สำนักวุ่นวายเพราะเจ้านายป่วนรัก

สำนักวุ่นวายเพราะเจ้านายป่วนรัก

last updateÚltima actualización : 2026-01-18
Por:  Ai Chi TudouCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
No hay suficientes calificaciones
18Capítulos
312vistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

เมื่อองค์หญิงองค์ชายวัยหัดรักถูกส่งออกนอกวัง สำนักศึกษาที่แสนสงบก็เริ่มวุ่นวาย จนต้องส่งพวกเขาไปทำภารกิจข้างนอกแทน (รุ่นลูกของเรื่องข้ามมิติมาเป็นจักรพรรดินีมากรัก)

Ver más

Capítulo 1

ตอนที่ 1 รูปปั้นเหมือนจริง

Di sebuah restoran, dua laki-laki sedang duduk berhadapan. Menikmati hidangan yang ada di piring mereka masing-masing. Salah satu pria terlihat cukup tegang dan tidak tenang. Beberapa kali dia melirik, dari irisan daging di piringnya berpindah melihat reaksi pria yang duduk di depannya. Aleando Munaf nama laki-laki itu. Berbeda dengannya, laki-laki di depannya terlihat menikmati irisan daging yang sesuap demi sesuap masuk ke mulutnya, dengan wajah tenang. Laki-laki berwajah tenang itu adalah Argen Davino Wijaya.

Aleando sekali lagi tertunduk, berusaha menimati lumernyan daging lembut di mulutnya. Namun tetap tidak terasa nikmat di lidahnya. Hari ini dengan pikiran kacau dan keraguan dia memberanikan diri untuk bertemu dengan Argen. Ah, mereka memang teman, namun selalu ada tiang tinggi menjulang yang Argen bangun di sekelilingnya. Agar tidak sembarang orang melewati batas itu.

Argen adalah puncak bisnis di negri ini. Pemilik perusahaan ternama Domaz Group. Perusahaan multi nasional yang menguasai hampir sebagian banyak sektor retail supermarket besar di negri ini. Mereka juga memiliki Domaz Mall, mall terbesar dan terbaik di negri ini. Jaringan waralaba supermarketnya ada di seluruh negri. Jangkauan pelosok daerah dimasuki oleh Domaz minimarket. Argen adalah pemilik Domaz Group, setelah ayahnya meninggal dia mewarisi semua itu, menggantikan ayahnya. Dibawah bayang-bayang kakeknya, Presdir pertama Domaz Group yang sudah pensiun. Laki-laki tua itu memilih menetap jauh di vila di dekat pantai. Namun, siapa pun tahu, penggaruhnya dalam dunia bisnis tak pernah hilang. Keputusan apa pun yang keluar melalui Argen, dipercayai masih harus melalui persetujuan sang kakek.

Argen pengusaha sukses yang bertangan dingin. Tempramenya sedikit keras, kalau dia marah dia akan menunjukkan sikapnya dengan jelas. Orang-orang bisa menandai dari caranya bicara untuk mendekat atau menjauh.

Ah, mungkin hanya Aleando yang bisa menjadi teman laki-laki perfeksionis itu. Tidak, Aleando sadar diri lagi. Bukan dia saja sebenarnya yang mau berteman dengan Argen. Semua orang selalu ingin mendekat padanya. Tapi, hanya Aleando yang dipilih Argen untuk memasuki pagar tinggi itu. Hanya dia yang diizinkan dan diterima untuk menjadi temannya.

Aleando menelan ludah Kelu. Meletakkan pisaunya, meneguk minuman dingin di gelasnya. Hari ini dia datang untuk memohon. Tangannya dia tarik ke bawah meja.

"Argen, aku mohon. Toko roti itu satu-satunya peninggalan berharga dari orangtuaku." Dia sudah membuang semua harga dirinya untuk duduk di depan Argen hari ini.

Hening, Argen mendongak mulutnya masih mengunyah. Wajahnya masih masih belum bereaksi. Memang seperti itulah dia.

"Toko roti dan resep roti ini begitu penting bagi orangtuaku, aku akan merasa bersalah pada mereka kalau sampai perjalanan toko ini berakhir di tanganku."

Kedua orangtua Aleando sudah meninggal dunia. Saat ini bisnis roti milik orangtua mereka terancam gulung tikar. Tidak bisa bersaing dengan toko roti besar yang membangun toko di dekat toko mereka.

"Kalau begitu tutup saja. Datanglah ke Domaz Group. Kau tahu kan, kau diterima kapanpun itu, apa posisi yang kau inginkan akan kuberikan."

Sial! Aku ingin memakinya sekarang. Dia selalu berkata begitu setiap aku mengeluh sedikit saja tentang toko roti.

Beberapa kali Argen menawarkan jabatan penting di Domaz Group padanya, tapi selalu dia tolak. Demi toko roti yang sudah dirintis keluarganya. Satu-satunya warisan yang tertinggal dari orangtuanya. Bagi Argen toko roti itu memang hanya seperti remahan debu. Dia bahkan bisa membeli toko roti atau bahkan hak paten resepnya. Tapi, Argen sama sekali tidak tertarik dengan bisnis recehan semacam itu. Dan mengganggap Aleando menyia-yiakan kemampuan hebatnya berkubang dalam bisnis roti warisan keluarga.

"Aku mohon Argen, kau tahu kan sepenting apa ini untukku. Aku hidup dari toko ini, aku bisa seperti sekarang karena usaha ayah dan ibuku. Saat ayah meninggal dia menyisakan pesan agar aku mengurus toko rotinya dengan baik. Aku tidak bisa melepaskan janji itu."

Cih. Terdengar Argen mendengus sambil meletakkan sendok. Mengusap sudut bibirnya dan meneguk air di gelasnya.

"Aku sama sekali tidak tertarik dengan toko rotimu." Kalimat itu penuh dengan nada menyepelekan.

Rasanya Aleando ingin melempar sendok ke wajah Argen. Dan berteriak. Berikan saja aku uang sebanyak anggaran makan siangmu sebulan sialan! Itu tidak akan membuatmu miskin sama sekali.

Kalau aku melakukannya dia pasti sudah menghajarku, mungkin jariku patah dulu dia baru berhenti.

Disudut ruangan ini ada seorang laki-laki yang berdiri diam tak bergerak. Hanya tarikan nafas dan gerakan bahunya yang lembut naik turun menandakan dia manusia. Pengawal pribadi Argen. Yang akan melindungi Argen bukan hanya dari serangan fisik semata.

Aleando menarik nafas dalam, mengumpulkan sisa keberanian untuk bersikap tidak tahu malu dan keras kepala.

"Argen, aku mohon, aku akan melakukan apa saja untukmu. Aku mohon bantu aku mempertahankan warisan orangtuaku."

Argen menyandarkan tubuhnya. Menatap Aleando yang kikuk.

"Kalau begitu berikan adikmu padaku, aku akan menikahinya." Kata-kata yang baru saja keluar dari mulut Argen seperti kilatan petir yang memecah kewarasannya. Dia meledak.

"Kau sudah gila ya." Sang pengawal yang sedari tadi diam memberi reaksi pada kata makian Aleando. Membuat laki-laki itu panik. Peluh muncul seketika di dahinya. "Bukan begitu maksudku, maaf." Argen masih diam dengan tenang. Membuat pengawalnya kembali mematung. "Tapi, bagaimana bisa kau meminta adikku sebagai perjanjian bisnis, bukankah ini keterlaluan."

Dasar gila! Kau kan sudah kenal adikku bertahun-tahun.

"Ale"

"Ia."

"Aku sama sekali tidak tertarik dengan toko rotimu." Kata-kata menghujam didengar lagi oleh Aleando.

Aku tahu sialan! Lantas apa hubungannya dengan menikahi adikku.

Bersambung

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
18 Capítulos
ตอนที่ 1 รูปปั้นเหมือนจริง
ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรอันกว้างใหญ่ ชายชราผู้หนึ่งพาสตรีน้อยใบหน้างดงาม รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นมายังแหล่งเก็บยาสมุนไพรชั้นยอดของแคว้น บริเวณนี้เป็นป่าไม้ที่ไม่มีสัตว์ป่าดุร้าย เขาจึงไว้วางใจปล่อยสตรีน้อยให้อยู่ตามลำพัง “เล่อเอ๋อร์ เจ้าจงอยู่ศึกษาสมุนไพรที่นี่สักหนึ่งเดือนเถิด ปู่ทวดจะไปรักษาชาวบ้านบริเวณใกล้เคียง เมื่อถึงเวลาที่กำหนดจะกลับมารับเจ้า”หลี่ซือเอ่ยกับหลานสาวที่มีนามว่าจ้าวอันเล่อเขารับจ้าวอันเล่อมาสั่งสอนเรื่องสมุนไพรและการรักษาโรคต่างๆ ตามพื้นที่ชนบท เพราะกลัวว่าหากเหลนของตนคนนี้อยู่ในเมืองใหญ่เจอแต่ความสะดวกสบาย นางจะลุ่มหลงเรื่องรักมากกว่าเรื่องเรียนตระกูลเขาเป็นหมอที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน แต่ละคนเก่งกาจจนถูกยกย่องเป็นหมอเทวดา เขาย่อมต้องการให้ชนรุ่นหลังของตนสืบทอดเจตนารมณ์นี้ แม้จะมีเหลนสองคนเป็นองค์ชายกับองค์หญิงก็ตามตอนนี้จ้าวโหย่วเต๋ออยู่ในสำนักวิชาหย่งผิง มีเพียงจ้าวอันเล่อที่ติดตามเขาไปแทบจะทุกที่“เจ้าค่ะปู่ทวด” สตรีน้อยรับคำ นางย่อตัวทำความเคารพหลี่ซือท่านปู่ทวดของตน จากนั้นก็เข้าไปภายในป่าด้วยความรวดเร็ว“ข้าไปทำความสะอาดกระท่อมก่อนนะเจ้าคะ”หลี่ซือส่ายหน้าแล้
Leer más
ตอนที่ 2 ปลุกจนตื่น
มือเล็กของจ้าวอันเล่อค่อยๆ จับแก่นกายของรูปปั้นช้าๆ จากนั้นก็ลองบีบเบาๆ แล้วรูดขึ้นรูดลงตามที่เคยเห็นนางกำนัลทำให้เสด็จพี่ของตนเองไม่นานนักแก่นกายในมือก็เริ่มขยายตัวจนฝ่ามือที่เล็กของนางกำแทบไม่มิด ด้วยความอยากลองเพิ่ม สตรีจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดทำความสะอาด เมื่อคิดว่าสะอาดดีแล้ว จ้าวอันเล่อก็ก้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วแลบลิ้นเลียอย่างระมัดระวังยังไม่มีบุรุษจริงอยู่ข้างกาย ลองกับรูปปั้นสักหน่อยจะเป็นอะไรไปสตรีน้อยลองผิดลองถูก อมแก่นกายเข้าไปในโพรงปาก รูดขึ้นลงด้วยท่าทางเงอะงะ แต่สักพักก็เริ่มทำได้จนคล่อง ทั้งมือและปากเคลื่อนไหวขึ้นลงสัมพันธ์กัน สุดท้ายแก่นกายของรูปปั้นก็ขยายจนคับปาก........หลิวเจินหลง เจ้าสำนักหย่งผิง ชายหนุ่มรูปงามประหนึ่งเทพเซียน ผู้ซึ่งไม่ผู้ใดทราบอายุที่แท้จริง เขาปลีกตัวจากสำนักมาฝึกวิชาอยู่ยงคงกระพันบนภูเขาที่ห่างไกลจากสำนักใช้เวลาเกือบปีในการเนรมิตถ้ำจนมีขนาดใหญ่โต มีแสงสว่างราวกับกลางวันตลอดเวลา มีทะเลสาบน้ำใส และมีแท่นฝึกวิชาจำนวนมาก เผื่อต่อไปเขาอาจจะอนุญาตให้ศิษย์ที่มีฝีมือในสำนักหรือศิษย์ที่มีคุณงามความดีมาใช้ถ้ำแห่งนี้ในการฝึกฝนวิชา เขาคิดอย่างภาคภูมิ
Leer más
ตอนที่ 3 พากลับสำนัก
หลิวเจินหลงลุกขึ้นเพื่อหาชุดใส่คลุมร่างกายตนเอง เขากวาดสายตามองเห็นแต่เศษผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็ปั้นหน้าตึงใส่สตรีที่ยังนอนหายใจหอบเหนื่อย“เจ้าเล่นพิเรนทร์อะไรถึงฉีกทึ้งอาภรณ์ข้าเช่นนี้”จ้าวอันเล่อสูดลมหายใจยาวไม่กี่ครั้งก็มีแรงตอบอีกฝ่าย นางหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วเผยอริมฝีปากอวบอิ่มตอบ“ข้าเข้ามาท่านก็เปลือยเปล่าอยู่แล้ว คิดว่าน่าจะถูกแรงลมพัดจนขาด” นิ้วเรียวชี้ไปทางอุโมงค์ช่องลมที่ตนเองคลานเข้ามา“อ่อ” บุรุษรับเสียงราบเรียบ เขาลุกร่างกายเปลือยเปล่าไปยังแท่นหินที่ไกลออกไปแล้วหยิบชุดสีน้ำเงินเข้มที่ตนเองเก็บเอาไว้ขึ้นมาสวมใส่ปกคลุมร่างกาย“บอกมา เจ้าเป็นคนของใครและต้องการอะไร” เขาใช้เสียงเคร่งขรึมที่ทรงอำนาจถามสตรีน้อยเขาคิดว่านางอาจจะเป็นคนของสำนักมืดที่ใช้วิชาด้านมืดแอบเข้ามาใกล้ชิดตัวเขาเพื่อต้องการขัดขวางการฝึกวิชาของตนสตรีดวงตาเป็นประกายสดใสจ้องมองบุรุษรูปงามแล้วก็ตอบเสียงหวาน “ข้าชื่อจ้าวอันเล่อเป็นพระธิดาของจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน”“หืม องค์หญิงอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร”หลิวเจินหลงเห็นสตรีขยับร่างอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าเข้ามาใกล้ตนเรื่อยๆ เขาก็ก
Leer más
ตอนที่ 4 ห้องเรียนใต้ดิน
ขณะที่สามบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังรีบสวมชุดกันอย่างเร่งรีบอยู่นั้น เงาร่างสูงใหญ่และหนึ่งร่างเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงประตูห้อง“อุ่ย ดีนะที่ข้าสวมครบทุกชิ้นแล้ว” จ้าวซีหนานพูดออกมาด้วยความตกใจจ้าวโหย่วเต๋อพยักหน้าหงึกๆ เพราะเขาก็เพิ่งคาดสายคาดเอวเสร็จพอดีเหลือเพียงจ้าวสืออิ้งและสตรีอีกนางที่กำลังสวมเสื้อชิ้นสุดท้าย“ว้าย นั่นใครน่ะ” สตรีร้องเสียงดังออกมา เมื่อเห็นสายตาโกรธเกรี้ยวถูกส่งมาจากหน้าประตูไม่นานนักบรรดาอาจารย์ก็วิ่งตามมาจนถึงหน้าห้องเรียนเช่นกัน พวกเขาต่างชะโงกหน้าเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ไอ่หยา อีกแล้วสินะ” ไป๋เกายกมือขึ้นมาเช็ดหน้าผากของตนซึ่งเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา“อะไรคืออีกแล้ว” หลิวเจินหลงเอ่ยถามน้ำเสียงดุดัน“ข่ะ คือ เด็กหนุ่มสามคนนี้มักใช้เวลาว่างทำเอ่อ เรื่องอย่างว่าขอรับ” ไป๋เกาตอบน้ำเสียงอึกอักด้วยเกรงว่าจะถูกทำโทษที่ควบคุมศิษย์ในสำนักไม่ดี“พวกเจ้าทำไมไม่รู้จักเวล่ำเวลา ท่านอาจารย์เจ้าสำนักกลับสำนักทั้งทีทำไมไม่รีบแต่งตัวออกไปต้อนรับ” ไป๋เกาตะโกนใส่หน้าพวกเขาเสียงดังบุรุษสตรีที่ถูกดุรีบคุกเข่าพร้อมกัน พวกเขาก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวถูกลงโทษ“ขอให้อาจารย์เจ้าสำนักโปร
Leer más
ตอนที่ 5 ทำให้ตั้งครรภ์
เรือนโบตั๋น จ้าวอันเล่อนอนเล่นบนเตียงได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เหวยเหว่ยสตรีน้อยก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “อาจารย์แม่ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” นางหยุดหายใจกระหืดกระหอบชั่วครู่แล้วรายงานต่อ “ท่านอาจารย์เจ้าสำนักพักอยู่ที่เรือนธารธารา อยู่ด้านหลังของสำนักเจ้าค่ะ” “ข้าเข้าใจล่ะ ขอบใจนะเหวยเหว่ย” จ้าวอันเล่อตอบรับ ริมฝีปากยกยิ้มพึงพอใจ ยามดึกคืนนั้น จ้าวอันเล่อสวมชุดสีดำตลอดทั้งร่างเพื่อพรางกาย นางเดินย่องเสียงเบาไปจนถึงเรือนธารธาราที่หลิวเจินหลงพักอยู่ “ฮู่ว ก็ไม่เห็นยาก” จ้าวอันเล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ ขนาดในวังหลวงที่มีองครักษ์มากมายนางยังแอบไปดูเสด็จพี่ทั้งสามเริงรักได้ นับประสาอะไรกับสำนักหย่งผิงที่เน้นป้องกันตรวจสอบแค่บุคคลภายนอกสำนัก สตรีค่อยๆ แง้มประตู แล้วก้าวเท้าข้ามธรณีประตูอย่างแผ่วเบา นางปิดประตูลงช้าๆ จนแทบไม่เกิดเสียง แล้วก็เดินสำรวจภายในจนเจอบุรุษรูปงามนั่งสมาธิอยู่บนเตียงไม้หลังใหญ่ “หึหึ” สตรียิ้มมุมปากอีกครั้ง นางลงนั่งข้างเตียงแล้วยกมือเรียวผลักร่างแกร่งของบุรุษให้ล้มลงนอนช้าๆ เมื่อร่างบุรุษลงนอนราบบนเตียง จ้า
Leer más
ตอนที่ 6 ฝึกวิชาผิดพลาด
เมืองหม่านฉายภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในลานกว้างของบ้านร้างหลังหนึ่ง มีเรือนร่างของสตรีวัยประมาณสิบแปดปีสวมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนดิ้นส่ายไปมาบนพื้นดินที่มีหญ้าขึ้นแซมเล็กน้อยหากสังเกตดีๆ จะพบว่านิ้วมือขวาของสตรีนางนี้ล้วงเข้าไปในส่วนสงวนของตนเอง ส่วนมือซ้ายยกขึ้นมาขยำเต้าอวบและจุกหวาน หน้าอกของนางยกขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ค่อนข้างจะกระชั้น ทำให้เสียงลมหายใจและเสียงครางที่ดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อฟังดูสับสนยุ่งเหยิงทั้งรอบกายของนางยังมีควันสีเทาปกคลุมจนทั่ว แม้ว่าจะเป็นคืนแสงจันทร์สว่างแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้ควันนั้นจางลงไปได้ไม่ไกลจากบ้านร้างหลังนี้ บุรุษผู้หนึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว เขาได้รับภารกิจสำคัญจากสำนักให้ไปสำรวจสุสานเก่าของตระกูลหวางซึ่งต้องสำรวจเวลากลางคืนถึงจะรู้เส้นสนกลในของความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในสุสาน ทว่าเมื่อเขากำลังจะผ่านบ้านร้างกลับได้ยินเสียงครางอย่างทรมานของสตรีดังเข้าหูจนชายหนุ่มเกิดความสงสัย“เสียงครางแบบนี้ในบ้านร้างเนี่ยนะ” จ้าวซีหนานชะงักฝีเท้าแล้วผินหน้ามองไปทางต้นเสียง ลักษณะการเปล่งเสียงที่คุ้นเคยทำให้ทั้งสงสัยและใจเต้นไม่เป็นจังห
Leer más
ตอนที่ 7 ไปหาที่จวน
ทว่าเช้าขึ้นมา โหวปิ่งเจียนบิดาของโหวเถียนเจียก็ผลักประตูเรือนของบุตรสาวตนเองอย่างแรง “เจียเอ๋อร์ เจ้าขโมยวิชาในห้องลับใต้ดินของพ่อไปฝึกใช่หรือไม่” เขาส่งสายตาที่น่าครั่นคร้ามไปที่เตียงนอนของบุตรสาว เมื่อเห็นนางยังไม่ตื่นจึงเดินไปด้านข้างเพื่อหมายจะปลุกนางเพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง “เจียเอ๋อร์ เจียเอ๋อร์” บุรุษวัยกลางคนรูปร่างกำยำสูงใหญ่แต่ยังคงความหล่อเหลาให้เห็น เขายกมือหนาขึ้นแตะหน้าผากของโหวเถียนเจียที่ยังคงนอนหลับไม่รู้สึกตัว“ตัวร้อน เป็นไข้หรอกหรือ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม “ไปตามหมอมาดูอาการนางที”โหวปิ่งเจียนเอ่ยเสียงเข้มสั่งสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ หมอประจำจวนสกุลโหวก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เขาลงนั่งเก้าอี้ด้านข้างเตียงแล้วเอื้อมสามนิ้วไปแมะจับชีพจรโหวเถียนเจียโดยพลัน เมื่อจับชีพจรในชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจเขาก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ “ขะ คุณหนู อัยย่ะ ข้าไม่กล้าพูดออกมา” “นางเป็นอะไร บอกข้ามาเดี๋ยวนี้” โหวปิ่งเจี่ยนกดเสียงต่ำอารมณ์เริ่มหงุดหงิดขุ่นมัว “หากข้าบอก ท่านประมุขก็ต้องใจเย็นๆ”
Leer más
ตอนที่ 8 หลานชายข้า
         “ท่านประมุข เจ้าหนุ่มคนนี้สู้ชนะพวกเราเกินครึ่งแล้วขอรับ”เผยกู่บุรุษร่างสูงผู้ช่วยของโหวปิ่งเจี่ยนเดินมาบอกเจ้านายตนที่กำลังจิบน้ำชาในห้องโถง         “ข้าให้สู้กับพวกที่เพิ่งฝึกยุทธได้ไม่นาน หากเขาไม่ชนะข้าก็ไม่ควรเก็บเขาไว้” โหวปิ่งเจียนสีหน้าเรียบเฉยไม่ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาต้องการทดสอบชายหนุ่มผู้ซึ่งข่มเหงบุตรสาวของตน นอกจากทดสอบยังถือโอกาสสั่งสอนไปในตัว ไม่ว่าชายหนุ่มคนนี้จะได้รับบาดเจ็บมากหรือน้อย เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรใดๆ ทั้งสิ้น         เผยกู่ทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย เขาลังเลใจก่อนที่จะรายงานต่อ “แต่ว่า วิชาที่เจ้าหนุ่มนั่นใช้นอกจากจะมีวิชาของสำนักหย่งผิง ยังมีวิชาเพลงกระบี่ของราชวงศ์และแม่ทัพโม่เถี่ยด้วยขอรับ”         โหวปิ่งเจียนได้ยินดังนั้นมุมปากก็กระตุกขึ้นมาทันที “ราชวงศ์อย่างนั้นหรือ ข้าผู้ซึ่งเป็นประมุขยุทธภพยิ่งไม่อยากเกี
Leer más
ตอนที่ 9 ลางสังหรณ์
“ท่านพ่อตา ข้าจะให้เสด็จพ่อเสด็จแม่มาสู่ขอเจียเอ๋อร์ ท่านสะดวกให้พวกเขามาเมื่อไหร่หรือ”ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าท่าทางกระตือรือร้น มีโหวเถียนเจียยืนบิดไปมาด้วยความเขินอาย “ไม่เอาทั้งบิดามารดาเจ้า แค่เขาก็พอ”โหวปิ่งเจียนชี้นิ้วใส่หลิวกวน เขามุ่ยหน้าทำตากะหลับกะเหลือก จนหลิวกวนยืนอมยิ้มกลั้นขำอย่างเห็นได้ชัด “ได้ๆ ข้าจะไปพูดกับซีหมิงเอง เจ้าก็สงบจิตสงบใจรอเถอะ ส่วนเรื่องของเด็กๆ ก็ปล่อยพวกเขาศึกษาดูใจกันเถอะ” หลิวกวนพูดต่ออีกไม่กี่ประโยคก็รีบเดินทางกลับ ตอนนี้มีภารกิจสำคัญที่ต้องไปทำ ชักช้าไม่ได้เพราะเดี๋ยวโหวปิ่งเจียนเปลี่ยนใจ ........ ยามค่ำคืนที่เงียบสงบ บนเขาลวี่หนานฝั่งทิศตะวันตกไร้ผู้คนอยู่อาศัย ทั้งไม่มีคนมาคอยเดินตรวจตราดูแลความปลอดภัย กระท่อมน้อยหลังหนึ่งเปิดหน้าต่างและประตูทุกบาน ทำให้แสงจันทร์สาดส่องเข้าสู่ภายในได้เต็มที่ ภายในกระท่อมมีบุรุษสตรีกำลังทำกิจกรรมรักที่ร้อนแรงจนเหงื่อออกท่วมกาย สตรีนอนหงายยกขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่าชายหนุ่ม ส่วนชายหนุ่มก็ขยับสะโพกดันเข้าดันออกตรงหว่างขานาง หากเข้าไปชะโงกหน้ามองด้านข้างก็จะเห็นว่าเขากำลังกร
Leer más
ตอนที่ 10 ใช้นิ้วตรวจ
เมืองกุยปู้         จ้าวโหย่วเต๋อเดินทางมาที่เมืองกุยปู้เพื่อทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้เสร็จแล้ว เขาจึงอยู่ต่ออีกสักพักก่อนที่จะกลับสำนัก         “เมืองนี้ออกจะดี สายน้ำผืนดินอุดมสมบูรณ์ ยาสมุนไพรจึงใช้ได้ผลดีและมีราคาสูง” บุรุษเดินสำรวจตลาดยาจนผ่านรถม้าที่มีบ่าวชายวัยกลางคนสั่งรถม้าให้หยุดด้านข้างเขา บุรุษผู้นั้นรีบกระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งเข้าไปในโรงหมอด้วยสีหน้าวิตกกังวล         “เกิดอะไรขึ้นนะ” จ้าวโหย่วเต๋อเดินเบียดเสียดฝูงชนผ่านบริเวณขายยาด้านหน้า เมื่อเดินไปถึงส่วนหลังของอาคารที่ทำการรักษาเขาก็ได้ยินเสียงของชายคนดังกล่าว แม้ไม่ได้ดังมากนักแต่ประสาทหูของเขากลับได้ยินชัดเจน         “คุณหนูบ้านข้าจะต้องออกเรือนแล้ว แต่นางบอกว่านางไม่มีความรู้สึกกับบุรุษเลยแม้แต่น้อย ท่านหมอ ท่านรักษาอาการแบบนี้ได้หรือไม่”       &n
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status