ตอนที่ 11 แผนร้าย

“แล้วจะให้ข้าช่วยอย่างไร” เขายกมือมาจับคางของตนจนฝูเจียงหลีตาโตตกใจ

         “มือท่านมันสกปรกแล้ว อย่าจับเช่นนั้น” สตรีหน้าแดงเขินอายเมื่อเห็นว่าเขาใช้มือข้างที่ล้วงเข้าไปจับของลับของตนนั้นมาจับใบหน้าของตัวเอง

         “ทำไม ก็หอมดีนะ” เขายกนิ้วขึ้นมาดมก่อนที่จะลองแลบลิ้นออกมาเลียให้สตรีดู

         เห็นใบหน้าของสตรีแดงเปล่งปลั่งดั่งเสี่ยวหลงเซีย (กุ้งเครฟิช) เขาก็กระหยิ่มยิ้มย่องในใจ สายตามองใบหน้าสวยหวาน พอเหลือบมองรูปร่างของนางเขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

         ขนาดมีเสื้อผ้าปกคลุมกายก็รู้ว่าเรือนร่างของนางนั้นไม่ธรรมดา ทั้งโพรงรักก็คับแน่นดูดนิ้ว เขาจึงรู้สึกบางอย่างขึ้นมาทันที

         บุรุษสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้สตรีตรงหน้ารู้ว่าเขามีความคิดที่ลามกต่อนาง เขากระแอมแล้วชวนนางพูดคุยต่ออย่างเป็นกันเอง

         “ข้าไม่อยากแต่งงานกับชายมักมากเช่นนั้น ท่านหมอต้องช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ”

ฝูเจียงหลีทำสายตาออดอ้อน แต่พอเห็นใบหน้าหล่อคมคายของบุรุษ ในใจก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา

         “ในเมื่อบิดาของเจ้าเป็นถึงเจ้าเมือง เหตุใดถึงยังต้องการให้เจ้าแต่งกับเซียวรื่อผู้นั้น” จ้าวโหย่วเต๋อถามเพื่อต้องการข้อมูลมาประเมินสถานการณ์

         “ตระกูลเซียวมั่งคั่งที่สุด สามารถให้ผลประโยชน์กับท่านพ่อข้าได้” สตรีหลุบตามองต่ำเมื่อนึกถึงบิดาตน

“แต่ข้าก็แทบไม่เคยได้เงินจากบิดา ผู้ที่ได้ก็มีแต่พี่สาวกับน้องสาวข้าที่เป็นบุตรของท่านแม่ใหญ่ ลูกอนุเช่นข้าต้องแต่งงานเพื่อความสุขสบายของพวกเขาหรือ”

         “แต่หากเจ้าแต่งกับเซียวรื่อนั่นก็จะสุขสบายทั้งเจ้าและครอบครัวของเจ้า” จ้าวโหย่วเต๋อพูดหยั่งเชิงนาง

         “สุขสบายหรือ เป็นอนุที่ต้องแบ่งสามีให้กับสตรีนางอื่น สามีที่มีสตรีแต่งเข้าจวนทุกปีสองปี ท่านคิดว่าสตรีหลายคนอยู่ในจวนเดียวกันไม่มีชิงดีชิงเด่นกันหรือไร มิเช่นนั้นบรรดาฮองเฮากับพระสนมในวังหลังคงมีความสุขกันทุกคน ไม่ต้องมีข่าวลือเรื่องการทะเลาะเบาะแว้งมาถึงหูประชาชนหรอก” ฝูเจียงหลิงพูดออกมาในทันใด

         จ้าวโหย่วเต๋อสะอึกเล็กน้อย “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้จักรพรรดินีและสวามีต่างก็รักใคร่ปรองดองกันมาก” เขาพูดอธิบาย

         “นั่นเป็นเพราะจักรพรรดินีเป็นสตรีเพียงผู้เดียว พระสวามีทุกคนก็มีหน้าที่สำคัญที่ต้องรับผิดชอบ จะเอาเวลาที่ไหนมาทะเลาะชิงดีชิงเด่นกันเล่า ในทางกลับกัน หากสามีเป็นใหญ่ ส่วนภรรยาแต่ละคนอยู่จวนว่างๆ ไม่มีอะไรต้องทำ รอเพียงรับความรักจากสามี สุดท้ายก็จะอิจฉาไม่รู้จักจบจักสิ้น”

         “ก็จริงของเจ้า แล้วเจ้าต้องการอย่างไร เป็นสตรีเสื่อมสมรรถภาพอย่างนี้ไปเรื่อยๆ อย่างนั้นหรือ” จ้าวโหย่วเต๋อเลิกคิ้วสูงถามสตรีที่มีสีหน้าจริงจัง

         “ทำให้เซียวรื่อนั่นต้องการแต่งงานกับพี่น้องสายตรงของข้าแทน” ฝูเจียงหลิงพูดน้ำเสียงจริงจัง

         “เช่นนั้นข้าไปสืบข่าวข้างนอกก่อน แล้วจะกลับมาวางแผนกับเจ้า” จ้าวโหย่วเต๋อเอ่ย

“วันมะรืนละกันข้าจะมาอีกครั้ง”

         พูดจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกนอกเรือนอย่างรวดเร็ว

ฝูเจียงหลีได้แต่ตะโกนถาม “ท่านไม่ล้างมือก่อนหรือ”

         เห็นเขาไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิดนางก็นั่งสีหน้าแปลกประหลาด มือเรียวยกขึ้นมาจับแก้มของตนอย่างเขินอาย

“ตาบ้า ท่านหมออะไรเนี่ย”

         “เสี่ยวซวง เข้ามานี่”

สตรีร้องเรียกสาวใช้ของตนเอง เมื่อผู้ที่ถูกเรียกเดินเข้ามา นางก็สั่งทันที

“เจ้าไปสืบประวัติของหมอคนนี้หน่อยนะ”

         “เจ้าค่ะ”

         ........

         จ้าวโหย่วเต๋อออกมาจากจวนฝูก็ไปนั่งตามโรงน้ำชาและโรงเตี๊ยมต่างๆ เพื่อฟังข่าวลือของเซียวรื่อ คนผู้นี้นอกจากมักมากในกามแล้ว ยังชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอและผู้ที่ยากจนกว่า

         ที่สำคัญคือ ผู้ที่จะมาเป็นอนุในจวนต้องเป็นสตรีพรหมจรรย์เท่านั้น หากไม่ใช่ก็จะได้เป็นแค่บ้านเล็กบ้านน้อยที่อยู่นอกจวน

         “ประวัติแบบนี้เจ้าเมืองฝูยังคบหาสมาคมด้วย เกรงว่าน่าจะมีอะไรหมกเม็ดมากกว่านี้แน่นอน ไม่ได้ ข้าต้องแจ้งขอเสด็จแม่ตรวจสอบอย่างละเอียด ถ้าชั่วช้าทุจริตจะได้จัดการให้เด็ดขาด”

         ........

         จวนสกุลฝู

         ฝูซีหลิงกับฝูหมี่หลินคุณหนูรองและคุณหนูสามกำลังพูดคุยกันอยู่ในสวนดอกไม้ด้วยความสนุกสนาน

         “เจ้าคิดว่าหมอคนนั้นจะรักษาเจียงหลีหายหรือเปล่า” ฝูซีหลิงเอ่ยถามน้องสาวของตน

         “หมอคนนั้นเป็นถึงหลานของหมอเทวดาเลยนะ เขาคงมีวิธีรักษา ข้าอยากให้นางเจียงหลีหายได้แล้ว จะได้แต่งงานไปซะ คุณชายเซียวจะได้เอาสินสอดมากองที่จวนสักที” ฝูหมี่หลินพูดเสียงดังก่อนกระซิบเสียงเบา

         “ข้าว่าหมอหลี่นั่นรูปร่างหน้าตาไม่เลว นับได้ว่ารูปงามที่สุดที่ข้าเคยพบเจอ สถานะของเขาก็ไม่น่าธรรมดา ตระกูลหลี่ของหมอเทวดาหลี่ซือ ถ้าไม่เปิดโรงหมอใหญ่โตก็ล้วนเป็นหมอหลวงในวัง ทั้งยังเป็นพระญาติขององค์ชายองค์หญิงในวังอีกต่างหาก”

         “เจ้าสนใจหมอหลี่อย่างนั้นหรือ” ฝูซีหลิงตาโตถามน้องสาวของตน “ท่านพ่อไม่ยินยอมแน่ หากเขาเป็นทายาทสายตรงจริงๆ ไหนเลยจะออกมาเตร็ดเตร่ที่เมืองกุยปู้ได้”

         “คุณชายแบบนี้เดินทางท่องเที่ยวไปยังเมืองต่างๆ ออกจะปกติ พอเขาอิ่มตัวก็กลับตระกูลเอง” ฝูหมี่หลินเอ่ย ในหัวของนางมีแต่ภาพของจ้าวโหย่วเต๋อสลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด

         “พวกเจ้าเลิกคิดได้แล้ว”

เสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น เขาเดินเข้ามาทางเก้าอี้ที่พวกนางนั่งอยู่ “เจ้าหมอนั่นไม่น่าใช่ทายาทสายตรงที่สำคัญหรอก ทายาทคนสำคัญของหมอเทวดาหลี่ซือตอนนี้ล้วนอยู่ที่เมืองหลวงกันหมด”

         “คุณชายเซียว” สตรีทั้งสองหยุดคุยโดยอัตโนมัติ นางหันหน้ามาทักทายบุรุษที่เดินมาหาพวกตนก่อนเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อ

         “ทายาทสายตรงของหมอเทวดาหลี่ตอนนี้ถูกสั่งให้เก็บตัวฝึกวิชา คนแซ่หลี่ที่จะมาเตร็ดเตร่เช่นนี้ได้ต้องเป็นพวกตระกูลไม่สนใจ หากเจ้าแต่งกับคนอย่างนี้ก็คงไม่ได้อยู่สุขสบายเชิดหน้าชูตาเท่าไหร่นัก สู้มาเป็นอนุให้ข้าเสียดีกว่า”

เซียวรื่อพูดพลางมองสองพี่น้องด้วยสายตาหื่นกระหาย

         อันที่จริงบุตรสาวเจ้าเมืองฝูล้วนรูปงามไม่มีใครเป็นรองใคร แต่บุตรสาวสายตรงใครก็ไม่อยากให้มาเป็นอนุ เพราะสามารถให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่อื่นๆ ได้

         นอกเสียจากว่านางจะกลายมาเป็นผู้หญิงของเขาก่อนจะออกเรือน

         “คุณชายเซียวอย่าพูดเรื่อยเปื่อยเลย ถึงอย่างไรเสียข้าก็คิดว่าท่านหมอหลี่ผู้นั้นสามารถรักษาน้องสาวข้าได้ ท่านรอเข้าหอกับน้องสาวข้าเถอะ” ฝูซีหลิงพูดน้ำเสียงราบเรียบกับอีกฝ่าย

ต่างกับฝูหมี่หลินที่ทำท่าทางฟึดฟัดเพราะคำพูดดูถูกของเขา คิดให้นางไปเป็นอนุหรือ เลิกฝันไปเถอะ

“คุณชายเซียวรอเจียงหลีดีกว่าเจ้าค่ะ สตรีที่เป็นอนุถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิดแล้ว สายเลือดของอนุย่อมต้องได้เป็นอนุ หากท่านจะแต่งกับข้าก็ต้องให้ข้าเป็นฮูหยินเอก แต่ก็คงไม่ได้ เพราะว่าท่านมีฮูหยินเอกอยู่แล้ว” นางพูดย้ำทีละคำให้บุรุษได้ฟังก่อนขอตัวลุกออกจากที่ตรงนั้น

ฝูซีหลิงตกใจรีบลุกตามทันที “ข้าก็ขอตัวนะเจ้าคะ” นางก้มหน้าให้บุรุษก่อนตามน้องสาวตนเอง

“หึ หยิ่งผยองเช่นนี้ข้าชอบยิ่งนัก” เซียวรื่อมองตามหลังของสตรีทั้งสองนาง โดยเฉพาะบั้นท้ายของฝูหมี่หลินที่เขาจ้องเป็นพิเศษ

“ฝูเจียงหลีจะหายหรือเปล่าไม่รู้ แต่ข้าอยากได้เจ้าเสียแล้ว ฝูหมี่หลิน”

........

ฝูหมี่หลินกลับมาที่เรือนของตนเอง นางบ่นอย่างหัวเสียเมื่อนึกถึงสายตาของเซียวรื่อที่มองมาที่ตน

“ฝันไปเถอะ คิดไม่ซื่อกับข้า เจ้ายังไม่ดีพอ นางเจียงหลีเมื่อไหร่จะหายดีนะ ไม่ได้ ข้าต้องให้เจียงหลีได้กับเซียวรื่อนั่นเร็วๆ เขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับข้า ถึงนางจะนอนนิ่งไม่ตอบสนอง แต่ถ้าเปลือยกายอยู่บุรุษย่อมต้องการเป็นธรรมดา”

คิดได้ดังนั้นก็เรียกสาวใช้ของตนมาสั่งงานทันที

........

โรงเตี๊ยมเหลียนซิง

สาวใช้ของฝูหมี่หลินมาทำตามคำสั่งของเจ้านายตน นางเปิดประตูเข้าไปในห้องพักที่ว่างเปล่าแล้วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ห้องใหญ่เตียงกว้าง หากให้นางเจียงหลีนอนรอคุณชายเซียวที่นี่ย่อมต้องพึงพอใจแน่นอน” พูดเสร็จนางก็รีบจ่ายค่าห้องแล้วไปพูดคุยกับเถ้าแก่ของร้านทันที