Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

โหวฮูหยินตื่นแต่เช้าตรู่แต่ยังช้ากว่าหลี่เล่อและจ้าวหานหรงที่ออกไปตักน้ำผ่าฟืนจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้นก็ทำความสะอาดบ้านรดน้ำผักในสวน นางมองดูความคล่องแคล่วในการทำงานของสองสามีภรรยาก็นึกชื่นชม สองคนนี้ดูเป็นคู่สร้างคู่สมกันดีจริง ๆ ทั้งขยันและกลมเลียว ชีวิตสามัญชนแม้ต้องดิ้นรนแต่กลับดูมีความสุขมิน่าเล่าหลี่เล่อถึงเลือกชีวิตแบบนี้ "ฮูหยินดื่มชาร้อนสักหน่อยเจ้าค่ะ" จ้าวหานหรงนำน้ำชามาให้โหวฮูหยินและแม่นมมั่วหนิง นางส่งยิ้มบางให้รับมาดื่มพลางเอ่ยชม "เจ้าช่างเข้าใจผู้อื่นได้ดียิ่ง" นางเพียงแต่ยิ้มแย้มไม่ได้กล่าวอะไรออกไป โหวฮูหยินมีความสุขกับการได้เลี้ยงดูและเล่นกับหลานทั้งสองคนดูน่าแปลกที่เด็ก ๆ ชอบโหวฮูหยินไม่ยอมห่างกาย หลี่เล่อกับจ้าวหานหรงได้มีเวลาทำงานเต็มที่เขาเริ่มรับงานทำแคร่ไม้ไผ่เป็นครั้งแรกจ้าวหานหรงก็ช่วยจนเสร็จช่วงเวลาไปขายผักในเมืองก็ไปขายด้วยกันโดยให้เด็ก ๆ อยู่ที่บ้านกับผู้อาวุโสทั้งสองคน วันหนึ่งขณะที่แม่นมมั่วช่วยหลี่จื่อหลินกับหลี่จิ่วเม่ยอาบน้ำก็เห็นรถม้าเทียบจอดที่หน้าบ้านนางจึงลุกขึ้นไปดู "ท่านโหว!" ท่านโหวปรากฏตัวขึ้นใบหน้าของเขามีความโกรธมากทีเดียว "ฮูหยินอ

"ท่านไม่ต้องมาขู่ข้าอย่าคิดว่าข้าจะกลัวหัวหดยอมให้รังแกได้อีกในเมื่อคิดจะทำให้ข้าพินาศไปกับท่านก็คอยดูไปก็แล้วกันว่าใครจะพังก่อนใคร" นอกจากนางไม่กลัวคำขู่นางยังขู่กลับอย่างองอาจ ความเอาจริงเอาจังของจ้าวหานหรงประกอบกับรูปร่างอ้วนของนางทำให้ย่ากับหลานเริ่มหวั่นกลัว เกวียนลุงเจิงมาถึงวันนี้มีธุระจึงให้หลานชายขี่มาแทนและสองพี่น้องก็เริ่มขนของ "หานหรง ซือไฉนั่นจะทำอะไร" รุ่ยชิงตื่นขึ้นมาถามเพราะสงสัยนางให้ดื่มยาต้มก่อนจะพาออกไป "ท่านแม่ไปอยู่กับข้าเถิดท่านอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว" รุ่ยชิงท่าทางไม่ยินยอม จ้าวซือไฉจึงเกลี้ยกล่อม "ท่านแม่ไปอยู่ที่บ้านพี่ใหญ่ก่อนเถิดขอรับ เอาไว้ท่านหายดีแล้วค่อยว่ากัน" "แล้วพ่อของเจ้าเล่า" "เอาไว้ข้าจะบอกท่านพ่อเอง" แม่นางเซียวเดินเข้ามาได้ยินพอดี "ลูกชายข้าก็ต้องอยู่กับข้าส่วนเจ้าจะไปไหนก็ไป ข้าจะให้เขาหย่ากับเจ้า เจ้าจะไปไหนก็ไปนังคนสารเลว" "ท่านนะสิสารเลวเป็นแม่คนได้ยังไงชิงสัตว์เดรัจฉานตัวไหนมาเกิด" จ้าวหานหรงสวนขึ้นทันควัน นางมาจากโลกที่คนเท่าเทียมกันเมื่อโดนรังแกแทบเอาชีวิตไม่รอดนางก็ไม่ยอมนิ่งเฉย "ท่านย่า หานหรงมันว่าท่านย่าเป็นหมาเจ้าค่ะ" จ้

จ้าวหานหรงมีโอกาสได้อยู่กับหลี่เล่อเพียงลำพัง หลังจากส่งลูกเข้านอนแล้ว นางอดถามเขาออกมาไม่ได้ "ข้าขอถามเรื่องหนึ่งได้หรือไม่" "ว่ามาสิ" สายตายังคงทอดมองไปบนท้องฟ้าที่ประดับด้วยแสงดาวระยิบระยับ "ท่านไม่คิดจะกลับจวนโหวจริง ๆ น่ะหรือ" หลี่เล่อลดสายตาลงรู้ดีว่าหากกลับไปอาจเกิดปัญหาหลายอย่าง "เจ้าคิดว่าข้าควรกลับหรือ" หรือว่านางยังไม่ลืมความต้องการของตัวเองที่อยากเป็นฮูหยินตระกูลผู้ดีนางอยากมาเกลี้ยกล่อมเขาให้ตนเองสมหวังหรืออย่างไร "จากที่ข้าเห็นโหวฮูหยินอยากให้ท่านกลับไปอยู่ที่นั่นมาก ดูเหมือนว่านางจะขาดความอบอุ่นจากครอบครัวด้วยนะ" นางพูดไปด้วยขบคิดไปด้วย "เจ้าอยากเป็นสะใภ้จวนโหวมากขนาดนั้นหรือถึงถามข้า" จ้าวหานหรงเบิกตาขึ้น นางไม่เคยคิดถึงตรงนี้มาก่อนเหตุใดเขาเข้าใจเช่นนี้เล่า "ท่านอย่าหาเรื่องข้าสิ เรากำลังคุยกันด้วยเหตุผลนะ ถึงท่านไม่พาข้าไปด้วยข้าก็ไม่ว่าอะไรขอแค่มีคนช่วยดูแลลูก" หากจะว่าไปแล้วนางไม่เกี่ยวกับครอบครัวของเขาถ้าเขาไม่ได้ต้องการหรือลูกไม่ต้องการนางก็ไม่ใช่ปัญหา หลี่เล่อได้ฟังคำพูดของจ้าวหานหรงที่ดูไม่แยแสเด็ก ๆ ก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมานางไม่ต้องการลูกหรือไรถึ

รถม้าจอดเทียบหน้าบ้านตั้งแต่เช้ามืด สัมภาระมีไม่มากขนย้ายไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่อไปสมทบกับหวงเย่าฉี การเดินทางเงียบเชียบไร้เสียงสนทนาเพราะหลี่จื่อหลินกับหลี่จิ่วเม่ยยังคงหลับอยู่ ถึงหน้าร้านเถ้าแก่หวงทักทายสองสามีภรรยาและควบม้านำทางไปยังจวนโหวโดยมีหยางชุนเดินทางไปด้วย เขาลางานสองวันเพื่อไปส่งหลี่เล่อและครอบครัว อีกอย่างอยากรู้จักที่อยู่ของสหายหากวันหน้ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลจะได้ตามไปถูกที่ รถม้าแล่นไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดพัก เพราะเป็นรถใช้เดินทางไกลจึงสามารถทนการเดินทางระยะไกลได้จากความเคยชิน จวบจนกระทั่งถึงครึ่งทางก็ได้พบกับเหอจิ้งเซียน "เจ้ามาทำอะไรกลางป่าอย่างนี้จิ้งเซียน" หวงเย่าฉีเห็นว่าสหายไม่เคยมีเวลาว่างแล้วเขามาที่นี่ได้อย่างไร "มีคนส่งข้ามานะสิ ข้ามารับขบวนนี้เข้าจวน" โหวฮูหยินมีคำสั่งให้เหอจิ้งเซียนมารับทุกคนและพาเข้าจวนด้วยตัวเอง การเดินทางเร่งความเร็วขึ้นไปเรื่อย ๆ เพราะเหอจิ้งเซียนส่งพิราบสื่อสารไปที่จวนโหวแล้วว่าจะไปถึงไม่เกินยามจื่อ(23.00น.-01.00น.) จวนโหวที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ใกล้เขตวังหลวงภายในเป็นบริเวณกว้างขวางมีความเป็นระเบียบ

หลี่เล่อโผล่ขึ้นมาพร้อมร่างหมดสติของจ้าวหานหรง นางสำลักน้ำขณะที่จมลงไปทหารและสาวรับใช้ช่วยกันรับร่างของนางและพาขึ้นฝั่งจากนั้นหลี่เล่อก็อุ้มร่างของจ้าวหานหรงมุ่งตรงกลับเรือนด้วยใจร้อนรน "คุณชายน้อยปลอดภัยแล้วแต่มีอาการไข้ขึ้นควรนอนพักขอรับ ส่วนฮูหยินน้อย..." เมื่อรู้ว่าหลี่จื่อหลินปลอดภัยและลืมตาขึ้นได้ดื่มยาของท่านหมอแล้วหลี่เล่อจึงมาดูอาการของจ้าวหานหรงต่อ "มีสิ่งใดผิดปกติรึท่านหมอ" "นางยังไม่ได้สติ ชีพจรเต้นอ่อนและไม่คงที่ หากนางฟื้นขึ้นมาจึงจะถือว่าปลอดภัยขอรับ" หัวใจของคนฟังหล่นวูบหมายความว่าตอนนี้จ้าวหานหรงมีอาการเป็นตายเท่ากัน เมื่อนางฟื้นขึ้นมาก็ถือว่ารอดชีวิตหากยังไม่ฟื้นก็หมายความว่า... "นางจะตายไม่ได้นะ ท่านหมอ" หลี่เล่อขอร้อง หมอเป็นหมอจากวังหลวงที่เก่งที่สุดยังส่ายหน้าไม่เข้าใจอาการของจ้าวหานหรงเช่นเดียวกัน เมฆหมอกหนาบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า มองไปทิศทางใดก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดแม้แต่ภาพด้านล่างก็ยังเป็นหมอกควันสีขาวล่องลอยไปมาไม่ขาดสาย จ้าวหานหรงราวกับล่องลอยอยู่บนอากาศ ร่างกายของนางคล้ายกำลังลอยไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงสถานที่แห่งหนึ่ง นางเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังยืนอยู่