All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ก็หย่ารักเขาเลย: Chapter 11 - Chapter 20

แค่เพียงแค่มองเห็นแววตาของเพื่อนที่มองผู้ชายตระบัดสัตย์คนนั้นก็รู้ความคิดของพิมโรสทั้งหมดแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่ภายนอกจะดูแข็งแกร่งมาก ๆ อย่างพิมโรสนั้นแท้จริงจะใจอ่อนง่ายขนาดนี้ แค่มาง้อทุกวันวันละไม่กี่ชั่วโมงก็เป็นผลแล้ว ในอนาคตนิสาอดเป็นห่วงไม่ได้จริง ๆ ว่าพิมโรสจะโดนเอาเปรียบอีก"ขอโทษนะที่ฉันใจแข็งกับพี่เหนือได้ไม่นาน ทั้ง ๆ ที่เขาทำกับฉันขนาดนี้แล้ว" คนตัวเล็กเข้าไปโอบกอดเพื่อตัวเองอย่างออดอ้อน เพราะว่าเธอก็รู้ตัวว่าทำผิดและไม่ควร หากแต่จะให้เธอตัดใจจากเมืองเหนือที่อยู่ด้วยกันมานานขนาดนั้นตอนนี้ก็ยังคงไม่ได้จริง ๆ"ความจริงแกไม่ต้องขอโทษก็ได้นะ มันชีวิตของแกฉันไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนอยู่แล้ว แต่ว่าแกคิดดีแล้วจริง ๆ ใช่ไหม" นิสาถามย้ำ"อื้อ คิดดีแล้วล่ะ" เมื่อคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ มากมายพิมโรสขอใช้หัวใจอยู่เหนือเหตุผลและเลือกให้โอกาสกับเมืองเหนืออีกครั้ง อาจดูโง่งมเธอรู้ดี แต่คนเรามันก็แบบนี้เลือกที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองพอใจมากกว่าจะเสียใจ แม้ว่ามันจะเป็นการหลอกตัวเองแต่เธอก็ยินดีที่จะทำเช่นนั้นต่อไป"แล้วเรื่องของผู้หญิงคนนั้นกับเด็กในท้องล่ะ คุณเมืองเหนือเขาคิดจะจัดการ

ตอนที่ 5 อาการคนท้องมือขาวจับตะหลิวควงไปมาอย่างคล่องแคล่ว วันนี้หญิงสาวหยุดงานจากวันนักขัตฤกษ์ก็ถือโอกาสทำงานบ้านและทำกับข้าวไปด้วยเลย"ทำอะไรอยู่เหรอคะพี่พิม" ทว่าเสียงของคนที่ไม่อยากเผชิญหน้าคนหนึ่งก็ดังขึ้นที่ด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมามองคนพูดด้วยสีหน้าสงสัยและไม่เข้าใจหลังจากวันที่เคสเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็ผ่านมากว่าสัปดาห์แล้ว ในวันแรก ๆ เธอก็อยู่อย่างคนไร้ตัวตนที่แทบไม่ออกมาให้ก็โรสได้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อถึงเวลามื้ออาหารจะเป็นเมืองเหนือที่เอาอาหารเข้าไปให้ในห้องทุก ๆ วัน ห้องของเคสอยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างก็เพราะว่าง่ายและสะดวกเมื่อถึงตอนที่ท้องใหญ่ขึ้น ทว่าทุก ๆ คืนพิมโรสกลับอยู่ด้วยความหวาดระแวงตลอด เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าสามีของเธอจะย่องออกไปข้างนอกในกลางดึก"ทำกับข้าว" คนตัวเล็กตอบเสียงแข็งเพราะไม่สนิทใจที่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้ หากแต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ได้คิดเช่นนั้น"แหม เสียงแข็งเชียวนะคะพี่พิม เราอยู่บ้านเดียวกันไม่เห็นต้องทำตัวห่างเหินกันขนาดนั้นเลยค่ะ" เคสหย่อนตัวลงที่เก้าอี้ใกล้ ๆ และหยิบเอาผลไม้ที่เจ้าของบ้านปลอกไว้ในจานขึ้นมากินอย่าง

"คืนนี้พี่ขอนะครับ พี่อยากรักกับพิม...พี่จะทำให้พิมมีความสุข" สิ้นคำพูดของเขาก็โน้มเข้าหาหญิงสาวก่อนประกบจูบอย่างเร่าร้อน ไม่เพียงแค่แตะค้างเอาไว้เฉย ๆ เขากลับขบเม้มดูดดึงริมฝีปากอวบอิ่มอีกคนจนที่สุดพิมโรสก็เผลอตอบรับจูบนั้นอย่างไม่รู้ตัว"อื้มม" เสียงครางหวานในลำคอบ่งบอกว่าตอนนี้พิมโรสไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้โอนเอนไปตามชายตรงหน้าได้เลย เขาร้ายกาจเกินกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้มากนักมือหนาลูบไล้ที่แผ่นหลังบางไปมาทำเอาร่างเล็กบอบบางอ่อนราวขี้ผึ้งรนไฟ ทุกที่ที่เขาสัมผัสสร้างความวาบหวามให้พิมโรสอย่างที่สุด เมื่อเขาไล่ต้อนเรียวลิ้นอีกคนจนพอใจแล้วก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ซอกคอขาวที่ได้เล่นกับมันไปเมื่อก่อนหน้า"อ่าา ยะ อย่าเพิ่ง" หญิงสาวเอ่ยห้ามทว่าก็ไม่ได้จริงจังนัก หรือถ้าจริงจังเมืองเหนือก็ไม่คิดจะสนใจมันเช่นกัน"อื้มม พิมหอมมาก หอมไปทั้งตัวเลยพิม" เขาเอ่ยชมในความตัวหอมราวกับคนที่อาบน้ำเพิ่งเสร็จมาหมาด ๆ แถมยังเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ราวแป้งเด็กก็ไม่ปาน และคำชมนั้นก็มีผลต่อหัวใจของหญิงสาวมากเหลือเกิน ยิ่งอีกคนทำเหมือนกับหลงใหลในตัวเธอมากเท่าไรยิ่งทำให้พิมโรสอ่อนระทวยมากเท่านั้น"ชู่ววว" เสียงอีกคนเอ่

"เป็นยังไงบ้างคะน้องพิม คุณหมอว่ายังไงบ้าง" กาญรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นพิมโรสออกมาจากห้องตรวจของแผนกสูตินารีเรียบร้อยแล้ว คนที่ออกมานั้นไม่ได้ตอบกลับในทันทีแต่กลับส่งรอยยิ้มมาเป็นคำตอบแทน "กรี๊ดดดด!!""เบา ๆ สิพี่กาญ" พิมโรสเอ่ยปราม"อุ้ย! ขอโทษค่ะ พอดีพี่ดีใจมากเกินไปหน่อย ยินดีด้วยนะคะน้องพิม""ขอบคุณนะคะ" พิมโรสมีสีหน้าที่อมรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลานับตั้งแต่ที่รู้ว่าในตัวของเธอนั้นมีสิ่งมีชีวิตแสนน่ารักแอบมาหลับในท้องอยู่ราวหกสัปดาห์แล้วร่างเล็กบางแวะซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างอารมณ์ดีเพื่อเอามาทำอาหาร วันนี้มีเรื่องน่ายินดีที่จะบอกให้กับสามีของเธอได้รับรู้ เพราะที่ผ่านมายอมรับว่าทั้งสองพยายามกันมามากจริง ๆ ในที่สุดก็มีวันนี้แล้ว วันที่พวกเขาจะได้มีลูกที่มาจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองกันเสียที"ที่รักครับ ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวลูกของเราในท้องจะเจ็บเอาได้นะ" ทว่าในตอนที่กำลังเดินเลือกของอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลัง หญิงสาวหันไปมองก็พบว่าเป็นคู่รักคู่หนึ่งที่ก็มาเดินซื้อของอยู่เช่นกัน ทั้งคู่ต่างโอบประคองกันเดินเลือกของด้วยรอยยิ้มแห่งความน่ายินดีเห็นแบบนั้นแล้

ตอนที่ 7 นี่มันอะไรกันทว่าก่อนที่สติจะดับวูบลงกลับมีแสงสว่างจ้ามากเสียจนมองอะไรไม่ชัด กายเนื้อไม่รู้สึกถึงความทรมานใดอีกก่อนเปลือกตาสีมุกจะกะพริบถี่ ๆ และค่อย ๆ ลืมขึ้นมา..."เฮือกก!!"หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอมองไปรอบรอบกายกลับเห็นว่าตอนนี้กำลังอยู่ในห้องนอนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี"ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะ" หญิงสาวคิดว่านั่นเป็นโลกหลังความตายที่เธอต้องพบเจอ ความทรงจำที่ก่อนหน้านั้นมันช่างชัดเจนและเธอจดจำมันได้ทุกอย่างเธอถามอย่างไม่ได้ต้องการคำตอบจากใครทั้งนั้นและเลือกที่จะลุกขึ้นยืนเพื่อสำรวจสิ่งของที่อยู่ในบ้าน"หรือว่าหลังจากที่ฉันตายฉันไปไหนไม่ได้และไม่ได้ไปเกิดเหรอ แล้วฉันยังต้องมาอยู่ที่นี่ทนดูสองคนนั้นรักกันโดยที่ไม่มีฉันอีกอย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นพระเจ้าก็ใจร้ายเกินไปแล้วนะ" บ่นไปอย่างนั้นก่อนที่เธอจะมาหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้องและคิดว่าเธอจะต้องออกจากตรงนี้ไปอย่างไร"ฉันจับประตูได้หรือเปล่านะ หรือว่าต้องเดินทะลุออกไปเหมือนละครที่เคยดูงั้นเหรอ" ไม่รอช้าร่างเล็กบางเลือกที่จะพุ่งไปยังประตูข้างหน้าหวังทะลุออกไปเหมือนกับฉากในละครที่เธอได้ดูมาบ่อย ๆ ถ้าว่านั่นเป็นความคิด