All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 31 - Chapter 40

รถม้าคันใหญ่จากจวนแม่ทัพเฉิน ขับเคลื่อนเข้ามาจอดรออยู่บริเวณหน้าประตูจวนหลังใหญ่ของจวิ้นอ๋องหยางหนิงเฉิง ด้วยเป็นเหตุเร่งด่วนเกี่ยวกับชาวเมืองและอารามร้อนใจ แม่ทัพเฉินจึงไม่ได้ส่งหนังสือขอเข้าพบจวิ้นอ๋องก่อนล่วงหน้าดังเช่นที่ควรกระทำ องครักษ์เงาของจวิ้นอ๋องนับ 30 นาย ที่ประจำการอยู่รอบ ๆ ทั้งสองจวนที่มีกำแพงติดกัน รีบส่งตัวแทนเข้าไปแจ้งข่าวแก่องครักษ์เจียงหยวน เพื่อให้แจ้งแก่นายท่านของพวกเขาให้รับทราบเกี่ยวกับแขกผู้มาเยือน “เอ่อ นายท่านขอรับ” เจียงหยวนยืนเรียกอยู่ห่าง ๆ โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องเดินเข้าไปใกล้ศาลาริมสระบัวให้มากจนเกินไป เพียงเท่านี้นายท่านของเขาก็ได้ยินชัดเจนแล้ว เพราะไม่อยากขัดบรรยากาศแสนหวานตรงหน้า ซึ่งนับว่าเป็นภาพที่แปลกตายิ่งนัก เมื่อได้เห็นนายท่านผู้เคร่งขรึม มีใบหน้าที่อ่อนโยนถึงเพียงนี้ ทั้งใบหูและโหนกแก้มที่แต่เดิมขาวใสสะอาดสะอ้าน ทว่ายามนี้กลับขึ้นสีแดงก่ำลามมาถึงลำคอ เจียงหยวนเกือบคิดไปแล้วว่านายท่านป่วยหรือไม่ หากไม่เหลือบไปเห็นริ้วรอยจาง ๆ บนผิวพรรณขาวนวลเนียนของโฉมสะคราญ ที่เขาเผลอไผลมองผ่านไปพบเห็นเข้าด

เมื่อได้รับอนุญาต มือใหญ่ก็เอื้อมไปแกะปมเชือกที่ผูกรั้งอาภรณ์สีขาวบางเบาออกด้วยมืออันสั่นเทา เพราะเป็นครั้งแรกที่เขากล้าลงมือทำ และนึกอยากกระทำเช่นนี้กับสตรีถึงในเรือนนอนจะมืดมิดสักเพียงไร ทว่าแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาตามรอยแยกของหน้าต่างเรือนนอนที่ถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ก็สาดส่องเข้ามาพอให้มองเห็นความงดงามอย่างรำไร และหยางหนิงเฉิงเป็นบุรุษที่ฝึกยุทธ์มาตั้งแต่ยังเยาว์วัยจึงสามารถมองเห็นในที่มืดได้ดีเป็นทุนเดิม ความขาวอวบอิ่มสล้างของเต้าทรวงทั้งสองข้าง เปิดเปลือยให้สายตาคมกริบมองเห็นโดยทันที เพราะเย่วชิงไม่ได้สวมใส่ตู่โตว[1]เวลาเข้านอน เพราะนางไม่ชอบความอึดอัดรัดรึงทรวงอกเวลานอนหลับ ยามนี้ยอดถันสีสวยชูช่อล่อลวงสายตาของหยางหนิงเฉิง จนเขาแทบคลั่งกับภาพงดงามตรงหน้า มือสากระคายสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าไม่อาจหยุดยั้งความตั้งใจที่จะสัมผัสกับดอกบัวคู่งาม มือหยาบกร้านของผู้ฝึกยุทธ์กอบกุมเอาความอวบใหญ่จนล้นมือ ทั้งยังบีบขยำลงน้ำหนักตามใจต้องการ “อื้อ พี่เฉิง อยากจูบตรงนี้หรือเจ้าคะ” เย่วชิงแอ่นอกสู้มือบุรุษที่นางตกลงปลงใจมอบหัวใจให้อย่างไม่รังเกียจสัมผัสของเขา

“อื้อ พี่เฉิงพอก่อน จุกของข้าบวมหมดแล้ว” เสียงหวานร้องครางออกมาแผ่วเบาด้วยความเขินอาย เพราะนางถูกรังแกอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพรที่เงียบสงัด ร่างขาวผ่องนอนตัวอ่อนระทดระทวย เมื่อถูกบีบเคล้นและดูดคลึงความนุ่มหยุ่นอยู่นาน เย่วชิงพิงหลังอยู่กับโขดหินมนเรียบ ที่มีก้อนหินขนาดใหญ่ปิดกั้นสายตาจากผู้คนภายนอกไว้อีกหนึ่งชั้น เสมือนธรรมชาติกำลังรู้เห็นเป็นใจกับบุรุษที่กำลังเมามันกับสองเต้าทรวงสล้าง “จุ๊บ!! เจ้างดงามเพียงนี้ ข้าเลยอดใจไม่ไหว” หยางหนิงเฉิงจ้องมองเจ้าก้อนบวมแดงตรงหน้าอย่างพึงพอใจในฝีมือตนเอง ริมฝีปากบางเฉียบก้มลงจูบปลายถันบวมเป่งอีกครั้งอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะยอมปล่อยเต้างามให้เป็นอิสระเพราะได้เวลากลับกระโจมที่พักแล้ว เมื่อเย่วชิงผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่หยางหนิงเฉิงเตรียมมาให้จนแล้วเสร็จ เขาก็ใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงสุดอุ้มร่างบางทะยานออกมาจากป่าลึก และกลับมาถึงกระโจมในเวลาไม่นาน ค่ำคืนนี้หยางหนิงเฉิงปล่อยให้เย่วชิงนอนหลับสบายกายไม่ได้รบกวนนางอีก เพราะวันรุ่งขึ้นงานใหญ่กำลังรอคอยพวกเขาอยู่ รุ่งเช้าวันใหม่มาเยือน เย่วชิงตื่นขึ้นมาจ

แม่ทัพเฉินจื่อคงลงมือสอบสวนสตรีชุดแดงด้วยตนเองในรูปแบบของกองทัพ เขาหาได้อ่อนข้อแก่สตรีแต่อย่างใด ฉางเหมี่ยวที่ถูกโบยอย่างหนักจนปวดร้าวไปทั้งร่างกาย จึงยอมเอ่ยปากบอกเล่าในสิ่งที่นางต้องกระทำ ตามคำสั่งของผู้อยู่เบื้องหลังซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ใดกันแน่ รู้แต่เพียงว่าเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งที่เป็นชาวแคว้นซ่ง “ข้า…ข้ายอมแล้ว อย่าโบยอีกเลย ฮือ…ฮือ คนผู้นั้นบอกว่าเพียงแค่วางยาชาวบ้านงานทุกอย่างก็จะแล้วเสร็จ คนผู้นั้นยังกล่าวอีกว่าจวิ้นอ๋องชื่นชอบสตรีร้อนแรงเช่นข้ายิ่งนัก ข้าเคยเห็นใบหน้าของจวิ้นอ๋องจากภาพวาดที่คนผู้นั้นมอบให้ จึงตกหลุมรักและอยากครอบครองทั้งตัว” ฉางเหมี่ยวสารภาพทุกอย่างที่นางรับรู้เพราะกลัวถูกบั่นคอ นางเป็นอดีตคหบดีหญิงม่ายแห่งแคว้นซ่ง ผู้ซึ่งเคยมีสามีร่ำรวย แต่พอสามีตายจากไป ทรัพย์สินทุกอย่างก็ถูกเจ้าหนี้มายึดไปทุกอย่าง อีกเหตุผลหนึ่งที่รับทำงานนี้เพราะต้องการตำลึงก้อนใหญ่มาเลี้ยงดูบรรดาเงาทั้งสิบคน ที่อดีตสามีทิ้งไว้เป็นมรดกก่อนตายจากไป โทษของไส้ศึกในครั้งนี้หนีไม่พ้นโทษตายดังที่แม่ทัพเฉินจื่อคงกล่าวไว้ และเขามีหน้าที่จัดการตามกฏเ

ยามเช้าของวันใหม่มาเยือน แสงสว่างจากดวงตะวันกำลังสาดส่องเข้ามาในเรือนพักผ่อนส่วนตัว ที่ตั้งอยู่ริมสระบัวหลากสี ร่างขาวนวลเนียนเปลือยเปล่ามีผ้าห่มคลุมช่วงบนไว้อย่างหมิ่นเหม่เท่านั้น เนื่องจากลำตัวช่วงล่างกำลังถูกท่านหมอจำเป็นสำรวจความเสียหาย ที่เขาเป็นผู้กระทำต่อเนื่องมาทั้งคืนอย่างใจจดใจจ่อ กลีบดอกไม้สีขาวอมชมพูยามนี้มีสีแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และมีร่องรอยความเสียหายของกลีบดอกไม้ ทำให้พบเห็นกลีบดอกเผยออ้าออกเล็กน้อย ท่านหมอสำรวจดูแล้วเห็นว่ากินโอสถเพียงไม่กี่ครั้ง ก็คงหายเป็นปลิดทิ้ง ซึ่งยามนี้คงต้องรักษาด้วยการทำความสะอาดด้วยลิ้นไปพลาง ๆ เย่วชิงรู้สึกตัวตั้งแต่ถูกสำรวจแล้วแต่นางก็ไม่ได้ขัดขืน ทั้งยังอ้าขาออกกว้างเพื่อเปิดทางให้ท่านหมอจำเป็นได้สำรวจและรักษา เพราะรู้สึกผ่อนคลายจากวิธีการรักษาของท่านหมอจำเป็นยิ่งนัก “อื้อ อ๊ะ ท่านพี่อย่าแหย่ลึกเพียงนั้น” เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นด้วยความเสียวซ่านกลางร่องฉ่ำ ถึงจะยังเจ็บปวดอยู่มากแต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่อยู่ในระดับที่นางสามารถทนได้อย่างสบาย ยิ่งถูกลิ้นชื้นแฉะปลุกเร้าแต่เช้าถึงเพียงนี้