Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Capítulo 51 - Capítulo 60

“หากไม่เชื่อเจ้าจงมองดูของสิ่งนี้ หากคนผู้นั้นไม่จ้างวานคงไม่มอบสิ่งนี้ให้แก่ข้า เกรงว่าคงอยากสังหารโดยให้เจ้ารู้ว่าผู้ใดบงการอยู่เบื้องหลัง ช่างเป็นบุรุษที่ใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก”หัวหน้าโจรหยิบหยกพกสีดำลวดลายวิจิตรตระการตาขึ้นมาให้คนใกล้ตายมองดูชั่วครู่ เย่วหลันเซียงมีอุปนิสัยช่างสังเกตมาแต่เยาว์วัยจึงจดจำได้ดีว่าหยกพกชิ้นนี้เป็นของผู้ใด จิตใจที่เคยเชื่อมั่นเมื่อก่อนหน้านี้สั่นคลอนลงจนสิ้น อีกแล้วหรือนางถูกหลอกลวงอีกแล้วเช่นนั้นหรือ!ร่างผอมแห้งทรุดนั่งลงกับพื้นดินไร้ซึ่งความเข้มแข็งอีกต่อไป บุรุษผู้นั้นสั่งให้โจรร้ายตามมาสังหารโดยที่นางยังไม่มีโอกาสทำบุญให้มารดาด้วยซ้ำ หากจะฆ่าแกงกันใยไม่รอให้สร้างบุญสร้างกุศลสักหน่อย ความแค้นในวันนี้เย่วหลันเซียงขอเก็บเอาไว้และจะตามมาทวงคืนในภพชาติหน้า เมื่อทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดนี้ผู้ที่หัวใจแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป แต่ใช่ว่านางจะยอมให้ผู้ใดมาสังหารง่ายๆ หากต้องตายก็ขอตายด้วยฝีมือตนเองเท่านั้น!“ท่านแม่ พี่ปิง รอข้าก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะตามหาพวกท่านให้เจอแล้วพวกเราจะได้อยู่ด้วยกันทุกชาติภพ”สิ้นเสียงตะโกนบอกกล่าวกับผู้ลาลับไป

“อะ..แฮ่ม! กำลังเกี้ยวกันอยู่หรือเจ้าคะ ท่านปู่สู้ๆข้าอยากเลี้ยงน้องจะแย่”เสียงใสๆที่ตะโกนมาแต่ไกลยิ่งทำให้ใบหน้าขาวเนียนของผู้ที่ถูกชักชวนทำบุตรแดงก่ำยิ่งขึ้น“พอเลยทั้งปู่ทั้งหลาน”ท่านย่าคนงามหันมาบ่นหลานสาวอย่างเอ็นดู และพยายามกลบอาการเขินอายอย่างแนบเนียน“ท่านปู่ท่านย่าเริ่มใจอ่อนแล้ว ท่านปู่ต้องรุกให้หนักกว่านี้ข้าจะเปิดโอกาสให้พวกท่านอยู่กันตามลำพังบ่อยๆเองเจ้าค่ะ”เย่วหลันเซียงรีบเดินเข้าไปกระซิบแผนการให้ท่านปู่ใจดีรับรู้“เซียงเซียงเจ้ารอเลี้ยงน้องได้เลย ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง”หนุ่มใหญ่ใจโหยหารักกระซิบตอบกลับหลานสาวด้วยท่าทีมุ่งมั่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ“ศิษย์พี่วันนี้เกิดสิ่งใดขึ้นในหน่วยหรือเจ้าคะ เหตุใดผู้คนจึงออกมาจากที่หลบซ่อนและซักซ้อมการต่อสู้อย่างพร้อมเพรียงเช่นนี้ หรือที่เมืองหลวงเกิดสิ่งใดขึ้น”เมื่อได้ยินปู่หลานกระซิบกระซาบกันเกี่ยวกับนาง เหลียงเจินเหยียนจึงพาเปลี่ยนเรื่องคุย หากถูกปู่และหลานรุมเกี้ยวพาคงไม่พ้นเขินอายให้ทั้งสองคนจับได้เป็นแน่“อืม…มีนิดหน่อย”น้ำเสียงเป็นกังวลเอ่ยขึ้น เพราะตนยังหาทางรักษาอาการป่วยของคนผู้นั้นไม่ได้ ทั้งๆที่ผ่านมานานหลายปีแล้ว“เรื่องใดหรือเ

“หึหึ เด็กดี ท่านหมอขอรับให้เซียงเซียงตามมาด้วยเถิด”สิ้นคำกล่าวก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยแย้งความต้องการของผู้เป็นนาย เพราะหากมีพิรุธมากเกินไปเกรงว่าหลานสาวของพวกตนจะได้รับความสนใจมากกว่าเดิมสามวันผ่านพ้นไปอ๋องสามจ้าวเทียนเล่อก็ได้รับการถอนพิษออกจากร่างกายจนหมดสิ้น ช่วงล่างที่เคยไร้ความรู้สึกพึ่งตื่นตัวขึ้นมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ความหวังบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาในหัวใจ “หมอเหลียงหมอซ่ง ได้โปรดรับการคารวะขอบคุณจากข้าด้วยเถิดขอรับ”จ้าวเทียนเล่อเตรียมนั่งลงคุกเข่าขอบคุณหมอผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เขา แต่ถูกซ่งอี้เฉินพยุงร่างสูงใหญ่ไว้เสียก่อน“ท่านอ๋องพวกกระหม่อมรับรู้ในความซาบซึ้งใจของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ แต่อย่าทรงกระทำเช่นนี้เลยหัวเข่าของพระองค์มีไว้เพื่อปกปักษ์รักษาบ้านเมืองให้อยู่รอดปลอดภัยจากข้าศึกผู้มารุกราน”“ข้าดีใจมากขอรับและซึ้งใจจนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่มันท่วมท้นอย่างไรดี ไม่นึกไม่ฝันว่าร่างกายซึ่งเคยหมดหวังไปแล้วจะกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง ท่านหมอก็รู้ว่าการหายป่วยตรงจุดนั้นสำคัญกับบุรุษมากเพียงไร หากเสด็จพี่รับรู้ก็คงเห็นด้วยในการกระทำของข้า”จ้าวเทียนเล่อกล่าวพลางก้มหัว

“หลานข้ายังเยาว์วัยนักแต่ต้องปกปิดใบหน้าไม่ให้ผู้ใดพบเห็น ตาเฒ่าท่านเป็นกังวลมากเกินไปหรือไม่”ท่านย่าคนงามไม่เห็นด้วย โลกที่นางจากมาทุกคนต่างมีอิสระในร่างกายตนเอง“เซียงเซียงยามนี้นางยังเด็กก็จริงแต่ปีหน้าก็ถึงวัยปักปิ่นแล้ว เจ้าไม่คิดหรอกหรือว่าแถวของบุรุษที่ยื่นเทียบขอหมั้นหมายจะไม่ยาวไปจนสุดตีนเขาฝั่งนู้น คนที่นี่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องสิทธิเสรีภาพที่ดังเจ้าเคยกล่าวเอาไว้หรอก พึงใจก็ตามติดและสอดแนม”ซ่งอี้เฉินเอ่ยแย้งให้เห็นถึงความเป็นจริงของบุรุษแคว้นจ้าว“แต่มันก็น่าอึดอัดมากอยู่ดี ฝึกฝนร่างกายเหนื่อยๆแต่กลับต้องปิดปากปิดจมูกเอาไว้ตลอดเวลา เช่นนี้อ๊อกซิเจนจะไหลเวียนในร่างกายได้อย่างไรเจ้าคะ”ถึงแม้จะเริ่มเห็นด้วยแต่ความปลอดภัยของร่างกายก็สำคัญเช่นกัน“อ๊อก…อันใดนะเหยียนเอ๋อร์”ถึงแม้จะเคยรับฟังเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์ใจมาบ้างแล้ว แต่ซ่งอี้เฉินก็ไม่ค่อยเข้าใจในบางคำกล่าวของหมอหญิงผู้มาจากดินแดนอื่น ยิ่งหลังจากที่เหลียงเจินเหยียนบอกเล่าให้เขาฟังว่านางคือผู้ใด เจ้าตัวก็มักจะกล่าวคำที่เขาฟังไม่เข้าใจอยู่เรื่อย“อ้อ ข้าหมายถึงนางอาจหายใจลำบากในระหว่างการฝึกเจ้าค่ะ”“อ๊อกซิเจนคืออากาศที่เหมาะสม

เย่วหลันเซียงถูกเคลื่อนย้ายโดยเปลสนามมารักษาตัวต่อที่เรือนพัก ซึ่งอาศัยอยู่กับท่านย่าของนาง ส่วนเจิ้งเหมยลี่สามารถเดินได้เองจึงเดินกลับที่พักด้วยตนเองเจิ้งเหมยลี่บาดเจ็บไม่หนักจึงไม่จำเป็นต้องให้น้ำเกลือเหมือนเย่วหลันเซียง หมอเหลียงฉีดยาบำรุงร่างกายให้นางหนึ่งเข็มเช่นกัน และมอบสมุนไพรแก้ฟกช้ำให้ไปต้มดื่มเองที่เรือนพักเมื่อจัดการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์รวมไปถึงช่วยเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายคนป่วยแล้วเสร็จ เหลียงเจินเหยียนก็ต่อสายน้ำเกลือให้เย่วหลันเซียงทันที“เจ็บนิดเดียวหลังจากนั้นเจ้าจะแข็งแรงโดยเร็ว”น้ำเสียงอ่อนโยนกล่าวปลอบคนตัวเล็ก ทั้งๆที่ลูกศิษย์ตัวน้อยเคยเห็นเข็มฉีดยาอยู่บ่อยครั้ง และเคยฝึกฝนใช้งานอยู่เรื่อย แต่เมื่อเจ็บป่วยและกำลังจะถูกฉีดยากลับแสดงท่าทีหวาดกลัวเข็มฉีดยาเสียอย่างนั้น“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว”ใบหน้าหวานเหยเกและเบี่ยงหนีจากเข็มเล็กจิ๋ว แต่ก็เอ่ยแย้งว่าตนไม่เจ็บเลย“นอนพักเถิดประเดี๋ยวตอนเช้าข้าจะถอดสายน้ำเกลือออกให้”“ท่านย่าข้ารักท่านย่านะเจ้าคะ และขอบคุณทุกๆเรื่องที่ผ่านมา โดยเฉพาะเรื่องที่ท่านย่าช่วยชีวิตข้าเอาไว้”มือเล็กดึงรั้งผู้ที่โอบอุ้มช่วยเหลื