Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Capítulo 201 - Capítulo 210

210 Capítulos

ร่วมงานประมูล เพชรบลูไดม่อน ตอนต้น

ผ่านไป 2 อาทิตย์แล้ว นับจากวันที่เข้าไปทดสอบฝีมือบอดีการ์ดหญิงในบริษัท ชางอี้เหวินที่ได้รับแจ้งข่าวเรื่องคดีความของเข่อซิงจากสารวัตรหลินอี ก็รีบนำข่าวสารของคดีมาเล่าให้ซูหลิงฟังทันที “เข่อซิงถูกจับแล้วนะครับ ทนายของตระกูลเข่อก็ประกันตัวออกมาสู้คดีแล้วเช่นกัน แต่หลินอีบอกว่าไม่รอดหรอก เพราะหลักฐานและพยานชัดเจน ในเบื้องต้นศาลชั้นต้นตัดสินว่าให้จำคุก 2 ปี ไม่รอลงอาญา และจ่ายค่าปรับให้เรา 5 ล้านหยวน” “ค่ะเท่านี้ก็ดีแล้ว ให้เธอได้รับความลำบากในชีวิตดูเสียบ้าง จะได้ไม่ส่งคนไปดักทำร้ายคนอื่นอีก” คนตัวโตเดินเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็ก ที่กำลังตั้งใจจัดเตรียมชุดทำงานให้เขาอยู่ภายในห้องนอน แววตาเสน่หาจ้องมองไปทั่วเรือนร่างภรรยาด้วยความคิดถึง เพราะเมื่อคืนเขาออกจากห้องทำงานก็ดึกมากแล้ว คนตัวเล็กก็นอนหลับสนิทอย่างน่าเอ็นดู เขาจึงไม่ได้รบกวนเธอ “วันนี้ไปบริษัทกับอานะครับ ที่ร้านกาแฟเดี๋ยวให้คนของอาไปช่วยดูแลให้เรื่อย ๆ” “หืม…..วันนี้ที่บริษัทไม่มีงานสำคัญนี่ค่ะ” ดวงตากลมโตหรี่ตามองคนตัวโตอย่างจ้องจับผิด “ก็…ก็ อาคิดถึง เมื่อคืนงานกว่าจะเส
Ler mais

ร่วมงานประมูล เพชรบลูไดม่อน ตอนปลาย

แต่ชางอี้เหวินก็ไม่ปล่อยให้ซูหลิงอยู่สุขสบาย เขาก้มลงบดจูบแลกลิ้นจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ ชายหนุ่มทรมานหญิงสาวด้วยรสสวาทที่ดุดันแข็งแกร่ง แท่งเนื้อที่แข็งจนร้อนผ่าว บดกระแทกเข้าออกรูเยิ้มฉ่ำน้ำอย่างดุดัน ตามจังหวะการก้าวเดินที่เนิบนาบไม่รีบร้อน กว่าจะเดินถึงห้องน้ำ แข้งขาของซูหลิงก็สั่นระริกจนแทบอ่อนแรง พอวางร่างเปลือยลงบนพื้นห้องน้ำ ชายหนุ่มก็ตะบี้ตะบันบดเบียดท่อนเนื้อ เข้าหากายสาวอย่างหนักหน่วงรุนแรง ประหนึ่งว่าไม่ได้เสพสมกับร่างอวบอิ่มนี้มาเนิ่นนาน เรือนร่างใหญ่โตโอบกอดหญิงสาวทางด้านหลัง แล้วกระแทกกระทั้นเข้าออกไปสักพัก ทั้งสองคนจึงเสร็จสมไปพร้อม ๆ กัน “อื้ม/อ้า” ตลอดช่วงเวลาที่ว่าง ชางอี้เหวินก็พาซูหลิงเปลี่ยนบรรยากาศไปจนทั่วห้องทำงาน น้ำรักสีขาวไหลย้อยเต็มต้นขาเรียว เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยจูบ เห็นทีว่าคืนนี้เธอคงต้องเข้าไปแช่น้ำสมุนไพรในมิติอีกครั้ง!!โรงแรมเดอะเบสต์ ในเครือตระกูลเข่อ วันนี้เป็นงานประมูลเพชรบลูไดมอนด์ ที่เม็ดใหญ่และเนื้อดีที่สุดในโลก ภาคเอกชนในประเทศจีน ร่วมกันจัดการประมูลขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เพราะม
Ler mais

โจรกรรมบลูไดม่อน ตอนต้น

ชางอี้เหวินรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา จึงได้หันหน้าไปมองชัด ๆ ว่ามาจากทิศทางไหน เมื่อเห็นว่าเป็นลูกค้าวีไอพีผู้สูงศักดิ์ของบริษัท จึงได้พาซูหลิงเดินเข้าไปทำความเคารพตามมารยาท “ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย องค์หญิง /ถวายพระพรเพคะ องค์ชาย องค์หญิง” ชางอี้เหวินกับซูหลิง ก้มหัวทำความเคารพเชื้อพระวงศ์ทั้งสองพระองค์ ด้วยกิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อย “ตามสบายเถิดประธานชาง และคุณผู้หญิง พวกคุณไม่ต้องพูดคำราชาศัพท์กับเราหรอก ให้พูดคำสุภาพตามปกติ ที่นี่ไม่ใช่ปาเลียเลซ” พูดกับชางอี้เหวิน แต่สายตาของเจ้าชายเดวิด จ้องมองแต่สุภาพสตรีแสนสวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ประธานหนุ่ม สตรีที่มีรูปร่างเย้ายวนที่สุดตั้งแต่พระองค์เคยพบเจอมา ความพึงพอใจฉายชัดในแววตาของเชื้อพระวงศ์หนุ่ม จนพระคู่หมั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต้องก้มหน้าลงเพื่อหลบซ่อนแววตาโมโหและอิจฉาริษยา “องค์ชายครับ สุภาพสตรีท่านนี้คือ ซูหลิง ภรรยาของผมครับ” เมื่อเห็นสายตาที่เจ้าชายเดวิด ใช้มองภรรยาของเขาอย่างชื่นชมจนนึกหวั่นใจ ชางอี้เหวินจึงรีบแนะนำสถานะภาพของซูหลิงให้เจ้าชายรับรู
Ler mais

โฏจรกรรมบลูไดม่อน ตอนปลาย

“เรากำลังจะบอกอาว่า ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับเข่อตี้หลาน นายกเทศมนตรีของเมือง” “ฉันแค่สันนิษฐานไปตามเหตุการณ์ที่พบเห็น และเชื่อมโยงกันได้เพียงเท่านั้น ยังไม่มั่นใจค่ะ” “แต่ข้อสันนิษฐานของเรามันน่าสนใจมากเลยนะ อามีเมียเป็นสายลับด้วยใช่ไหมครับ” ชางอี้เหวินที่คิดตามคำบอกเล่าของซูหลิงก็เห็นด้วยทันที เขาก็คิดเช่นเดียวกันว่านายกเทศมนตรี เข่อตี้หลานน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมด “หึหึ ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ฝึกมาคล้าย ๆ กัน พวกเรารีบกลับไปหน้าเวทีกันเถอะ ฉันนึกเป็นห่วงลูกค้าวีไอพีของคุณอา พวกเราคงต้องคุมเข้มกันสักหน่อย” “เฮ้อ สรุปว่าวันนี้อาจะได้เห็นเราใส่ชุดสวย ๆ อีกกี่นาทีครับ” ชางอี้เหวินพอจะเข้าใจในคำพูดของซูหลิงที่สื่อออกมาอ้อม ๆ “ต่อสู้ชุดนี้เลยก็ได้นะคะ ไม่ติดเลย” “ไม่ได้ครับ เดี๋ยวนมโผล่ออกมา แค่นี้อาก็หวงจะบ้าตายอยู่แล้ว” “หึหึ คนขี้หวง ไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวจะไม่ทันการ” “ครับ” หน้าเวทีเวลานี้กำลังเริ่มประมูลของมีค่าไปหลายชิ้นแล้ว เจ้าชายเดวิดกับเจ้าหญิงนาตาชา ก็ร่วมประม
Ler mais

เคลียร์ใจกันเสียที ตอนต้น

นับจากวันจัดการประมูลเพชรบลูไดมอนด์ เวลาก็ผ่านมาได้ 1 เดือนแล้ว เช้าวันนี้ซูหลิงขับรถเดินทางไปร้านกาแฟของเธอด้วยตนเอง เพราะชางอี้เหวินมีประชุมช่วงเช้า เขาเลยเดินทางไปบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อเข้ามาในร้านกาแฟ ดวงตากลมโตก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ ของผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเคยพบเห็น และนานมากแล้วที่ไม่ได้พบเจอเขามาที่ร้านของเธออีก ซึ่งเวลานี้ผู้ชายคนนั้นก็หันมาทางเธอเข้าพอดี ซูหลิงจึงจำเป็นต้องหยุดเดินแล้วก้มหัวลงทักทายไปเล็กน้อยตามมารยาท “สวัสดีครับคุณซูหลิง” “สวัสดีค่ะ คุณหนิงหลง เชิญตามสบายค่ะ ถ้ามีอะไรให้ทางเราบริการเชิญแจ้งได้เลยนะคะ” ทั้งสองคนเอ่ยทักทายชื่อกันตามมารยาท เนื่องจากเคยแนะนำชื่อของตนเองไว้แล้วเมื่อหลายเดือนก่อน ที่ได้พบกันที่ร้านและพูดคุยกันไปบ้างเล็กน้อย “นั่งคุยธุระกับผมสักครู่จะได้ไหมครับ” น้ำเสียงไม่มั่นใจเอ่ยถามออกมาเสียงเบา ๆ แต่ก็เสียงดังพอที่ซูหลิงสามารถจับใจความได้ว่า เขาต้องการจะพูดคุยเรื่องสำคัญกับเธอ “เชิญทางนี้ดีกว่าค่ะ ร่มรื่นเย็นสบายและไม่มีคนเดินผ่านพลุกพล่าน” ซูหลิง
Ler mais

เคลียร์ใจกันเสียที ตอนปลาย

“ครับผมจะรอพบเขาอยู่ที่นี่” เวลาเที่ยงตรง ชางอี้เหวินก็ขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของร้านกาแฟ เนื่องจากได้อ่านข้อความที่ซูหลิงส่งไปให้ พอเลิกประชุมแล้ว ชายหนุ่มก็รีบขับรถมาร้านกาแฟของภรรยาทันที โดยที่ยังไม่ได้รับประทานอาหารมื้อเที่ยงเลยด้วยซ้ำ เมื่อทั้งสองหนุ่มเผชิญหน้ากัน ซูหลิงจึงถอยออกมานั่งรออยู่อีกโต๊ะหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนักเพื่อดูแลเรื่องความปลอดภัยให้กับสามี ทั้งสองคนใช้เวลาพูดคุยกันอยู่ 2 ชั่วโมง จากนั้นหนิงหลงก็กลับไป เพราะเขาจะเดินทางกลับไปรัสเซียในเที่ยวบินตอนเย็นของวันนี้ ใบหน้าของคนทั้งคู่ดูผ่อนคลายลงไปไม่น้อย คงเพราะไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงกันอีกต่อไป “จบเสียทีนะคะ เรื่องของเพื่อนเก่าคนนี้ แต่ผู้หญิงคนนั้นก็แย่ที่สุด ที่เธอพูดให้หนิงหลงเข้าใจคุณอาผิดมาตั้งหลายปี แต่ก็ถือว่าเธอได้ชดใช้กรรมในชาตินี้แล้ว” “ครับ หวังว่าจะไม่ต้องพบเจอกันในสถานการณ์ที่เลวร้ายอีก ที่ผ่านมาถือว่าอาชดใช้บุญคุณให้พ่อของเขาไปหมดแล้ว ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็อย่างที่เราพูด เธอได้ชดใช้กรรมในชาตินี้แล้ว” ชางอี้เหวินนึกไปถึงเรื่องที่หนิงหลงเล่
Ler mais

โค่นล้มไม่ได้ ก็อย่ามาทำร้ายกันก็พอ ตอนต้น

“หืม เข่อตี้หลานมาที่นี่หรือ” “ใช่ค่ะ เข่อซวงน้องชายของเขาก็อยู่ที่นี่ด้วยกัน” “แล้วเราจะเข้าไปเอาหลักฐานเอาผิดทั้งหมด จากสองคนนี้ยังไงไม่ให้พวกเขาจับได้” ชางอี้เหวินเอ่ยถามอย่างรู้สึกท้อถอย เพราะตัวเขาก็ยังนึกวิธีที่จะหาหลักฐาน มาเอาผิดคนชั่วไม่ได้ แต่ก็ยอมติดตามซูหลิงมาที่โรงแรมเดอะเบสต์ ด้วยความเป็นห่วง “หลักฐาน? ไม่มีหรอกค่ะ คนชั่วระดับนี้แล้ว เมื่อทำงานเสร็จสิ้น จะทิ้งหลักฐานไว้ให้คนอื่นมาขุดคุ้ยอีกทำไม” “อ้าว แล้วเรามาทำอะไรที่นี่กันแน่ครับ” หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยอย่างที่สุด ว่าภรรยาของเขากำลังจะทำอะไรกันแน่ ถึงได้เดินเข้าถ้ำเสือแต่ไม่เอาลูกเสือออกไปเช่นนี้ “มาข่มขู่ค่ะ ฉันถนัดในเรื่องนี้ที่สุด ในเมื่อโค่นล้มไม่ได้ง่าย ๆ ก็ให้เดินคนละเส้นทาง ทับเส้นทางกันอีกเมื่อไหร่ก็คงต้องมีทีเด็ดไว้จัดการ พวกเราทั้งสองคนก็ตัวแค่นี้ อำนาจบารมีก็มีแค่นี้ ไม่สามารถใช้มือปิดแผ่นฟ้าได้ หรือเป็นฮีโร่ปกป้องคนทั้งโลกได้หรอกนะคะ ทุกคนต้องพึ่งพาตนเองก่อนที่จะรอคอยให้คนอื่นมาช่วยเหลือ” “อืม มั
Ler mais

โค่นล้มไม่ได้ ก็อย่ามาทำร้ายกันก็พอ ตอนปลาย

“ฉันก็แค่เอายาพิษไร้สี ไร้กลิ่น ตรวจหาอย่างไรก็ไม่พบเจอสารต้องห้าม หรือสารอันตรายให้เธอกิน โดยที่แลกยาถอนพิษกับคำสารภาพผิดทั้งหมด ซึ่งน้องชายของคุณ ก็พึ่งได้กินพิษอีกชนิดหนึ่งเข้าไปเมื่อสักครู่ แต่ไม่ต้องห่วงฉันมียาถอนพิษรับรองว่าปลอดภัยกันทุกคน” น้ำเสียงราบเรียบอธิบายออกไป อย่างไม่ได้ทุกข์ร้อนในการกระทำของตนเอง คุยกับคนชั่วในเมื่อหาสันติวิธีไม่เจอเธอก็คงต้องมีลูกเล่นที่เยอะกว่า ไม่อย่างนั้นคงเป็นฝ่ายที่จะเสียเปรียบ ใครจะคิดว่าเธอร้ายกาจแล้วอย่างไร สตรีที่ใช้ชีวิตมาแล้วทั้งสองยุค พบเจอโลกที่มืดมนมาก็มาก คงยากที่จะหาความอ่อนเดียงสาเจอเสียแล้ว เธอจะใช้ทุกวิธีเพื่อปกป้องครอบครัวที่เหลืออยู่ ให้รอดพ้นจากพวกที่ประสงค์ร้าย หวังมาทำลายชีวิตของคนในครอบครัว เพื่อกอบโกยทรัพย์สินเอาไปเป็นของตนเองเยี่ยงโจรชั่ว “แล้วฉันกับภรรยาไปกินยาพิษตั้งแต่เมื่อไหร่” ชั่วขณะหนึ่ง ที่ความเห็นแก่ตัวของเข่อตี้หลานได้เปิดเผยออกมา ทำให้ซูหลิงนึกรังเกียจผู้นำของเมืองยิ่งขึ้นกว่าเดิม มุมปากสวยยิ้มเย้ยหยันออกมาอย่างนึกสมเพช ที่แท้ชายผู้นี้ก็ไม่ได้รักใครคนอื่นไปมา
Ler mais

บทส่งท้าย NC ตอนต้น (จบบริบูรณ์)

“กลับบ้านกันเถอะค่ะ เบื่อคนนั่งเก๊กหล่อโชว์สาว” เสียงหวาน ๆ บ่นหงุงหงิง อยู่ข้าง ๆ หูของชางอี้เหวิน จนเขาอยากรวบกอดร่างบางมาแนบกาย แล้วพากลับขึ้นห้องพักวีไอพีของโรงแรมเสียเดี๋ยวนี้ “แวะบริษัทก่อนได้ไหมครับ อยู่ใกล้นิดเดียว” สายตาโลมเลียกระหายรัก จ้องมองเนินอกอวบอิ่ม ที่ล้นทะลักออกมาจากชุดเดรสปาดไหล่สีหวาน ที่ซูหลิงได้เข้าไปเปลี่ยนในมิติ ก่อนจะลงมาพบกับชายหนุ่มที่ล็อบบี้ของโรงแรม “กลับห้องพักของโรงแรมก็ได้นะคะ ยังไม่ได้เช็กเอาต์ออกจากห้องพักสักหน่อย” เสียงยั่วเย้าอารมณ์กระซิบอยู่ข้าง ๆ หูสามีหนุ่มรูปหล่อ เธอจะประกาศความเป็นเจ้าของ ให้พวกสาว ๆ ที่กำลังแอบมองให้ได้รู้กันว่า ผู้ชายคนนี้เป็นของเธอ!! หลังจากนั้นหนุ่มหล่อสาวสวย ก็เดินจูงมือกันขึ้นลิฟต์ของโรงแรม เพื่อกลับไปยังห้องวีไอพีที่จองไว้ และยังไม่ได้คืนห้องให้ทางโรงแรม สายตาหลายคู่ที่อยู่บริเวณล็อบบี้ของโรงแรม ต่างจ้องมองด้วยความอิจฉาริษยา ในความเหมาะสมกันของคนทั้งสอง ทันทีที่ประตูห้องพักวีไอพีปิดลง ริมฝีปากของชางอี้เหวิน ก็เข้าประกบบดจูบริมฝีปากของซูหลิงอย่า
Ler mais

บทส่งท้าย NC ตอนปลาย (จบบริบูรณ์)

“นอนเอากันที่นี่ทั้งวันทั้งคืนก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับบ้าน จะได้ร้องดัง ๆ ไม่ต้องกลัวคนได้ยิน” ชางอี้เหวินตอกท่อนลำขนาดใหญ่เข้าร่องสาวเป็นจังหวะเนิบนาบ ตอกตรึงกายสาวไว้จนแน่นช่องทางรัก ปากก็เอ่ยบอกความต้องการของเขาเสียงแหบพร่า “อื้อ มันจุก” ชายหนุ่มใช้นิ้วมือบดขยี้เม็ดเชอรีที่อยู่เหนือท่อนเนื้อของเขาเต็มแรง ร่องหลืบสาวก็ขมิบตอดระรัว เพราะถูกใจในความเสียวซ่านที่ได้รับเพิ่มมากขึ้น ทุกจุดในร่างกายเป็นเขาที่รับรู้ว่าเธอชอบให้ปฏิบัติแบบไหน จุดใดที่ไวต่ออารมณ์เขานั้นช่ำชองทุกอย่าง “รูร่าน ๆ นี้ อาจะเสียบไว้ทั้งคืนเลย” ยิ่งชายหนุ่มพูดจาแทะโลมหยาบคายใส่ หญิงสาวก็ยิ่งขมิบตอดท่อนเอ็นของเขาจนคับแน่นถึงใจ กายหนุ่มสั่นกระตุกอย่างแรง เพราะน้ำรักใกล้จะไหลทะลักออกมาเต็มที “อ่าส์ เด็กแสบ” ชางอี้เหวินปลดปล่อยน้ำเชื้อเข้าไปในกายของซูหลิงจนหมดทุกหยาดหยด แต่ก็ยังไม่ได้ถอดถอนความแข็งขืนออกจากรูแคบ สะโพกสอบยังคงบดควง ขยับเข้าออกไปมาอย่างเมามันต่อเนื่อง เสียงตอกตรึงบดอัด ขยับเข้าออกยังคงดังต่อเนื่องจนถึงช่วงเวล
Ler mais
ANTERIOR
1
...
161718192021
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status