All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 171 - Chapter 180

เวลา 6 โมงกว่า ๆ ซูหลิงก็ตื่นขึ้นมาตามความเคยชินของร่างกาย ถึงแม้ว่าเมื่อคืนนี้ร่างกายของเธอ จะถูกคนตัวโตที่นอนอยู่ข้าง ๆ เคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วง “อ๊ะ ซี้ดดดดด” เสียงสูดปากเบา ๆ เพราะรู้สึกเจ็บกลีบกุหลาบตรงกลางกาย ที่คงจะระบมและบวมแดง เมื่อขยับตัวจะลงจากเตียงเพื่อจะไปอาบน้ำชำระร่างกายในห้องน้ำ “เจ็บมากไหม” น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บกลางกายสาว ที่ถูกเขาบดเบียดแท่งร้อนเข้าใส่มาทั้งคืน “นิดหน่อยค่ะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยตอบเสียงเบา เพราะยังรู้สึกเขินอายชายหนุ่มอยู่มาก ถึงแม้จะผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อน จนแนบสนิทชิดเชื้อกันมาอย่างลึกซึ้งแล้ว ฟอด ฟอดดดดด!!!! วงแขนแกร่งโอบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง แล้วสูดดมแก้มสาวทั้งสองข้างเข้าเต็มปอด ด้วยความรักใคร่เสน่หาจนอยากดอมดมอยู่ทั้งวันทั้งคืน “อาขอดูหน่อย เผื่อจะได้ซื้อยามาทา” ชางอี้เหวินล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วเลื่อนลงไปลูบไล้กลีบอวบอูมที่เขาหลงใหล จนนึกอยากดื่มกินน้ำหวานยามเช้าอีกสักครั้ง เพื่อให้

ในเวลาเที่ยงตรง เพื่อนสนิทของชางอี้เหวินทั้ง 4 คน ก็มารวมตัวที่บริเวณล็อบบี้ของโรงแรม เพื่อร่ำลาและแยกย้ายกันเดินทางกลับบ้าน “พายัยหนูมาเจอพวกฉันเรื่อย ๆ บ้างนะ แกน่ะใจร้ายมากชางอี้เหวิน” เฉียนเฟยเอ่ยขึ้นมาอย่างน้อยใจเพื่อนสนิท ที่กักตัวหลานสาวคนสวยไว้เพียงคนเดียว กว่าที่พวกเขาจะได้เห็นหน้าเวลาก็ผ่านล่วงเลยไปเป็นปีแล้ว “เออ ขี้งอนยังกับผู้หญิง” ชางอี้เหวินตอบรับคำเฉียนเฟย ทั้งยังนึกขำที่เพื่อนสนิททำเสียงเล็กเสียงน้อยใส่เขา และไม่ได้สนใจสายตาที่เพื่อนใช้มองแฟนสาว เพราะรู้นิสัยของเพื่อนแต่ละคนดีว่า ไม่ได้ชอบแย่งแฟนของคนอื่น ทั้ง 6 คนเมื่อร่ำลากันเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ชางอี้เหวินพาซูหลิงจอดรถแวะทานข้าวที่ร้านอาหารประจำของเขาก่อนจะกลับเข้าบ้าน เพราะทั้งสองคนยังไม่ได้กินข้าวมาตั้งแต่เช้า ได้ดื่มแค่กาแฟคนละแก้วที่สั่งจากโรงแรมเพียงเท่านั้น ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังนั่งรอให้พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟอยู่นั้น อดีตหัวหน้าแม่บ้านของชางอี้เหวิน ที่มาสั่งอาหารที่ร้านนี้ไปกินเช่นกัน เพราะรู้สึกเบื่ออาหารในห้องครัว หรูเหยี

ร้านกาแฟ เวลา 4 โมงเย็น ชางอี้เหวินขับรถเข้ามาจอดในร้านกาแฟที่มีบรรยากาศที่ร่มรื่น เพื่อมารับซูหลิงกลับบ้านให้ทันเวลาก่อนที่ซูอี้จะเลิกเรียน แล้วกลับเข้าบ้านไปไม่เจอใครรออยู่ที่บ้าน ก๊อก ก๊อก….. เสียงเคาะประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้น ซูหลิงจึงรีบเดินไปเปิดประตู เพราะนึกว่าเป็นพนักงานมาตามไปช่วยเหลืออะไร “ไม่มีงานช่วงเย็นหรือคะ” น้ำเสียงแปลกใจเอ่ยถามแฟนหนุ่ม เมื่อเห็นเขามาหาที่ร้านในช่วงเวลานี้ ซูหลิงกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวห้องเล็ก ๆ ที่ให้ช่างทำขึ้นมาใหม่ เพื่อเอาไว้พักผ่อนเวลาไม่มีลูกค้า บางวันที่ซูอี้มาที่ร้านแล้วง่วงนอน ก็จะได้เข้ามานอนพักผ่อนได้อย่างสบาย “มีนิดหน่อยแต่ไม่ใช่งานที่รีบด่วนครับ” ชางอี้เหวินเดินเข้ามาในห้องทำงานเล็ก ๆ แล้วกดล็อกประตูห้องทันที วงแขนแกร่งก็โอบรัดเอวบางให้เข้ามาแนบชิดตัว จนได้กลิ่นกายสาวที่เขาถวิลหามาทั้งวัน “คิดถึงทั้งวันเลย” ใบหน้าหล่อเหลาซุกซบไปตามซอกคอหอมกรุ่น เพื่อให้คลายความคิดถึงเรือนร่างนุ่มนิ่ม ที่เขาแค่นึกถึงก็ปวดเกร็งช่วงล่างอยู่ทั

แม่บ้านหรูเหยียน รีบค้นหากุญแจสำรองของบ้านตระกูลชางพวงใหญ่ ที่จำได้ว่าเก็บเอาไว้ในตู้เก็บของในห้องนอนของเธอ พอหาเจอแล้วจึงรีบเดินกลับมาหน้าห้องของชางอี้เหวินทันที หญิงสาวยิ้มแย้มด้วยความดีใจ ที่ความปรารถนาของตนเองจะกลายเป็นจริง ภายในห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้าน ชายหนุ่มเกิดอาการร้อนรุ่มในกาย และรู้สึกมีอารมณ์ทางเพศอย่างรุนแรง กลางกายขยายใหญ่เหยียดตั้งขึ้น ชางอี้เหวินมีอารมณ์อยากปลดปล่อยรุนแรง โดยที่ปราศจากสิ่งเร้าต่าง ๆ มายั่วยุ จนเขานึกแปลกใจในความกระสันอย่างหนักนี้ ร่างกายของชายหนุ่มสั่นเทิ้มอย่างหนัก จนขยับตัวลำบากเพราะปวดเกร็งไปทั้งร่างกาย ชายหนุ่มตั้งใจจะลุกขึ้นจากเตียง เพื่อเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือซึ่งวางไว้บนโต๊ะทำงาน ที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง เขาต้องการโทรศัพท์ตามแฟนสาว ให้เข้ามาช่วยเหลือในห้องนอน เพราะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตนเอง แต่ขาของเขาไม่มีแรงเดิน ทำได้แค่นอนขดตัวอยู่บนเตียงใหญ่ ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำคอด้วยความกระหาย แก่นกายของชายหนุ่มแข็งขึ้นมาก จนเจ็บปวดบิดเกร็งไปทั้งตั

“อะ….อื้ม ช่วงวัยรุ่นก็มีอารมณ์ร้อนบ้างล่ะ ยิ่งชางอี้เหวินนี่ตัวร้ายเลย กว่ามันจะนิ่งได้แบบทุกวันนี้ พี่ซูหยางก็เจ็บตัวเพราะมันมาเยอะ” เฉียนเฟยนึกถึงกลุ่มเพื่อนสนิทของตน สมัยเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน ก็อมยิ้มมุมปากอย่างนึกขบขันในอารมณ์รุนแรงเลือดร้อนของเพื่อนแต่ละคน สายตาก็แอบลอบมองรอยยิ้มหวาน ๆ ที่กระแทกใจเขาอย่างจัง ยิ่งได้พูดคุยด้วย เขาก็ยิ่งตกหลุมรักสาวน้อยจนถอนตัวไม่ขึ้น ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดจะแย่งชิงกับเพื่อนสนิท ขอแค่ได้แอบชอบแบบนี้ก็พอใจแล้ว “หืม ยังไงคะ คุณอาเขาไม่ได้นิ่ง ๆ ขรึม ๆ แบบนี้มาตั้งแต่เป็นวัยรุ่นหรือคะ” ดวงตาที่หยีเล็กลง เพราะกำลังยิ้มแย้มอารมณ์ดี ก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากคาดไม่ถึงว่าชางอี้เหวิน จะเคยเป็นวัยรุ่นเลือดร้อนมาก่อน เพราะปัจจุบันนี้ ชายหนุ่มมีบุคลิกสุขุมแบบผู้ใหญ่ใจดี ทั้งยังเย็นชาและพูดน้อยกับคนที่เขาไม่สนิท จนไม่น่าเชื่อว่าจะเคยใจร้อนและเกเรมาก่อน “อืม พี่ซูหยางเคยไปตามหาถึงถิ่นนักเลง เพราะมันกำลังจะหลงผิดอยากรวยทางลัด สองคนนี้ถึงได้รักกันมากยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ ที่คลานตามกันออก