ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

last update最終更新日 : 2026-02-04
作家:  หนามชมพู完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
41チャプター
3.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ทำอาหาร

แม่บ้าน

ยากจน

เกิดใหม่

แอบรัก

ข้ามไปในนิยาย

อ่านนิยายได้เพียงคร่าว ๆ จ้าวหานหรงก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบในนิยายเล่มนั้น มีบุตรฝาแฝดที่จะกลายเป็นตัวร้ายในอนาคตรวมถึงบิดาที่เป็นผู้นำของพวกเขาก็มีจุดจบไม่สวยงามไปด้วยกัน นางเป็นเพียงตัวประกอบที่ตายจากลูกตั้งแต่ตอนแรก ๆ จึงอยากเปลี่ยนเส้นทางให้ชีวิตของทุกคนไปสู่จุดจบที่งดงามทั้งที่เป็นเรื่องไม่ง่ายนัก มันจะเป็นเรื่องดีหากนางอ่านนิยายเรื่องนี้จบแล้ว การเปิดอ่านผ่านตาเป็นเรื่องที่นางต้องมาเผชิญเหตุการณ์เฉพาะหน้าอย่างไม่ทันเตรียมตัว โดยเฉพาะบุตรชายคนโตที่คาดเดาอารมณ์ได้ค่อนข้างยากแม้อยู่ในวัยเพียงสี่ขวบ นางในฐานะแม่ต้องคอยรับมือตัวร้ายคนนี้ให้ได้

もっと見る

第1話

บทนำ

「遥香、離婚届の提出を手伝ってくれる?」

澄川紗月(すみかわ さつき)の声が電話越しに響いた瞬間、親友の杉本遥香(すぎもと はるか)はあっけに取られて、口を開けたまま固まった。

「紗月……澄川輝也(すみかわ てるや)って、あんなにあなたを愛してたじゃない。ここまでくるのに、どれだけ苦労したか……

どうして急に離婚するの?なにか誤解があるんじゃないの?

それにもう十一年も一緒にいて、拓海だって七歳よ。……本当に、それでいいの?」

紗月は車窓の外、仲良く並んで歩く三人をじっと見つめ、嘲るように口元をゆがめた。

「浮気されたの。相手はモデル。三年もよ」

その女の顔立ちが紗月とかなり似ている。輝也に反対され、紗月が諦めざるを得なかったあの仕事を、彼女はしている。

しかもその女は、輝也によって家の真向かいに住まわされ、三年もの間、囲われていた。

紗月がそれを知ったのは、たった昨日のことだった。

電話の向こうの遥香は何も言えなくなっていた。紗月は顔をそむけ、目線を外に向ける。

輝也の愛人・モデルの中谷礼奈(なかたに れいな)が澄川拓海(すみかわ たくみ)の手を引き、二人して楽しげに笑っている。その後ろを、輝也がずっとついて行く。

輝也が頷き、支払いを済ませ、買い物袋をボディーガードに渡す……彼の動作や眼差しには、自分でも気づいていないような包容と優しさに満ちていて、それが紗月には胸が痛むほど堪えた。

気づけば、熱い涙が止めどなく流れている。紗月はそれを乱暴に拭い取り、声が震えていないことを確認してから、再び電話をかけ直した。

「児童福祉施設の新しい施設長、もう人を探さなくていいわ。他の人に任したら心配するし、私が引き受ける。

来月から、就任する」

それだけ言って、窓を閉め、電話を切り、アクセルを踏み込んで自宅へと戻った。

帰宅した紗月は、震えが止まらず、体を丸めるようにして布団に潜った。暖房をつけても寒くて震えを止めることができない。

意識が朦朧とするなか、輝也が帰ってきた。

寝室に入ってきた彼は、すぐに紗月を布団の中から抱き起こし、眉をひそめながら紗月の額に手を当てた。

「……どうした?こんな早く寝てるなんて、顔色も悪いし。

具合でも悪いのか?」

そう言って、彼は紗月の頭を抱え、額をぴったりと合わせて、体温を確かめようとした。

それは、交際四年、結婚七年のなかで何度もあった自然な仕草。彼は紗月の小さな変化にも気づいてしまう。これまで数えきれないほど、自然に思いやりを注いできたのだ。

しかし今回は、違った。

輝也の体には温もりと、ほのかに残る香水の香りがついている。彼が迫ってきた瞬間、紗月は思わず、彼の動作を避けてしまった。

我に返った紗月が見たのは、動きを止めたまま困惑の表情を浮かべる輝也だ。

「……大丈夫。ちょっと疲れてるだけ」

紗月は少し間を置くと、かすれた声で言った。

輝也は納得したように頷き、「じゃあ少しだけでも何か食べてから寝よう。お前の好きなもの、テイクアウトで買ってきたんだ」と微笑んだ。

紗月が輝也についてテーブルに着くと、彼が既にテイクアウトの容器をひとつひとつ開け終わっていた。

服の裾が大きく広がっているため、紗月が箸を取りに体をひねった瞬間、うっかり輝也が椅子の背に掛けていたコートを落としてしまった。

パタン、とコートが床に落ちた。同時に、ひとつのコンドームがこぼれ落ちた。

一瞬、空気が凍りつく。

それまでだらりとしていた輝也の動作がぴたりと止まった。次の瞬間、彼は怒りに満ちた声をぶつけてきた。

「紗月!勝手に人の物を触るな!

人を尊重するってことが分からないのか!?夫婦だからって、礼儀も配慮も全部無視していいと思ってるのか!?」

紗月の顔から血の気が引き、後ろの白い壁に溶け込みそうになり、すぐに反応できなかった。

その間に輝也は怒鳴りながら地面に落ちたコンドームを拾い上げ、動作が荒すぎて、肘が熱いスープの入った碗にぶつかった。

スープが紗月の手にこぼれた。

張り詰めた冷たい沈黙が部屋を覆う。輝也の荒い呼吸と、紗月のかすかなうめき声だけが残った。

しばらくして、怒鳴りすぎたことを自覚したのか、輝也は声を落とした。

「……それは友達が冗談で入れたんだよ。本当に。誤解されたくなくて、つい大きな声を出しただけだ。

火傷してないか?見せて」

先まで熱かったスープはすでに冷えていて、紗月の手には油だけがついている。赤くなった皮膚を見て、輝也は棚から薬箱を取り出し、昔みたいに、慎重に包帯を巻いていく。

昔に紗月がうっかりと怪我した時、輝也がいつも丁寧に処置してあげた。

だが今回、傷の処置がまだ終わっていないが、輝也のスマホが鳴り始めた。

聞き慣れない特別な着信音——それは、特定の誰かのために設定されたもの。

通知が次々と鳴り、絶え間なく迫ってくる。

輝也の体が強張っていくのが紗月にも伝わってきた。

彼女は苦さを瞼の裏に隠している。

「……出たら?大事な用事かもしれないし」

その一言で、輝也はほっとしたようにスマホを取り出した。

同じ画面をじっと見つめ、瞳の色を次第に暗くなった。そして、はっと息を呑むと、詫びるような眼差しで紗月を見た。

「紗月……お前の誕生日プレゼントの件で、ちょっと手違いがあったみたいでさ。今晩それに関しての打ち合わせに来てって言われた。

お前知ってるだろう。俺はただ、お前に一番特別なプレゼントをあげたいだけなんだよ。

スープも冷めたし、傷も軽いし、片付けは任せるよ。すぐ戻る」

そう言って、彼は綿棒を紗月の手に押しつけ、玄関へと向かった。

去り際、あのコートを持って。

紗月は彼の背中を見送る。手の火傷の痛みがまだ残っている。でも——

それ以上に、胸の奥が針で刺されたように痛い。

十一年も一緒にいたからこそ、わかってしまう。

輝也は、自分で気づいていないかもしれないけれど、嘘をつくとき、いつも話すスピードが速くなるのだ。

しかも、その「言い訳」、昨日と全く同じだった。

本当に、恋って人を愚かにする。

紗月は適当に傷の処置を終え、食欲もないまま、拓海の部屋をそっと覗きに行った。

ドアに近づくと、内側から興奮している声が聞こえてきた。

「礼奈さん、パパもう来た?

礼奈さん、安心して。僕はふたりの恋のボディーガード!パパと礼奈さんの愛を守って、ママをやっつけるよ!」

その幼い無邪気な話を聞いて、礼奈も楽しそうに笑っている。

その笑いが、扉の隙間から紗月の耳に入り、彼女のずきずきと疼く心臓が、再び激しい痛みに襲われた。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Pat M.
Pat M.
สนุก เพลินๆเบาๆ ไม่ดราม่าหนัก
2026-02-08 22:10:50
1
0
nanara padanoppawan
nanara padanoppawan
สนุกค่ะอัพ เยอะ ๆ อย่าเทนะค่ะ
2026-01-21 04:26:36
1
0
41 チャプター
บทนำ
ในตรอกเล็ก ๆ ใจกลางเมืองใหญ่ย่านนี้นับว่าคึกคักมากที่สุด สองฟากถนนเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ทั้งร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายขนมโบราณที่หายาก หลาย ๆ ร้านเสมือนย้อนยุคเข้าไปในช่วงเวลาสามสิบปีที่แล้ว หนึ่งในนั้นคือร้านหนังสือมือสองสุดแปลกตาตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างร้านขนมหวานและร้านเสริมสวย ทรงคลาสสิคทั้งที่ตอนนี้เป็นยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเท้าคู่เล็กของสตรีคนหนึ่งหยุดลงหน้าร้านหนังสือ เธอมองไปรอบ ๆ ร้านอยู่พักหนึ่งก็ก้าวขาเดินเข้าไปข้างในวูบสายลมพัดผ่านปะทะเข้ากับใบหน้างาม ผมหยิกฟูของเธอปลิวลู่ไปตามแรงลม หญิงสาวชะงักแล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน แสงสลัวส่องสว่างเพียงเล็กน้อยให้ความรู้สึกลึกลับราวกับมีเวทมนตร์ จ้าวหานหรงเดินไปตามชั้นวางหนังสือที่จัดได้เป็นระเบียบเรียบร้อยทุกเล่มที่ได้สัมผัสราวกับมีมนต์ขลังเธอหยุดครุ่นคิดก่อนหยิบนิยายเล่มสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแต่สภาพดีขึ้นมาเล่มหนึ่ง"ชอบเล่มนี้เหรอ"ขณะที่หญิงสาวกำลังเปิดอ่านเนื้อเรื่องคร่าว ๆ อย่างสนใจต้องสะดุ้งตัวเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน"อ้อ ค่ะ ฉันเห็นว่าน่าสนใจดี"เธอใจหายวาบหลังจากหันไปสนทนากับเจ้าหน้าที่ทว่าดู ๆ ไปแล
続きを読む
มารดาเด็กแฝด
"ไอ้เด็กบ้า พวกเจ้าสมควรตาย!"เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยแสบทะลุแก้วหูร้องไห้ราวกับจะขาดใจไล่ตามมาด้วยเสียงก่นด่าหยาบคายของผู้หญิงคนหนึ่ง"พวกเจ้ามันขี้ขโมย แม่เจ้าไม่สั่งสอนหรืออย่างไรว่าห้ามขโมยของคนอื่น ข้าจะตีเจ้าให้ตาย"เสียงร้องไห้กระจองอแงดังระงมเข้ามาใกล้ทุกที จ้าวหานหรงลืมตาขึ้นหายใจหอบถี่คล้ายเพิ่งวิ่งหนีตายมาก็มิปาน นางดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองเห็นสตรีชาวบ้านคนหนึ่งเตะเด็กชายผอมแห้งกลิ้งลงกับพื้นและตบตีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างไม่ปรานีด้วยลำไม้ไผ่ท่อนยาว"นี่แน่ะ ข้าจะตีให้ตายเลยทั้งสองคน พวกเจ้าจะได้รู้สำนึก"เด็กชายวิ่งโซเซเข้าไปดึงแขนนางที่กำลังตีเด็กหญิงพลางส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุด"อย่าทำน้องของข้านะ พวกเราไม่ใช่ขโมยอย่าทำน้องของข้า"เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ดูกล้าหาญกอดขานางเอาไว้ในขณะที่นางผู้นั้นทั้งดึงทั้งลากแขนผอมแห้งไปตามทางทั้งที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเกินจะทน"อะไรกันเหตุใดถึงป่าเถื่อนเช่นนี้ อ้ะนั่น!"ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหวความทรงจำมากมายไหลเข้ามาเต็มหัวสมองไม่นานก็พลันหายไป เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของนางและสตรีคนนั้นกำลังลากตัวมาทางนี้ จ้าวหานหรงลุกขึ้นพลันก็รู้สึกหนักตัวและเวียนหั
続きを読む
เด็กทั้งสองไม่ควรถูกละเลย
จ้าวหานหรงมีชื่อเดียวกันกับนางเป็นหญิงชาวบ้านร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกินมูมมามและเนื้อตัวสกปรกไม่ชอบอาบน้ำ ความเห็นแก่ตัวของนางเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน นางมีบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดหน้าตาน่ารักดูเฉลียวฉลาดแต่กลับไม่สนใจความเป็นอยู่ของพวกเขาสามีของนางมีอาชีพล่าสัตว์ทุกครั้งที่ออกจากบ้านเขาจะทำอาหารเอาไว้ให้นางและลูกแต่ทุกครั้งนางก็กินจนหมดไม่เคยเหลือเอาไว้ปล่อยให้เด็ก ๆ อดอยากต้องหากินเองตามยถากรรม วันใดที่อาหารหมดนางจะกลับไปหามารดากินข้าวที่นั่นและห่อกลับบ้านทว่ามิใช่เผื่อแผ่ให้ลูกน้อยนางเก็บไว้กินคนเดียวต่างหากครั้งนี้สามีออกไปล่าสัตว์กับกลุ่มชาวบ้านเป็นเวลาสามวันแล้วพวกเขากลับมาจะนำไปขายแบ่งเงินกันไม่รู้ว่าเจอสภาพเช่นนี้นางจะทำอย่างไรคิดย้อนกลับไปช่างน่าเจ็บใจยิ่งนักตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่เคยแตะต้องขี้เกียจสันหลังยาว หากพอจะมีเวลาว่างกลับเดินไปจับกลุ่มนินทาผู้อื่นกับชาวบ้านบางกลุ่มแทนที่จะสนใจลูกของตัวเองจ้าวหานหรงทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งเปิดอ่านเพียงบางส่วน ตัวเอกของเรื่องมีชีวิตสวยงามตอนจบพวกเขาก็มีความสุขดี ทว่าเด็ก
続きを読む
มาทวงความยุติธรรม
ข้าวต้มผักคนละสองชามส่งผลต่อความอ่อนเพลียเด็กสองคนกินอิ่มแล้วไม่นานก็หลับไปง่ายดาย จ้าวหานหรงจึงมีเวลาไปจัดการสิ่งที่ต้องทำต่อไป นางต้มน้ำเตรียมให้เด็กอาบและทำความสะอาดห้องนอนที่สกปรกรกรุงรังไม่ต่างจากรังหนูกว่าจะทำงานบ้านจนเสร็จเรียบร้อยก็ปาไปเกือบถึงตอนเย็นได้เวลาทำอาหารเย็นต่อนางอุ่นข้าวต้มและอุ่นหมั่นโถวที่ทำไว้กินแก้หิว วัตถุดิบในการทำอาหารก็หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือแล้ว เสร็จจากในครัวนางมุ่งตรงไปยังห้องนอนพบหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าหลี่จิ่วเม่ยเหมือนเมื่อกลางวันในท่าเดิม"เสี่ยวหลินมาอาบน้ำก่อนจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า"หลี่จื่อหลินหันหน้ามาทำตาดุร้ายจ้องมองจ้าวหานหรงมีความหวาดระแวงไม่เปลี่ยนแปลง"อย่าดื้อสิ ดูเจ้าเนื้อตัวเปื้อนดินโคลนอย่างนั้นต้องอาบน้ำแล้ว"หลี่จื่อหลินกระถดตัวเข้าไปชิดเตียงไม้เก่ามากกว่าเดิมไม่ยินยอมให้จ้าวหานหรงได้เข้าใกล้"ข้าไม่ไป"น้ำเสียงดื้อรั้นแสดงความต่อต้านนางเต็มที่ จ้าวหานหรงไม่อดทนกับการเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป ถึงเขาจะไม่ยินยอมนางก็ต้องใจแข็งมือใหญ่อ้วนท้วนยื่นมาจับแขนเล็ก ๆ เอาไว้ตามด้วยคว้าตัวเด็กชายอุ้มไปที่ถังน้ำ หลี่จื่อหลินดิ้นพล่านทว่าไม่มีทีท่าว่านางจะปล่อ
続きを読む
ไม่ต้องอดอาหารแล้ว
จ้าวหานหรงเดินหิ้วเป็ดและไก่มาถึงนางก็ผูกเชือกเอาไว้แล้วหาไม้ที่มีมาทำเป็นเล้าไก่ขนาดย่อมจากนั้นเอาไก่และเป็ดเข้าไปไว้ในเล้านางเดินมาดูในครัวเห็นหมั่นโถวที่ยังกินไม่หมดจึงนำมาอุ่นอีกครั้ง"โชคดีที่ยังเหลือให้ได้กินอีกมื้อ"หลังจากมื้อเช้านี้ตอนกลางวันยังไม่มีอาหารให้เด็ก ๆ กิน มองไปที่เล้าไก่ความคิดถึงเมนูอาหารจากเป็ดไก่ก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว"ไม่ได้ ไก่กับเป็ดต้องเก็บเอาไว้ก่อน"นางยังไม่ยอมเอามาทำอาหารแน่นอนหากนำไปขายจะได้เงินมาซื้อของหลายอย่างเข้าบ้านมากกว่า ระหว่างที่นำหมั่นโถวไปให้เด็ก ๆ นางก็ต้มยาให้หลี่จิ่วเม่ยไว้รอจะได้ไม่เสียเวลา"เสี่ยวหลินมาล้างหน้าแปรงฟันเสียก่อน"เรื่องนี้หลี่จื่อหลินรู้หน้าที่ดีเพราะถูกฝึกจากบิดามาตั้งแต่อายุหนึ่งขวบแล้ว หลี่จิ่วเม่ยที่มีอาการดีขึ้นเล็กน้อยเห็นพี่ชายแปรงฟันนางก็อยากแปรงฟันบ้าง"ข้าก็จะแปรงฟัน"นางบอกกับจ้าวหานหรง เด็กทั้งสองไม่งอแงก็วางใจหญิงสาวจึงให้แปรงฟันด้วยตัวเอง"ได้สิจ้ะสาวน้อย"หลี่จิ่วเม่ยยิ้มหวานที่ถูกมารดายกยอลืมความกลัวที่มีต่อนางไปชั่วขณะดื่มยาต้มเสร็จนางให้หลี่จิ่วเม่ยนอนพักผ่อนร่างกายจะได้ฟื้นตัวดีขึ้นเสียงไก่กับเป็ดร้องปร
続きを読む
ท่านพ่อกลับมาแล้ว
หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จหลี่จิ่วเม่ยต้องดื่มยาต้มและทายาบริเวณที่ฟกช้ำโดยมีหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าดังเช่นทุกวัน ในใจของเด็กชายมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสตรีคนนี้ เมื่อก่อนเขาปรารถนาให้มารดาเลี้ยงเขาด้วยความรักทว่าทุกครั้งที่นางปฏิบัติต่อเขาทำให้เขาสิ้นหวังลงไปทุกขณะ แล้วตอนนี้เหตุใดนางต้องมาทำแต่สิ่งดี ๆ ที่พวกเขาเลิกคาดหวังมันไปแล้วเล่า จ้าวหานหรงไม่พูดมากนางอยากทำตัวเป็นแม่ที่ดีขึ้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ แต่การที่มัวแต่พูดนางคิดว่าไม่น่าสัมฤทธิ์ผลเท่าการกระทำที่แสดงออกต่อพวกเขา ถึงนางจะไม่มีเพลงกล่อมนอนแต่ก็สามารถใช้วิธีอื่นทำให้นอนหลับได้ เด็กน้อยที่อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโตไม่เรื่องมากเรื่องอย่างนี้ ต่อให้ในหัวสมองคิดเรื่องมากมายก็หลับง่าย ๆ อยู่ดี จ้าวหานหรงใช้ช่วงเวลาที่เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วทำงานบ้านที่ยังค้างไว้ให้เสร็จเรียบร้อย นางไม่ชอบทำงานค้างคาหลาย ๆ งานจึงเสร็จเอาช่วงดึก ช่วงเช้านางตื่นแต่เช้ามืดไปตักน้ำมาไว้จนเต็มทุกถังถึงลงมือทำอาหารมื้อเช้า ร่างกายนี้ไม่สะดวกนางจึงทำงานช้าลงมากน่าหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ดั่งใจ "ข้าจะต้องลดน้ำหนักลงให้ได้จะได้คล่องตัวกว่านี้" ปณิธานใหม่
続きを読む
ผัวเมียปากดี
"ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เสียงใสของหลี่จิ่วเม่ยเข้ามาทำลายความคิดของเขา นางวิ่งยิ้มร่าเริงมาแต่ไกลพลางอ้าแขนขอออ้อมกอดอบอุ่นจากบิดา ตามด้วยหลี่จื่อหลินที่เดินตามหลัง หลี่เล่อยิ้มแย้มตอบอ้าแขนรับเด็กหญิงกอดเอาไว้ต่อด้วยกอดบุตรชายที่ยืนทำหน้านิ่งราวกับผู้ใหญ่ "เม่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ" เขาหยอกล้อกับบุตรสาวจากนั้นก็หันไปหาบุตรชาย "เสี่ยวหลินเล่าไม่คิดถึงพ่อหรือ" พูดพลางยื่นมืออีกข้างออกไป หลี่จื่อหลินที่เย็นชาเป็นน้ำแข็งเดินเข้าไปกอดบิดาตามน้องสาว "ข้าคิดถึงท่านพ่อขอรับ" ทั้งสามคนพ่อลูกพูดคุยถามไถ่จนหายคิดถึงกันแล้วเขาจึงพาเด็ก ๆ ไปล้างหน้าแปรงฟัน ส่วนจ้าวหานหรงก็เตรียมจัดโต๊ะนำอาหารมาวาง นางมองดูกับข้าวเห็นว่าน้อยไปหน่อยจึงเอาเนื้อส่วนหนึ่งมาทอดและเก็บไว้กินกลางวันได้ "อาหารเช้าพร้อมแล้ว" นางร้องบอกให้ทุกคนมากินข้าว สามคนพ่อลูกเดินมานั่งลงด้วยกัน กลิ่นอาหารหอมโชยเตะจมูกชวนให้ลิ้มลองโดยเฉพาะเนื้อทอด หลี่เล่อคีบให้เด็ก ๆ ลองกินก่อนคนละหนึ่งชิ้นดูก่อน ทันทีที่กัดคำแรกหลี่จิ่วเม่ยก็เบิกตาโต "เนื้อทอดทั้งหอมทั้งหวานเจ้าค่ะ" ฝีมือการทำอาหารของนางก็ใช้ได้ด้วยหรือไร เขาเห็นใบหน้
続きを読む
ควรขายออกไป
นางนั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ก็นึกขึ้นได้จึงเดินไปหาหลี่เล่อที่กำลังขุดแปลงผักต่อที่หลังบ้าน "จะปลูกผักหรือ ข้าจะช่วยเอง" นางถามเสียงใสฟังดูอ่อนหวานมากกว่าเสียงแข็งกระด้างที่เคยได้ยิน เขาไม่พูดอะไรยังคงขุดดินต่อไปยกร่องทำแปลงผักโดยนางเก็บหญ้าออกอยู่ใกล้ ๆ จนแปลงผักเป็นรูปเป็นร่างแล้วนางจึงลงมือปลูก หลี่เล่อเป็นคนไปตักน้ำมารดแปลงตามหลังนาง เสร็จสิ้นจากการปลูกผักเขาเดินผ่านเล้าไก่ก็นึกถึงคำพูดเซียวจูจึงหันมาถามขึ้น "เจ้าเอามันมาจากบ้านเซียวจูหรือ" นางยักไหล่ตอบสบาย ๆ ท่าทางประหลาดยิ่งนัก "ใช่แล้ว" "ทำไมทำอย่างนั้น" "เม่ยเอ๋อร์ถูกนางตีจนเจ็บตัวนางก็ต้องชดใช้" "แล้วเจ้า ตีนางเป็นการเอาคืนหรือ" "ใช่ ข้าแค่ตบหัวสั่งสอนคิดว่าไม่คุ้มก็เลยเอาเป็ดไก่มาด้วย" หลี่เล่อกลอกตา ปกติแล้วจ้าวหานหรงตัวใหญ่เทอะทะแต่ตัวจิตใจของนางขี้ขลาดตาขาวไม่สู้คนรูปร่างของนางดูไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย ครั้งนี้เขาออกไปล่าสัตว์หลายวันนางกลับดูเปลี่ยนไป ดูเหมือนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น "อ้อ ข้าติดค้างค่ายาท่านหมอหนึ่งตำลึงพอมีหรือไม่" เขากำลังจะถามขึ้นพอนางบอกความจริงก็เดินออกจากบ้านไปอีกครั้ง "ท่านหมออยู่หรือไม่"
続きを読む
เดินทางเข้าเมือง
"ข้ามาหาท่านแม่" นางหายหอบแล้วเอ่ยขึ้นกับจ้าวเจียว "ท่านป้าไม่อยู่ออกไปเก็บถั่ว" "ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอ" นางไม่อยากสนใจจ้าวเจียวมากนักนั่งรอคอยมารดาไม่ยอมกลับบ้าน จ้าวเจียวนั่งว่างไม่มีงานทำอยากก่อกวนจ้าวหานหรงเหมือนที่เคยทำอยู่พอดี "เจ้าอ้วนไม่รู้สึกสมเพชตัวเองบ้างหรือ" จ้าวหานหรงไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวเจียวต้องการสื่อสารเพราะนางไม่ชอบสู่รู้เรื่องของคนอื่น "ทำไมต้องสมเพชด้วย" สายตาของจ้าวเจียวมองจ้าวหานหรงเหยียดหยามถึงที่สุด "ดูสารรูปเจ้าสิอ้วนอย่างกับหมูเสื้อผ้าเก่า ๆ สกปรกขนาดนี้ยังกล้ากลับมาที่บ้านไม่กลัวท่านปู่ท่านย่าอับอายผู้คนหรือไร" นางก้มมองดูตัวเองที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมีเพียงเสื้อผ้าเก่าเป็นรอยปะที่ทำให้ร่างกายของนางหม่นหมอง "ข้าไม่ได้อะไรผิดทำไมต้องอายด้วย" จ้าวเจียวยกมือกอดอกหัวเราะเยาะ "วิธีการได้สามีคนนี้มาคิดว่าไม่เสื่อมเสียหรือ สิ้นคิดแล้วยังหน้าไม่อาย" จ้าวหานหรงถอนหายใจยาวตอบโต้ขึ้น "เรื่องมันผ่านไปแล้วเจ้าจะพูดทำไม หรือว่าเจ้าอยากได้หลี่เล่อเป็นสามีแต่เขาไม่ชายตาแล" ปกติหากได้ยินคำพูดเหล่านี้จ้าวหานหรงจะร้องไห้ออกมา ความผิดเรื่องนี้อยู่
続きを読む
ข้าจะไปกับท่าน
จ้าวหานหรงเจอร้านขายเนื้อสัตว์นางเลือกเอาเนื้อหมูกับซี่โครงและปลาพร้อมด้วยเครื่องเทศและผักใบผักหัวรวมถึงไข่ไก่ติดมาด้วย จ่ายเงินแล้วเอามาใส่ในตะกร้าบนหลังของหลี่เล่อจากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน ขากลับนางเดินเองไหวไม่อยากเป็นภาระของสามีจึงพยายามอดทน นางตั้งใจลดน้ำหนักเรื่องการเดินทางไกลเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องฝึกฝน "เจ้าเดินไหวหรือไม่" หลี่เล่อถามขึ้นระหว่างทาง นางพยักหน้ายิ้มบางเอ่ยตอบ "ข้าพอเดินไหวแล้วท่านล่ะแบกไหวหรือของเยอะอย่างนั้นแบ่งมาให้ข้าช่วยถือเถิด" ถึงนางไม่เคยพูดจาดีมาก่อนและเขาก็ไม่ชอบคุยด้วยจะเรียกว่าทั้งสองคนเกลียดขี้หน้ากันก็คงไม่ผิดแต่ยามรู้สึกเหนื่อยล้ามีคำพูดดี ๆ จากใครสักคนให้รู้สึกว่ากำลังถูกอีกฝ่ายใส่ใจก็อดมีกำลังใจเล็ก ๆ ขึ้นมาไม่ได้ "ไม่เป็นไรข้าไม่เหนื่อย" "อืม" หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาของสองสามีภรรยาอีกจนกระทั่งเดินทางมาถึงบ้าน "พวกเรากลับมาแล้ว" จ้าวหานหรงส่งเสียงแทนการเรียกคนในบ้านไม่นานรุ่ยชิงก็จูงมือเด็ก ๆ เดินออกมาหา "ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เด็กสองคนดีใจวิ่งโผเข้ากอดบิดาเพียงคนเดียว พวกเขามองข้ามนางเหมือนไม่มีตัวตน จ้าวหานหรงได้แต่ยืนยิ้มเก้อถามไถ่มารด
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status