All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 181 - Chapter 190

ซูหลิงโอบกอดคนรักเอาไว้แน่น มือเล็ก ๆ ลูบหลังชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา เพื่อย้ำเตือนว่าเธอจะไม่ทอดทิ้งเขาไปไหน ใบหน้าหล่อเหลาซุกอยู่กับหน้าอกอวบอิ่ม อย่างคนที่ต้องการหาที่พึ่งทางใจ จิตใจที่เคยเข้มแข็งจะอ่อนล้าทุกครั้งเมื่อนึกเรื่องราวในครั้งนั้น หญิงสาวสัมผัสได้ถึงอารมณ์เศร้าเสียใจ และหดหู่อย่างถึงที่สุดของเขา กายหนุ่มสั่นเทิ้มเพราะกำลังร้องไห้ น้ำตาเม็ดใส ๆ ไหลซึมออกมาจากหางตา เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่ตนเองเคยกระทำผิดเอาไว้ในอดีต เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟังตั้งแต่แรก เพราะคงใช้เวลาทำใจอยู่นาน ก่อนที่จะกล้าเล่าเรื่องที่สะเทือนจิตใจออกมาอีกครั้ง “แล้วมีเรื่องอะไรที่เป็นจุดเสริมให้เขาถึงเกลียดคุณอามากขนาดนี้คะ” “มีผู้หญิงมาสารภาพรักอาที่โรงเรียน แต่อาปฏิเสธไปเพราะไม่ได้คิดอะไรด้วย ซึ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่หนิงหลงแอบชอบมานาน เพราะอยู่บ้านข้างกันเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก ๆ” “อ้อ มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เสน่ห์แรงมาตั้งแต่วัยรุ่นแล้วสินะ” หญิงสาวต้องการปลอบโยนชายหนุ่มที่กำลังร้องไห้ จึงแกล้งพูดจาแง่

“ฮ่าฮ่า ป้าดูออกนานแล้ว ว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกัน แค่รอให้คุณชางกับคุณหนูซู เอ่ยปากบอกพวกเราด้วยตนเอง” “ผมจะได้ย้ายกลับมาอยู่บ้านใหญ่แล้วนะครับ จะได้ช่วยป้าทำอาหารบ่อย ๆ” “ป้าดีใจจริง ๆ มีอีกหลายเมนูที่จะพาคุณชายลองทำนะคะ” หัวหน้าแม่ครัววัย 50 ปี ที่รู้สึกรักและเอ็นดูเด็กชายที่นิสัยน่ารัก พูดขึ้นด้วยความดีใจ เพราะเธอมีความสุขทุกครั้งเวลาเด็กชายมาเรียนรู้วิธีการทำอาหารในห้องครัว “เย่ เย่” เสียงเล็กส่งเสียงร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ ที่ตนเองจะได้เรียนรู้อาหารเมนูใหม่ ๆ หลากหลายเมนูจากแม่ครัวที่ใจดีที่สุด เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วในห้องครัว ทำให้คู่สามีภรรยาคู่ใหม่ เดินมาแอบมองแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข ที่เด็กชายไม่มีปัญหากับการย้ายบ้านอีกครั้ง “การไม่ต้องโกหก และไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทำให้เราสบายใจมากจริง ๆ ค่ะ” “ครับ จากนี้ไปอาจะทำทุกอย่างให้ชัดเจน ไม่ให้เราต้องคอยหลบซ่อนหรือโกหกใครอีกนะครับ” “คุณอาไม่ผิดซะหน่อย เป็นฉันเองที่ยังไม่อยากให้คนอื่น ๆ รู้”.. เช้าวันนี้ซูหลิงเดินทางมาร้านกาแฟของ

จุ๊บบบบบ….. ริมฝีปากอุ่น ๆ จุมพิตเรือนผมสีน้ำตาลที่หอมกรุ่น เพื่อปลอบโยนคนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขา ที่กำลังกอดและซุกซบออดอ้อนเขาอยู่อย่างน่ารัก “แล้วร่างนี้ฝึกวิชาต่อสู้เหมือนร่างเดิมของเราได้หรือ เมื่อก่อนซูหลิงคนนี้จะค่อนข้างอ่อนแอและเจ็บป่วยบ่อย ๆ” ชางอี้เหวิน เอ่ยถามอย่างสงสัย เมื่อได้ยินซูหลิงบอกว่า เธอกำลังอยู่ในขั้นตอนฝึกวิชาลับสุดท้ายของตระกูล ก่อนที่จะตายจากมาอยู่ในโลกนี้ แสดงว่าต้องฝึกฝนร่างกายใหม่ต่อ จึงได้มีฝีมือต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ “อ้อ ฉันลืมเล่าสินะ ว่าร่างกายของฉันในยุคก่อน เป็นร่างกายที่พิเศษกว่าคนอื่น มีธาตุมิติในตำนานติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด และธาตุมิติก็ติดตามจิตวิญญาณของฉัน เข้ามาอยู่ในร่างซูหลิงคนนี้ด้วยค่ะ” “ธาตุมิติในตำนาน?” น้ำเสียงเหลือเชื่อเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ใช่ค่ะ ในยุคนั้นจะมีบางคนที่ฝึกพลังปราณได้ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะเกิดมาพร้อมธาตุในตำนาน ในร่างกายฉันจึงมีมิติไว้สำหรับเก็บของ และเอาสิ่งมีชีวิตเข้าไปอาศัยอยู่ได้ โอสถที่ฉันเอาไปขาย และให้คุณอากินแก้พิษกำหนัดก็เอามาจากมิติส่วนตัวของฉ

“เข่อซิง ลูกสาวของเข่อซวง ที่ชอบแกมาก ๆ ใช่ไหม เหอะ ระวังถูกยัยหนูคนสวยหักแขนอีกราย ซินอี๋คู่กรณีคนก่อนแขนก็ยังไม่หายดีเลย” สารวัตรหลินอีออกความเห็นออกมาบ้าง หลังจากนั่งเงียบมานาน เพราะเขาติดตามเรื่องคดีที่ซินอี๋กับพวก ลอบทำร้ายซูหลิงในห้องน้ำอยู่ จึงได้มีโอกาสเจอตัวทั้งสามคน และได้เห็นว่าแขนยังไม่หายดีทั้งสามคนเลย “เออแล้วคดีถึงไหนแล้ว” ชางอี้เหวินนึกขึ้นได้จึงสอบถามเรื่องคดีออกไป “คงได้จ่ายแค่ค่าปรับก้อนโต เพราะทางตระกูลซินนำใบรับรองแพทย์ มายืนยันว่าเธอมีอาการป่วยจริง ๆ เลยไม่ถูกดำเนินคดีหนักไปกว่าการจ่ายค่าปรับ ส่วนเพื่อน ๆ ของเธอ ก็ถูกให้จ่ายค่าปรับให้ซูหลิงลดหลั่นกันลงมา” “อืม เดาว่าซูหลิงก็คงรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้ไม่ติดคุก จึงได้หักแขนลงโทษด้วยตัวเอง” ชางอี้เหวินรับคำหลินอี เพราะทำใจเอาไว้แล้ว ว่าผลตัดสินคดีต้องออกมาแบบนี้ “เออ สวยแต่โหดฉิบหาย แต่คนบ้า ๆ แบบซินอี๋ ต้องเจอคนจริงแบบยัยหนูของพวกเรานี่ล่ะ” เฉียนเฟยกล่าวเสริม และเห็นดีเห็นงามกับการลงโทษผู้หญิงประสาทเหล่านี้ในวิธีของซูหลิง เพื่อน ๆ อีก 3 ค

“หึหึ เก่งใช่ย่อย” รอยยิ้มเย็นยะเยือก ผุดขึ้นตรงมุมปากของซูหลิง “จิ้งหานตามมาค่ะ วิ่งให้ทันนะ” ฟิ้ววววววว!! เงาดำเคลื่อนที่เข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากเสียเวลาเล่นไล่จับกับคนร้ายทั้งสอง ที่อึดถึกทนเสียเหลือเกิน โดนไปขนาดนั้นยังสามารถวิ่งหนีได้อีก “ครับ นะ..นายหญิง ยังเป็นคนอยู่ใช่ไหม” จิ้งหานที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ปากก็บ่นพึมพำอย่างเหม่อลอย พอได้สติจึงรีบตามคนร้ายที่หลบหนีเข้าไปในป่า ชายหนุ่มมองตามนายหญิงของเขาไม่ทัน เห็นเป็นเพียงสายลมเคลื่อนผ่าน และรู้สึกเย็น ๆ จึงได้วิ่งไปตามความรู้สึกนั้น ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า ‘นายหญิงของเขาต้องเป็นเทพเซียนมาเกิดแน่ ๆ’ ด้วยฝีมือของบอดีการ์ดมืออันดับต้น ๆ ของบริษัทรักษาความปลอดภัย ใช้เวลาไม่นานจิ้งหานก็วิ่งตามมาทันเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ที่ทำให้เขายืนนิ่งอึ้งยิ่งกว่าครั้งแรกที่พบเจอ ภาพที่ปรากฏต่อหน้าของจิ้งหานคือ หญิงสาวแสนสวยใบหน้าราวกับเทพเซียน หิ้วคอเสื้อชายร่างใหญ่ยักษ์ที่หมดสติคอพับคออ่อนไปแล้ว จิ้งหานมาไม่ทันจังหวะที่ค