All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ก็หย่ารักเขาเลย: Chapter 21 - Chapter 30

..วันที่สองของการมาอยู่บ้านเพื่อนตัวเอง พิมโรสเห็นว่าเธอไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยสักอย่างเดียวจึงได้คิดว่าจะไปหาซื้อของใช้ส่วนตัวในห้างมาเผื่อเอาไว้สักหน่อย"ทำไมวันนี้คนเยอะจังนะ" หญิงสาวบ่นเบา ๆ ในตอนที่วนหาที่จอดรถไม่ได้ เธอไม่ชอบเวลาแบบนี้เท่าไรเลยที่ต้องวนหาไปมาทุกชั้นแต่ก็ยังไม่เจอที่ว่างสักที่แต่แล้วในจังหวะที่กำลังถอดใจและคิดเปลี่ยนห้างนั้นสายตาก็ดันไปเห็นกรพี่ชายของเมืองเหนือ พิมโรสนึกเรื่องที่เคยขึ้นมาได้ก็นับเวลาแล้วพรุ่งนี้เป็นวันที่เขาตายดังนั้นจึงได้ตามผู้ชายคนนั้นไปดูให้รู้ว่าอีกคนทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ทั้ง ๆ ที่ถ้าบอกเรื่องหนี้กับเมืองเหนือยังไงเขาต้องช่วยเหลือแน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นเลยด้วยซ้ำที่จะต้องฆ่าตัวตาย"รถเยอะอะไรขนาดนี้เนี่ย" คนตัวเล็กบ่นก็เพราะว่าเธอตามกรแทบจะไม่ทันอยู่แล้ว ถ้าหากปล่อยให้คลาด่าสายตาไปเกรงว่าอาจคลาดความจริงที่สงสัยไปได้ทว่าในตอนที่กำลังเลี้ยวออกจากที่จอดรถเธอกลับเห็นบางคนที่ไม่คิดว่าจะได้พบเจอกันเร็วขนาดนี้"เคส..." ใช่ผู้หญิงคนนั้นคนที่เป็นชู้กับเมืองเหนือเดินออกมาจากห้างและขึ้นรถของกรไปความสงสัยมากมายผุดขึ้นในหัวของพิมโรสไม่หยุดเธอไม

"พี่ว่าพิมพูดไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ คืนนี้เราแยกย้ายกันนอนไปก่อนเถอะใจเย็นเมื่อไหร่แล้วค่อยมาคุยกันอีกที" คนตัวสูงพูดจบก็เดินขึ้นไปชั้นบนทิ้งคนตัวเล็กให้ยืนอยู่ที่เดิมสายตาหวานมองแผ่นหลังของผู้เป็นสามีที่ยังไม่ได้จดทะเบียนหย่าของตัวเองราวกับว่าฉากนี้มันเคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เมืองเหนือตัดสินใจอะไรไม่ได้หรือเถียงไม่ชนะเธอเขาเลือกที่จะแก้ปัญหาโดยการเดินหนีตลอดหลังจากวันนั้นมาเมืองเหนือก็เอาแต่หมกตัวเองอยู่ในห้องทำงานและเมามายจนไม่เอางานเอาการ คนตัวเล็กเห็นก็ไม่อยากจะยุ่งอะไรมากเพราะว่าคนอย่างนั้นสมควรจะได้รับความทุกข์ใจดูเสียบ้าง"เฮ้ออ เมื่อก่อนฉันรักคนอย่างพี่ไปได้ยังไงนะ" คนตัวเล็กถอนหายใจยาวยืดก่อนจะมองไปที่ห้องทำงานของเมืองเหนือที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามีอีกคนอยู่ด้านในและกำลังโศกเศร้าเสียใจเรื่องพี่ชายเป็นแน่"ถ้าเรื่องมาถึงตรงนี้แสดงว่า...เราควรต้องเข้าไปปลอบหรือเปล่านะ" คนตัวเล็กชั่งใจอยู่พักหนึ่งโดยที่ในมือก็แตะลูกบิดประตูไว้เหลือเพียงแค่ปิดและเปิดมันออกก็เท่านั้น "เอายังไงดีวะ"ทว่าตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็เพียงแค่ตามน้ำไปก่อนจึงเลือกที่จะเปิดประตูไปตามให้อีกคนมากินข้า

"พี่ไม่ว่างมาหรอกเชื่อพิมสิ" คนตัวเล็กพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับผู้เป็นสามีก่อนที่เธอจะพูดประโยคถัดไปทำให้ทั้งสองคนราวกับกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง"...""พี่ไม่ว่างมาหรอกค่ะแล้วพี่ก็จะทิ้งให้พิมรออยู่คนเดียวทั้งคืนจนร้านปิด" เธอว่าเช่นนั้นก่อนจะได้รับเป็นเสียงหัวเราะขบขันจากชายหนุ่มกลับมา"ฮ่า ๆ ๆ พิมพ์ฝันอะไรอีกแล้วเหรอเนี่ย คิดไปเรื่อยนะเราน่ะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นเจอกันนะครับ" เมืองเหนือไม่คิดจะฟังอะไรที่หญิงสาวพูดอีกเขาเลือกที่จะหอมแก้มผู้เป็นภรรยาแล้วเดินขึ้นห้องไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองเรากับสิ่งที่พิมโรสพูดออกมาเป็นเรื่องที่เธอพูดไปเรื่อย"ฉันไม่ไปให้โง่หรอก" หญิงสาวพูดไล่หลังชายหนุ่มไปหากแต่ไม่ได้คิดจะพูดให้อีกคนได้ยิน เธอเลือกที่จะหันกลับมาสนใจกองการบ้านของเด็กนักเรียนตรงหน้าต่อและไม่มีความคิดในหัวสักนิดว่าพรุ่งนี้จะไปงานวันครบรอบอะไรนั่น..ยามเย็นที่แสงตะวันลาลับขอบฟ้าไปได้ไม่นานกลับยังมีแสงสีส้มทองอ่อน ๆ เป็นประกายให้ท้องฟ้าดูสวยงามและน่ามองพิมโรสกลับเข้ามาในบ้านของตัวเองหลังจากทำงานเสร็จ และเข้ามายังไม่ทันขึ้นไปบนห้องก็เห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็

พิมโรสร้องครางหวานในลำคออย่างไม่เต็มใจมากเท่าไรนัก หากแต่ก็ไม่อาจขัดขืนแรงของเมืองเหนือผู้เป็นสามีที่รู้จุดอ่อนของเธออย่างดีไปได้"ปะ ปล่อย" ชายหนุ่มบดเบียดกายไปที่คนตัวเล็กอย่างไม่ลดละ พร้อมด้วยมือหนาที่พยายามจะปลดรั้งชุดเดรสสีสวยนั้นให้ออกไปจากเรือนกายของผู้เป็นภรรยามือหนาของคนตัวสูงเริ่มไล่ปลดซากชุดเดรสรัดรูปที่เคยสวย ตอนนี้มันขาดรุ่งริ่งเสียจนเป็นเศษผ้า กระทั่งหลุดออกจากร่างเล็กตรงหน้า ผิวกายนวลเนียนปรากฏต่อสายตาเขาทำเอาคนมองถึงกับตาพร่า ความจริงแล้วเขาได้เห็นผิวขาวที่พ้นชุดเดรสรัดรูปนั้นออกมาผิวที่อยู่ภายใต้ชุดนั้นจะสะกดเขาไม่ให้ละสายตาออกจากเธอได้"อ๊ะ อื้อ" มือหนาที่ลูบไล้ผิวกายขาวเนียนนั้นกำลังล้วงเข้าไปเพื่อถอดแพนตี้ตัวจิ๋วออกให้พ้นเรียวขา ก่อนที่เขาจะจับมันแยกออกจากกันช้า ๆ"อย่ามาแตะตัวพิมนะ" หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาด้วยความคับแค้นใจ และจ้องมองไปที่ดวงตาของอีกคนอย่างแข็งกร้าว ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความท้าทายสำหรับเสือร้ายอย่างเมืองเหนือ"แตะตัวภรรยาตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน" ว่าจบชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ถอดชุดที่เขาใส่อยู่ช้า ๆ กระทั่งไม่เหลือสิ่งใดปกปิดกาย ก่อนจะย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ที

หลังจากที่เมืองเหนือรับปากกับภรรยาเรียบร้อยแล้วเขาก็ทำตามในสิ่งที่พูดได้อย่างดี จะมีเหตุการณ์ที่ดูไม่ปกติเพิ่มเข้ามานั่นก็คือพิมโรสมักจะเลิกงานเร็วกว่าเขาและไปหาที่บริษัทบ่อยขึ้นเรียกได้ว่าแทบจะทุกวันเลยก็ได้เขาเองก็ไม่ได้มีเวลาออกไปไหนนอกจากบ้านและที่ทำงานไปกลับเพียงสองที่เท่านั้น สำหรับเมืองเหนือแล้วมันไม่ได้อึดอัดอะไรมากมายกลับดีเสียอีกที่เห็นว่าผู้เป็นภรรยาติดเขามากขนาดนี้ เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนเป็นตายร้ายดียังไงพิมโรสก็ไม่มีทางมาเฝ้าเขาที่บริษัทอย่างแน่นอนในตอนนี้แม้ดูว่าพิมโรสระแวดระวังมากเป็นพิเศษ ทว่าเมื่อพ้นระยะเวลาที่ชายหนุ่มเคยไปดูงานที่ต่างประเทศมาแล้วเธอก็วางใจขึ้นและคิดว่ามันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพียงแต่จะต้องรอดูผลอีกครั้งว่าจะมีเหตุการณ์อะไรที่เปลี่ยนแปลงไปบ้างหรือเปล่า"พี่เหนือคะ วันนี้พิมไม่ได้เข้าไปที่บริษัทนะคะ" เสียงหวานดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเมืองเหนือ"ครับ อย่างนั้นวันนี้อยากได้อะไรไหมพี่จะได้ซื้อเข้าไปให้" เขาถามเพราะว่าจะได้แวะซื้อเข้าไปในก่อนจะกลับบ้าน"ไม่เป็นไรค่ะ พิมมีงานสัมมนาน่าจะได้กลับช้าค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้วันครบรอบวันเสียของพ