All Chapters of Marriage Proposal วิวาห์ร้ายสุดท้ายก็รัก: Chapter 31 - Chapter 39

ด้านนักธุรกิจหนุ่มหลังจากขับรถกลับมาถึงคอนโดย่านสุขุมวิท ไม่อยากกลับไปนอนที่บ้านในพ่อกับแม่สงสัยว่ากำลังทะเบาะกับเมีย ที่นี่จึงตอบโจทย์ แม้ห้องนี้จะเป็นห้องที่เขาเคยอยู่ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ แต่หลังจากกลับมาอยู่อีกครั้งในรอบไม่กี่เดือนกลับรู้สึกแปลกตาและไม่คุ้นชิน เมื่อกี้นี้ที่บริษัทเขาพูดแรงไป หลังจากอารมณ์เย็นลงระหว่างขับรถกลับก็เพิ่งจะนึกได้ แต่ทิฐิที่มีกับความรู้สึกที่เสียไปทำให้พลบค่ำไม่ยอมปลดบล็อกแชตของภรรยาและพูดคุยกันดีๆ ได้ แม้กระทั่งอาบน้ำให้หัวเย็นก็ยังไม่หายหงุดหงิด สุดท้ายการกดโทรหาเพื่อนหาคนออกไปดื่มด้วยกันจึงเป็นทางออก ซึ่งคนแรกที่พลบค่ำเลือกโทรหาก็คือภีม ในเวลานี้ภีมดูจะเป็นคนฟังที่ดีที่สุดในบรรดาเพื่อนสามคน หากเรียกไฟหรือดิม นอกจากพวกมันจะไม่ฟัง เผลอเขาเองนี่แหละที่จะทะเลาะกับเพื่อนสนิทเพิ่มจากเมีย เพราะนิสัยชอบปั่นประสาทของพวกมัน (เออ ว่าไง...) เสียงของปลายดังเข้ามาคล้ายกับกำลังยุ่งมาก เสียงกรี๊ดกร๊าดจากลูกสาววัยสองขวบดังแทรกเข้ามาพร้อมเสียงของภีม จนคนไม่ชอบเสียงดังดึงมือถือออกห่างจากหูแทบไม่ทัน เมื่อได้สติไ

ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกหลังเสียงสัญญาณเครื่องสแกนนิ้วดังติ๊ด อากาศภายในห้องค่อนข้างร้อนอบอ้าวบ่งบอกว่าขณะนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องแห่งนี้ พลบค่ำก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหอตนเองในรอบสองสัปดาห์ จุดแรกที่เขาเข้าไปหาคือห้องนอน ซึ่งแน่นอนว่าไร้เงาคนตัวเล็ก มีเพียงหมอนหนุนศีรษะของเขาที่ถูกจับมาสวมเสื้อเชิ้ตตนเองนอนอยู่บนเตียง คนตัวโตหลุดยิ้มออกมากับความน่ารักนั้น คงเอามานอนกอด... “วา” พลบค่ำลองตะโกนเรียกภรรยาออกไปแม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าวาลีไม่ได้อยู่ที่นี่ ร่างสูงโปร่งเดินหาภรรยาตัวน้อยไปทั่วห้อง ไม่ลืมที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าและซองเก็บเอกสารทำธุรกรรมทั้งสมุดบัญชี ทะเบียนบ้าน ทะเบียนสมรสดูไปด้วย เพราะกลัวว่ายัยตัวเล็กจะเสียใจจนหนีเขาไป กลับกลายเป็นว่าทุกอย่างก็ยังอยู่ครบ มือเรียวจึงล้วงหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทและกดโทรออกไปยังมูลนิธิ เพราะมั่นใจว่ามีไม่กี่ที่ให้ภรรยาไป ถ้าไม่อยู่ที่นั่นก็คงวิ่งไปฟ้องแม่เขาที่บ้านเรียบร้อย... (สวัสดีค่ะคุณไทม์ มลฑณารับสายค่ะ) “ขอสายวาลี” (น้องวาไม่ได้มาที่นี่นะคะ)

วิรัชไม่รอให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ ท่านเปิดอีกอีเมลที่วาลีส่งเข้ามาในวันเดียวกันกับวันที่ถูกปราการพาตัวไป เวลาในการส่งคือเที่ยงครึ่ง นั่นหมายถึงไม่เกินหนึ่งชั่วโมงก่อนที่เธอจะถูกปราการหลอกให้ออกจากบริษัทไปพร้อมกัน ไฟล์ถูกเข้ารหัสล็อกเป็นอย่างดี มีรหัสผ่านส่งเข้าอีเมลตามหลังแยกต่างหาก พลบค่ำเปิดไฟล์ดูทีละหน้าอย่างตั้งใจ เด็กดีของเขาทุ่มเทหาหลักฐานการทุจริตของปราการมาได้หลายร้อยหน้า มีภาพประกอบและข้อมูลอ้างอิงเสร็จสรรพ สามารถส่งต่อให้ทีมกฎหมายไปจัดการต่อได้เลย อันนี้หรือเปล่าที่นั่งหลังขดหลังแข็งทำทุกวัน... “พ่อไปเรียกตำรวจให้” วิรัชอาสาเปิดประตูออกไปตามเจ้าหน้าที่ เพราะสภาพลูกชายตอนนี้ตาแดงก่ำจนเก็บอาการตนเองต่อไม่ไหว เขาสงสัยความรู้สึกของภรรยาตนเองได้อย่างไร พลบค่ำรู้สึกว่าตัวเองโคตรงี่เง่าที่ทะเลาะกันด้วยเรื่องแค่นั้น เรื่องยาคุมแผงเดียว! ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้มีเพียงเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินตามบิดาเข้ามา ผู้หญิงที่เขาคุ้นหน้าเดินร้องไห้เข้ามาพร้อมกับเด็กผู้ชายที่ตนเองเคยเจอ

วาลีได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ในอีกหลายวันถัดมา ตั้งใจว่าจะไปเก็บของเพื่อย้ายเข้าบ้านใหญ่ตามคำสั่งของแม่สามีก็พบว่าสามีให้สาวใช้ที่คฤหาสน์มาจัดการให้หมดแล้ว ทันทีที่เท้าแตะลงบนพื้นในเขตบ้านสิทธิเกรียงไกร คุณหญิงย่าผู้เป็นอาวุโสของบ้านก็เดินออกมารับด้วยตนเองพร้อมกับโสภาและรุ่งอรุณ “น้องวา ขวัญเอ๊ยขวัญมานะลูก” ท่านเดินช้าๆ เข้ามาสวมกอดคนตัวเล็ก ซึ่งวาลีก็ย่อตัวลงสวมกอดตอบด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ “ต่อไปอยู่บ้านเราที่นี่แหละ ปลอดภัย ไม่มีใครทำอะไรหนูได้” วาลียิ้มรับคำพูดน้ำ ก่อนจะประนมมือไหว้ขอบคุณหลังจากผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่น “ขอบคุณค่ะคุณย่า ช่วงนี้วายังไม่ได้กลับไปทำงาน มีอะไรเรียกใช้วาได้เลยนะคะ” คำพูดคำจาน่ารักเรียกความเอ็นดูจากคนในครอบครัวได้เป็นอย่างดี ก่อนที่ผู้อาวุโสของบ้านจะตอบกลับด้วยอารมณ์ขัน “โอ๊ย~ บ้านนี้แม่บ้านเยอะแยะ หนูวาพักผ่อนเถอะ อย่าขยันกว่าเจ้าเวนักเลย” “คุณย่าอะ!!” รุ่งอรุณแหวลั่น เมื่อถูกท่านพาดพิงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว นั่นทำให้ทุกคนในบ้านหัวเราะออกมากับท่าทางดิ้นดีดงอแงของเธอ “

หนึ่งปีต่อมา ครอบครัวสิทธิเกรียงไกรก็มีสมาชิกใหม่ถือกำเนิดขึ้นเป็นสีสันของคนในบ้าน เด็กชายวงศ์วรัณ สิทธิเกรียงไกรหรือน้องเทมป์ ชื่อจริงถูกตั้งโดยคุณย่าผู้เป็นที่เคารพของคนในตระกูล ซึ่งวงศ์วรัณนั้นมีความหมายว่า ผู้เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล ทุกคนที่ได้ฟังครั้งแรกต่างชื่นชอบเพราะเหมาะสมและยิ่งใหญ่ สมกับการทายาทรุ่นที่สี่คนแรกของครอบครัว ส่วนชื่อเล่นนั้น ภรรยาคนสวยเป็นคนตั้ง โดยให้มีความหมายเดียวกับชื่อเล่นบิดา คงไม่ต้องอธิบายว่าลูกชายคนแรกของพลบค่ำจะเป็นที่รักแก่คนในครอบครัวขนาดไหน เรียกได้ว่าหากวันไหนพลบค่ำและวาลีต้องเข้าไปประชุมที่บริษัท วิรัชกับโสภาจะพากันมาเคาะประตูห้องนอนรับหลานชายไปเลี้ยงตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น จากนั้นจึงอุ้มหลานชายวัยสี่เดือนเศษไปรับประทานมื้อเช้าเป็นเพื่อนคุณย่าทวด ซึ่งท่านเองก็แข็งแรงดีขึ้นทันตานับตั้งแต่ทราบข่าวว่าวาลีตั้งครรภ์ลูกคนแรก ก๊อกๆๆ “ตาไทม์ ตาไทม์ แม่มารับหลาน” เสียงของโสภาดังมาจากหน้าห้องนอนสลับกับเสียงเคาะประตูไม่หยุด ปลุกให้ลูกชายที่เพิ่งได้หลับพักผ่อนงัวเงียลุกขึ้นมาเปิดประตู