ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

last updateDernière mise à jour : 2026-01-17
Par:  หนามชมพูMis à jour à l'instant
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
Notes insuffisantes
16Chapitres
42Vues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

อ่านนิยายได้เพียงคร่าว ๆ จ้าวหานหรงก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบในนิยายเล่มนั้น มีบุตรฝาแฝดที่จะกลายเป็นตัวร้ายในอนาคตรวมถึงบิดาที่เป็นผู้นำของพวกเขาก็มีจุดจบไม่สวยงามไปด้วยกัน นางเป็นเพียงตัวประกอบที่ตายจากลูกตั้งแต่ตอนแรก ๆ จึงอยากเปลี่ยนเส้นทางให้ชีวิตของทุกคนไปสู่จุดจบที่งดงามทั้งที่เป็นเรื่องไม่ง่ายนัก มันจะเป็นเรื่องดีหากนางอ่านนิยายเรื่องนี้จบแล้ว การเปิดอ่านผ่านตาเป็นเรื่องที่นางต้องมาเผชิญเหตุการณ์เฉพาะหน้าอย่างไม่ทันเตรียมตัว โดยเฉพาะบุตรชายคนโตที่คาดเดาอารมณ์ได้ค่อนข้างยากแม้อยู่ในวัยเพียงสี่ขวบ นางในฐานะแม่ต้องคอยรับมือตัวร้ายคนนี้ให้ได้

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

ในตรอกเล็ก ๆ ใจกลางเมืองใหญ่ย่านนี้นับว่าคึกคักมากที่สุด สองฟากถนนเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ทั้งร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายขนมโบราณที่หายาก หลาย ๆ ร้านเสมือนย้อนยุคเข้าไปในช่วงเวลาสามสิบปีที่แล้ว หนึ่งในนั้นคือร้านหนังสือมือสองสุดแปลกตาตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างร้านขนมหวานและร้านเสริมสวย ทรงคลาสสิคทั้งที่ตอนนี้เป็นยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

เท้าคู่เล็กของสตรีคนหนึ่งหยุดลงหน้าร้านหนังสือ เธอมองไปรอบ ๆ ร้านอยู่พักหนึ่งก็ก้าวขาเดินเข้าไปข้างใน

วูบ

สายลมพัดผ่านปะทะเข้ากับใบหน้างาม ผมหยิกฟูของเธอปลิวลู่ไปตามแรงลม หญิงสาวชะงักแล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน แสงสลัวส่องสว่างเพียงเล็กน้อยให้ความรู้สึกลึกลับราวกับมีเวทมนตร์ จ้าวหานหรงเดินไปตามชั้นวางหนังสือที่จัดได้เป็นระเบียบเรียบร้อยทุกเล่มที่ได้สัมผัสราวกับมีมนต์ขลัง

เธอหยุดครุ่นคิดก่อนหยิบนิยายเล่มสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแต่สภาพดีขึ้นมาเล่มหนึ่ง

"ชอบเล่มนี้เหรอ"

ขณะที่หญิงสาวกำลังเปิดอ่านเนื้อเรื่องคร่าว ๆ อย่างสนใจต้องสะดุ้งตัวเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน

"อ้อ ค่ะ ฉันเห็นว่าน่าสนใจดี"

เธอใจหายวาบหลังจากหันไปสนทนากับเจ้าหน้าที่ทว่าดู ๆ ไปแล้วเขาอาจจะเป็นเจ้าของร้านนี้มากกว่า

ชายร่างสูงอายุราวแปดสิบปีใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ดวงตาดูลึกล้ำราวกับทะเลสาบไร้ก้นบึ้ง เขาและเธอสนทนาอยู่ไม่นานเธอตัดสินใจเช่าหนังสือนิยายเล่มนี้จะเอาไว้อ่านเล่นยามว่าง

เพราะหนังสือเก่าทรงคุณค่าที่น่าอ่านไม่มีขายทั่วไปมีเพียงให้เช่าอ่านและต้องที่ร้านนี้เท่านั้น คนที่รักการอ่านเช่นเธอจึงเสาะแสวงหาจนพบและถูกใจในทันทีที่เห็นเพียงหน้าปกที่ดูไปดูมาคล้ายมีพลังดึงดูด

"ระยะเวลาการเช่าหนึ่งเดือน"

เสียงแหบของชายชราชี้แจงและให้สมัครสมาชิกไปด้วย

จ้าวหานหรงได้หนังสือที่อยากอ่านเธอเดินออกจากซอยเล็กอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปที่จอดรถยนต์ เธอจะรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือนิยายเล่มใหม่ผ่อนคลายความตึงเครียดจากโลกภายนอกที่แสนวุ่นวายเสียที

"วันนี้คงไม่ทำอาหาร ซื้อไปกินก็แล้วกัน"

จ้าวหานหรงแวะซื้อบะหมี่แถวนั้นหนึ่งห่อไว้เป็นอาหารมื้อเย็นแทนการทำกับข้าวที่จะทำให้เสียเวลาการอ่านหนังสือเล่มใหม่ของเธอ

เธอสตาร์ทรถขับออกไปมุ่งหน้ากลับบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรงแล้ว เนื่องจากเป็นวันสุดท้ายของการทำงานในสัปดาห์นี้รถจึงยังคงติดยาว

เธอมองหนังสือที่วางไว้บนเบาะข้างคนขับในใจตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะได้เปิดอ่านแล้ว เธอชอบอ่านนิยายมากอ่านมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กวัยประถมต้น แต่นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เรียนจบจนกระทั่งทำงานที่ได้เช่าหนังสือมือสองและถูกใจได้ขนาดนี้ถูกใจจนไม่สามารถอธิบายได้

จู่ ๆ ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากด้านหลังรถของเธอหมอกหนาเตอะบดบังทุกอย่าง จ้าวหานหรงรู้สึกตัวจากสัญญาณเตือนเธอตกใจหันมมองไปด้านหลังเตรียมหาทางออกทว่า...

ตู้มมมม!

เสียงระเบิดดังสนั่นพื้นดินสะเทือนรถของจ้าวหานหรงมีไฟลุกท่วมรถแสงไฟสีแดงลุกโชติช่วง รอบ ๆ บริเวณสว่างวาบ ๆ ผู้คนทั้งอยู่ในรถและกำลังข้ามถนนต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน จ้าวหานหรงถูกไฟคลอกตายคาที่ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือเพราะเสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่องไม่ยอมหยุด

ต่อมาอีกราวครึ่งชั่วโมงรถดับเพลิงและรถพยาบาลพร้อมเจ้าหน้าที่หลายหน่วยงานจึงเดินทางมาถึง

มองอีกด้านของร้านหนังสือในตรอกเล็ก ชายชรามองดูแสงไฟสีส้มสว่างไสวอยู่หน้าร้านเช่าหนังสือโบราณ ร้านรวงต่าง ๆ ในบริเวณนี้ปิดกันหมดแล้วมีเพียงแสงไฟจากข้างทางให้ความสว่างไม่มาก เขามองดูเหตุการณ์น่าระทึกขวัญเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนเดินเข้าไปในร้าน

ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากที่ชายชราปิดประตูร้านเช่าหนังสือกลับหายวับไปในความมืดกลายเป็นเพียงกำแพงของร้านด้านข้างแทน ดูราวกับว่าสถานที่ตรงนี้ไม่เคยมีมาก่อน

 

 

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
16
บทนำ
ในตรอกเล็ก ๆ ใจกลางเมืองใหญ่ย่านนี้นับว่าคึกคักมากที่สุด สองฟากถนนเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ทั้งร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายขนมโบราณที่หายาก หลาย ๆ ร้านเสมือนย้อนยุคเข้าไปในช่วงเวลาสามสิบปีที่แล้ว หนึ่งในนั้นคือร้านหนังสือมือสองสุดแปลกตาตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างร้านขนมหวานและร้านเสริมสวย ทรงคลาสสิคทั้งที่ตอนนี้เป็นยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเท้าคู่เล็กของสตรีคนหนึ่งหยุดลงหน้าร้านหนังสือ เธอมองไปรอบ ๆ ร้านอยู่พักหนึ่งก็ก้าวขาเดินเข้าไปข้างในวูบสายลมพัดผ่านปะทะเข้ากับใบหน้างาม ผมหยิกฟูของเธอปลิวลู่ไปตามแรงลม หญิงสาวชะงักแล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน แสงสลัวส่องสว่างเพียงเล็กน้อยให้ความรู้สึกลึกลับราวกับมีเวทมนตร์ จ้าวหานหรงเดินไปตามชั้นวางหนังสือที่จัดได้เป็นระเบียบเรียบร้อยทุกเล่มที่ได้สัมผัสราวกับมีมนต์ขลังเธอหยุดครุ่นคิดก่อนหยิบนิยายเล่มสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแต่สภาพดีขึ้นมาเล่มหนึ่ง"ชอบเล่มนี้เหรอ"ขณะที่หญิงสาวกำลังเปิดอ่านเนื้อเรื่องคร่าว ๆ อย่างสนใจต้องสะดุ้งตัวเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน"อ้อ ค่ะ ฉันเห็นว่าน่าสนใจดี"เธอใจหายวาบหลังจากหันไปสนทนากับเจ้าหน้าที่ทว่าดู ๆ ไปแล
last updateDernière mise à jour : 2026-01-07
Read More
มารดาเด็กแฝด
"ไอ้เด็กบ้า พวกเจ้าสมควรตาย!"เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยแสบทะลุแก้วหูร้องไห้ราวกับจะขาดใจไล่ตามมาด้วยเสียงก่นด่าหยาบคายของผู้หญิงคนหนึ่ง"พวกเจ้ามันขี้ขโมย แม่เจ้าไม่สั่งสอนหรืออย่างไรว่าห้ามขโมยของคนอื่น ข้าจะตีเจ้าให้ตาย"เสียงร้องไห้กระจองอแงดังระงมเข้ามาใกล้ทุกที จ้าวหานหรงลืมตาขึ้นหายใจหอบถี่คล้ายเพิ่งวิ่งหนีตายมาก็มิปาน นางดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองเห็นสตรีชาวบ้านคนหนึ่งเตะเด็กชายผอมแห้งกลิ้งลงกับพื้นและตบตีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างไม่ปรานีด้วยลำไม้ไผ่ท่อนยาว"นี่แน่ะ ข้าจะตีให้ตายเลยทั้งสองคน พวกเจ้าจะได้รู้สำนึก"เด็กชายวิ่งโซเซเข้าไปดึงแขนนางที่กำลังตีเด็กหญิงพลางส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุด"อย่าทำน้องของข้านะ พวกเราไม่ใช่ขโมยอย่าทำน้องของข้า"เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ดูกล้าหาญกอดขานางเอาไว้ในขณะที่นางผู้นั้นทั้งดึงทั้งลากแขนผอมแห้งไปตามทางทั้งที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเกินจะทน"อะไรกันเหตุใดถึงป่าเถื่อนเช่นนี้ อ้ะนั่น!"ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหวความทรงจำมากมายไหลเข้ามาเต็มหัวสมองไม่นานก็พลันหายไป เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของนางและสตรีคนนั้นกำลังลากตัวมาทางนี้ จ้าวหานหรงลุกขึ้นพลันก็รู้สึกหนักตัวและเวียนหั
last updateDernière mise à jour : 2026-01-07
Read More
เด็กทั้งสองไม่ควรถูกละเลย
จ้าวหานหรงมีชื่อเดียวกันกับนางเป็นหญิงชาวบ้านร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกินมูมมามและเนื้อตัวสกปรกไม่ชอบอาบน้ำ ความเห็นแก่ตัวของนางเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน นางมีบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดหน้าตาน่ารักดูเฉลียวฉลาดแต่กลับไม่สนใจความเป็นอยู่ของพวกเขาสามีของนางมีอาชีพล่าสัตว์ทุกครั้งที่ออกจากบ้านเขาจะทำอาหารเอาไว้ให้นางและลูกแต่ทุกครั้งนางก็กินจนหมดไม่เคยเหลือเอาไว้ปล่อยให้เด็ก ๆ อดอยากต้องหากินเองตามยถากรรม วันใดที่อาหารหมดนางจะกลับไปหามารดากินข้าวที่นั่นและห่อกลับบ้านทว่ามิใช่เผื่อแผ่ให้ลูกน้อยนางเก็บไว้กินคนเดียวต่างหากครั้งนี้สามีออกไปล่าสัตว์กับกลุ่มชาวบ้านเป็นเวลาสามวันแล้วพวกเขากลับมาจะนำไปขายแบ่งเงินกันไม่รู้ว่าเจอสภาพเช่นนี้นางจะทำอย่างไรคิดย้อนกลับไปช่างน่าเจ็บใจยิ่งนักตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่เคยแตะต้องขี้เกียจสันหลังยาว หากพอจะมีเวลาว่างกลับเดินไปจับกลุ่มนินทาผู้อื่นกับชาวบ้านบางกลุ่มแทนที่จะสนใจลูกของตัวเองจ้าวหานหรงทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งเปิดอ่านเพียงบางส่วน ตัวเอกของเรื่องมีชีวิตสวยงามตอนจบพวกเขาก็มีความสุขดี ทว่าเด็ก
last updateDernière mise à jour : 2026-01-07
Read More
มาทวงความยุติธรรม
ข้าวต้มผักคนละสองชามส่งผลต่อความอ่อนเพลียเด็กสองคนกินอิ่มแล้วไม่นานก็หลับไปง่ายดาย จ้าวหานหรงจึงมีเวลาไปจัดการสิ่งที่ต้องทำต่อไป นางต้มน้ำเตรียมให้เด็กอาบและทำความสะอาดห้องนอนที่สกปรกรกรุงรังไม่ต่างจากรังหนูกว่าจะทำงานบ้านจนเสร็จเรียบร้อยก็ปาไปเกือบถึงตอนเย็นได้เวลาทำอาหารเย็นต่อนางอุ่นข้าวต้มและอุ่นหมั่นโถวที่ทำไว้กินแก้หิว วัตถุดิบในการทำอาหารก็หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือแล้ว เสร็จจากในครัวนางมุ่งตรงไปยังห้องนอนพบหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าหลี่จิ่วเม่ยเหมือนเมื่อกลางวันในท่าเดิม"เสี่ยวหลินมาอาบน้ำก่อนจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า"หลี่จื่อหลินหันหน้ามาทำตาดุร้ายจ้องมองจ้าวหานหรงมีความหวาดระแวงไม่เปลี่ยนแปลง"อย่าดื้อสิ ดูเจ้าเนื้อตัวเปื้อนดินโคลนอย่างนั้นต้องอาบน้ำแล้ว"หลี่จื่อหลินกระถดตัวเข้าไปชิดเตียงไม้เก่ามากกว่าเดิมไม่ยินยอมให้จ้าวหานหรงได้เข้าใกล้"ข้าไม่ไป"น้ำเสียงดื้อรั้นแสดงความต่อต้านนางเต็มที่ จ้าวหานหรงไม่อดทนกับการเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป ถึงเขาจะไม่ยินยอมนางก็ต้องใจแข็งมือใหญ่อ้วนท้วนยื่นมาจับแขนเล็ก ๆ เอาไว้ตามด้วยคว้าตัวเด็กชายอุ้มไปที่ถังน้ำ หลี่จื่อหลินดิ้นพล่านทว่าไม่มีทีท่าว่านางจะปล่อ
last updateDernière mise à jour : 2026-01-07
Read More
ไม่ต้องอดอาหารแล้ว
จ้าวหานหรงเดินหิ้วเป็ดและไก่มาถึงนางก็ผูกเชือกเอาไว้แล้วหาไม้ที่มีมาทำเป็นเล้าไก่ขนาดย่อมจากนั้นเอาไก่และเป็ดเข้าไปไว้ในเล้านางเดินมาดูในครัวเห็นหมั่นโถวที่ยังกินไม่หมดจึงนำมาอุ่นอีกครั้ง"โชคดีที่ยังเหลือให้ได้กินอีกมื้อ"หลังจากมื้อเช้านี้ตอนกลางวันยังไม่มีอาหารให้เด็ก ๆ กิน มองไปที่เล้าไก่ความคิดถึงเมนูอาหารจากเป็ดไก่ก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว"ไม่ได้ ไก่กับเป็ดต้องเก็บเอาไว้ก่อน"นางยังไม่ยอมเอามาทำอาหารแน่นอนหากนำไปขายจะได้เงินมาซื้อของหลายอย่างเข้าบ้านมากกว่า ระหว่างที่นำหมั่นโถวไปให้เด็ก ๆ นางก็ต้มยาให้หลี่จิ่วเม่ยไว้รอจะได้ไม่เสียเวลา"เสี่ยวหลินมาล้างหน้าแปรงฟันเสียก่อน"เรื่องนี้หลี่จื่อหลินรู้หน้าที่ดีเพราะถูกฝึกจากบิดามาตั้งแต่อายุหนึ่งขวบแล้ว หลี่จิ่วเม่ยที่มีอาการดีขึ้นเล็กน้อยเห็นพี่ชายแปรงฟันนางก็อยากแปรงฟันบ้าง"ข้าก็จะแปรงฟัน"นางบอกกับจ้าวหานหรง เด็กทั้งสองไม่งอแงก็วางใจหญิงสาวจึงให้แปรงฟันด้วยตัวเอง"ได้สิจ้ะสาวน้อย"หลี่จิ่วเม่ยยิ้มหวานที่ถูกมารดายกยอลืมความกลัวที่มีต่อนางไปชั่วขณะดื่มยาต้มเสร็จนางให้หลี่จิ่วเม่ยนอนพักผ่อนร่างกายจะได้ฟื้นตัวดีขึ้นเสียงไก่กับเป็ดร้องปร
last updateDernière mise à jour : 2026-01-07
Read More
ท่านพ่อกลับมาแล้ว
หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จหลี่จิ่วเม่ยต้องดื่มยาต้มและทายาบริเวณที่ฟกช้ำโดยมีหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าดังเช่นทุกวัน ในใจของเด็กชายมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสตรีคนนี้ เมื่อก่อนเขาปรารถนาให้มารดาเลี้ยงเขาด้วยความรักทว่าทุกครั้งที่นางปฏิบัติต่อเขาทำให้เขาสิ้นหวังลงไปทุกขณะ แล้วตอนนี้เหตุใดนางต้องมาทำแต่สิ่งดี ๆ ที่พวกเขาเลิกคาดหวังมันไปแล้วเล่า จ้าวหานหรงไม่พูดมากนางอยากทำตัวเป็นแม่ที่ดีขึ้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ แต่การที่มัวแต่พูดนางคิดว่าไม่น่าสัมฤทธิ์ผลเท่าการกระทำที่แสดงออกต่อพวกเขา ถึงนางจะไม่มีเพลงกล่อมนอนแต่ก็สามารถใช้วิธีอื่นทำให้นอนหลับได้ เด็กน้อยที่อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโตไม่เรื่องมากเรื่องอย่างนี้ ต่อให้ในหัวสมองคิดเรื่องมากมายก็หลับง่าย ๆ อยู่ดี จ้าวหานหรงใช้ช่วงเวลาที่เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วทำงานบ้านที่ยังค้างไว้ให้เสร็จเรียบร้อย นางไม่ชอบทำงานค้างคาหลาย ๆ งานจึงเสร็จเอาช่วงดึก ช่วงเช้านางตื่นแต่เช้ามืดไปตักน้ำมาไว้จนเต็มทุกถังถึงลงมือทำอาหารมื้อเช้า ร่างกายนี้ไม่สะดวกนางจึงทำงานช้าลงมากน่าหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ดั่งใจ "ข้าจะต้องลดน้ำหนักลงให้ได้จะได้คล่องตัวกว่านี้" ปณิธานใหม่
last updateDernière mise à jour : 2026-01-08
Read More
ผัวเมียปากดี
"ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เสียงใสของหลี่จิ่วเม่ยเข้ามาทำลายความคิดของเขา นางวิ่งยิ้มร่าเริงมาแต่ไกลพลางอ้าแขนขอออ้อมกอดอบอุ่นจากบิดา ตามด้วยหลี่จื่อหลินที่เดินตามหลัง หลี่เล่อยิ้มแย้มตอบอ้าแขนรับเด็กหญิงกอดเอาไว้ต่อด้วยกอดบุตรชายที่ยืนทำหน้านิ่งราวกับผู้ใหญ่ "เม่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ" เขาหยอกล้อกับบุตรสาวจากนั้นก็หันไปหาบุตรชาย "เสี่ยวหลินเล่าไม่คิดถึงพ่อหรือ" พูดพลางยื่นมืออีกข้างออกไป หลี่จื่อหลินที่เย็นชาเป็นน้ำแข็งเดินเข้าไปกอดบิดาตามน้องสาว "ข้าคิดถึงท่านพ่อขอรับ" ทั้งสามคนพ่อลูกพูดคุยถามไถ่จนหายคิดถึงกันแล้วเขาจึงพาเด็ก ๆ ไปล้างหน้าแปรงฟัน ส่วนจ้าวหานหรงก็เตรียมจัดโต๊ะนำอาหารมาวาง นางมองดูกับข้าวเห็นว่าน้อยไปหน่อยจึงเอาเนื้อส่วนหนึ่งมาทอดและเก็บไว้กินกลางวันได้ "อาหารเช้าพร้อมแล้ว" นางร้องบอกให้ทุกคนมากินข้าว สามคนพ่อลูกเดินมานั่งลงด้วยกัน กลิ่นอาหารหอมโชยเตะจมูกชวนให้ลิ้มลองโดยเฉพาะเนื้อทอด หลี่เล่อคีบให้เด็ก ๆ ลองกินก่อนคนละหนึ่งชิ้นดูก่อน ทันทีที่กัดคำแรกหลี่จิ่วเม่ยก็เบิกตาโต "เนื้อทอดทั้งหอมทั้งหวานเจ้าค่ะ" ฝีมือการทำอาหารของนางก็ใช้ได้ด้วยหรือไร เขาเห็นใบหน้
last updateDernière mise à jour : 2026-01-09
Read More
ควรขายออกไป
นางนั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ก็นึกขึ้นได้จึงเดินไปหาหลี่เล่อที่กำลังขุดแปลงผักต่อที่หลังบ้าน "จะปลูกผักหรือ ข้าจะช่วยเอง" นางถามเสียงใสฟังดูอ่อนหวานมากกว่าเสียงแข็งกระด้างที่เคยได้ยิน เขาไม่พูดอะไรยังคงขุดดินต่อไปยกร่องทำแปลงผักโดยนางเก็บหญ้าออกอยู่ใกล้ ๆ จนแปลงผักเป็นรูปเป็นร่างแล้วนางจึงลงมือปลูก หลี่เล่อเป็นคนไปตักน้ำมารดแปลงตามหลังนาง เสร็จสิ้นจากการปลูกผักเขาเดินผ่านเล้าไก่ก็นึกถึงคำพูดเซียวจูจึงหันมาถามขึ้น "เจ้าเอามันมาจากบ้านเซียวจูหรือ" นางยักไหล่ตอบสบาย ๆ ท่าทางประหลาดยิ่งนัก "ใช่แล้ว" "ทำไมทำอย่างนั้น" "เม่ยเอ๋อร์ถูกนางตีจนเจ็บตัวนางก็ต้องชดใช้" "แล้วเจ้า ตีนางเป็นการเอาคืนหรือ" "ใช่ ข้าแค่ตบหัวสั่งสอนคิดว่าไม่คุ้มก็เลยเอาเป็ดไก่มาด้วย" หลี่เล่อกลอกตา ปกติแล้วจ้าวหานหรงตัวใหญ่เทอะทะแต่ตัวจิตใจของนางขี้ขลาดตาขาวไม่สู้คนรูปร่างของนางดูไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย ครั้งนี้เขาออกไปล่าสัตว์หลายวันนางกลับดูเปลี่ยนไป ดูเหมือนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น "อ้อ ข้าติดค้างค่ายาท่านหมอหนึ่งตำลึงพอมีหรือไม่" เขากำลังจะถามขึ้นพอนางบอกความจริงก็เดินออกจากบ้านไปอีกครั้ง "ท่านหมออยู่หรือไม่"
last updateDernière mise à jour : 2026-01-10
Read More
เดินทางเข้าเมือง
"ข้ามาหาท่านแม่" นางหายหอบแล้วเอ่ยขึ้นกับจ้าวเจียว "ท่านป้าไม่อยู่ออกไปเก็บถั่ว" "ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอ" นางไม่อยากสนใจจ้าวเจียวมากนักนั่งรอคอยมารดาไม่ยอมกลับบ้าน จ้าวเจียวนั่งว่างไม่มีงานทำอยากก่อกวนจ้าวหานหรงเหมือนที่เคยทำอยู่พอดี "เจ้าอ้วนไม่รู้สึกสมเพชตัวเองบ้างหรือ" จ้าวหานหรงไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวเจียวต้องการสื่อสารเพราะนางไม่ชอบสู่รู้เรื่องของคนอื่น "ทำไมต้องสมเพชด้วย" สายตาของจ้าวเจียวมองจ้าวหานหรงเหยียดหยามถึงที่สุด "ดูสารรูปเจ้าสิอ้วนอย่างกับหมูเสื้อผ้าเก่า ๆ สกปรกขนาดนี้ยังกล้ากลับมาที่บ้านไม่กลัวท่านปู่ท่านย่าอับอายผู้คนหรือไร" นางก้มมองดูตัวเองที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมีเพียงเสื้อผ้าเก่าเป็นรอยปะที่ทำให้ร่างกายของนางหม่นหมอง "ข้าไม่ได้อะไรผิดทำไมต้องอายด้วย" จ้าวเจียวยกมือกอดอกหัวเราะเยาะ "วิธีการได้สามีคนนี้มาคิดว่าไม่เสื่อมเสียหรือ สิ้นคิดแล้วยังหน้าไม่อาย" จ้าวหานหรงถอนหายใจยาวตอบโต้ขึ้น "เรื่องมันผ่านไปแล้วเจ้าจะพูดทำไม หรือว่าเจ้าอยากได้หลี่เล่อเป็นสามีแต่เขาไม่ชายตาแล" ปกติหากได้ยินคำพูดเหล่านี้จ้าวหานหรงจะร้องไห้ออกมา ความผิดเรื่องนี้อยู่
last updateDernière mise à jour : 2026-01-10
Read More
ข้าจะไปกับท่าน
จ้าวหานหรงเจอร้านขายเนื้อสัตว์นางเลือกเอาเนื้อหมูกับซี่โครงและปลาพร้อมด้วยเครื่องเทศและผักใบผักหัวรวมถึงไข่ไก่ติดมาด้วย จ่ายเงินแล้วเอามาใส่ในตะกร้าบนหลังของหลี่เล่อจากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน ขากลับนางเดินเองไหวไม่อยากเป็นภาระของสามีจึงพยายามอดทน นางตั้งใจลดน้ำหนักเรื่องการเดินทางไกลเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องฝึกฝน "เจ้าเดินไหวหรือไม่" หลี่เล่อถามขึ้นระหว่างทาง นางพยักหน้ายิ้มบางเอ่ยตอบ "ข้าพอเดินไหวแล้วท่านล่ะแบกไหวหรือของเยอะอย่างนั้นแบ่งมาให้ข้าช่วยถือเถิด" ถึงนางไม่เคยพูดจาดีมาก่อนและเขาก็ไม่ชอบคุยด้วยจะเรียกว่าทั้งสองคนเกลียดขี้หน้ากันก็คงไม่ผิดแต่ยามรู้สึกเหนื่อยล้ามีคำพูดดี ๆ จากใครสักคนให้รู้สึกว่ากำลังถูกอีกฝ่ายใส่ใจก็อดมีกำลังใจเล็ก ๆ ขึ้นมาไม่ได้ "ไม่เป็นไรข้าไม่เหนื่อย" "อืม" หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาของสองสามีภรรยาอีกจนกระทั่งเดินทางมาถึงบ้าน "พวกเรากลับมาแล้ว" จ้าวหานหรงส่งเสียงแทนการเรียกคนในบ้านไม่นานรุ่ยชิงก็จูงมือเด็ก ๆ เดินออกมาหา "ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เด็กสองคนดีใจวิ่งโผเข้ากอดบิดาเพียงคนเดียว พวกเขามองข้ามนางเหมือนไม่มีตัวตน จ้าวหานหรงได้แต่ยืนยิ้มเก้อถามไถ่มารด
last updateDernière mise à jour : 2026-01-11
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status