All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 61 - Chapter 70

“ข้าจะเดินทางไปเมืองตงเหลียวพร้อมกับหัวหน้ากัวเองเจ้าค่ะ ข้าถอนพิษแบบท่านย่าได้ถึงจะกลัวเข็มที่แตะต้องผิวกายตนเอง แต่เมื่อเป็นผิวของผู้อื่นข้าไม่เคยกลัวเลยสักนิด”คนอายุน้อยที่สุดเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ ถึงแม้ในใจจะไม่อยากอยู่ใกล้บุรุษผู้นั้นเลยสักนิด แต่เมื่อถึงคราจำเป็นก็สามารถแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้เป็นอย่างดี เย่วหลันเซียงผู้นี้คือรหัส101ที่เดินทางไปรักษาเจ้านายให้หายป่วยตามหน้าที่ที่พึงปฏิบัติก็เท่านั้นระยะเวลาที่ห่างกันมานานหลายปีอีกทั้งผลพวงจากความทรงจำที่ขาดหายไป เป็นผลให้ความรู้สึกรักที่เกิดขึ้นเมื่อวันวานมลายหายไปจนสิ้น จึงไม่น่าเป็นกังวลหากต้องเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้นอีกครั้ง “ไม่ได้เซียงเซียงเจ้ายังเด็กนัก เดินทางไปชายแดนต้องใช้เวลาหลายวันหรืออาจจะเป็นเดือนพวกข้าเป็นห่วง อีกอย่างเจ้าเป็นสตรีจะไปใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหารได้อย่างไร ข้าเป็นบุรุษเหมาะสมต่อการเดินทางไกลมากกว่า ถึงแม้จะถอนพิษด้วยวิธีแปลกๆไม่ค่อยเก่ง แต่หากฝึกฝนสักหน่อยคงไม่ยากเกินกำลัง”น้ำเสียงเคร่งเครียดของผู้อาวุโสที่สุดในกลุ่มเอ่ยแย้งทันที เขาไม่ยินยอมให้หลานสาวเดินทางไปชายแดนซึ่งมีแต่ชายชาติท

“ได้เจ้าค่ะ”เย่วหลันเซียงไม่เคยเชื่อในคำกล่าวของท่านย่าเรื่องความงามล่มเมืองล่มแคว้น ทั้งยังรู้สึกขบขันทุกครั้งเมื่อถูกชมเชยเกินความเป็นจริง จึงไม่ได้เป็นกังวลเลยสักนิดหากต้องถอดผ้าคลุมหน้าเพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย“กุนซือหยางสตรีผู้นี้คือหมอหญิงเย่วหลันเซียง นางเป็นหลานสาวและเป็นตัวแทนของท่านหมอประจำพระองค์ ส่วนอีกคนคือเจิ้งเหมยลี่เป็นสหายของนาง ข้ากับเจิ้งเหมยลี่จะรออยู่ด้านนอกขอรับเพราะไม่เกี่ยวข้องกับการรักษา”กัวกู่เจากล่าวและพยักหน้าให้เจิ้งเหมยลี่ถอดผ้าคลุมใบหน้าออกเช่นเดียวกัน กุนซือคนสนิทของอ๋องสามจะได้เลิกเป็นกังวล และยินยอมให้เย่วหลันเซียงเข้าไปรักษาผู้ป่วยคนสำคัญของแคว้นจ้าว“ข้าต้องรบกวนท่านหมอถอดผ้าคลุมหน้าในระหว่างรักษา เพราะระยะหลังมานี้ไส้ศึกของแคว้นชิงแฝงตัวเข้ามาวางยาท่านอ๋องในค่ายทหารอยู่เรื่อยเลยขอรับ วันนี้ก็พึ่งถูกวางยาพิษไปเมื่อช่วงบ่าย”กุนซือหยางจิ้นสือกล่าวอธิบายสาเหตุของความไม่สบายใจด้วยวาจาสุภาพนอบน้อม สตรีตรงหน้าคือตัวแทนท่านหมอประจำพระองค์ ก็นับว่าเป็นท่านหมอประจำกายของอ๋องสามเช่นกัน“ข้าเข้าใจดีเจ้าค่ะ และไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย ข้าสวมผ้าคลุมหน้าเอาไว้

ขณะที่กล่าวถึงสาวใช้ผู้ภักดีดวงตาที่จ้องมองออกไปในความมืดก็เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอขึ้นมา ยิ่งนึกถึงคำกล่าวสั่งเสียสุดท้ายให้นางใช้ชีวิตเพื่อตัวเองก็ยิ่งสะท้านในอกผ่านไปชั่วครู่เย่วหลันเซียงก็เริ่มปลดปล่อยความทุกข์ในใจลง ใบหน้าหวานแย้มยิ้มออกมาบางเบาเมื่อคิดได้ว่าดีเท่าไหร่แล้ว ที่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองตามคำสั่งเสียของผู้จากลา เมื่อนึกถึงอีกหนึ่งเป้าหมายเพื่อชีวิตตนเองและน้องน้อยในครรภ์ท่านย่า ใบหน้างามก็ยิ่งยิ้มกว้างออกมาอย่างมีแผนการ “ท่านย่ากำลังจะมีน้องน้อยให้ข้าช่วยเลี้ยงดู พี่ปิงข้าตื่นเต้นยิ่งนัก ข้าเป็นผู้ตรวจพบน้องน้อยด้วยตนเองเชียวนะเจ้าคะ คุณหนูผู้ไม่เอาไหนของพี่ปิงยามนี้มีความสามารถบ้างแล้ว”เย่วหลันเซียงพูดคุยอยู่กับสายลมที่พัดพามาเอื่อยๆ ด้วยเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วงอากาศจึงเย็นสบายไม่หนาวและไม่ร้อน ดวงหน้าหวานทั้งยิ้มแย้มทั้งเศร้าหมองสลับกันไปผู้ที่แฝงตัวอยู่ในความมืดมิดและแอบมองอยู่ไม่ไกล เขารับรู้ได้ทุกความรู้สึกและรับรู้เช่นกันว่านางจดจำทุกเรื่องราวได้ทั้งหมดแล้ว“จำได้แล้วเช่นนั้นหรือ วันนี้คงพยายามมากเลยใช่หรือไม่ จึงไม่แสดงอาการโกรธแค้นข้าเลยแม้แต่น้อยมิหนำซ้ำยังช

“เจ้าของร้านเพคะ แต่หน้าตาท่าทางไม่น่าจะเป็นหมอเลยสักนิด หน้าตาหล่อเหลาแต่เสียงดุลักษณะเช่นนี้ขืนไปรักษาผู้ป่วยมีหวังบาดเจ็บหนักกว่าเดิม”เย่วหลันเซียงทั้งกล่าวทั้งยิ้มขบขัน เมื่อนึกถึงใบหน้าถมึงทึงของบุรุษผู้นั้นยามที่นางเหยียบเท้าเขาเต็มแรง ทั้งน่าสงสารทั้งอยากหัวเราะให้กรามค้างดวงตากลมโตของนางหยีเล็กลงคล้ายคนกำลังพึงใจในบางอย่าง คนที่แอบมองอยู่ตลอดก็เริ่มหัวร้อนจนเกือบจะอดทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ มิหนำซ้ำยังได้ยินเสียงแห่งความสุขดังเล็ดรอดออกมา“คิก! คิก!”ยิ่งนึกถึงตาขวางๆของเจ้าของร้านสมุนไพร เย่วหลันเซียงก็อดทนไม่ไหวเลยแอบหัวเราะอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า แต่คนที่จ้องมองไม่คลาดสายตาก็รู้อยู่ดีว่านางกำลังหัวเราะ“หัวเราะอะไร”“อ้อ! หัวเราะไปเรื่อยเพคะ ว่าแต่พระองค์ยังไม่ตอบคำถามเลยว่าอาการเป็นอย่างไรบ้าง”หมอหญิงยืดหลังขึ้นตรงแล้วเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนอาการพึงใจไว้เป็นความลับ“เป็นห่วง?”ใบหน้าคมเลิกคิ้วขึ้นด้วยท่าทียียวน หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวกลับเบิกบานขึ้นอย่างประหลาด“ก็เป็นห่วงเพคะ ประเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสเห็นหน้าหลาน”เย่วหลันเซียงตอบไปตามที่จดจำเรื่องราวได้ เหตุการณ์ในวันนั้นนางจำได้ว่

ผู้คนในหน่วยลับพยัคฆ์ทมิฬที่เมืองอู่หลงยังคงดำเนินชีวิตของตนต่อไปตามปกติ แตกต่างที่หมอหญิงผู้เก่งกาจกำลังจะมีทายาทตัวน้อยถือกำเนิดในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า“ท่านพี่ตาขวาของข้ากระตุก ไม่ใช่ว่ายัยหนูกำลังก่อเรื่องนะเจ้าคะ”ทั้งที่กล่าวเช่นนั้นใบหน้าหวานกลับแย้มยิ้มอย่างนึกสนุก หากเหตการณ์เป็นไปดังที่วางแผนกันไว้คงจะดีไม่น้อย และคาดหวังว่าของพิเศษที่นางมอบให้หลานสาวจะมีโอกาสเปิดใช้งานในเร็ววันเซียงเซียงตัวน้อยกำลังถูกหมาป่าตัวใหญ่ต้อนเข้ากรงโดยไม่รู้ตัว แต่อ๋องสามจ้าวเทียนเล่อคงยังไม่รู้ว่าภายใต้ใบหน้างดงามและใสซื่อเฉกเช่นกระต่ายน้อยตัวขาวฟู ได้ซุกซ่อนความดื้อและร้ายกาจในแบบฉบับสตรียุคใหม่ที่นางบ่มเพาะมาเป็นอย่างดี เรียกได้ว่าดื้อเงียบนั่นคือนิยายของเย่วหลันเซียงหลานสาวของหมอหญิงทะลุมิติ ‘อยากชิมก็ชิมแต่ต้องรู้จักป้องกันตัวเองให้ดี อย่าให้ความสัมพันธ์ทางกายมาผูกมัดเจ้าโดยที่หัวใจไม่ได้ต้องการ คนในยุคของข้าอยู่กินกันมาเป็นสิบๆปีแต่เมื่อสุดทางที่จะไปต่อร่วมกัน ยังสามารถหย่าขาดและแยกย้ายกันไปมีชีวิตใหม่’ นั่นคือคำสอนที่นางเพียรสอนหลานสาวคนงามอยู่เรื่อยมา หมอซ่งอี้เฉินถึงกับส่ายหน้าทุกครั้