สำนักวุ่นวายเพราะเจ้านายป่วนรัก

มือเล็กของจ้าวอันเล่อค่อยๆ จับแก่นกายของรูปปั้นช้าๆ จากนั้นก็ลองบีบเบาๆ แล้วรูดขึ้นรูดลงตามที่เคยเห็นนางกำนัลทำให้เสด็จพี่ของตนเองไม่นานนักแก่นกายในมือก็เริ่มขยายตัวจนฝ่ามือที่เล็กของนางกำแทบไม่มิด ด้วยความอยากลองเพิ่ม สตรีจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดทำความสะอาด เมื่อคิดว่าสะอาดดีแล้ว จ้าวอันเล่อก็ก้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วแลบลิ้นเลียอย่างระมัดระวังยังไม่มีบุรุษจริงอยู่ข้างกาย ลองกับรูปปั้นสักหน่อยจะเป็นอะไรไปสตรีน้อยลองผิดลองถูก อมแก่นกายเข้าไปในโพรงปาก รูดขึ้นลงด้วยท่าทางเงอะงะ แต่สักพักก็เริ่มทำได้จนคล่อง ทั้งมือและปากเคลื่อนไหวขึ้นลงสัมพันธ์กัน สุดท้ายแก่นกายของรูปปั้นก็ขยายจนคับปาก........หลิวเจินหลง เจ้าสำนักหย่งผิง ชายหนุ่มรูปงามประหนึ่งเทพเซียน ผู้ซึ่งไม่ผู้ใดทราบอายุที่แท้จริง เขาปลีกตัวจากสำนักมาฝึกวิชาอยู่ยงคงกระพันบนภูเขาที่ห่างไกลจากสำนักใช้เวลาเกือบปีในการเนรมิตถ้ำจนมีขนาดใหญ่โต มีแสงสว่างราวกับกลางวันตลอดเวลา มีทะเลสาบน้ำใส และมีแท่นฝึกวิชาจำนวนมาก เผื่อต่อไปเขาอาจจะอนุญาตให้ศิษย์ที่มีฝีมือในสำนักหรือศิษย์ที่มีคุณงามความดีมาใช้ถ้ำแห่งนี้ในการฝึกฝนวิชา เขาคิดอย่างภาคภูมิ

ขณะที่สามบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังรีบสวมชุดกันอย่างเร่งรีบอยู่นั้น เงาร่างสูงใหญ่และหนึ่งร่างเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงประตูห้อง“อุ่ย ดีนะที่ข้าสวมครบทุกชิ้นแล้ว” จ้าวซีหนานพูดออกมาด้วยความตกใจจ้าวโหย่วเต๋อพยักหน้าหงึกๆ เพราะเขาก็เพิ่งคาดสายคาดเอวเสร็จพอดีเหลือเพียงจ้าวสืออิ้งและสตรีอีกนางที่กำลังสวมเสื้อชิ้นสุดท้าย“ว้าย นั่นใครน่ะ” สตรีร้องเสียงดังออกมา เมื่อเห็นสายตาโกรธเกรี้ยวถูกส่งมาจากหน้าประตูไม่นานนักบรรดาอาจารย์ก็วิ่งตามมาจนถึงหน้าห้องเรียนเช่นกัน พวกเขาต่างชะโงกหน้าเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ไอ่หยา อีกแล้วสินะ” ไป๋เกายกมือขึ้นมาเช็ดหน้าผากของตนซึ่งเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา“อะไรคืออีกแล้ว” หลิวเจินหลงเอ่ยถามน้ำเสียงดุดัน“ข่ะ คือ เด็กหนุ่มสามคนนี้มักใช้เวลาว่างทำเอ่อ เรื่องอย่างว่าขอรับ” ไป๋เกาตอบน้ำเสียงอึกอักด้วยเกรงว่าจะถูกทำโทษที่ควบคุมศิษย์ในสำนักไม่ดี“พวกเจ้าทำไมไม่รู้จักเวล่ำเวลา ท่านอาจารย์เจ้าสำนักกลับสำนักทั้งทีทำไมไม่รีบแต่งตัวออกไปต้อนรับ” ไป๋เกาตะโกนใส่หน้าพวกเขาเสียงดังบุรุษสตรีที่ถูกดุรีบคุกเข่าพร้อมกัน พวกเขาก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวถูกลงโทษ“ขอให้อาจารย์เจ้าสำนักโปร

เมืองหม่านฉายภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในลานกว้างของบ้านร้างหลังหนึ่ง มีเรือนร่างของสตรีวัยประมาณสิบแปดปีสวมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนดิ้นส่ายไปมาบนพื้นดินที่มีหญ้าขึ้นแซมเล็กน้อยหากสังเกตดีๆ จะพบว่านิ้วมือขวาของสตรีนางนี้ล้วงเข้าไปในส่วนสงวนของตนเอง ส่วนมือซ้ายยกขึ้นมาขยำเต้าอวบและจุกหวาน หน้าอกของนางยกขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ค่อนข้างจะกระชั้น ทำให้เสียงลมหายใจและเสียงครางที่ดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อฟังดูสับสนยุ่งเหยิงทั้งรอบกายของนางยังมีควันสีเทาปกคลุมจนทั่ว แม้ว่าจะเป็นคืนแสงจันทร์สว่างแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้ควันนั้นจางลงไปได้ไม่ไกลจากบ้านร้างหลังนี้ บุรุษผู้หนึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว เขาได้รับภารกิจสำคัญจากสำนักให้ไปสำรวจสุสานเก่าของตระกูลหวางซึ่งต้องสำรวจเวลากลางคืนถึงจะรู้เส้นสนกลในของความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในสุสาน ทว่าเมื่อเขากำลังจะผ่านบ้านร้างกลับได้ยินเสียงครางอย่างทรมานของสตรีดังเข้าหูจนชายหนุ่มเกิดความสงสัย“เสียงครางแบบนี้ในบ้านร้างเนี่ยนะ” จ้าวซีหนานชะงักฝีเท้าแล้วผินหน้ามองไปทางต้นเสียง ลักษณะการเปล่งเสียงที่คุ้นเคยทำให้ทั้งสงสัยและใจเต้นไม่เป็นจังห

         “ท่านประมุข เจ้าหนุ่มคนนี้สู้ชนะพวกเราเกินครึ่งแล้วขอรับ”เผยกู่บุรุษร่างสูงผู้ช่วยของโหวปิ่งเจี่ยนเดินมาบอกเจ้านายตนที่กำลังจิบน้ำชาในห้องโถง         “ข้าให้สู้กับพวกที่เพิ่งฝึกยุทธได้ไม่นาน หากเขาไม่ชนะข้าก็ไม่ควรเก็บเขาไว้” โหวปิ่งเจียนสีหน้าเรียบเฉยไม่ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาต้องการทดสอบชายหนุ่มผู้ซึ่งข่มเหงบุตรสาวของตน นอกจากทดสอบยังถือโอกาสสั่งสอนไปในตัว ไม่ว่าชายหนุ่มคนนี้จะได้รับบาดเจ็บมากหรือน้อย เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอะไรใดๆ ทั้งสิ้น         เผยกู่ทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย เขาลังเลใจก่อนที่จะรายงานต่อ “แต่ว่า วิชาที่เจ้าหนุ่มนั่นใช้นอกจากจะมีวิชาของสำนักหย่งผิง ยังมีวิชาเพลงกระบี่ของราชวงศ์และแม่ทัพโม่เถี่ยด้วยขอรับ”         โหวปิ่งเจียนได้ยินดังนั้นมุมปากก็กระตุกขึ้นมาทันที “ราชวงศ์อย่างนั้นหรือ ข้าผู้ซึ่งเป็นประมุขยุทธภพยิ่งไม่อยากเกี

เมืองกุยปู้         จ้าวโหย่วเต๋อเดินทางมาที่เมืองกุยปู้เพื่อทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้เสร็จแล้ว เขาจึงอยู่ต่ออีกสักพักก่อนที่จะกลับสำนัก         “เมืองนี้ออกจะดี สายน้ำผืนดินอุดมสมบูรณ์ ยาสมุนไพรจึงใช้ได้ผลดีและมีราคาสูง” บุรุษเดินสำรวจตลาดยาจนผ่านรถม้าที่มีบ่าวชายวัยกลางคนสั่งรถม้าให้หยุดด้านข้างเขา บุรุษผู้นั้นรีบกระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งเข้าไปในโรงหมอด้วยสีหน้าวิตกกังวล         “เกิดอะไรขึ้นนะ” จ้าวโหย่วเต๋อเดินเบียดเสียดฝูงชนผ่านบริเวณขายยาด้านหน้า เมื่อเดินไปถึงส่วนหลังของอาคารที่ทำการรักษาเขาก็ได้ยินเสียงของชายคนดังกล่าว แม้ไม่ได้ดังมากนักแต่ประสาทหูของเขากลับได้ยินชัดเจน         “คุณหนูบ้านข้าจะต้องออกเรือนแล้ว แต่นางบอกว่านางไม่มีความรู้สึกกับบุรุษเลยแม้แต่น้อย ท่านหมอ ท่านรักษาอาการแบบนี้ได้หรือไม่”       &n