บททั้งหมดของ Marriage Proposal วิวาห์ร้ายสุดท้ายก็รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ยี่สิบสองปีที่แล้ว รถยนต์คันหรูสีดำขับมาจอดยังหน้ามูลนิธิภายใต้การดูแลของตระกูลสิทธิเกรียงไกร สองสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งลงจากรถด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเดินเข้ามาด้านในอาคารสีขาวฟ้าที่มีลักษณะกึ่งสำนักงานและบ้านพัก โดยมีเจ้าหน้าที่หญิงสามคนยืนคอยอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว พนักงานทั้งสามรีบยกมือไหว้แสดงความเคารพ ก่อนจะเริ่มเปิดบทสนทนาถึงสาเหตุการติดต่อให้เจ้าของมูลนิธิมาจัดการสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตนเอง “คุณวิรัช คุณโสภา เด็กคนนี้ค่ะ” มลฑณา ผู้ช่วยหัวหน้าสถานสงเคราะห์เด็กแห่งนี้เอ่ยขึ้นด้วยความร้อนใจ พร้อมกับเบี่ยงตัวเผยให้เห็นทารกเพศหญิงในอ้อมอกเจ้าหน้าที่อีกคน “ตายจริง น่าสงสารจังเลยค่ะ อายุน่าจะพอๆ กับยัยหนูของเราด้วย” โสภาพูดกับสามีพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอบริเวณขอบตา มือเรียวยกขึ้นระดับอกเป็นสัญญาณว่าตนจะขออุ้มทารกคนนั้น มลฑณาพยักหน้ายอมส่งให้แต่โดยดี เมื่อคุณผู้หญิงของตระกูลรับเด็กเข้ามาสู่อ้อมอก ก็รู้สึกตื้นตันไม่ต่างจากการได้อุ้มบุตรสาวที่บ้านตนเอง เด็กน้อยในอกเมื่อสัมผัสถึงความนุ่มนิ่มในอ้อมกอด ก็ควานหาเต้านมเพื่อประทังความหิวตามสัญชาตญ

กระทั่งเมื่อวาลีก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย เธอตัดสินใจเข้าพักที่หอพักใกล้กับมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าเรื่องนี้ได้ผ่านการปรึกษากับวิรัชและโสภาเรียบร้อยแล้ว แม้ครั้งแรกวาลีไม่อยากรบกวน เธอสามารถนั่งรถเมล์ออกจากมูลนิธิตั้งแต่เช้าตรู่ ต่อรถเมล์สองสาย หรือต่อรถเมล์ต่อเรือโดยสารเพื่อเดินทางไปและกลับมหาวิทยาลัยได้ แต่โสภากลัวว่าเด็กน้อยตัวเล็กของเธอจะเหนื่อยเกินไป เนื่องจากในปีแรกมักจะมีกิจกรรมของมหาวิทยาลัยจนถึงตอนเย็น อีกทั้งยังกลัวว่าเด็กสาวจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างการเดินทาง วาลีจัดการหาหอพักด้วยตัวเอง ซึ่งราคาไม่แพงมากนัก ถึงแม้จะเป็นหอรวมแต่ก็อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย เดินออกจากซอยหลังมหาวิทยาลัยข้ามถนนก็ถึงประตูรั้ว “แม่ฉันให้มาดูหอที่เธอพัก” แชะ! ว่าแล้วเจ้าของร่างสูงโปร่งก็หยิบมือถือมาถ่ายรูปหญิงสาวกับตัวหอพักลวกๆ ตามคำสั่งมารดา ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจนัก วาลีที่ถูกถ่ายรูปโดยที่ไม่ทันตั้งตัวก็อดทำหน้าเหวอไม่ได้ อีกทั้งวันนี้เธอยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยเพราะเป็นวันหยุด จึงใส่แค่เสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นอยู่ห้อง บทจะเปลี่ยนเ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ไม่ได้แตกต่างจากทุกวัน จะต่างก็มีอยู่สองสิ่ง สิ่งแรก คือ หญิงชราผู้มีศักดิ์เป็นคุณย่าของพลบค่ำและรุ่งอรุณลงมาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วย ซึ่งปกติท่านจะรับประทานอาหารภายในห้องนอนเท่านั้น สิ่งที่สอง คือ มีแขกสาวสวยใบหน้าจิ้มลิ้มมานั่งร่วมรับประทานอาหารด้วยในมื้อนี้ “ตามสบายนะ ไม่ต้องเกรงใจย่า” วาลีที่นั่งติดกับพลบค่ำยกมือไหว้แสดงความขอบคุณในความเอ็นดูที่ได้รับ การที่เธอมานั่งติดกับคนตัวสูงไม่ใช่เรื่องที่เธอจงใจให้เกิดขึ้น เพียงแต่จานชามที่แม่บ้านจัดโต๊ะไว้ตามจำนวนคนเหลือแค่ที่ว่างตรงนี้ให้เธอนั่งได้ เพราะกว่าหญิงสาวจะช่วยแม่บ้านยกอาหารมาวางบนโต๊ะจนครบ ทุกคนในบ้านก็มานั่งประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว รุ่งอรุณจึงจัดแจงให้วาลีไปนั่งข้างพี่ชายเพราะไม่ชอบความจุกจิกของพลบค่ำที่มีต่อตนเอง ระหว่างที่รับประทานอาหาร คุณย่าก็ถามไถ่วาลีและคนครอบครัวจิปาถะเป็นการผ่อนคลายบรรยากาศ นานแล้วที่เจ้าของบ้านไม่ได้ลงมาร่วมโต๊ะอาหารกับคนในครอบครัว จึงไม่แปลกที่จะมีเรื่องคุยวันนี้มากเป็นพิเศษ “หนูวายังไม่มีแฟนเหรอลูก งั้นวิรัช...แกก็แนะนำลูกชา

หลายวันผ่านไป วาลีคอยอยู่ช่วยงานแม่จันทร์ทั้งที่วัดและมูลนิธิไม่ขาดจนทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย คนที่บ้านสิทธิเกรียงไกรเองก็สลับกันมางานทุกวันกระทั่งเสร็จสิ้นพิธีฌาปนกิจ ส่วนใหญ่จะเป็นลูกสาวคนเล็กอย่างรุ่งอรุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนวาลีแทบทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน ลูกสาวคนเล็กของตระกูลอยู่ช่วยงานวาลีที่มูลนิธิจนดึกดื่น ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันเก็บเรียงเอกสารสำคัญตามเดือนต่างๆ อยู่นั้น รถคันหรูของพี่ชายก็ขับมาจอดที่หน้าอาคารงานเอกสาร “พี่ไทม์มาแล้ว”เวลาบอกเพื่อน มันเป็นสัญญาณว่าเธอต้องกลับบ้านแล้ว ช่วงหลังๆ คนตัวโตมักจะเป็นคนมารับน้องสาวด้วยตัวเอง เพราะเป็นทางผ่านเวลากลับจากที่ทำงานถึงบ้าน และในตอนเช้าก่อนไปทำงาน เขาก็จะเอาน้องมาทิ้งไว้ที่มูลนิธิ จนกลายเป็นเรื่องคุ้นชินของคนที่นี่ไปเสียแล้ว “พี่ไทม์ ทำไมวันนี้เลิกงานดึกจัง” น้องสาวตัวน้อยถามพี่ชายที่วันนี้มารับดึกกว่าทุกวัน ไม่ทันที่จะตอบคำถาม คนตัวเล็กสองคนก็รีบเอามือปิดจมูกตนเองพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย “พี่ไปดื่มมาอีกแล้วสินะ” เวลาบ่นพี่ชายตนเองออกมาหน้านิ่วคิ้วขมวด

หลังจากทำตามที่เขาบอกเรียบร้อยและกำลังจะยื่นมือถือคืน มือถือในมือก็สั่นขึ้นจนคนถือสะดุ้งหน่อยๆ เธอรีบส่งมันให้เขาทันทีแต่มือหนากลับดันมันคืนให้เธอ “ขับรถอยู่ ไม่รับ” เขาบอกด้วยเสียงนิ่งพร้อมกับจ้องไปยังถนน วาลีถือวิสาสะเหลือบสายตาดูชื่อคนที่โทรมา ก่อนจะบอกเขาไปอีกรอบด้วยความร้อนรน “คุณโสภาโทรมาค่ะ” “รับเลย” “...” “รับสิ เผื่อมีเรื่องสำคัญ” นิ้วเรียวสไลด์รับสายอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆ ที่ในใจก็อดไม่ได้จะต่อว่าเขาที่ผลักภาระมาให้เธอจัดการ ถ้าสำคัญทำไมเขาไม่รับเองล่ะ (ไทม์ลูก!!) ทันทีที่รับสาย ปลายสายก็เรียกเจ้าของมือถือด้วยความตื่นตระหนก วาลีสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกรอกเสียงกลับไป “คุณโสภา วาลีเองค่ะ” (อ้าว! นี่แม่ลนจนโทรผิดเหรอเนี่ย…เอ๊ะ! ไม่ผิดนี่ ทำไมอยู่ด้วยกัน) ปลายสายถามกลับมา หลังจากเงียบไปสักพัก ซึ่งท่านน่าจะมองจอเช็กจนแน่ใจแล้ว ว่าเบอร์ที่โทรออกคือเบอร์ลูกชายตนเอง “พอดีคุณไทม์เจอวาที่ข้างทางค่ะ เลยรับขึ้นรถมาด้วย” เธอตอบกลับไปผ่านๆ โดยไม่ลงรายละเอ