Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย: Bab 21 - Bab 30

นางนำผ้านวมที่เย็บเอาไว้มาปูรองเสื่ออีกชั้นหนึ่งจัดห้องนอนน่านอนให้หลี่จิ่วเม่ย นำตุ๊กตายัดนุ่นที่เย็บเอาไว้ออกมาจากตู้เสื้อผ้าให้เป็นของขวัญแก่หลี่จิ่วเม่ย "นี่ของขวัญของเม่ยเอ๋อร์แม่เย็บเอาไว้นานแล้ววันนี้ได้โอกาสมอบให้เจ้าแล้ว" หลี่จิ่วเม่ยยิ้มกว้างรับตุ๊กตาตัวนุ่มนิ่มมากอดไว้อย่างทะนุถนอน นางดีใจจนพูดไม่ออกก้มหน้าซบลงที่ตุ๊กตาร้องไห้ออกมา จ้าวหานหรงดึงนางเข้ามากอดปลอบโยนยกมือลูบหัวบุตรสาวอย่างรักใคร่ "แม่ตั้งใจแล้วว่าจะทำตัวใหม่เป็นแม่ที่ดีของลูกให้ได้ แล้วลูกจะให้โอกาสแม่หรือไม่" นางพูดอ่อนโยนกับบุตรสาว หลี่จิ่วเม่ยเงยหน้ามองส่งเสียงสะอื้น "ท่านแม่พูดจริง ๆ หรือเจ้าคะ ข้าจะไม่โดนท่านตีอีกแล้วเหมือนแต่ก่อนจริง ๆ นะเจ้าคะ" นางยิ้มหวานมือยังคงลูบหัวบุตรสาวอยู่เช่นเดิม "ช่วงที่ผ่านมาเจ้าเห็นแม่ตีเจ้ากับพี่ของเจ้าหรือเปล่า" หลี่จิ่วเม่ยส่ายหัวเบา ๆ ดวงตาสุกใสบริสุทธิ์จ้องมองนาง "ไม่มีเจ้าค่ะ" "ต่อไปก็จะเป็นอย่างนี้เม่ยเอ๋อร์เล่าเมื่อแม่ไม่ตีเจ้าแล้วจะเป็นเด็กดีหรือไม่" หลี่จิ่วเม่ยพยักหน้ารับด้วยความยินดี "เม่ยเอ๋อร์เป็นเด็กดีเชื่อฟังท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ" นางดึงตัวบุตรสา

ช่วงเช้าจ้าวหานหรงกับหลี่เล่อช่วยกันตัดผักได้หลายแปลงจนเต็มสองตะกร้า ระหว่างที่หลี่เล่อล้างผักนางก็ไปทำอาหารและทำเกาลัดอบไว้กินระหว่างทาง ปลุกเด็ก ๆ ให้ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันกินข้าวเช้าก่อนออกเดินทาง หลี่เล่อนัดเกวียนรับจ้างให้มารับที่หน้าบ้านจึงเตรียมตัวให้ทันเวลา เกวียนบรรทุกทั้งคนและตะกร้าผักเกือบเต็มเหลือพื้นที่ว่างไว้เพียงเล็กน้อย การเดินทางเข้าเมืองของชาวชนบทหากไม่เดินเท้าก็มีเพียงเกวียนเทียมวัวที่ช่วยให้ถึงที่หมายเร็วขึ้น เด็ก ๆ มองดูสองข้างทางต่างตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ชี้ชวนกันให้ดูธรรมชาติระหว่างทาง หลี่เล่อกับจ้าวหานหรงคอยตอบคำถามไปตลอดทางเช่นกัน ลุงเจิงคนขับเกวียนก็พลอยเพลิดเพลินไปด้วยบางครั้งก็ได้ฟังความรู้ใหม่ ๆ เช่น ชนิดของนก หรือชื่อต้นไม้ระหว่างทาง ลุงเจิงชื่มชมไปตามทางว่าครอบครัวหลี่เล่อเหมือนคนมีการศึกษาสอนลูก ภรรยาของเขาก็ดูเหมือนไม่ใช่หญิงชาวบ้านทั่ว ๆ ไปทั้งที่ก่อนหน้านี้นางมีพฤติกรรมย่ำแย่ที่สุดในหมู่บ้าน ถึงตลาดหลี่เล่อขนตะกร้าลงตั้งเอาไว้แถวท้าย ๆ ให้จ้าวหานหรงยืนขาย เขาและลูก ๆ ยืนเป็นเพื่อนของนาง ช่วงที่หลี่เล่อมาขายสัตว์ป่าถ้าไม่มีร้านไหนหรือพ่อค้าคนใ

หลี่เล่อไปขายสัตว์ป่าในเมืองเช่นเคยเขามักนำผักไปขายและเอาเงินกลับมาให้จ้าวหานหรงเก็บไว้ ระยะหลังดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวทั้งคู่จะราบรื่นขึ้นเล็กน้อย "ท่านเห็นหรือไม่ตอนไปขึ้นภูเขา" นางถามเขาหลังจากรับเงินในช่วงเย็น "เห็นอะไร" "เห็นต้นเกาลัดที่ลูกของมันมีหนามอย่างไรล่ะ" หลี่เล่อนึกออกเขาเห็นลูกที่มีหนามเต็มหลายต้นและยังหล่นอยู่เต็มพื้นดิน "ข้าเห็นมีเยอะเลย" นางกระตือรือร้นอยากจะไปเก็บก็ถูกหลี่เล่อห้ามเอาไว้ "ข้าจะเก็บมาให้เองเจ้าไม่ต้องขึ้นไปหรอก" "อื้ม ขอบคุณ" วันต่อมาหลี่เล่อจึงขึ้นไปเก็บเกาลัดทั้งหมดบนภูเขารอบนี้ได้มากกว่าคราวก่อนถึงสี่ตะกร้า นางกับเขาช่วยกันกระเทาะเปลือกอยู่ครึ่งค่อนวันเหลือเพียงเมล็ดได้สองตะกร้าเต็มพอดี "ครั้งนี้ข้าจะลองเอาเมล็ดดิบไปขายดู" นางบอกกับหลี่เล่อเขาเห็นด้วยเพราะไม่ค่อยมีคนรู้จักเป็นของหายากมีราคาค่อนข้างแพง "เอาไปขายตามร้านอาหารข้าเชื่อว่าไม่มีคนปฏิเสธ" หลี่เล่อแนะนำ ภัตตาคารระดับสูงชอบทำเมนูอาหารแปลกใหม่ ลูกค้าก็นิยมของป่าที่มาจากภูเขา จะว่าคนรู้จักเกาลัดบ้างก็คงไม่ถูกต้องนัก ของแพงเช่นนี้หากคนที่รู้ก็มีแต่คนหาของป่าและหลงจู๊หร

เงินที่ได้มาหนึ่งร้อยตำลึงเกินคาดหวังเอาไว้มาก คนทำการค้าแบบใดถึงกล้าลงทุนกับวัตถุดิบราคาแพงขนาดนี้ "เงินหนึ่งร้อยตำลึงช่างมากมายนักใช้ได้ไปอีกเกือบสิบปี ข้าไม่เข้าใจว่าเถ้าแก่ยอมจ่ายมากขนาดนี้เพื่ออะไรกัน" จ้าวหานหรงถือถุงเงินที่นางได้รับมาพูดกับหลี่เล่อระหว่างจัดสรรรายรับรายจ่าย "ร้านนี้มีคนจากชนชั้นสูงนิยมมาใช้บริการมากกว่าร้านแรก คนจากหลายอาชีพมากินอาหารย่อมกล้าจ่ายเมนูราคาแพง เถ้าแก่คงเป็นคนกว้างขวาง ส่วนหนึ่งอาจนำไปขายต่อให้เศรษฐีได้" โลกในยุคโบราณที่นางไม่เข้าใจมากนัก หลี่เล่อเป็นคนในยุคนี้เขาย่อมรู้จักผู้คนและสถานการณ์ได้ดีกว่า "เกาลัดปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียว ต่อไปข้าก็ต้องกลับมาปลูกผักเพิ่มขายผักทั้งปีถึงจะได้น้อยแต่ก็เป็นรายได้เพิ่มเติม" "ข้าจะฝึกฝนทำแคร่ไม้แล้วรับงานได้ก็คงลดการล่าสัตว์ลง" หลี่เล่อมีความตั้งใจที่จะเลิกล่าสัตว์มานานแล้ว นอกจากงานช่างไม้เขาก็อยากหางานอย่างอื่นทำเพิ่มเช่นเก็บสมุนไพรขาย จ้าวหานหรงเห็นเขานึกถึงแต่งานใช้แรงงานนางรู้มาว่าเขาเป็นบัณฑิตมาก่อนเหตุใดถึงไม่นำความรู้ความสามารถออกมาใช้ "ท่านเคยเป็นบัณฑิตมาก่อน ไม่ลองรับจ้างเขียนจดหมายหรือรับอ่านจดห

รถม้าของโหวฮูหยินเทียบจอดที่หน้าบ้านในช่วงค่ำหวงเย่าฉีลงจากหลังม้าร้องเรียกอยู่หน้าบ้าน "มีใครอยู่หรือไม่ขอรบกวนเวลาสักหน่อย" จ้าวหานหรงกำลังทำอาหาร นางวางมือจากห้องครัวเอาไว้เป็นคนเดินออกมาเปิดประตูให้ "เถ้าแก่ มีธุระสำคัญหรือ" หวงเย่าฉีเอ่ยตอบพร้อมกับหันหลังมาดูเห็นโหวฮูหยินลงมาจากรถม้าแล้ว "สำคัญมากขอเข้าไปได้หรือไม่" จ้าวหานหรงเห็นว่าหลี่เล่อยังมีแขกแต่นี่ก็มืดค่ำแล้วหากไม่ต้อนรับคนกลุ่มนี้เอาไว้ก็คงเดินทางกลับเข้าเมืองลำบาก "เชิญเจ้าค่ะ" นางยิ้มแย้มผายมือเชื้อเชิญเข้าไปแล้วปิดประตูบ้าน ทันทีที่โหวฮูหยินเห็นหน้าหลี่เล่อด้านหน้าเป็นครั้งแรกนางแทบเข่าอ่อนทว่ายังเข้มแข็งเอาไว้ หลี่เล่อกับหยางชุนที่กำลังสนทนากันยืนขึ้นมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ต่างฝ่ายต่างยืนอึ้งกับการพบกัน เขาจำหญิงชราที่ประคองโหวฮูหยินได้ นางคือคนที่คุยกับหลวงพ่อเมื่อหลายปีก่อนและเป็นคนส่งข่าวให้จวนโหวเรื่อยมา "หลี่เล่อใช่หรือไม่ ครั้งที่แล้วพบกันที่วัดเห็นเพียงด้านหลังของเจ้า" โหวฮูหยินพูดเสียงสั่นเครือ จ้าวหานหรงจึงยกเก้าอี้มาให้นั่ง นางอยากกอดบุตรชายที่คิดถึงมาทั้งชีวิตแต่ทำได้เพียงนั่งลงพักจากความเมื่