All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 71 - Chapter 80

“นั่งรถม้าของพระองค์กลับพ่ะย่ะค่ะ คนของเราเป็นผู้บังคับรถม้าไม่มีสิ่งใดต้องเป็นกังวล ส่วนท่านอ๋องคงต้องหาม้าตัวใหม่มาขี่กลับค่ายทหารพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ตามนั้น”น้ำเสียงผ่อนคลายลงทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่เขาห่วงใยปลอดภัยดี และนึกโล่งใจเมื่อบุรุษที่คนตัวเล็กสนใจหลังจากอกหักจากกัวกู่เจา ไม่สามารถสานสัมพันธ์กันต่อได้อีกแล้วรัชทายาทชิงอู่ถงแห่งแคว้นชิงมีพระชายาเอก พระชายารอง และนางสนมอีกหลายคน ย่อมไม่มีที่ว่างสำหรับหมอหญิงผู้งดงาม และเขาก็มั่นใจว่าเย่วหลันเซียงไม่เอาบุรุษมากสตรีอย่างแน่นอนยามมืดค่ำมาเยือนภายในเรือนนอนอันเงียบสงบของหมอหญิงเพียงคนเดียวในค่ายทหาร ผู้ที่รู้สึกผิดและละอายแก่ใจต่อสตรีที่ไม่เคยพบหน้ากันสักครั้ง กำลังกระดกสุรารสเข้มลงคอโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดดื่ม ทั้งๆที่ไหสุราหลายไหถูกเปิดออกดื่มจนหมดเกลี้ยง โฉมสะคราญนั่งดื่มสุราและชื่นชมดวงจันทร์อยู่ริมหน้าต่างห้องพักเพียงลำพัง เย่วหลันเซียงชื่นชอบช่วงเวลานี้มากที่สุด เพราะเป็นช่วงเวลาแห่งการปลดปล่อยความทุกข์ใจทั้งหลาย ให้ไหลผ่านไปกับสายลมและความมืดมิดของรัตติกาล นางก็เป็นเพียงสตรีเยาว์วัยที่อยากรู้อยากเห็นไปตามวัย แต่กลับล้มเหลวไม่เ

“หม่อมฉันมีเรื่องต้องสะสางแทนพี่ปิง จึงอยากเป็นสนมของฝ่าบาท ท่านอ๋องเราสองคนไม่เหมาะสมที่จะเดินร่วมทางกันหรอกเพคะ ความแค้นของหม่อมฉันมันฝังรากลึกและไม่อยากให้ผู้ใดลงมือแทนทั้งนั้น”คำกล่าวคล้ายกำลังปฏิเสธ ทำให้อ้อมกอดที่คลายออกไปก่อนหน้านี้ กลับมาโอบรัดกายบางอีกครั้งอย่างหวงแหน สันกรามแกร่งซุกซบลงตรงซอกคอหอมกรุ่น แสดงเจตนารมณ์ว่าไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด“เป็นพระชายาของข้าก็สะสางได้ เซียงเซียงข้าจะช่วยเจ้าทวงแค้นนังชั่วผู้นั้นเอง ที่ผ่านมาเพราะเสด็จพี่ให้อดทนรอคอยจับตัวการก่อกบฏข้าจึงยังไม่ได้สะสางแทนเจ้า และเรื่องนี้ก็ติดค้างอยู่ในใจมาโดยตลอด”เป็นครั้งแรกที่เขากล่าวเรื่องกบฏให้คนในอ้อมแขนได้ยิน และนับว่าทำถูกต้องเป็นครั้งแรกเมื่อเย่วหลันเซียง รู้สึกสนใจในประเด็นนี้ยิ่งนัก“กบฏ นั่งชั่วคนนั้นเป็นกบฏหรือเพคะ”นับตั้งแต่รู้ความจริงจากท่านปู่เรื่องผู้จ้างวานฆ่านางในครั้งนั้น เย่วหลันเซียงก็เกลียดชังสตรีที่ขึ้นชื่อว่าแม่ของแผ่นดินเข้าไส้ หากเดินไปฆ่าให้ตายได้โดยง่ายก็คงทำไปแล้ว“คนของข้ากับคนของเสด็จพี่ตามดูพฤติกรรมมานานถึงห้าปีแล้วแต่ก็ยังล้มเหลวไม่คืบหน้า รู้แค่ว่ามันออกไปเริงรักกับบุรุษหล

ลมอุ่นๆพ่นเข้าใส่อาหารจานโปรดสีแดงก่ำจากการถูกขบเม้ม พร้อมกับบทพูดกระตุ้นอารมณ์กำหนัดให้ลุกโหมทะยานขึ้นสูงยิ่งกว่าเดิม เกิดในราชวงศ์สูงส่งแต่เขากลับชื่นชอบคำพูดสามัญยิ่งนักยามเมื่ออยู่บนเตียงร่องสีแดงแจ๋ตรงกลางกายถูกนิ้วร้ายถ่างออกกว้าง ก่อนที่ลิ้นอุ่นๆจะสอดลึกเข้าไปในร่องแคบๆแล้วตวัดปลายลิ้นเข้าใส่ติ่งตรงกลางระรัวเร็ว“อ๊า!”เย่วหลันเซียงได้แต่กางขารับการโลมเลีย นิ้วมือทั้งสองข้างจับขยำผ้าปูเตียงนอนจนยับย่น ร่องหลืบของนางถูกดูดและสะบัดไปมา ริมฝีปากสุดร้ายกาจขบเม้มติ่งใหญ่ใจกลางร่องอย่างเพลิดเพลิน ทั้งกลิ่นและรสชาติถูกใจเขายิ่งนัก เสียงกลืนกินดัง จ๊วบ! จ๊วบ! นิ้วร้อนๆก็ช่วยบดขยี้ติ่งตูมแรง กายสาวสั่นระริกใกล้ปลดปล่อยเต็มที ร่องแคบตอดรัดสัมผัสจากลิ้นระรัวเร็ว คนงามจึงเผลอกระดกกลีบผกาเข้าหาใบหน้าคมคร้ามอย่างลืมอายลิ้นที่รุกรานอยู่เหมือนรู้ว่าต้องสำรวจตรงจุดใดหนักๆเพื่อช่วยคนงามปลดปล่อย สัมผัสเย็นสบายกลางกายนำพาความเสร็จสมสู่กายสาวอยู่หลายต่อหลายครั้ง“พะ..พอก่อน”ทั้งๆที่เอ่ยร้องขอวิงวอนเพื่อพักยกแต่ลิ้นร้ายกาจก็ไม่หยุดรุกราน กลีบดอกไม้สองข้างถูกขบกัดและงับเบาๆพอมีน้ำหวานไหลออกมาก็ยก

อ๋องสามได้ยินคำว่าเคมีอยู่บ่อยครั้งจากพระชายาคนเก่งยามที่นางทดสอบพิษ หรือสร้างยาพิษชนิดใหม่ๆขึ้นมา จึงไม่นึกแปลกใจเลยสักนิดว่าหมอเหลียงกล่าวถึงเรื่องใด“รักษาได้หรือไม่ขอรับหมอเหลียง”ผู้เป็นน้องชายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล เมื่อได้ยินว่าพี่ชายถูกพิษร้ายจนเกือบคร่าชีวิต“ได้เพคะ นับว่าโชคดีที่หม่อมฉันมีหญ้าบุหลันซึ่งได้มาจากชายแดนทางทิศใต้ เพราะหญ้าพิษชนิดนี้มักจะเกิดขึ้นในที่ร้อนอบอ้าว”“หืม หญ้าจากชายแดนทิศใต้”“เซียงเซียงส่งมาให้เพคะ นางรู้ว่าหญ้าพิษชนิดนี้ราคาแพงและหายากยิ่งนัก พอเจอที่ชายแดนจึงรีบส่งมาให้หม่อมฉันผลิตยาถอนพิษขั้นสูงตั้งแต่ยังไม่ได้เดินทางมาเมืองหลวง”“คุณชายชิงก็มีข้อดีอยู่บ้าง เขายอมขายหญ้าบุหลันราคาแพงเพียงแค่ห้าสิบตำลึงเงินเท่านั้นเพคะ”คนตัวเล็กกระซิบข้างหูพระสวามี“ข้าดีกว่าเห็นๆคืนนี้จะได้พิสูจน์กันทั้งคืน อดอยากมานานแล้ว”คนตัวสูงกระซิบตอบกลับที่กล่าวว่าอดอยากนั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด เพราะการเดินทางกลับมาเมืองหลวงเป็นไปอย่างเร่งรีบ ค่ำที่ไหนก็พักนอนกันที่นั่นกลางป่ากลางเขาก็ต้องนอน จ้าวเทียนเล่อจึงไม่มีโอกาสอ้อนเมียรักเลยสักคืน นับเป็นเวลาสามสัปดาห์แล้วที่

ถึงแม้จะถูกไล่กลับเพราะบุรุษได้กลิ่นเหม็นเน่าขณะร่วมรัก แต่สตรีผู้ร่านราคะมากกว่าคืนไหนๆถึงขั้นแอบปลอมตัวเป็นนางกำนัล เพื่อเข้ามาหาความสุขทางกายในเรือนลับหลังนี้ก็ไม่ยินยอมกลับไปโดยง่ายหลินจิ้งอีรีบแหวกอาภรณ์บุรุษที่พึ่งสวมใส่ไว้ลวกๆ แล้วมุดเข้าหาความใหญ่โตกลางกายจากนั้นก็กลืนกินเพื่อปลุกเร้าอารมณ์หนุ่มใหญ่วัย39ปีให้ชี้ชันขึ้นอีกครั้ง“จวิ้นอ๋องไม่เหม็นหรอกมาทำต่อเถิด”“อืม…ไม่ หิวก็กินให้อิ่มหากอยากมากก็กลับไปใช้แท่งไม้เอา”ถึงจะถูกใจมากเพียงไรเมื่อถูกปรนเปรอด้วยริมฝีปาก แต่ด้วยกลิ่นเหม็นเน่าติดจมูกจวิ้นอ๋องจึงปฏิเสธอีกครั้งหลินจิ้งอีเป็นสตรีที่ขาดเรื่องอย่าว่าไม่ได้สักคืนจึงมีแท่งไม้ประจำตัวไว้แก้ขัด เพราะบางครั้งบุรุษก็ไม่สะดวกเข้ามาหาในตำหนักฮวงโหวได้อย่างใจนึก“อื้อ ใจร้าย”สตรีผอมบางนั่งชันเข่าอยู่กับพื้นห้องกลางเรือน อาภรณ์บนกายยังไม่ได้ถูกออกสักชิ้นแค่เปิดเปลือยออกมาบางส่วน หากมองจากทางด้านหลังก็จะเห็นเพียงสตรีกำลังก้มมุดตรงกลางหว่างขาบุรุษปัง!แอ๊ดดดด! เสียงประตูเรือนนอนเปิดออกเสียงดัง เพราะคนเปิดใช้เท้าพังประตูเข้ามา“อ๊ะ จวิ้นอ๋องเสียงผู้ใดเปิดประตูเข้ามาเพคะ คนของพระองค์