All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ก็หย่ารักเขาเลย: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 11 พิมท้องได้ยังไง"ผลออกมาเป็นยังไงบ้างพิม" ตอนนี้หน้าห้องน้ำที่ประตูเพิ่งเปิดออกมีนิสาและเซ็นยืนเฝ้ารอเจ้าของชื่ออย่างใจจดใจจ่อสั่น ไปทั้งตัวเพราะนั่งไม่ติด"เป็นอะไรกันเนี่ยตื่นเต้นมากกว่าฉันแล้วมั้ง" พิมโรสเอ่ยแซวก่อนจะพาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้หน้าระเบียง"เร็ว ๆ สิฉันอยากรู้แล้วเนี่ย""ใช่พี่ก็อยากรู้เหมือนกัน" คนฟังก็นึกขำสองพี่น้องที่ทำท่าทางแบบนี้เกรงว่าคงจะมีแต่พวกเขานี่แหละที่ดูตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าเธอกำลังตั้งท้อง ผิดกับท่าทางของเมืองเหนือในตอนนั้นคนละขั้วเลยทีเดียว"ก็ตามที่คิดนั่นแหละ มีเจ้าก้อนน้อยอยู่ในนี้แล้ว" มือเรียวรูปที่หน้าท้องแบนราบยังไม่มีสัญญาณอะไรถึงการมีอยู่ของเจ้าก้อนที่ว่า"จริงเหรอ เย้!!""ฉันกำลังได้เป็นน้าคนแล้ว!!""พี่ ๆ ๆ พี่เป็นลุง!!"พี่น้องทั้งสองคนดีใจจนเกินหน้าเกินตาผู้เป็นแม่อย่างพิมโรสไปมากแล้วดีใจเผื่อคนทั้งหมู่บ้านเรียบร้อย หญิงสาวมองก็ทำได้หญิงสาวมองก็ทำได้เพียงแค่หัวเราะกลั้วเบา ๆ นี่แหละคือบรรยากาศที่เธออยากจะเห็นมากที่สุดบรรยากาศของความยินดีที่กำลังจะมีหนึ่งชีวิตเกิดขึ้นบนโลกใบนี้ และหนึ่งชีวิตนั้นเป็นเลือดเนื้อเชื้อของเธอเอง"แต่ว่า..

"อย่าพึ่งซ้ำเติมพี่ได้ไหม ช่วยพี่คิดก่อน" เมืองเหนือร้อนใจเป็นอย่างยิ่งคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก เขาตามไปที่โรงเรียนของผู้เป็นภรรยาแต่ก็ถูก รปภ. ห้ามไม่ให้เข้าเสียอย่างนั้นพร้อมประกาศว่าเป็นบุคคลอันตรายห้ามเข้าอย่างเด็ดขาด"ให้คิดเรื่องไหนก่อนดีล่ะครับ" เมืองหนาวถามความต้องการของพี่ชายเพื่อที่ตัวเองจะได้ช่วยเหลือได้ถูกต้องตรงกับใจของเมืองเหนือ"พวกแกก็รู้ใช่ไหมว่าพี่เป็นหมัน แต่พิมบอกว่าเธอกำลังตั้งท้อง พิมมีชู้งั้นเหรอ" เขาถามออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจังมาก ๆ หากแต่ผู้ฟังทั้งสองอยากจะลาออกจากการเป็นน้องชายของเขาเสียเหลือเกิน ไม่อยากบอกกับใครเลยว่ามีพี่เป็นเมืองเหนือ"จะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่เหนือ พี่สะใภ้เนี่ยนะ พี่พิมรักพี่จะตายเธอไม่มีวันทำตัวอะไรเหมือนที่พี่ทำหรอกน่ะ" ไม่วายหันมาแขวะพี่ตัวเองเล่นนิดหน่อย ก่อนจะรับหมอนโยนใส่เป็นรางวัล"เดี๋ยวแกจะโดนไอ้น่าน!""โอ๊ย พี่ก็ใจเย็นก่อนสิครับ ผมว่าพี่ลองไปคุยกับไอ้หมอเพื่อนผมดูก่อนดีกว่า อย่าตัดสินพี่สะใภ้ไม่ดีแบบนั้นเลยผมก็เห็นด้วยอย่างที่ไอ้น่านมันพูด พิมรักพี่มาก ๆ นะครับพี่ไม่เชื่อใจเธอเหรอ ขนาดพวกผมเป็นคนนอกยังเชื่อใจเธอเลยพี่ แต่งงานอยู

"ถ้าคุณเมืองเหนือไม่มั่นใจว่าเด็กในท้องใช่ลูกของคุณเมืองเหนือหรือเปล่า ก็สามารถพาภรรยามาเจาะน้ำเชื้อเพื่อตรวจดีเอ็นเอได้นะครับแต่ต้องเป็นในระยะที่เด็กปลอดภัยแล้ว" คุณหมอพูดด้วยความสุภาพและให้คำแนะนำอย่างดีที่สุดให้กับชายหนุ่มตรงหน้า"ไม่เป็นไรครับ ผมขอบคุณคุณหมอมากนะครับ ขอบคุณมากจริง ๆ " คนตัวสูงลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งมือไปจับที่มือของคุณหมอพร้อมเขย่าไปมาแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งเพราะว่าการมาหาเขาในครั้งนี้มันทำให้เมืองเหนือปลดล็อกทุกความคิดและความรู้สึกที่มีกับภรรยาไปจนหมดแล้วนั่นหมายความว่าตัวเขาในวันนี้กำลังจะได้เป็นพ่อคนอย่างที่เคยหวังมาทั้งชีวิต"แบบนี้ลูกในท้องของพี่สะใภ้ก็เป็นลูกพี่น่ะสิ" เมืองน่านถามด้วยความตื่นเต้นเพราะเขาเป็นคนชอบเด็กมากที่สุดแล้ว"ใช่ พี่กำลังจะมีลูกแล้วน่าน พี่กำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว" พี่ชายคนโตของบ้านแสดงท่าทางและกิริยาที่ดูไม่ต่างจากเด็ก 16 เพิ่งหัดมีความรักใหม่ ๆ เสียอย่างนั้น เขาเข้ามาโอบกอดผู้เป็นน้องชายด้วยความดีใจก่อนจะรีบชวนกันไปหาภรรยาของตัวเองทันที"เราไปหาพิมกันเถอะ" ในตอนที่เมืองเหนือกำลังจะหมุนตัวเดินไปยังลานจอดรถกลับถูกน้องชายตัวเองรั้งเอาไว

ตอนที่ 13 เรื่องที่ต้องรู้เมืองเหนือมาเฝ้าพิมโรสที่หน้าบ้านพักราวอาทิตย์กว่าแล้ว สิ่งที่มีเพิ่มเติมจากตอนนั้นก็คงจะเป็นอาหารและของบำรุงที่เขาหิ้วมาฝากว่าที่คุณแม่แทบทุกวัน หญิงสาวไม่ได้มีท่าทีใจอ่อนกับเขาแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเมื่อได้เห็นหน้าของเขาแล้วพิมโรสมีอาการถอนหายใจยาวยืดราวระอาเต็มทนที่เห็นว่าเขายังหน้าด้านตามตื๊อเธอไม่เลิกแบบนี้"พิม กลับมาแล้วเหรอครับพี่ช่วยนะ" ชายหนุ่มพูดเหมือนเดิมไม่มีผิด แน่นอนว่าหญิงสาวก็ไม่คิดจะปฏิเสธเขาเช่นเคยชายหนุ่มจะได้มีโอกาสเข้ามาบ้านพักของเธอในช่วงเวลานี้เท่านั้น ช่วงเวลาที่คนท้องอ่อนอ่อนกำลังโรยราเพราะแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาตอนเวลา 4 โมงเย็น"...""วันนี้ทำงานมาเป็นยังไงบ้างครับ" ถึงจะถามอีกคนเช่นไรหากแต่ว่าคุณแม่ก็ไม่เคยคิดจะตอบเขาเลยสักครั้ง เมืองเหนือก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ชวนอีกคนคุยได้ตลอดหลังจากที่หญิงสาวหายเหนื่อยแล้วก็เป็นไปอย่างเช่นเคย เธอหมุนตัวเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับที่เมืองเหนือรู้ตัวว่าควรต้องกลับได้แล้วแต่ดูเหมือนฟ้าฝนจะจะไม่ค่อยเป็นใจอย่างที่คิด แค่เพียงเขาก้าวเท้าออกจากหน้าบ้านฝนก็ตกลงมาไม่หยุด"จะกลับยังไงล่ะทีนี้" เขาพูดเช่นนั้นก็เ

.."ค่อย ๆ เดินนะพิม มานั่งตรงนี้ก่อนนะครับ" คนตัวสูงช่วยพยุงว่าที่คุณแม่ที่ตั้งท้องอ่อน ๆ แต่ก็เริ่มมีพุงหมาน้อยยื่นออกมาบ้างแล้วให้มานั่งลงที่โซฟาตัวเก่าตัวเดิมบ้านพักครู"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเช่นนั้นก็ทำเอาคนฟังรู้สึกใจฟูขึ้นมาไม่น้อย มันเหมือนกับความพยายามของเขากำลังเกิดผล"เดี๋ยวพี่มานะครับ" เขาว่าเช่นนั้นกว่าจะหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่นาน ๆ และออกมาพร้อมกับกะละมังใบหนึ่งที่มีน้ำอยู่เล็กน้อย"มาครับแช่เท้าหน่อยนะจะได้รู้สึกดีขึ้น" มือหนาค่อย ๆ จับที่เท้าของคนตัวเล็กเข้ามาแช่ในน้ำอุ่นที่เขาเตรียมเอาไว้ ก่อนจะออกแรงบีบคลึงมันเบา ๆ โดยที่เขานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเธอถ้าว่าภาพตรงหน้านี้มันกลับดูคุ้นตามากเสียจนความโกรธเคืองครั้งเก่าที่เลือนรางไปแล้วปะทุขึ้นมาอีกครั้ง"อั่ก!" ขาเรียวเล็กของพิมโรสยกขึ้นแล้วถีบไปที่กลางอกของชายหนุ่มจนเขาเซล้มหงายหลังไปคนตัวสูงส่งสายตาที่ไม่เข้าใจมาให้เธอก่อนจะเห็นใบหน้าของอีกคนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและคับแค้นใจเป็นอย่างมากเล่นเอาเขาไม่กล้าจะถามอะไรเธอเลย"พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้พิมไม่พอใจ พิมจะทุบจะตีพี่ยังไงก็ตามใจได้เลยครับ พี่น้อมรับผิดทุกอย่า