ยุค 80 ทะลุมิติมาเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งวายร้ายให้กลายเป็นคนดี

…ณ ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง…หมอและพยาบาลต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียด เมื่อเห็นความดันและชีพจรของคนไข้ลดลงเรื่อย ๆ หมอใหญ่พยายามยื้อชีวิตหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงสุดชีวิต แต่แล้ว…ปฏิหาริย์ก็ไม่เกิดขึ้น พยาบาลเลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา สายตาพลางมองที่หญิงสาวสลับกับหมอใหญ่ที่กำลังทำการยื้อชีวิตคนไข้อยู่“หมอคะ ชีพจรของคนไข้นิ่งไปแล้วค่ะ” ภายในห้องคลอดตกอยู่ในความเงียบสงบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หมอใหญ่จ้องมองเลือดสีแดงสดที่อยู่ตรงหน้าได้แต่ถอนหายใจแรง ถ้าสามีของคนไข้พาคนไข้มาที่โรงพยาบาลเร็วกว่านี้ คนไข้กับเด็กในท้องคงไม่เสียชีวิต“ไปแจ้งญาติของคนไข้เถอะ เราทำเต็มที่แล้ว” ทุกคนที่มีหน้าอยู่ในห้องคลอด ได้ยินหมอใหญ่บอกแบบนั้นถึงกับน้ำตาคลอเบ้า พวกเขาสงสารเด็กในท้องเหลือเกิน ใกล้จะได้ออกมาลืมตาดูโลกแล้ว ดันมาจากไปเสียก่อนร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด หมอหารู้ไม่ว่า…เธอรับรู้และได้ยินบทสนทนาระหว่างหมอกับพยาบาลหมดแล้ว ทว่า…เธอกลับลืมตาอ้าปากขอร้องให้หมอช่วยชีวิตลูกเธอไว้ไม่ได้ ขณะที่เธอกำลังจะสิ้นลมหายใจ อยู่ ๆ ก็มีแสงสว่างจ้าจากที่ไหนไม่รู้ ดูดเอ

พอมู่เยี่ยนฟางมาเห็นเข้าก็โกรธมาก ทุบตีลูกชายตัวเองจนพอใจ ก่อนจะลากเด็กชายไปขายให้กับบ้านโจว มู่เยี่ยนฟางที่เพิ่งทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรื่องราวในอดีตทำให้มู่เยี่ยนฟางถึงกับถอนหายใจแรง เธอไม่คิดเลยว่าเจ้าของร่างเดิมจะร้ายกาจถึงเพียงนี้มู่เยี่ยนฟางไม่อยากจะคิดอะไรมาก รีบสาวเท้าเดินกลับไปที่บ้าน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอพอจะรู้ว่าบ้านที่เจ้าของร่างเดิมอยู่กับลูกตอนนี้อยู่ที่ไหน…พอเดินมาถึงที่ท้ายหมู่บ้าน เธอก็เจอกับบ้านอิฐหลังหนึ่ง อยู่บริเวณแถว ๆ นี้ไม่มีบ้านหลังไหนเลยนอกจากบ้านอิฐหลังนี้ สามีของเจ้าของร่างเดิมคงไม่อยากให้ภรรยาตนไปหาเรื่องคนอื่น ถึงได้มาสร้างบ้านห่างจากทุกคนที่นี่ มู่เยี่ยนฟางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผลักประตูรั้วเดินเข้าไปข้างในดวงตากลมโตกวาดสายตามองดูรอบ ๆ เห็นโอ่งน้ำอยู่ไม่ไกล เธอก็รีบเดินไปจัดการล้างเนื้อล้างตัว พอเดินเข้าไปในบ้านก็พบกับความว่างเปล่า คิ้วโก่งสวยขมวดมุ่น ไม่รู้ว่าเจ้าลี่หยางหายไปไหน มู่เยี่ยนฟางคิดว่าเจ้าลี่หยางวิ่งไปหาปู่กับย่าที่บ้านหลัว เธอจึงไม่คิดที่จะออกไปตามหา เพราะเธอเข้าใจความรู้สึกของเจ้าลี่หยางดี เจ้

ขณะที่ทานข้าวอยู่นั้น…มู่เยี่ยนฟางแอบมองเจ้าลี่หยางอยู่เป็นระยะ เด็กชายที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้หน้าตาเหมือนจะได้พ่อมาเต็ม ๆ ถ้าเลี้ยงดูให้ดี เจ้าลี่หยางคงดูดีมากกว่านี้ เห็นใบหน้าเล็กซูบผอมแล้ว เธอก็รู้สึกหน่วงในอก ไม่รู้ว่าจิตใจของเจ้าของร่างเดิมทำด้วยอะไร ถึงได้ใจร้ายกับเด็กชายได้ขนาดนี้“แผลที่เท้ายังเจ็บอยู่ไหม ? พรุ่งนี้แม่จะไปซื้อยามาทาให้นะ” เมื่อกี้เธอเพิ่งจะทำแผลที่ฝ่าเท้าให้เจ้าลี่หยางเสร็จ แต่ภายในบ้านไม่มียาเลย เธอถึงต้องใช้น้ำเกลือมาล้างแผลแล้วใช้เศษผ้ามาพันแผลที่เท้าให้เจ้าลี่ หยางแทน“พ่อบอกว่าเกิดเป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง แผลแค่นี้ผมทนได้” พูดถึงพ่อทีไรเจ้าลี่หยางอยากจะร้องไห้ทุกที ทุกครั้งที่พ่อกลับมาที่บ้าน เขาจะรู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง วันนี้แม่ดีกับเขาแปลก ๆ เขาก็รู้สึกหวาดระแวง กลัวว่าแม่จะมีแผนร้ายทำเรื่องไม่ดีกับเขาเหมือนที่ผ่านอีก“ลูกยังเด็ก ไม่ต้องอดทนขนาดนั้น ถ้าเจ็บก็บอกแม่ว่าเจ็บ” มู่เยี่ยน ฟางอยากจะให้เจ้าลี่หยางสดใสเหมือนเด็กวัยเดียวกัน เธอไม่อยากให้เจ้าลี่หยางต้องมาอดทนอดกลั้นกับอะไรแบบนี้เจ้าลี่หยางก้มหน้าก้มตาทานข้าวอย่างเงียบ ๆ ไม่นานเด็กชายก็ทานไข่ผัดมะเ

ปู่หลัวหวังมาโดยตลอด หวังว่าสักวันหนึ่งมู่เยี่ยนฟางจะสำนึกได้กับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป ตนเองก็ไม่อยากให้ลูกชายต้องมาหย่ากับลูกสะใภ้ เรื่องหย่าเป็นเรื่องใหญ่ ปู่หลัวเป็นหว่งอนาคตของเจ้าลี่หยาง ไม่อยากให้หลานชายเพียงคนเดียวของพวกเขาต้องมาทนกับคำนินทาของชาวบ้าน“เอาละ ๆ เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก หยางหยางลูก เข้าไปข้างในกับย่าเร็ว ให้ย่าทำแผลให้นะ”ย่าหลัวเห็นแผลที่เท้าเล็กแล้วก็ปวดใจไม่น้อย ตนเลี้ยงดูเจ้าหยางหยางมาอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม มู่เยี่ยนฟางคิดว่าตนเป็นใครถึงได้กล้ามาทำร้ายหลานชายตนแบบนี้“แม่คะ ฉันกลับมาแล้วค่ะ” หลัวซินหยานลูกสาวคนเล็กของบ้านหลัว เดินถือของเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าที่เปี่ยมสุข พอเห็นแผลที่เท้าของเจ้าลี่หยางแล้ว ซินหยานถึงกับตกใจ รีบวางของในมือลง ก่อนจะวิ่งมาดูแผลที่เท้าของเด็กชาย“แม่คะ เจ้าหยางหยางเป็นอะไรไปคะ ฝีมือพี่สะใภ้อีกแล้วใช่ไหม”หลัวซินหยานเอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง เธอไม่ชอบพี่สะใภ้อย่างมู่เยี่ยน ฟางตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากัน ไม่คิดเลยว่าพี่ชายของเธอจะแต่งเอาผู้หญิงอย่างเยี่ยนฟางมาเป็นสะใภ้บ้านหลัว ผู้หญิงอย่างเยี่ยนฟางไม่มีอะไรดีเลยนอกจากหน้าตา“

“คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะ ฉันกำลังท้องจริง ๆ หมู่นี้ฉันอารมณ์แปรปรวนง่าย กินอะไรก็ไม่ค่อยได้ ท้องลูกคนนี้ไม่เหมือนเจ้าลี่หยาง”เพื่อความอยู่รอด หญิงสาวถึงต้องโกหกอีกฝ่ายออกไป มู่เยี่ยนฟางรู้ว่าหลัวหลิวเหว่ยเป็นคนดีมีเหตุผล ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นกลับมาที่บ้านคงโหวกเหวกโวยวายไปแล้ว คงไม่ใจเย็นมานั่งคุยกับเธอแบบนี้หรอก เธอจึงเลือกที่จะคุยกับเขาด้วยเหตุผลแทนหลัวหลิวเหว่ยจ้องหน้ามู่เยี่ยนฟางอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนเธอจะท้องจริง ๆ เพราะเมื่อครู่ที่เธอทำอาหารอยู่ที่ครัว เขาเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยจะดี เหมือนคนจะอาเจียนอยู่ตลอดเวลา และอาการที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้ ก็เหมือนกับอาการที่เธอเคยท้องเจ้าลี่หยางไม่ผิดปฏิกิริยาของมู่เยี่ยนฟางในวันนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก อย่างแรก…เขากลับมาที่นี่มือเปล่า ไม่มีของติดไม้ติดมือกลับมาเหมือนทุกครั้ง เยี่ยนฟางก็ไม่มีอาการใด ๆ ไม่ต่อว่าหรือชวนเขาทะเลาะ แต่เธอกลับใจเย็นคุยกับเขาด้วยเหตุผลแทนอย่างที่สอง…วันนี้เยี่ยนฟางตั้งใจเข้าครัวทำอาหารให้เขากิน และรสชาติอาหารที่เธอทำเหมือนชำนาญ แต่…ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเข้าครัวทำอาหารให้เขากับลูกกินมาก่อน กับข้าวแต่ละมื้อของเจ้าลี่หยาง แม