All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 151 - Chapter 160

“Walang saysay,” malamig na sabi ni Mayumi habang nakatayo sa gitna ng opisina. Hindi man siya nagtataas ng boses, sapat ang bigat ng kanyang tono upang mapatahimik ang silid. “Kung naglakas-loob ang Valerio Corporation na gawin ito, siguradong napaghandaan na nila ang lahat. Hindi sila kikilos nang walang back-up na plano.”Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.“Kung magsasampa tayo ng kaso ngayon, wala tayong mapapala. Sa halip, maaaring tayo pa ang makasuhan. Bukod pa roon, kilala ang impluwensya nila sa syudad. Marami silang koneksyon... sa negosyo, sa media, pati sa gobyerno. Kapag pinilit nating labanan sila sa legal na paraan ngayon, madali tayong mababalikan. At sa huli, mas lalo lang mapapasama ang sitwasyon ng MK Firm.”Natigilan si Peter. Kanina lamang ay puno siya ng galit at panic, ngunit ngayon ay tila unti-unting lumilinaw sa kanya ang ibig sabihin ni Mayumi. Hindi niya man lubos na kilala ang Valerio Corporation, narinig na niya ang reputasyon nito sa ibang bansa.

Pagkalabas ni Mayumi sa opisina ni Peter, diretso siyang nagtungo sa research department upang hanapin si Stephanie. Mabigat ang kanyang mga hakbang habang naglalakad sa mahabang corridor ng kumpanya. Halos lahat ng ilaw sa palapag ay nakapatay na, at iilang empleyado na lamang ang natitira.Nang makita niya si Stephanie sa loob ng lab, agad niya itong nilapitan.“Stephanie,” mahinahon ngunit diretso niyang sabi, “ikaw ba ang huling taong may hawak ng project file?”Hindi man lang nag-atubili si Stephanie. “Hindi,” agad nitong sagot, matigas ang tono. “At walang ibang nakakita noon.”Matatag ang kanyang boses. Wala ring bakas ng pag-aatubili sa kanyang mukha, para bang sigurado ito sa sinasabi.Ngunit habang tumatagal ang usapan, unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Stephanie. Ang pagdepensa nito ay naging pag-atake. Bigla itong tumayo mula sa upuan at matalim na tumingin sa kanya.“Alam mo kung ano ang iniisip ko?”Bahagyang kumunot ang noo ni Mayumi.“Si Xavier ang asawa mo,” patul

“Hindi sapat ang mga sukat na iyan,” malamig na sabi ni Xavier sa kabilang linya ng telepono. Halatang hindi ito kumbinsido. “Kailangan ng designer ng mas eksaktong mga numero. Kapag nagkamali kahit kaunti, paulit-ulit nating babaguhin ang gown. At wala na tayong sapat na oras para doon.”Napabuntong-hininga si Mayumi habang hawak ang cellphone sa kanyang tainga. Para sa kanya, maayos naman ang mga sukat na ibinigay niya. Matagal na siyang sanay sa ganitong trabaho at bihira siyang magkamali sa mga detalye.Ngunit kilala niya si Xavier, kapag may ipinilit ito, mahirap nang baguhin ang isip.“Kung ganoon, magpapa-measure na lang ulit ako,” mahinahon niyang sagot, kahit may bahagyang pagod sa kanyang tinig.Matapos nilang magkasundo sa oras kung kailan sila magkikita, ibinaba na niya ang tawag. Agad niyang naramdaman ang bigat ng kanyang katawan. Pagod na pagod siya.Tahimik ang buong apartment. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig. Dumiretso siya sa banyo upan

Nang muling subukan ni Xavier na tumawag, hindi na kumonekta ang linya.Paulit-ulit niyang pinindot ang screen ng telepono, ngunit iisang mensahe lamang ang paulit-ulit na bumabalik... call failed.Unti-unting kumuyom ang kanyang mga kamao. Umumbok ang mga ugat sa kanyang braso habang tumitindi ang galit na unti-unting kumakain sa kanya.Hindi siya sanay na hindi sumasagot si Mayumi. Lalo na ngayong alam niyang may kung anong nangyari.Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Ilang sandali lamang matapos niyang ibaba ang telepono ay agad niyang tinunton ang lokasyon ng huling signal ng cellphone ni Mayumi.Ospital... Doon siya nagpunta.****Sa kabilang banda, kararating lamang ni Kiel mula sa cashier matapos bayaran ang mga gastusin sa ospital. Hawak pa niya ang resibo habang dahan-dahan siyang bumababa sa hagdan ng lobby.Pagkababa niya, bigla na lamang may aninong mabilis na lumapit.“Bang!”Isang malakas na suntok ang dumapo sa kanyang mukha.Napaling ang ulo ni Kiel sa lakas ng tama. Na

Bihira magpakita ng pasensya si Xavier kapag inaalo si Mayumi. Kadalasan, kapag umiiyak o nasasaktan siya, malamig lamang itong tumitingin, parang may obligasyong kailangang gampanan, hindi dahil tunay itong nagmamalasakit.Ngunit sa pagkakataong ito, kahit na nakaupo si Xavier sa tabi ng kama niya sa ospital, wala ni katiting na pasasalamat ang naramdaman ni Mayumi.Alam niyang ang pag-aalo nito ay walang laman na emosyon. Para lamang itong pag-awa sa isang asong gala, bibigyan ng buto hindi dahil mahalaga ito, kundi para lamang mapanatag ang sariling konsensya.Tahimik ang silid. Tanging ang mahinang tunog ng monitor at ang malamig na hangin mula sa air conditioner ang maririnig.Hindi na nakatiis si Mayumi. Mahinahon ngunit mabigat ang boses siyang nagtanong, “What if it’s exactly as the doctor said, a hundred percent chance?”Sandaling napahinto si Xavier sa pagtingin sa medical report na hawak niya. Unti-unti niyang itinaas ang tingin kay Mayumi, ngunit hindi siya nagsalita.Humi