Todos los capítulos de ยุค 80 ทะลุมิติมาเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งวายร้ายให้กลายเป็นคนดี: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ลี่หยาง แม่ขอโทษที่ทำให้หนูรู้สึกไม่ดี แม่กับพ่อ ปู่กับย่าไม่เคยเกลียดหรือรักหนูน้อยลงเลยนะ ต่อให้แม่มีน้องแม่ก็รักหนูเหมือนเดิม พ่อกับแม่จะไม่ทิ้งหนูให้อยู่คนเดียว ขอแค่หนูเป็นคนดีของพ่อกับแม่ เป็นคนดีของสังคมก็พอ ที่พ่อกับแม่ทำงานหนักอย่างทุกวันนี้ เพราะอยากจะให้หนูมีอนาคตที่ดีนะลี่หยาง ตอนนี้หนูอาจจะยังไม่เข้าใจ แม่เชื่อว่าสักวันหนึ่งหนูจะรับรู้ได้ว่าสิ่งที่พ่อกับแม่ทำก็เพื่อลูกทุกคน”“หนูกำลังจะมีน้อง หนูกำลังจะเป็นพี่ชาย หนูจะต้องเข้มแข็ง ปกป้องดูแลน้องนะลูก พอหนูโตขึ้น หนูก็ต้องมีสังคม มีชีวิตเป็นของตัวเอง พ่อกับแม่จะพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อให้หนูกับน้องมีอนาคตที่นี่ หากหนูมีอะไรไม่สบายใจให้หันมาหาพ่อกับแม่ พ่อกับแม่จะอยู่ตรงนี้คอยรับฟังทุกปัญหาของหนูเสมอ”คำพูดของเยี่ยนฟางทำให้เด็กชายถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ตั้งแต่วันที่เจ้าลี่หยางจำความได้ เขาไม่เคยได้รับความรักจากแม่เลยสักครั้ง บางครั้งเขาเห็นเพื่อน ๆ มีครอบครัวที่อบอุ่น เขาก็อยากจะมีแบบนั้นบ้าง อยากจะให้แม่โอบกอดเขาสักครั้ง วันที่เขาจะได้รับความรักจากแม่ เขากลับมารู้ว่าแม่กำลังจะมีน้อง ความรู้สึกต่าง ๆ มากมายถาโ

หลังจากที่เยี่ยนฟางได้ย้ายมาอยู่ที่อำเภอ เธอก็ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง ผู้คนที่นี่แตกต่างจากชาวบ้านที่หมู่บ้านมาก เธอเฝ้าติดตามวิถีชีวิตของผู้คนที่นี่นานหลายวัน ก็มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของเธอ ที่ตั้งตำแหน่งร้านอยู่ใกล้กับโรงงานและสำนักงานใหญ่พอดี เยี่ยนฟางจึงคิดที่อยากจะทำอาหารเช้าขายเพิ่มตั้งแต่วันที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ หลิวเหว่ยก็ไม่ยอมให้เธอทำอะไร นั่งอยู่เฉย ๆ ก็เบื่อ ส่วนเจ้าลี่หยางดูเหมือนจะชอบชีวิตที่นี่มาก เริ่มเข้ากับเด็ก ๆ ที่นี่ได้ พอมีเวลาว่าง เจ้าลี่หยางก็จะมาช่วยหลิวเหว่ยขายของ ดูเจ้าลี่ หยางสดใสเหมือนเด็กทั่วไปแล้ว เยี่ยนฟางก็รู้สึกดีไม่น้อย“หนิงเอ๋อ เธอคิดเงินเกิน ผักนี่เราขายแค่ 5 เหมา 5 เฟิน ทำไมเธอถึงคิดเงินกับลูกค้าถึง 6 เหมาล่ะ”เยี่ยนฟางคอยจับตาดูหนิงเอ๋อทุกย่างก้าว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนิงเอ๋อ คิดเงินเกินกับลูกค้า วันนี้เธอเห็นหนิงเอ๋อคิดเงินเกินกับลูกค้าไปตั้งหลายคน“ขาย 6 เหมาก็ไม่ได้แพงกว่าที่อื่นเลยนะ ราคาผักก็เหมือน ๆ กับที่อื่น” หนิงเอ๋อไม่ชอบเยี่ยนฟางมาคอยจับผิดตน หล่อนรีบโต้แย้งทันที“ไม่ได้ เราจะขายของแพงกว่าราคาที่กำหนดไม่ได้นะ เมื่อกี้ฉันเห

หนิงเอ๋อยืนกรานเสียงแข็ง ต่อให้พ่อกับแม่พูดอะไรไป หล่อนก็จะไม่เปลี่ยนใจ“แกนี่มันโง่จริง ๆ เลย รู้ทั้งรู้ว่าไอ้หลิวเหว่ยมีลูกมีเมียอยู่แล้ว ยังอยากจะได้มันมาเป็นผัวอีก”“มันเรื่องของฉัน แม่จะมายุ่งวุ่นวายกับฉันทำไม ? แม่ไม่คิดที่จะช่วยฉัน ยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ ?”หนิงเอ๋อเริ่มจะคุมสติอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ที่หล่อนต้องมาเป็นแบบนี้เป็นเพราะใคร ถ้าไม่ได้เป็นเพราะพ่อกับแม่“เอาละ ๆ ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้ แกรีบไปหาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อแกไป ฉันปวดหัวกับพ่อแกจวนจะเป็นประสาทตายอยู่แล้ว”ผู้เป็นแม่ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหมุนกายเดินกลับไปที่ห้อง ปล่อยให้หนิงเอ๋อนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว……เช้าในวันถัดมา…หนิงเอ๋อมาทำงานสายกว่าทุกวัน พอมาถึงที่ร้านหล่อนก็เห็นเยี่ยนฟางกำลังขายเกี๊ยวกับซาลาเปาอยู่ เห็นชีวิตของเยี่ยน ฟางกับหลิวเหว่ยได้ดิบได้ดี หล่อนก็รู้สึกหน่วงในอก ทำไมหล่อนถึงไม่โชคดีเหมือนอย่างเยี่ยนฟางบ้าง“หนิงเอ๋อ ไปบอกให้โรงงานเอาของมาส่งที่ร้านด้วยนะ” หลิวเหว่ยถือถาดอาหารเดินออกมาจากในครัว เห็นหนิงเอ๋อมาทำงานพอดี เขาก็รีบบอกให้หนิงเอ๋อไปที่โรงงานบอกให้คนที่โรงงานเอาของมาส่งหนิงเอ๋อไม่พู

คำพูดของเยี่ยนเฟยทำให้เยี่ยนฟางถึงกับนิ่งไป อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกเศร้าพูดอะไรไม่ออก ที่ผ่านมาเธอก็นึกว่าน้องสาวของเจ้าของร่างเดิมหายไปจะไปมีชีวิตที่ดีกว่านี้ซะอีก ไม่คิดว่าเยี่ยนเฟยจะกลับมาในสภาพนี้“เยี่ยนเฟย พี่… ” เยี่ยนฟางพูดอะไรไม่ออก เพราะเธอรู้สึกสงสารอีกฝ่ายเหลือเกิน“พี่เยี่ยนฟาง ถ้าพี่รังเกียจฉัน ไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจพี่นะ”เยี่ยนเฟยพูดจบก็รีบลุกพรวดจากเก้าอี้ เธอกำลังจะเดินออกจากร้านไป ครู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงของพี่สาวเอ่ยขึ้น“เยี่ยนเฟย ไม่ต้องไปไหนหรอก พี่ไม่ได้รังเกียจเธอ เธออยู่ที่นี่กับพี่ คอยช่วยงานพี่ ที่ร้านกำลังขาดคนช่วยงานพอดี”“พี่เยี่ยนฟาง ฮึก ๆ ” เยี่ยนเฟยรีบคุกเข่าที่พื้น ก่อนจะก้มศีรษะให้กับเยี่ยนฟาง“ขอบคุณพี่มากนะ ขอบคุณพี่มากจริง ๆ ”“อย่าทำแบบนี้เยี่ยนเฟย ลุกขึ้นมาได้แล้ว เราคือพี่น้องกันนะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันสิ”ครู่นั้นหลิวเหว่ยกับเจ้าลี่หยางก็กลับมาที่บ้านพอดี เยี่ยนฟางจึงรีบเดินไปเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟัง หลิวเหว่ยเองก็ไม่ได้ว่าอะไร พอดีที่ร้านกำลังขาดผู้ช่วยพอดี เยี่ยนฟางกำลังจะคลอด ต้องการคนช่วยงาน ได้คนในครอบครัวมาช

วันถัดมา…เยี่ยนฟางกับหลิวเหว่ยมาส่งเจ้าลี่หยางที่โรงเรียนเหมือนเฉนเช่นทุกวัน แต่วันนี้จะพิเศษหน่อย เพราะเธอตั้งใจพาเจ้าลี่หยางมาขอโทษเพื่อนคนนั้น โชคดีที่พ่อกับแม่ของเด็กคนนั้นไม่ติดใจอะไร หลังจากที่เด็ก ๆ ขอโทษกันก็กลับมาเล่นด้วยกันปกติ เยี่ยนฟางอยู่คุยกับครูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาจากโรงเรียน“เจ้าลี่หยางนี่เหมือนคุณจริง ๆ เลยว่าไหมคะ ? อารมณ์ร้อน เลือดร้อน ไม่พอใจอะไรก็ใช้แต่กำลัง ฉันพยายามปรับทัศนคติลูแล้วนะคะ ก็ยังเกิดเรื่องขึ้นจนได้”“ลูกยังเล็ก เราค่อย ๆ บอกค่อย ๆ สอน เจ้าลี่หยางเป็นเด็กขี้น้อยใจ เราจะดุไม่ได้ ต้องบอกต้องสอนด้วยเหตุผล”“ฉันรู้ค่ะ ทุกครั้งที่เจ้าลี่หยางมีเรื่องกับเพื่อน ฉันจะพูดกับลูกด้วยเหตุผลเสมอ”“เยี่ยนฟาง” อยู่ ๆ หลิวเหว่ยก็หยุดเดิน ก่อนจะเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ“ขอบคุณมากนะที่ดูแลลูก ๆ ของเรา ผมไม่เสียใจที่แต่งงานกับคุณ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาคุณต้องเจอกับอะไรบ้าง ผมขอบคุณที่ไม่ทิ้งลูกของเราไปไหน ขอบคุณที่พยายามปรับปรุงตัวเพื่อครอบครัวของเรา”เยี่ยนฟางนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้จะมีมุมน่ารักกับเขาด้วย นี่คงจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะบอกคว