บทที่ 2

หลังกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ไม่มีแก่ใจที่จะกินข้าว ภายในสมองนึกถึงแต่ดุ้นที่เห็นในไร่ข้าวโพด

ฉันเอนตัวนอนบนเตียงในบ้าน คอเสื้อหลุดออกจากไหล่เล็กน้อย บนหน้าผากมีเหงื่อไหลซึมเบา ๆ ขาเรียวยาวทั้งสองข้างเกร็งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

แม้ฉันจะอายุเข้าเลขสี่แล้ว แต่รูปร่างก็ยังดูดีเหมือนเดิม มีทุกอย่างที่ต้องการ เมื่อมองลงที่หน้าอกอวบอิ่มของตนเอง ร่างกายของฉันก็เหยียดตัวตรงทันที

ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ไม่รู้ว่าทำไมโรคที่แปลกประหลาดกลับทวีคุณความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

ได้ยินมาว่าในหมู่บ้านมีหมอคนใหม่มา ฉันกัดปากตัวเอง ท่าทางหนักใจมาก หรือว่าฉันควรไปหาหมอ หากหลังจากนี้อาการของฉันมันรุนแรงยิ่งกว่าเดิมจะทำอย่างไร?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เช้าวันรุ่งขึ้นฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบไปที่คลินิกในหมู่บ้าน

เมื่อฉันเดินทางมาถึงคลินิก คาดไม่ถึงว่าคุณหมอที่อยู่ด้านในจะยังหนุ่มและรูปร่างดี

เขาเดินเข้ามาหาฉันพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ?”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าเก้อกระดาก ท้ายที่สุดแล้วโรคประหลาดนี้ก็ยากที่จะอธิบาย อีกทั้งเมื่อต้องเล่าให้ชายหนุ่มฟัง มันก็ทำให้ฉันพูดไม่ออก

เมื่อเห็นท่าทางลำบากใจและเก้อกระดากของฉัน เขาก็พาฉันเข้าไปในห้องตรวจ

เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมให้ความรู้สึกอบอุ่น “ไม่เป็นไรนะครับ ผมเป็นหมอ ไม่จำเป็นต้องเขิน”

ฉันอ้าปากขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ “ฉันเป็น…เป็น…โรคเสพติดเซ็กส์”

เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อขึ้น

“พี่สาว ผมขอตรวจก่อนนะ”

ฉันพยักหน้า มือกำชายเสื้อของตนเองแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฉันเอนตัวนอนบนเตียงขนาดใหญ่ ลมเย็น ๆ พัดเข้าที่กลางหว่างขา ทันใดนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้านี้ฉันรีบเกินไป จนลืมไปว่ากางเกงในที่สวมอยู่นั้นยังเป็นแบบจีสตริง

เขาเดินเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้า ก่อนยืนที่ข้างเตียง ภายใต้แว่นกรอบทอง สายตาของเขาทั้งอ่อนโยนและสงบนิ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความปลอดภัย

กลิ่นกายของชายคนนั้นแผ่ขยายรอบกายของฉัน ทันใดนั้นทั้งร่างกายของฉันอ่อนยวบ ฉันหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว

เขาแยกขาทั้งสองข้างของฉันออก จากนั้นก็เห็นกางเกงในที่เปียกชื้น มือขนาดใหญ่ดึงผ้าชิ้นเล็ก ๆ ของฉันลง ตัวฉันแข็งทื่อ สายตาของเขาจ้องมองที่ปุ่มกระสันของฉันอย่างตั้งใจ

หรือว่าเขารู้สึกอะไรกับร่างกายของฉัน เมื่อคิดถึงตรงนี้ ปุ่มกระสันที่อยู่ใจกลางร่างกายของฉันก็มีน้ำรักซึมไหลออกมาอย่างอดไม่ได้

เขายืนอยู่ที่กลางลำตัวของฉัน ในมือถือคีมสำหรับตรวจภายใน “ผมต้องขอตรวจร่างกายสักหน่อย อย่าเกร็งนะครับ ถ้ารู้สึกไม่โอเคสามารถเรียกให้หยุดได้เลยนะครับ”

ฉันพยักหน้าพร้อมใบหน้าแดงซ่าน เขาสวมถุงมืออย่างตั้งใจ จากนั้นก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ปุ่มกระสันเพื่อตรวจร่างกาย

นิ้วเย็นเฉียบสัมผัสที่ใจกลางปุ่มกระสันอย่างระมัดระวัง ฉันรู้สึกคันขึ้นมาจนยากที่จะอดทน นิ้วของเขาสัมผัสกับกลีบดอกอย่างแผ่วเบา เหมือนเป็นแค่ความบังเอิญ ทว่าความร้อนก็ปะทุขึ้นมา

ช่องทางรักขนาดเล็กที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาก็เริ่มชุ่มแฉะมากยิ่งขึ้น ในใจของฉันคิดว่าเขาน่าจะทำแรงกว่านี้ ทำแรงขึ้นอีก