All Chapters of The Mafia King Obsession : Chapter 31 - Chapter 40

48 Chapters

A New Threshold

Alyssandra’s POV Six months. Six long, exhausting, brutal months of almost nonstop training. Six months of preparation for our return to the real world the world my husband ruled long before I ever met him. It hadn’t been easy. There were mornings when I woke up with my entire body aching so badly that even sitting up felt like punishment. Days when every muscle screamed in protest, when bruises painted my skin in deep shades of purple and blue, reminders of lessons learned the hard way. There were nights when I wanted to give up. Nights when frustration would boil over because no matter how many times I repeated a movement, I still wasn’t fast enough. Not sharp enough. Not ready enough. And every single time, he was there. Firm. Unmoving. Uncompromising. No matter how many complaints I threw at him, no matter how many times I glared at him with enough irritation to make any sane person back off, he never gave in. Even when I was stubborn. Especially when I was stubborn

Through the Gates

Damon’s POV My return to the world I ruled was never going to be easy. I knew that long before we left the villa. There were too many obstacles. Too many people who had grown comfortable believing I had abandoned this life. Half a year was a dangerous amount of time in my world. Long enough for loyalty to be tested. Long enough for ambition to grow. Long enough for men to start convincing themselves that the throne was empty. They thought I had turned my back on this empire. Some believed I had grown weak. Others thought I had finally chosen peace over power. And the most foolish among them believed I would never come back. That belief made them reckless. Since our return to Manila, I had survived more assassination attempts than most men would in a lifetime. A brake failure carefully designed to make my death look accidental. An explosive planted beneath one of the backup convoy units. A compromised route leaked to hired gunmen waiting in elevated positions. A poisone

Between War and Home

The world outside was still burning quietly. Even inside our home, I could feel it. Not through walls. Not through sound. But through instinct. In my world, peace was never absolute it was temporary. A pause between conflicts, never an ending. But inside this mansion, for now, it looked like peace. Cream and gold interiors softened by warm lighting. Glass walls reflecting the night sky. The distant sound of water from the pool outside blending into silence. And her. That was the only part of this world that made the silence feel real. She was in the living area when I found her. Not in combat gear. Not in tactical black. Not as the fighter the world had just started to recognize. But as my wife. Her hair was down long, loose, falling naturally over her shoulders, slightly tousled as if she had just let go of the discipline she carried outside. She was wearing a short, soft-toned dress with sleeves that rested lightly on her arms. Simple, but enough to make the entire ro

Embers Between War and Love

Alyssandra POV Bilang mag-asawa, syempre kapag pareho kaming nasa bahay lang ng asawa ko, hindi nawawala ang mga sandaling kami lang ang magkasama Sa gitna ng abalang araw at samu’t saring responsibilidad, sinisigurado naming may oras pa rin kami para sa isa’t isa. Dahil ang asawa ko ay palaging sabik sa akin, at syempre ganoon din naman ako sa kanya. Sa tuwing kami’y nagkakalapit, parang laging bago ang bawat sandali punong-puno ng init, pananabik, at pagmamahal At sa totoo lang halos inaabot kami ng ilang oras sa p********k, walang sawa, walang kapaguran, dahil sa bawat yakap at bawat haplos lalo naming nararamdaman ang lalim ng koneksyon namin sa isat isa. Halos lahat na yata ng style ay nasubukan na namin. Minsan ginagawa namin ito sa tabi ng pool area habang nakalubog sa tubig, minsan sa banyo habang sabay kaming naliligo, sa dressing room, at kung minsan pa nga, sa opisina niya Pero kadalasan ay sa kwarto namin ito nangyayari kagaya nalang ng gabing iyon habang nasa veranda

The Fall

Damon’s POV We left the mansion separately that morning. It was standard protocol. When your name carried the weight mine did, predictability became a weakness. Two different convoys, routes and different schedules. We would arrive at the same destination one of our secured business compounds in the northern district but by separate paths. It reduced exposure and risk. At least, that was the intention. I stood near my vehicle while my men finalized perimeter checks. Across the wide circular driveway, she stood beside hers. The early morning sunlight spilled across the cream-and-gold facade of the mansion, making everything look deceptively peaceful. She was dressed simply today. A fitted black long-sleeved top paired with dark jeans and heeled boots. Her hair was tied neatly, though a few loose strands softened the sharpness she had learned to carry these past months. She looked composed. Confident. Like someone who belonged in this world now. And she did. She caught

Voices Beyond the Dark

Alyssandra POVMadilim.Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa lugar na iyon.Walang oras. Walang araw. Walang kahit anong malinaw na palatandaan akong nakikitaPara akong lumulutang lang sa isang lugar na walang hangganan walang kulay, walang mukha, walang direksyon.Pero may naririnig ako.Mahinang tunog ng tila isang makina beep… beep… beep…Paulit-ulit.Minsan mabilis, minsan mabagal at minsan ay parang nawawala.Hindi ko maintindihan kung ano iyon, pero kalaunan, doon na lang ako kumakapit. Ilang beses kong sinubukan igalaw ang kamay ko.Paulit-ulit.Pinipilit kong maramdaman kahit isang daliri lang ang gumalaw, kahit kaunting reaksyon man lang mula sa katawan ko.Pero wala.Parang hindi na akin ang sarili kong katawan.Parang may mabigat na bagay na nakadagan sa bawat parte ko, pinipigilan akong kumilos kahit gaano ko pa kagustong makawala.Pagkatapos, sinubukan ko ring imulat ang mga mata ko.Buong lakas.Paulit-ulit.Pero puro dilim lang ang sumasalubong sa akin.Gusto ko

Fragments of a Lost Life

Pagkatapos ng mahabang paliwanag ng mag-asawa, nanatili akong tahimik habang unti-unting bumibigat ang isip ko sa dami ng impormasyong pilit kong inuunawa. Hanggang sa marahan akong nagsalita. “Dadalahin niyo po ako sa Switzerland?” Tumango ang lalaki sa kanya. “Yes, iha para sa mas mabilis na recovery mo.” Hindi ako agad nakasagot. Sa isang banda, natatakot ako pero wala naman akong pwedeng pagpilian bukod sa hindi ko alam kung sino ako hindi ko rin alam kong saan ako babalik. Kinabukasan, maaga akong inihanda ng medical team Tahimik ang buong hacienda, parang lahat ay nakikisabay sa bigat ng desisyon. Maingat akong inilipat mula sa kama patungo sa wheelchair, ramdam ko ang panginginig ng katawan ko sa kahinaan. Kahit simpleng galaw, ramdam ko ang limitasyon ng bawat kalamnan ko. “Dahan-dahan lang,” mahinang sabi ng babae habang inaayos ang kumot sa akin. Nakasuot siya ng simpleng coat, pero halata pa rin ang pagiging elegante niya. Ang lalaki naman ay abala sa

Returning to the Beginning

Ngunit ang pagkakaalala ko sa pangalan ko ay hindi na nasundan pa ng ibang alaala. Parang hanggang doon lang ang kayang ibigay ng isip ko sa akin. Alyssandra Reyes. Iyon lang. Walang mukha. Walang lugar. Walang taong konektado sa pangalang iyon. Sa mga sumunod na linggo, paulit-ulit kong sinubukang pilitin ang sarili ko na maalala ang iba pa. Minsan, matagal akong nakatitig sa salamin, pilit hinahanap kung may magpapakilala ba sa akin mula sa sarili kong mukha Minsan naman, nagsusulat ako ng kung anu-anong salita sa notebook ko, umaasang may pangalan o lugar na biglang magpaparamdam ng pamilyar. Pero wala. Hanggang sa isang gabi, nadatnan ako ni Mommy Celestine na tahimik lang na umiiyak sa veranda ng facility habang nakatingin sa snow. Hindi siya agad nagsalita. Tahimik lang siyang umupo sa tabi ko at marahang hinaplos ang likod ko. “Don’t force yourself too much, iha,” mahina niyang sabi. “Ang alaala… kusa iyang bumabalik sa tamang panahon.” Napayuko ako

Life Inside the Estate

Isang linggo matapos naming makabalik sa Pilipinas, mabilis na pumasok sa maayos at tahimik na routine ang buong hacienda. At sa gitna ng lahat ng iyon, naging malinaw sa akin ang isang bagay ako at si Mommy Celestine ay kailangang pareho nakatutok sa kalagayan ni Daddy Arthuro Sa umaga, ako ang maagang nagigising para maghanda ng pagkain nila ng mag-asawa simple lang, pero sakto lang sa kailangan nila. Hindi sobra, hindi kulang yung kaya lang niyang kainin nang maayos at hindi mahirapan. Pagkatapos noon, si Mommy Celestine na ang bahalang mag-check ng gamot at blood pressure ni Daddy habang ako naman ang nag-aasikaso ng ibang gamit Pagkalipas ng ilang oras, kapag hindi mainit ang araw, inilalabas ko si Daddy sa veranda. Maingat ko siyang pinapaupo sa wheelchair, saka dahan-dahan siyang itinutulak sa paligid ng mansyon habang tahimik ang paligid. Tanging tunog ng gulong ng wheelchair sa sementadong daan at huni ng mga ibon ang naririnig namin. “Dito,” mahinang sabi niya

Fragments of the Forgotten Past

Lumipas ang anim na buwan nang halos hindi ko namalayan. Anim na buwan mula nang bumalik kami sa Pilipinas. Anim na buwan ng tahimik na umaga sa hacienda. Anim na buwan ng pag-aalaga kay Daddy Arthuro at pananatili sa tabi nina Mommy Celestine. At sa loob ng mga panahong iyon… unti-unti ko ring natutunang mamuhay na parang tunay na bahagi ng pamilyang ito. Nagkaroon ng bagong ritmo ang araw-araw ko. Maaga pa lang ay gising na ako para siguraduhing maayos ang agahan nila Mommy at Daddy. Pagkatapos noon, tumutulong ako sa pamamahala ng hacienda pakikipag-usap sa mga katiwala, pagche-check ng ani, pag-aasikaso ng mga dokumento, at kung minsan ay pag-iikot sa buong lupain kasama ang mga trabahador. Noong una, halos hindi ako sanay. Napakalawak ng hacienda. Napakaraming kailangang bantayan. At maraming tao ang umaasa sa bawat desisyong ginagawa namin. Pero habang tumatagal… natututo rin ako. “Ayos na ang mga bagong tanim sa east field, hija,” sabi minsan ni Mang Isko habang magkasab

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP