All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 331 - Chapter 340

Hindi na napigilan ni Mayumi ang mapaimpit nang maramdaman ang mainit na dila ni Christian na tila naglalakbay sa bawat sensitibong bahagi ng kanyang pagkababae. Ang bawat sipsip at haplos nito ay tila kuryenteng gumagapang sa kanyang mga ugat, isang sensasyong matagal na niyang kinalimutan o marahil ay ngayon lang talaga lubos na naranasan."Christian... hindi ko na kaya..." mahinang ungol niya, habang ang kanyang mga daliri ay nakabaon sa magulo nang buhok ng lalaki.Bahagyang huminto si Christian at tumingala sa kanya. Bakas sa mukha nito ang matinding pagnanasa, ngunit may halo ring pag-aalaga."I want you to remember this moment, Mayumi. I want you to feel how much I've craved for you."Dahan-dahang tumayo si Christian at hinubad ang sariling kasuotan nang hindi pinuputol ang titigan nilang dalawa. Nang muling lumapit ang lalaki, naramdaman niya ang bigat at init ng katawan nito na muling dumagan sa kanya.Sinimulang hagurin ni Christian ang kanyang baywang paakyat sa kanyang mga

Halata ni Mayumi na nagbibiro lamang si Christian kaya bahagya siyang natawa. Marahil dahil matagal na niyang inihanda ang sarili para rito, hindi na niya nararamdaman ang matinding takot sa pagbabalik ni Steven Sager.Ang kaba at pangambang dati’y gumugulo sa kanyang isip ay tila unti-unti nang naglalaho habang papalapit ang araw ng muling pagkikita nila.“Magkita na lang tayo bukas,” mahina ngunit malambing niyang sabi bago bahagyang yumuko at mabilis na humalik sa pisngi ni Christian.Bahagyang natigilan ang lalaki. Parang ilang segundo itong hindi agad nakapag-react habang nakatitig sa kanya. Ngunit bago pa man ito tuluyang makabawi, mabilis siyang bumaba ng sasakyan.“Magpahinga ka nang maayos ngayong gabi,” pahabol na sabi ni Christian habang nakasandal sa manibela at nakamasid sa kanya. “At matulog ka nang maaga. Kailangan mong mag-ipon ng lakas.”Hindi na lumingon pa si Mayumi. Itinaas lamang niya ang kanyang kamay at gumawa ng simpleng “OK” sign habang naglalakad palayo.Nang

Sa sandaling iyon, ang lalaking nakahandusay sa gitna ng kalsada ay biglang napabaluktot ang katawan bago marahas na umubo ng isang bibig na dugo. Pulang-pula ang likidong tumalsik sa sementadong daan.Nanlaki ang mga mata ni Mayumi. Agad siyang napahawak sa hawakan ng pinto ng kotse, nanginginig ang kanyang mga daliri habang bumibilis ang tibok ng kanyang puso.“Diyos ko…”Ngunit bago pa man niya tuluyang maitulak pabukas ang pinto, bigla siyang napatigil. May mali... masyadong mali.Unti-unti niyang ibinalik ang kamay mula sa hawakan at pilit na pinakalma ang sarili kahit nanlalamig na ang kanyang mga palad. Hindi siya pwedeng bumaba.Bukod sa kahina-hinalang bigla na lamang sumulpot ang dalawang lalaki sa isang madilim at halos abandonadong kalsada, alam ni Mayumi na kahit totoong nabangga niya ang lalaki, wala rin siyang magagawa kung malubha ang tinamong pinsala nito. Ang paggalaw sa isang taong maaaring may internal bleeding ay mas lalo lamang makakapahamak.Pero higit sa lahat

“Ms. Mayumi… ano’ng gusto niyong gawin namin sa dalawang ito?”Malamig ang tinig ng isa sa mga bodyguard habang mahigpit nitong hawak ang braso ng lalaki. Bahagya pa nitong idinaan ang hintuturo sa sariling leeg, isang tahimik ngunit malinaw na bantang sapat para mamutla ang dalawa.“Gusto niyo bang ligpitin na namin sila?”Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang dalawang lalaki. Agad silang nag-panic.“H-huwag!” halos mapasigaw ang isa habang nanginginig ang buong katawan. “Pakiusap! Alam naming nagkamali kami!”“Hindi na namin uulitin! Pakawalan niyo na kami!” sunod-sunod namang sabi ng kasama nito.Sa puntong iyon, lubusan na nilang naintindihan na hindi ordinaryong babae si Mayumi.Ang dalawang lalaking kasama nito ay halatang bihasa, mga propesyonal na bodyguard na sanay humawak ng maruruming trabaho. At ang paraan ng kanilang pagsasalita… hindi iyon biro.Biglang sumagi sa isip ng mga lalaki ang isang nakakatakot na katotohanan. Liblib ang lugar na iyon, madilim at tahimik. Ku

Pagkaraan ng kalahating oras, muling bumalik si Christian sa pribadong dining room habang maingat na karga-karga ang napakaliit na kuting. Ngayon ay hindi na ito kasing dungis ng kanina.Bagama’t halatang gala pa rin, kahit paano ay naging presentable na ito matapos niyang tiyagang punasan nang paulit-ulit gamit ang wet tissues. Dahil wala pa itong bakuna at mukhang sobrang hina ng katawan, hindi niya ipinagsapalarang paliguan ito nang buo.Mahigit sampung minuto rin siyang halos nakayuko sa gilid ng sink habang pinupunasan ang maliit na hayop. At sa buong oras na iyon, ilang beses siyang nakalmot ng matutulis nitong kuko.Kaya ngayon, balot-balot ang kuting sa dalawang patong ng malambot na tuwalya habang nakasilip lamang ang maliit nitong ulo.Tahimik na nagsara si Christian ng pinto gamit ang kanyang paa bago ito ibinaba sa sofa. Agad namang tumingala sa kanya ang kuting gamit ang napakalalaki nitong bilog na mata.Muli siyang natigilan, kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin ang