Semua Bab ความสิ้นหวังของสาวชาวบ้าน: Bab 1 - Bab 9

อาการร่านของฉันมักจะปะทุขึ้นในทุกค่ำคืนที่เงียบสงัด เหมือนงูจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนเลื้อยอยู่ภายในร่างกาย ฉันรู้สึกคันจนแทบทนไม่ไหว ความกระหายทวีคุณยิ่งกว่าเดิมหลังจากที่สามีของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ร่างกายของฉันก็ขาดการปลอบประโลมจากสามี ทำให้ร่านมากยิ่งขึ้น ของใช้ภายในบ้านที่มีขนาดใหญ่ ฉันก็นำมาใช้ทั้งหมดแล้วตอนนี้เหมือนฉันกำลังอยู่ในวัยกำหนัด ความต้องการทางร่างกายรบกวนการใช้ชีวิตประจำวันของฉัน ซึ่งมันทั้งเจ็บปวดและมีความสุข วันนั้นฉันอยากจะไปเก็บข้าวโพดในไร่กลับบ้านมาสองสามฝัก แต่ทันทีที่เดินเข้าไปในไร่ข้าวโพด ร่างกายของฉันเหมือนต้องมนต์ สายตาพร่าเบลอ ทั้งร่างกายร้อนรุ่ม ฉันรู้ว่าอาการป่วยที่แปลกประหลาดของฉันมันกำลังกำเริบขึ้นอีกครั้งแล้ว ฉันรีบถอดกางเกงลง ก่อนถูไถร่างกายกับต้นข้าวโพด แต่ต้นข้าวโพดเหล่านั้นมันบางเกินไปทว่าตอนนี้ไม่มีสิ่งอื่นที่จะมาทดแทนได้แล้ว ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ความรู้สึกคันยุบยิบทำให้ฉันเหมือนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง ฉันตกอยู่ในห้วงอารมณ์ลึก เสียงหอบหายใจแหบพร่าของฉันดังก้องไปทั่วไร่ข้าวโพดฉันใช้บั้นท้ายเสียดสีไปมาอย่างต่อเนื่อง ความเสียวซ่านแล

ฉันรู้สึกว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน เขาก็ตรวจเสร็จแล้ว ฉันมองเขาด้วยสายตาตื่นตระหนกพร้อมเสื้อผ้าที่เปียกแฉะตอนที่ฉันก้มหน้าลงมอง ฉันเห็นเป้ากางเกงของเขาตื่นขึ้นจนโป่งนูนเขาดันแว่นตา ก่อนมองฉันด้วยสายตาจริงจัง “หลังจากตรวจดูแล้ว นี่เป็นอาการเสพติดเซ็กส์แน่นอนครับ อีกทั้งยังรุนแรงมากด้วย ผมขอแนะนำให้คุณมาระบายความปรารถนากับผมที่นี่ทุกวัน จนกว่าอาการจะดีขึ้นนะครับ”ฉันลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าในอนาคตจะต้องเป็นอย่างนี้ตลอด ฉันก็ตอบตกลงทันทีตอนที่ฉันรายงานตัวกับเขาในคืนแรก ฉันตั้งใจว่าจะกลับไปปลอบประโลมรูรักของตนเองที่บ้านสักรอบในขณะที่ฉันนอนลงบนเตียงที่คุ้นเคยนั้นอีกครั้ง ฉันก็ถอดเสื้อผ้าออกอย่างเขินอาย นิ้วที่หยาบกร้านของเขาถูไถไปที่ส่วนลับของฉัน ด้านบนก็สัมผัสลูบไล้บนปุ่มกระสันอย่างต่อเนื่อง ด้านล่างก็ใช้นิ้วกระตุ้นรูรักขนาดเล็กแววตาของฉันไม่แจ่มใสดังเดิม แต่มันกลับเหมือนมีม่านหมอกปกคลุมอยู่จาง ๆ “เจ็บ…” ฉันพูดออกมาอย่างแทบจะอดกลั้นไว้ไม่ไหวฉันสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่านิ้วที่เรียวยาวของเขากำลังเลื่อนลงมาด้านล่าง และสอดเข้าไปในรูรักของฉันอย่างแผ่วเบาความว่างเปล่าถูกเติมเต็

ฉันรู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว และรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังปิดกั้นรูรักของฉันอยู่ เมื่อก้มลงมองก็เห็นมือทั้งสองข้างและเห็ดโคนใหญ่ของคุณหมอความคิดบ้า ๆ บางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในสมองของฉัน หรือเขาคือคนที่อยู่ในไร่ข้าวโพดวันนั้น?หัวเห็ดขนาดใหญ่กำลังแทรกตัวผ่านรูรักของฉันอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของฉันแดงก่ำขึ้นด้วยความทรมานเมื่อสัมผัสได้ว่าฉันกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว ฉันก็จับมือของคุณหมอเอาไว้แน่น มือทั้งสองข้างสัมผัสกับหัวเห็ดอุ่นร้อนอย่างแผ่วเบา บรรยากาศอึดอัดยากอธิบายปกคลุมทั่วบริเวณปลายนิ้วของเขาสะกิดที่รูรักฉัน ตามมาด้วยเสียงหอบกระชั้น หัวเห็ดนั้นกำลังแทรกตัวเข้าไปในร่างกายฉันแล้วความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเติมเต็มมันยอดเยี่ยมเหลือเกิน คิดไม่ถึงเลยว่าคุณหมอจะแข็งแรงจนน่าตกใจแบบนี้ เมื่อนึกถึงสามีที่อายุสั้นของฉัน เขาไม่เคยมอบความรู้สึกแบบนั้นให้กับฉันมาก่อนในที่สุดกลีบดอกไม้ก็ได้พบกับก้านที่เหมาะสม เสียงน้ำไหลดังเจ๊าะแจ๊ะคิดไม่ถึงคนหนุ่มจะมีลูกเล่นเยอะแบบนี้ ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ รูรักได้รับการทรมานจนพูดอะไรไม่ออกทันใดนั้นคุณหมอก็ถอนตัวออกไป ร่างกายของฉันวูบโ

ฉันค่อย ๆ ขยับตัวออกจากหน้าจอ เมื่อฮุยจื่อเห็นว่าฉันไม่ได้อยู่ในจอแล้ว เขาก็หันไปพูดกับหน้าจอพร้อมรอยยิ้มว่า “นางเอกของพวกเราค่อนข้างขี้อาย ทุกคนอย่าได้ถือสาเลย แต่พวกคุณก็รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร? ในด้านอื่น ๆ นางเอกของพวกเราค่อนข้างเปิดกว้างมาก”หลังจากพูดจบเขาก็ส่งสายตาให้ฉัน ฉันรีบเดินออกไปด้วยความไม่สบายใจทันที ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาทั้งสองคนจะพาฉันมาถึงจุดนี้ พวกเขาให้ฉันเข้าไปด้านในอีกครั้ง ตอนที่ฉันเดินเข้าไป ฉันกลับเห็นคนไม่คุ้นหน้าหลายคนภายใน สายตาร้อนแรงของพวกเขาที่มองมา ทำให้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเล็กน้อยพวกเขามองฉันพร้อมรอยยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “นางเอก ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอนางเอกแล้ว” ฉันเองก็ไม่รู้ว่าคำว่านางเอกที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร ฉันจึงทำได้เพียงยิ้มอย่างเก้อกระดากฮุยจื่อยื่นขวดน้ำมาให้ฉัน ฉันรับมาดื่มทันทีโดยไม่ติดใจสงสัยอะไร ฉันกำลังกระหายพอดี ดังนั้นจึงดื่มหมดขวด หลังจากดื่มน้ำขวดนั้นของฮุยจื่อแล้ว คุณหมอที่อยู่ตรงหน้าฉันก็แยกร่างกลายเป็นหลายคน ฉันมึนและปวดหัวมาก ในขณะที่ชายกลุ่มนั้นกำลังเดินเข้าใกล้ สายตาของฉันก็ดำมืด ตอนที่ฉันได้สติขึ้นมาอีกครั

พวกเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ฉันด้วยซ้ำ ในงานเลี้ยงนี้ฉันเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว และเป็นอาหารหนึ่งเดียวบนโต๊ะของพวกเขา ในขณะที่กำลังสนุกสนาน ฉันกัดหัวเห็ดของเถ้าแก่คนหนึ่ง เสียงโหยหวนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ ฉันหัวเราะออกมาอย่างยินดี มุมปากยกยิ้มขึ้นแต่จุดจบคือฉันโดนขังเอาไว้ ชายทั้งสองคนก้มหัวขอโทษ “เถ้าแก่ พวกเราขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกลับไปแล้วพวกเราจะเพิ่มปริมาณยา จะไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำสอง สินค้าใหม่ของพวกเรายังมีอีกหลายคน พวกคุณลองชิมดูได้”เมื่อพูดจบเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง ความรู้สึกแสบร้อนปรากฏขึ้นบนใบหน้า พวกเขาทั้งสองเหมือนหมาที่เอาแต่ขอโทษคนเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง ฉันถูกพวกเขาพาขึ้นรถและนำตัวกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อลงโทษที่ทำความผิดร้ายแรงคุณหมอทดลองยาตัวใหม่ที่เพิ่งวิจัยได้กับร่างกายของฉัน ร่างกายของฉันอ่อนยวบทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ตอนนั้นเหมือนมีมดนับพันตัวกำลังกัดกินร่างกายของฉัน ฮุยจื่อถ่มน้ำลายออกมา “ผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าอะไรแล้ว ไม่รู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านไปเจอคนใหม่จากที่ไหน ฉันคิดว่าน่าจะทำเงินได้เยอะ ถ้ากลับไปแล้วก็ประมูลเธอซะ ถือว่าเป็นการทำเงินครั้งสุดท้าย”ก