่เธอก็ไม่ได้อิดออดหรือโต้แย้ง เขาให้ทำอะไรเธอก็ทำ ให้เชื่ออะไรเธอก็เชื่อ หลังจากเสร็จสิ้นการพบลูกค้ารายย่อยของบริษัท วาลีก็ออกปากชวนเมธีและเชนแวะรับประทานอาหารเที่ยงที่ร้านอาหารอีสานใกล้ๆ ออฟฟิศก่อนกลับเข้าไปทำงานในรอบบ่าย ถือโอกาสเลี้ยงมื้อเที่ยง รวมถึงใช้ความได้เปรียบในการเป็นภรรยาเจ้าขอ

แม้จะเข้าวันที่ห้าที่พลบค่ำไม่ได้กลับไปยังเพนต์เฮาส์ แต่วาลียังคงเดินหน้าตามง้อคนเย็นชาไม่ท้อ ทำมื้อเช้ามาส่งเขาถึงหน้าห้องทำงานทุกเช้า ฝากเลขาหน้าห้องให้เอาไปส่งข้างในอีกที เพราะสามีไม่อนุญาตให้เข้าพบ “พี่ตุ๊กสวัสดีค่ะ วันนี้ก็ฝากอีกนะคะ” วาลียื่นปิ่นโตสีขาวให้เช่นเคย เพราะทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้วาทำแซนด์วิชแฮมชีสนะคะ พี่ไทม์จะได้ทานง่าย ไม่เปื้อนมือ” “สวัสดีค่ะคุณวา มาทุกวันเลย” เลขาวัยกลางคนเอื้อมมือไปรับปิ่นโตมาเก็บด้วยความเกรงใจ ก่อนจะส่งปิ่นโตของเมื่อวานคืนให้เจ้าตัว “คุณไทม์ไม่ยอมกินเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่ไทม์ไม่กินพี่ตุ๊กจัดการได้เลย ฮิๆ ^^” พูดจบก็แอบชำเลืองตามองเข้าไปยังห้องกระจกที่สามีนั่งทำงานอยู่ในนั้น แอบเดินเข้าไปเอามือแปะกระจก หวังเรียกร้องความสนใจจากคนด้านใน ซึ่งมันก็ได้ผล... พลบค่ำรู้สึกตัวว่ามีคนมองเข้ามา แล้วก็พบว่าเป็นคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด จึงหยิบรีโมตมากดก่อนที่กระจกใสจะเปลี่ยนเป็นกระจกทึบในเวลาต่อมาจนคนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็น “งั้นวากลับไปทำงานก่อนนะคะ พรุ่งนี้มาใหม่ ^_^”