All Chapters of สำนักวุ่นวายเพราะเจ้านายป่วนรัก: Chapter 11 - Chapter 18

จ้าวโหย่วเต๋อที่พักอยู่ห้องข้างๆ กำลังจะกลับเข้าห้องตนเองจึงได้ยินทุกประโยคที่สาวใช้นางนี้พูด เขาเปลี่ยนใจเดินตามหลังนางอย่างเงียบเชียบเพื่อฟังสิ่งที่นางพูดคุยตกลงกับเถ้าแก่“คุณหนูสามร้ายใช่ย่อย”เขาพูดพึมพำกับตนเองเมื่อคาดเดาแผนการของฝูหมี่หลิน “ก็ยังดีที่อยู่ติดกับห้องของข้า”.........ค่ำคืนวันนั้น จ้าวโหย่วเต๋อเข้าไปในจวนฝูโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เขาตรงไปที่เรือนของฝูเจียงหลีทันที เห็นนางอยู่คนเดียวจึงกระโดดเข้าไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็วสตรีที่นั่งหวีผมอยู่หน้าคันฉ่องสะดุ้งตกใจ “นั่นใคร” นางหันมามองเห็นจ้าวโหย่วเต๋อก็ถอนหายใจโล่งอก“ท่านหมอหลี่นี่เอง”นางรู้แล้วว่าเขาเป็นทายาทสายตรงของหมอเทวดาหลี่ แม้จะไม่ได้เป็นหลานคนสำคัญของตระกูล แต่หากนางอยู่กับเขาก็คงมีชีวิตที่สุขสบายมากกว่านี้ และถ้าเขาไม่สนใจนาง แค่นางสามารถออกจากจวนสกุลฝูได้ก็คงเป็นอิสระมากกว่านี้ จะไปรับจ้างหาเงินหรือทำขนมขายก็ยังได้จ้าวโหย่วเต๋อไม่รอช้า เขารีบเล่าสิ่งที่ตนเองได้ยินให้นางฟัง สายตาคมของเขาจ้องมองใบหน

จ้าวโหย่วเต๋อก้มหน้าใช้ปากและลิ้นดูดเลียติ่งหวานสีกุหลาบทั้งสองข้าง สตรีครางเสียงแหบพร่าแอ่นหน้าอกให้เขาได้เชยชมเต็มที่ ส่วนด้านล่างโพรงเนื้อนุ่มถูกนิ้วของชายหนุ่มแหย่เข้าไปแล้วชักเข้าชักออกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ได้ รู้อีกทีคือฝูเจียงหลีรู้สึกเสียวซ่านไปแล้วทั้งร่าง สตรีเม้มปากกลั้นเสียงไว้ แต่เมื่อถูกนิ้วแกร่งกระแทกเข้าออกแรงๆ ก็เผลอตัวส่งเสียงหวานอีกครั้ง ยิ่งได้ยินเสียงครางอย่างมีความสุขของหญิงสาว จ้าวโหย่วเต๋อจึงถอนนิ้วของตนออก ฝูเจียงหลียกศีรษะขึ้นเพื่อดูตอนที่เขาหยุดมือ ตอนแรกนางสงสัยว่าเขาจะแกล้งทำให้อารมณ์ของนางรู้สึกขาดตอน แต่เมื่อเห็นเขาจับแท่งหยกที่ยาวและใหญ่ ใจก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที “จะใส่เข้าหรือ” สตรีถามเสียงสั่น “เจ้าพร้อมแล้ว ใส่เข้าแน่นอน”บุรุษตอบ เขาจับส่วนหัวของแท่งหยกค่อยๆ ยัดเข้าโพรงรักที่ชุ่มน้ำ เมื่อถูกของใหญ่แทรกเข้ามาในกาย ฝูเจียงหลีก็ยกมือเรียวขึ้นมาขยำหน้าอกตนเองพร้อมสูดปากระบายความเจ็บและความเสียว บุรุษเห็นท่าทางของนางก็ค่อยๆ ขยับเอวส่งท่อนยาวมุดเข้าถ้ำรักช้าๆ“อืม แน่นมาก หลีเอ๋อร์ ของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดีมาก

จ้าวสืออิ้งที่แอบฟังอยู่มุ่นคิ้วสงสัย ‘นิกายบ้าบออะไรกัน ต้องกวาดล้างให้จบๆ’ เขาหลบออกไปข้างนอกโดยที่บุรุษผู้นั้นไม่ทันได้รู้ตัว เขาเป่านกหวีดพิเศษที่คนปกติทั่วไปไม่ได้ยินเสียง แต่คนที่อยู่ในรัศมีสิบลี้ ไม่ว่าจะคนของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร องครักษ์ประจำตัวของราชวงศ์และหัวหน้าทหารภายใต้สังกัดของแม่ทัพโม่เถี่ยจะได้ยินเสียงนี้ดังชัดเจน นี่เป็นการเรียกกำลังพลคุ้มครององค์ชายของแคว้น จะใช้ต่อเมื่อมีภัยคุกคามถึงแก่ชีวิตเท่านั้น ‘หวังว่าจะมากันทัน’ จ้าวสืออิ้งมองท้องฟ้าที่สลัว อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามคงเข้าสู่เวลากลางคืนแล้ว เขาลงบันไดกลับไปหาสตรีทั้งห้าคน เห็นว่าพวกนางยังอยู่ดีก็โล่งใจ บุรุษผู้นั้นจากไปแล้ว สตรีชุดแดงเรียกจ้าวสืออิ้งโดยไม่รีรอ“คุณชาย ข้าตายได้แต่คุณหนูข้าต้องรอด ท่านต้องช่วยนางด้วยนะเจ้าคะ” สตรีชุดเขียวหน้าตาบูดบึ้ง “หากข้าเสียพรหมจรรย์แต่พวกนางรอดทั้งหมด อย่างนั้นก็ได้ ข้ายอม เจ้าจะทำอะไรก็รีบๆ ทำเถอะ” “เหอะ ข้าเอาเจ้าไม่ลงหรอก” จ้าวสืออิ้งเชิดหน้าใส่นางแล้วเดินผ่านไป ถึงพูดไปเช่นนั้นแต่เขาก็จะรอจนถึงที่สุดแล้วค่อยว่ากันอีกที “คุณชาย

วังหลวงหลังจากหลิวกวนรายงานเรื่องราวที่ตนเองพบเจอต่อจ้าวหลินอ้าย นางก็ถลึงตาใส่พระสวามีทั้งสามคนด้วยความโมโห“ลูกชายตัวดีของพวกท่านหาสะใภ้ได้รวดเร็วกันมาก เช่นนั้นพวกท่านก็จัดการเตรียมสินสอดกันเองละกัน”สตรีพูดแล้วก็ล้มลงนั่งบนเก้าอี้ดั่งคนอ่อนแรง “แล้วลูกสาวข้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง” นางหลุบตามองหลี่เสินสวามีที่กำลังส่งยิ้มจอมปลอมให้ตนยิ้มเช่นนี้ บุตรสาวก็คงก่อเรื่องเช่นกันหลี่เสินรีบเดินไปบีบนวดไหล่สตรีทันที “พระองค์ทรงใจเย็นๆ ก่อนนะ ลูกสาวก็เอ่อ มีสามีแล้ว”“ชายผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดถึงกล้าหาญชาญชัยมาข่มเหงลูกสาวข้า” จ้าวหลินอ้ายเสียงดังขึ้นมาทันที“เอ่อ เป็นลูกสาวเราที่ไปข่มเหงเขา”หลี่เสินตอบเสียงเบา ก่อนกระซิบให้ได้ยินกันแค่ไม่กี่คน “เจ้าสำนักหย่งผิงฝึกวิชาอยู่ ลูกสาวเราก็ไปรวบหัวรวบหางเขาขณะฝึกวิชา”“อะไรนะ” สตรีทำท่าคล้ายจะเป็นลม “เจ้าสำนักหย่งผิงเสียด้วย เขาอายุยืนยาวน่าจะเกินร้อยปี มาเสียผู้เสียคนเพราะลูกสาวเรา”