All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 151 - Chapter 160

ทั้งสามคนอาหลานพูดคุยกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร จนได้เวลาพักผ่อนของซูอี้ เด็กชายจึงขอตัวไปพักผ่อนเพราะต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน ส่วนซูหลิงก็เดินเข้าไปจัดเก็บของใช้ในครัวให้เข้าที่เข้าทางตามอุปนิสัยรักความสะอาดและเจ้าระเบียบ ชางอี้เหวินก็เดินเข้าไปช่วยหลานสาวในห้องครัวเช่นกัน เพราะเห็นว่ามีข้าวของมากมายที่ยังไม่ถูกจัดเก็บให้เข้าที่ “คุณอาไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง” หลานสาวคนสวยที่เกรงใจอาหนุ่มจึงรีบเอ่ยปากพูดออกไป เมื่อเห็นคุณอาเดินเข้ามาช่วยเธอเก็บของใช้ในห้องครัวให้เป็นระเบียบ “ไม่เป็นไร อาช่วย จะได้เก็บของเสร็จไว ๆ เราจะได้ไปพักผ่อนเช่นกันนี่ก็ค่ำมากแล้ว” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นมาอย่างอบอุ่น จนคนที่ฟังอยู่ต้องเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะอบอุ่นในหัวใจเมื่อยังมีคนในครอบครัวคอยเป็นห่วง ยิ่งในโลกใบใหม่ที่หญิงสาวยังไม่ค่อยคุ้นเคย พอมีคนมาห่วงใยก็ทำให้ความเหงาและโดดเดี่ยวในหัวใจค่อย ๆ จางหายไป “ขอบคุณค่ะ คุณอาใจดีเหมือนคุณพ่อของฉันเลย เมื่อก่อนที่ฉันคิดไม่ดีกับคุณอาต้องขอโทษด้วยนะคะ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า เราเป็นอาหลานที่มีแต่ความ

ชางอี้เหวินขับรถพาซูหลิง ไปตระเวนดูสถานที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก เพราะเวลาเดินทางกลับจากร้านจะได้ไม่เหนื่อยและไม่อันตราย ชายหนุ่มขับรถไปเรื่อย ๆ เข้าไปในย่านที่มีร้านกาแฟตั้งอยู่หลากหลายรูปแบบ ก็พบกับร้านกาแฟร้านหนึ่งที่ประกาศขายในราคาที่ไม่สูงเกินไป และมีบรรยากาศของร้านที่ซูหลิงถูกใจ จึงได้ชวนชายหนุ่มลงไปสำรวจดูด้วยกัน พอลงไปสำรวจดูก็พบว่าถูกใจทั้งราคา และการตกแต่งที่อาจจะต้องปรับปรุงอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าไม่มาก เพราะเจ้าของร้านพึ่งตกแต่งแล้วเสร็จไปไม่นาน แต่ที่เจ้าของร้านได้ตัดสินใจขายกิจการ ก็เพราะต้องการกลับไปอยู่บ้านเกิดที่ต่างจังหวัดกับครอบครัว ซูหลิงตัดสินใจซื้อร้านกาแฟแห่งนี้ ในราคา 1 ล้านหยวน หลังจากสอบถามความคิดเห็นของชางอี้เหวิน ซึ่งชายหนุ่มก็เห็นด้วยเพราะอยู่ใกล้ ๆ หมู่บ้าน เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก และสามารถมาช่วยงานสองพี่น้องได้ ในวันที่ว่างจากงานของบริษัท พอตกลงซื้อขายกันแล้วเสร็จ พร้อมตกลงว่าจะจ้างพนักงานของร้านตามเดิมในอัตราค่าแรงเท่าเดิม เพราะเป็นค่าจ้างตามกฎหมายกำหนดเอาไว้ เนื่องจากเจ้าของร้านเป็นห่วงพนักงานที่ทำงานดี แ

บางจังหวะชายหนุ่มก็แอบเอาแก้มสากของตนเอง ไปแนบชิดแก้มใสที่แดงระเรื่อตามธรรมชาติของหลานสาว แล้วรีบกดกล้องถ่ายรูปจากมือถือทันที “คุณอา ใกล้ไปแล้วค่ะ ฉันโตเป็นสาวแล้วนะคะ” คนที่พึ่งมีความรู้สึกเขินอาย ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อแก้มสาวสัมผัสโดนแก้มสากของชายหนุ่มที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอ “ใช่ โตแล้วจริง ๆ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มก็กระซิบแผ่วเบาข้าง ๆ ใบหน้าสวยหวาน แววตาคมกริบก็แอบสำรวจ ไปทั่วทั้งตัวของหญิงสาว เพราะชายหนุ่มกำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหลานสาวคนสวย เมื่อไล่สายตาสำรวจขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็มองเห็นความอวบอิ่มโผล่พ้นคอเสื้อออกมา เลือดลมในกายหนุ่มก็ร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ จึงได้รีบถอยออกมาให้ห่างจากกายสาว ที่มีกลิ่นหอมกรุ่นถูกใจเขาเป็นอย่างยิ่ง “ถ่ายรูปไปเยอะแล้วกลับบ้านกันเถอะค่ะ ฉันอยากจะแวะซูเปอร์มาร์เก็ต เพื่อซื้อของสดไปทำอาหารมื้อเย็น แล้ววันนี้คุณอาจะค้างที่บ้านด้วยไหมคะ” ซูหลิงรีบพาตัวเองออกจากบรรยากาศหวานชื่นแปลก ๆ นี้ จึงได้เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วเอ่ยชวนชายหนุ่มไปซื้อของสดมาไว้ทำอาหารเย็น

ซูหลิงกลับเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของชางอี้เหวิน ที่คอยระแวดระวังอันตรายของบ้านหลังนี้อยู่แล้ว “ไปไหนมาครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ไม่ได้ตำหนิอะไรเพียงแค่แปลกใจ เมื่อเห็นหญิงสาวสวมชุดสีดำมิดชิด ถึงแม้เธอจะดึงผ้าคลุมผมออกแล้วก็ตาม ก็ยังดูลึกลับแปลกตาอยู่ดี “ตื่นนานแล้วหรือคะ” เสียงหวาน ๆ ลองถามหยั่งเชิง เพื่อดูอารมณ์ของอาหนุ่มก่อน “สักพักแล้วครับ พอเดินไปดูที่ห้องของเราจึงรู้ว่าไม่อยู่ห้อง” เสียงชายหนุ่มยังนุ่มทุ้มตามเดิม บ่งบอกว่าไม่ได้สงสัยอะไรมาก “มีคนมาปีนรั้วบ้านค่ะ เลยออกไปสอบถามนิดหน่อย” ซูหลิงตัดสินใจบอกความจริงออกไป เพราะเห็นว่าอาบุญธรรมอยู่ในอารมณ์ที่พูดคุยกันได้ “ฮะ ทำไมไม่เรียกอา รู้ไหมว่าอาเป็นห่วง” “ฉันรีบออกไปสอบถามเลยไม่ได้เรียกคุณอา เพราะเห็นว่ากำลังนอนหลับอยู่ ครั้งหน้าจะไม่ออกไปคนเดียวแล้วค่ะ อย่าโกรธเลยนะคะ” “ชอบทำให้เป็นห่วง อารู้ว่าเราเอาตัวรอดได้ แต่ก็ห่วงอยู่ดี” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย เพราะความน้

“หวง?” เฉียนเฟยเอ่ยถามขึ้นสั้น ๆ “อืม ไม่ต้องยุ่งคนนี้ฉันหวง” ชางอี้เหวินยอมรับกับเพื่อน ๆ เพราะไม่อยากให้ใครมาสนใจซูหลิง มากกว่าการเป็นลูกสาวของรุ่นพี่ซูหยาง เหมือนกับที่เขากำลังคิดลึกซึ้งกับหลานสาวคนสวย “หึหึ อยากเห็นหน้าจริง ๆ” เฉียนเฟยผู้เงียบขรึมพูดออกมาเสียงเบา เพราะเขายังคงต้องการพบเจอหน้าหลานสาวคนนี้ ถึงแม้คนที่เป็นอาบุญธรรมจะหวงมากแค่ไหนก็ตาม “งานเลี้ยงผู้ถือหุ้นของบริษัทรักษาความปลอดภัย ที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้า เดี๋ยวพวกแกก็ได้เห็น นอกเสียจากว่าชางอี้เหวินจะไม่ให้หลานสาวคนสวยมาร่วมงานด้วย” ตงฉีผู้ที่เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นในบริษัทรักษาความปลอดภัยของชางอี้เหวิน ได้บอกข้อมูลงานเลี้ยงสำคัญแก่เพื่อน ๆ เพราะเขาก็อยากเห็นหน้าหลานสาวคนนี้เช่นเดียวกัน “ให้ไป เดี๋ยวพวกแกค่อยเจอทั้งพี่ทั้งน้อง” ชางอี้เหวินที่ทนความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน ๆ ไม่ได้ จึงได้ยอมให้เพื่อน ๆ พบเจอกับหลาน ๆ บุญธรรมของเขา หากไปพบเจอกันที่อื่นในภายหน้า จะได้ช่วยกันเป็นหูเป็นตาเรื่องความปลอดภัยให้กับสองพี่น้อง “แล้ว