ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

ทะลุมิติมาเป็นมารดาของตัวร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-04
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
41Bab
3.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

อ่านนิยายได้เพียงคร่าว ๆ จ้าวหานหรงก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบในนิยายเล่มนั้น มีบุตรฝาแฝดที่จะกลายเป็นตัวร้ายในอนาคตรวมถึงบิดาที่เป็นผู้นำของพวกเขาก็มีจุดจบไม่สวยงามไปด้วยกัน นางเป็นเพียงตัวประกอบที่ตายจากลูกตั้งแต่ตอนแรก ๆ จึงอยากเปลี่ยนเส้นทางให้ชีวิตของทุกคนไปสู่จุดจบที่งดงามทั้งที่เป็นเรื่องไม่ง่ายนัก มันจะเป็นเรื่องดีหากนางอ่านนิยายเรื่องนี้จบแล้ว การเปิดอ่านผ่านตาเป็นเรื่องที่นางต้องมาเผชิญเหตุการณ์เฉพาะหน้าอย่างไม่ทันเตรียมตัว โดยเฉพาะบุตรชายคนโตที่คาดเดาอารมณ์ได้ค่อนข้างยากแม้อยู่ในวัยเพียงสี่ขวบ นางในฐานะแม่ต้องคอยรับมือตัวร้ายคนนี้ให้ได้

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

「楓……本当に、離婚届を作ってほしいの?」

電話の向こうで、早川明里(はやかわ あかり)の声が少し掠れた。迷いと心配が滲んでいる。

「よく考えて。サインしたら……もう大輔とは、戻れないよ?」

木村楓(きむら かえで)はグラスの中の琥珀色の液体を見つめた。ウイスキーは喉を焼く。けれど昨夜の光景だけは、脳裏に焼きついたまま離れることはなかった。

握り締めたスマホが、手汗で少し滑った。

「うん」楓は短く言った。「彼から離れることにしたの」

「どうして……?大輔、楓には優しかったじゃない。愛されてるって――」

その言葉に、楓は笑いそうになったが、喉の奥で押し殺した。愛だって?なんて面白い冗談だ。

通話を切ったあと、楓は窓の外へ視線を投げた。向かいの高層ビルに設置された巨大なLEDが、あの記者会見を何度も流している。

完璧なスーツに、完璧な笑顔。桜井大輔(さくらい だいすけ)はネックレスを持ち上げ、誇らしげに宣言していた。

――世界最高級のダイヤと宝石で、妻のために唯一無二のジュエリーを作りました――名付けて、「愛の楓」。

記念日のプレゼント。永遠の愛。その綺麗な言葉が、楓の胃をきりきりと締めつける。

「……私を愛してるって?」楓は呟いた。「愛してる人との記念日の夜に他の女を抱くの?」

昨夜は結婚三周年。大輔は「サプライズがあるから、家で待ってて」と言った。

楓は大輔の好きな白いドレスを着て、キャンドルを灯し、好物の料理を並べた。遅くなるって言われても、信じて待った。

――でも、日付が変わっても帰ってこなかった。

午前一時。唐突にスマホが震えて、SNSのフレンドリクエストが届いた。変なアイコン写真。メッセージは「あなたへのサプライズ」。

最初は迷惑メールだと思っていた。即ブロックしようとした瞬間――指を止めてしまった。

メッセージが立て続けに届いたのだ。

【まだ起きてる?旦那が帰ってこないから?もう気づいてるでしょ。今、大輔は私と一緒なの。雷が怖いって言ったら、心配して来てくれたの。本当にいい男よね。あなた一人にはもったいない】

連なる言葉の一つ一つが、針のように容赦なく心臓に突き刺さる。手が震えて、画面をうまく動かせない。

どうせただの悪ふざけだ。そうに決まってる。頭ではそう言い聞かせるのに、胸の奥が冷えていく。

最後のメッセージで、楓の理性は折れた。

【信じられないなら、住所送るよ。鍵の番号は、あなたたちの結婚記念日。わかるでしょ?】

楓は震える指でリクエストを承認した。相手はすぐに住所と暗証番号を送ってきた。

――0823。確かに、結婚記念日。

楓は家を飛び出した。車を運転しながら、胸が破れそうで、息が浅くなる。

到着したのは高級マンションだった。ドアの前に立つと、指先が冷たくなっていくのがわかった。

テンキーに、0823と入力する。すると、「カチ」と音がしてロックが外れ、ドアが開いた。

廊下には男物のスーツジャケットが投げ捨てられていた。それは今朝、大輔が着て出た――三周年のために新調したやつだ。

リビングのソファには黒いレースの下着。テーブルのワイングラスには、べったりと口紅の跡が残っている。

足元には、男女の服が散らばっていた。そして寝室の前には、赤いレースのナイトガウンが裂けたまま落ちている。

楓は足が震えて、まともに立てない。それでも、逃げたら一生後悔する気がして――半開きのドアを押した。

ベッドの上。大輔が、知らない女を抱いていた。

大輔は目を閉じ、楽しげな表情で呻いていた。「ああ……そうだ……すごく……良い……」

女は振り返り、勝ち誇ったように笑って言った。

「ねえ、大輔。私のほうがいい?それとも楓?」

大輔は、吐き捨てるみたいに言った。

「楓と比べるな……興が冷める」

それから彼は女性の体をひっくり返し、後ろから彼女の腰をつかみ、狂ったように突き立てた。女性の呻き声と大輔の荒い息遣いが入り混じった。

その瞬間、楓の中で何かが音を立てて崩れた。

八年前。大学で出会って、純粋に恋をして、結婚して。周りからは「理想の夫婦」だとか「お似合いの二人」だとか散々言われた。

――だが全部、嘘だった。

楓は口を押さえた。吐き気が込み上げる。足が勝手に後ずさって、気づいたら部屋を飛び出していた。

そのままセンター街のバーへ。隅の席で一人、ウイスキーを流し込んだ。

喉は熱い。頭もぼんやりする。なのに胸の痛みだけ、どこまでも鮮明だった。

明里が駆けつけた頃には、楓はもうぐでぐでに酔っていた。

「楓!」明里が向かいに座る。顔は心配でいっぱいだった。「どうしたの、それ……何があったの?大輔に何かされた?」

楓は赤く腫れた目で彼女を見た。

「明里……今、その名前聞きたくない」

グラスをあおって、胸の中から込み上げてくる苦味を飲み込む。

「見ちゃったの。あいつが……他の女と寝てるの。誤解とかじゃない」

明里は楓の手を握った。「楓……もしかしたら、話し合えば……」

「話すことなんてない」楓は、酔いに揺れながらも、声だけははっきりしていた。

「離婚する。あいつが他の女抱いてた光景を思い出すだけで、吐き気がする」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Pat M.
Pat M.
สนุก เพลินๆเบาๆ ไม่ดราม่าหนัก
2026-02-08 22:10:50
1
0
nanara padanoppawan
nanara padanoppawan
สนุกค่ะอัพ เยอะ ๆ อย่าเทนะค่ะ
2026-01-21 04:26:36
1
0
41 Bab
บทนำ
ในตรอกเล็ก ๆ ใจกลางเมืองใหญ่ย่านนี้นับว่าคึกคักมากที่สุด สองฟากถนนเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ทั้งร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายขนมโบราณที่หายาก หลาย ๆ ร้านเสมือนย้อนยุคเข้าไปในช่วงเวลาสามสิบปีที่แล้ว หนึ่งในนั้นคือร้านหนังสือมือสองสุดแปลกตาตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างร้านขนมหวานและร้านเสริมสวย ทรงคลาสสิคทั้งที่ตอนนี้เป็นยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเท้าคู่เล็กของสตรีคนหนึ่งหยุดลงหน้าร้านหนังสือ เธอมองไปรอบ ๆ ร้านอยู่พักหนึ่งก็ก้าวขาเดินเข้าไปข้างในวูบสายลมพัดผ่านปะทะเข้ากับใบหน้างาม ผมหยิกฟูของเธอปลิวลู่ไปตามแรงลม หญิงสาวชะงักแล้วเดินต่อเข้าไปด้านใน แสงสลัวส่องสว่างเพียงเล็กน้อยให้ความรู้สึกลึกลับราวกับมีเวทมนตร์ จ้าวหานหรงเดินไปตามชั้นวางหนังสือที่จัดได้เป็นระเบียบเรียบร้อยทุกเล่มที่ได้สัมผัสราวกับมีมนต์ขลังเธอหยุดครุ่นคิดก่อนหยิบนิยายเล่มสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแต่สภาพดีขึ้นมาเล่มหนึ่ง"ชอบเล่มนี้เหรอ"ขณะที่หญิงสาวกำลังเปิดอ่านเนื้อเรื่องคร่าว ๆ อย่างสนใจต้องสะดุ้งตัวเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน"อ้อ ค่ะ ฉันเห็นว่าน่าสนใจดี"เธอใจหายวาบหลังจากหันไปสนทนากับเจ้าหน้าที่ทว่าดู ๆ ไปแล
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Baca selengkapnya
มารดาเด็กแฝด
"ไอ้เด็กบ้า พวกเจ้าสมควรตาย!"เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยแสบทะลุแก้วหูร้องไห้ราวกับจะขาดใจไล่ตามมาด้วยเสียงก่นด่าหยาบคายของผู้หญิงคนหนึ่ง"พวกเจ้ามันขี้ขโมย แม่เจ้าไม่สั่งสอนหรืออย่างไรว่าห้ามขโมยของคนอื่น ข้าจะตีเจ้าให้ตาย"เสียงร้องไห้กระจองอแงดังระงมเข้ามาใกล้ทุกที จ้าวหานหรงลืมตาขึ้นหายใจหอบถี่คล้ายเพิ่งวิ่งหนีตายมาก็มิปาน นางดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองเห็นสตรีชาวบ้านคนหนึ่งเตะเด็กชายผอมแห้งกลิ้งลงกับพื้นและตบตีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างไม่ปรานีด้วยลำไม้ไผ่ท่อนยาว"นี่แน่ะ ข้าจะตีให้ตายเลยทั้งสองคน พวกเจ้าจะได้รู้สำนึก"เด็กชายวิ่งโซเซเข้าไปดึงแขนนางที่กำลังตีเด็กหญิงพลางส่งเสียงกรีดร้องไม่หยุด"อย่าทำน้องของข้านะ พวกเราไม่ใช่ขโมยอย่าทำน้องของข้า"เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ดูกล้าหาญกอดขานางเอาไว้ในขณะที่นางผู้นั้นทั้งดึงทั้งลากแขนผอมแห้งไปตามทางทั้งที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเกินจะทน"อะไรกันเหตุใดถึงป่าเถื่อนเช่นนี้ อ้ะนั่น!"ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหวความทรงจำมากมายไหลเข้ามาเต็มหัวสมองไม่นานก็พลันหายไป เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของนางและสตรีคนนั้นกำลังลากตัวมาทางนี้ จ้าวหานหรงลุกขึ้นพลันก็รู้สึกหนักตัวและเวียนหั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Baca selengkapnya
เด็กทั้งสองไม่ควรถูกละเลย
จ้าวหานหรงมีชื่อเดียวกันกับนางเป็นหญิงชาวบ้านร่างอ้วนตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกินมูมมามและเนื้อตัวสกปรกไม่ชอบอาบน้ำ ความเห็นแก่ตัวของนางเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน นางมีบุตรชายและบุตรสาวฝาแฝดหน้าตาน่ารักดูเฉลียวฉลาดแต่กลับไม่สนใจความเป็นอยู่ของพวกเขาสามีของนางมีอาชีพล่าสัตว์ทุกครั้งที่ออกจากบ้านเขาจะทำอาหารเอาไว้ให้นางและลูกแต่ทุกครั้งนางก็กินจนหมดไม่เคยเหลือเอาไว้ปล่อยให้เด็ก ๆ อดอยากต้องหากินเองตามยถากรรม วันใดที่อาหารหมดนางจะกลับไปหามารดากินข้าวที่นั่นและห่อกลับบ้านทว่ามิใช่เผื่อแผ่ให้ลูกน้อยนางเก็บไว้กินคนเดียวต่างหากครั้งนี้สามีออกไปล่าสัตว์กับกลุ่มชาวบ้านเป็นเวลาสามวันแล้วพวกเขากลับมาจะนำไปขายแบ่งเงินกันไม่รู้ว่าเจอสภาพเช่นนี้นางจะทำอย่างไรคิดย้อนกลับไปช่างน่าเจ็บใจยิ่งนักตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้ งานบ้านงานเรือนนางก็ไม่เคยแตะต้องขี้เกียจสันหลังยาว หากพอจะมีเวลาว่างกลับเดินไปจับกลุ่มนินทาผู้อื่นกับชาวบ้านบางกลุ่มแทนที่จะสนใจลูกของตัวเองจ้าวหานหรงทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งเปิดอ่านเพียงบางส่วน ตัวเอกของเรื่องมีชีวิตสวยงามตอนจบพวกเขาก็มีความสุขดี ทว่าเด็ก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Baca selengkapnya
มาทวงความยุติธรรม
ข้าวต้มผักคนละสองชามส่งผลต่อความอ่อนเพลียเด็กสองคนกินอิ่มแล้วไม่นานก็หลับไปง่ายดาย จ้าวหานหรงจึงมีเวลาไปจัดการสิ่งที่ต้องทำต่อไป นางต้มน้ำเตรียมให้เด็กอาบและทำความสะอาดห้องนอนที่สกปรกรกรุงรังไม่ต่างจากรังหนูกว่าจะทำงานบ้านจนเสร็จเรียบร้อยก็ปาไปเกือบถึงตอนเย็นได้เวลาทำอาหารเย็นต่อนางอุ่นข้าวต้มและอุ่นหมั่นโถวที่ทำไว้กินแก้หิว วัตถุดิบในการทำอาหารก็หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือแล้ว เสร็จจากในครัวนางมุ่งตรงไปยังห้องนอนพบหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าหลี่จิ่วเม่ยเหมือนเมื่อกลางวันในท่าเดิม"เสี่ยวหลินมาอาบน้ำก่อนจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า"หลี่จื่อหลินหันหน้ามาทำตาดุร้ายจ้องมองจ้าวหานหรงมีความหวาดระแวงไม่เปลี่ยนแปลง"อย่าดื้อสิ ดูเจ้าเนื้อตัวเปื้อนดินโคลนอย่างนั้นต้องอาบน้ำแล้ว"หลี่จื่อหลินกระถดตัวเข้าไปชิดเตียงไม้เก่ามากกว่าเดิมไม่ยินยอมให้จ้าวหานหรงได้เข้าใกล้"ข้าไม่ไป"น้ำเสียงดื้อรั้นแสดงความต่อต้านนางเต็มที่ จ้าวหานหรงไม่อดทนกับการเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป ถึงเขาจะไม่ยินยอมนางก็ต้องใจแข็งมือใหญ่อ้วนท้วนยื่นมาจับแขนเล็ก ๆ เอาไว้ตามด้วยคว้าตัวเด็กชายอุ้มไปที่ถังน้ำ หลี่จื่อหลินดิ้นพล่านทว่าไม่มีทีท่าว่านางจะปล่อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Baca selengkapnya
ไม่ต้องอดอาหารแล้ว
จ้าวหานหรงเดินหิ้วเป็ดและไก่มาถึงนางก็ผูกเชือกเอาไว้แล้วหาไม้ที่มีมาทำเป็นเล้าไก่ขนาดย่อมจากนั้นเอาไก่และเป็ดเข้าไปไว้ในเล้านางเดินมาดูในครัวเห็นหมั่นโถวที่ยังกินไม่หมดจึงนำมาอุ่นอีกครั้ง"โชคดีที่ยังเหลือให้ได้กินอีกมื้อ"หลังจากมื้อเช้านี้ตอนกลางวันยังไม่มีอาหารให้เด็ก ๆ กิน มองไปที่เล้าไก่ความคิดถึงเมนูอาหารจากเป็ดไก่ก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว"ไม่ได้ ไก่กับเป็ดต้องเก็บเอาไว้ก่อน"นางยังไม่ยอมเอามาทำอาหารแน่นอนหากนำไปขายจะได้เงินมาซื้อของหลายอย่างเข้าบ้านมากกว่า ระหว่างที่นำหมั่นโถวไปให้เด็ก ๆ นางก็ต้มยาให้หลี่จิ่วเม่ยไว้รอจะได้ไม่เสียเวลา"เสี่ยวหลินมาล้างหน้าแปรงฟันเสียก่อน"เรื่องนี้หลี่จื่อหลินรู้หน้าที่ดีเพราะถูกฝึกจากบิดามาตั้งแต่อายุหนึ่งขวบแล้ว หลี่จิ่วเม่ยที่มีอาการดีขึ้นเล็กน้อยเห็นพี่ชายแปรงฟันนางก็อยากแปรงฟันบ้าง"ข้าก็จะแปรงฟัน"นางบอกกับจ้าวหานหรง เด็กทั้งสองไม่งอแงก็วางใจหญิงสาวจึงให้แปรงฟันด้วยตัวเอง"ได้สิจ้ะสาวน้อย"หลี่จิ่วเม่ยยิ้มหวานที่ถูกมารดายกยอลืมความกลัวที่มีต่อนางไปชั่วขณะดื่มยาต้มเสร็จนางให้หลี่จิ่วเม่ยนอนพักผ่อนร่างกายจะได้ฟื้นตัวดีขึ้นเสียงไก่กับเป็ดร้องปร
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Baca selengkapnya
ท่านพ่อกลับมาแล้ว
หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จหลี่จิ่วเม่ยต้องดื่มยาต้มและทายาบริเวณที่ฟกช้ำโดยมีหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าดังเช่นทุกวัน ในใจของเด็กชายมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสตรีคนนี้ เมื่อก่อนเขาปรารถนาให้มารดาเลี้ยงเขาด้วยความรักทว่าทุกครั้งที่นางปฏิบัติต่อเขาทำให้เขาสิ้นหวังลงไปทุกขณะ แล้วตอนนี้เหตุใดนางต้องมาทำแต่สิ่งดี ๆ ที่พวกเขาเลิกคาดหวังมันไปแล้วเล่า จ้าวหานหรงไม่พูดมากนางอยากทำตัวเป็นแม่ที่ดีขึ้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ แต่การที่มัวแต่พูดนางคิดว่าไม่น่าสัมฤทธิ์ผลเท่าการกระทำที่แสดงออกต่อพวกเขา ถึงนางจะไม่มีเพลงกล่อมนอนแต่ก็สามารถใช้วิธีอื่นทำให้นอนหลับได้ เด็กน้อยที่อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโตไม่เรื่องมากเรื่องอย่างนี้ ต่อให้ในหัวสมองคิดเรื่องมากมายก็หลับง่าย ๆ อยู่ดี จ้าวหานหรงใช้ช่วงเวลาที่เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วทำงานบ้านที่ยังค้างไว้ให้เสร็จเรียบร้อย นางไม่ชอบทำงานค้างคาหลาย ๆ งานจึงเสร็จเอาช่วงดึก ช่วงเช้านางตื่นแต่เช้ามืดไปตักน้ำมาไว้จนเต็มทุกถังถึงลงมือทำอาหารมื้อเช้า ร่างกายนี้ไม่สะดวกนางจึงทำงานช้าลงมากน่าหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ดั่งใจ "ข้าจะต้องลดน้ำหนักลงให้ได้จะได้คล่องตัวกว่านี้" ปณิธานใหม่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-08
Baca selengkapnya
ผัวเมียปากดี
"ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เสียงใสของหลี่จิ่วเม่ยเข้ามาทำลายความคิดของเขา นางวิ่งยิ้มร่าเริงมาแต่ไกลพลางอ้าแขนขอออ้อมกอดอบอุ่นจากบิดา ตามด้วยหลี่จื่อหลินที่เดินตามหลัง หลี่เล่อยิ้มแย้มตอบอ้าแขนรับเด็กหญิงกอดเอาไว้ต่อด้วยกอดบุตรชายที่ยืนทำหน้านิ่งราวกับผู้ใหญ่ "เม่ยเอ๋อร์คิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ" เขาหยอกล้อกับบุตรสาวจากนั้นก็หันไปหาบุตรชาย "เสี่ยวหลินเล่าไม่คิดถึงพ่อหรือ" พูดพลางยื่นมืออีกข้างออกไป หลี่จื่อหลินที่เย็นชาเป็นน้ำแข็งเดินเข้าไปกอดบิดาตามน้องสาว "ข้าคิดถึงท่านพ่อขอรับ" ทั้งสามคนพ่อลูกพูดคุยถามไถ่จนหายคิดถึงกันแล้วเขาจึงพาเด็ก ๆ ไปล้างหน้าแปรงฟัน ส่วนจ้าวหานหรงก็เตรียมจัดโต๊ะนำอาหารมาวาง นางมองดูกับข้าวเห็นว่าน้อยไปหน่อยจึงเอาเนื้อส่วนหนึ่งมาทอดและเก็บไว้กินกลางวันได้ "อาหารเช้าพร้อมแล้ว" นางร้องบอกให้ทุกคนมากินข้าว สามคนพ่อลูกเดินมานั่งลงด้วยกัน กลิ่นอาหารหอมโชยเตะจมูกชวนให้ลิ้มลองโดยเฉพาะเนื้อทอด หลี่เล่อคีบให้เด็ก ๆ ลองกินก่อนคนละหนึ่งชิ้นดูก่อน ทันทีที่กัดคำแรกหลี่จิ่วเม่ยก็เบิกตาโต "เนื้อทอดทั้งหอมทั้งหวานเจ้าค่ะ" ฝีมือการทำอาหารของนางก็ใช้ได้ด้วยหรือไร เขาเห็นใบหน้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-09
Baca selengkapnya
ควรขายออกไป
นางนั่งพักเหนื่อยอยู่พักใหญ่ก็นึกขึ้นได้จึงเดินไปหาหลี่เล่อที่กำลังขุดแปลงผักต่อที่หลังบ้าน "จะปลูกผักหรือ ข้าจะช่วยเอง" นางถามเสียงใสฟังดูอ่อนหวานมากกว่าเสียงแข็งกระด้างที่เคยได้ยิน เขาไม่พูดอะไรยังคงขุดดินต่อไปยกร่องทำแปลงผักโดยนางเก็บหญ้าออกอยู่ใกล้ ๆ จนแปลงผักเป็นรูปเป็นร่างแล้วนางจึงลงมือปลูก หลี่เล่อเป็นคนไปตักน้ำมารดแปลงตามหลังนาง เสร็จสิ้นจากการปลูกผักเขาเดินผ่านเล้าไก่ก็นึกถึงคำพูดเซียวจูจึงหันมาถามขึ้น "เจ้าเอามันมาจากบ้านเซียวจูหรือ" นางยักไหล่ตอบสบาย ๆ ท่าทางประหลาดยิ่งนัก "ใช่แล้ว" "ทำไมทำอย่างนั้น" "เม่ยเอ๋อร์ถูกนางตีจนเจ็บตัวนางก็ต้องชดใช้" "แล้วเจ้า ตีนางเป็นการเอาคืนหรือ" "ใช่ ข้าแค่ตบหัวสั่งสอนคิดว่าไม่คุ้มก็เลยเอาเป็ดไก่มาด้วย" หลี่เล่อกลอกตา ปกติแล้วจ้าวหานหรงตัวใหญ่เทอะทะแต่ตัวจิตใจของนางขี้ขลาดตาขาวไม่สู้คนรูปร่างของนางดูไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย ครั้งนี้เขาออกไปล่าสัตว์หลายวันนางกลับดูเปลี่ยนไป ดูเหมือนเป็นไปในทางที่ดีขึ้น "อ้อ ข้าติดค้างค่ายาท่านหมอหนึ่งตำลึงพอมีหรือไม่" เขากำลังจะถามขึ้นพอนางบอกความจริงก็เดินออกจากบ้านไปอีกครั้ง "ท่านหมออยู่หรือไม่"
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-10
Baca selengkapnya
เดินทางเข้าเมือง
"ข้ามาหาท่านแม่" นางหายหอบแล้วเอ่ยขึ้นกับจ้าวเจียว "ท่านป้าไม่อยู่ออกไปเก็บถั่ว" "ถ้าอย่างนั้นข้าจะรอ" นางไม่อยากสนใจจ้าวเจียวมากนักนั่งรอคอยมารดาไม่ยอมกลับบ้าน จ้าวเจียวนั่งว่างไม่มีงานทำอยากก่อกวนจ้าวหานหรงเหมือนที่เคยทำอยู่พอดี "เจ้าอ้วนไม่รู้สึกสมเพชตัวเองบ้างหรือ" จ้าวหานหรงไม่เข้าใจสิ่งที่จ้าวเจียวต้องการสื่อสารเพราะนางไม่ชอบสู่รู้เรื่องของคนอื่น "ทำไมต้องสมเพชด้วย" สายตาของจ้าวเจียวมองจ้าวหานหรงเหยียดหยามถึงที่สุด "ดูสารรูปเจ้าสิอ้วนอย่างกับหมูเสื้อผ้าเก่า ๆ สกปรกขนาดนี้ยังกล้ากลับมาที่บ้านไม่กลัวท่านปู่ท่านย่าอับอายผู้คนหรือไร" นางก้มมองดูตัวเองที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมีเพียงเสื้อผ้าเก่าเป็นรอยปะที่ทำให้ร่างกายของนางหม่นหมอง "ข้าไม่ได้อะไรผิดทำไมต้องอายด้วย" จ้าวเจียวยกมือกอดอกหัวเราะเยาะ "วิธีการได้สามีคนนี้มาคิดว่าไม่เสื่อมเสียหรือ สิ้นคิดแล้วยังหน้าไม่อาย" จ้าวหานหรงถอนหายใจยาวตอบโต้ขึ้น "เรื่องมันผ่านไปแล้วเจ้าจะพูดทำไม หรือว่าเจ้าอยากได้หลี่เล่อเป็นสามีแต่เขาไม่ชายตาแล" ปกติหากได้ยินคำพูดเหล่านี้จ้าวหานหรงจะร้องไห้ออกมา ความผิดเรื่องนี้อยู่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-10
Baca selengkapnya
ข้าจะไปกับท่าน
จ้าวหานหรงเจอร้านขายเนื้อสัตว์นางเลือกเอาเนื้อหมูกับซี่โครงและปลาพร้อมด้วยเครื่องเทศและผักใบผักหัวรวมถึงไข่ไก่ติดมาด้วย จ่ายเงินแล้วเอามาใส่ในตะกร้าบนหลังของหลี่เล่อจากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน ขากลับนางเดินเองไหวไม่อยากเป็นภาระของสามีจึงพยายามอดทน นางตั้งใจลดน้ำหนักเรื่องการเดินทางไกลเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องฝึกฝน "เจ้าเดินไหวหรือไม่" หลี่เล่อถามขึ้นระหว่างทาง นางพยักหน้ายิ้มบางเอ่ยตอบ "ข้าพอเดินไหวแล้วท่านล่ะแบกไหวหรือของเยอะอย่างนั้นแบ่งมาให้ข้าช่วยถือเถิด" ถึงนางไม่เคยพูดจาดีมาก่อนและเขาก็ไม่ชอบคุยด้วยจะเรียกว่าทั้งสองคนเกลียดขี้หน้ากันก็คงไม่ผิดแต่ยามรู้สึกเหนื่อยล้ามีคำพูดดี ๆ จากใครสักคนให้รู้สึกว่ากำลังถูกอีกฝ่ายใส่ใจก็อดมีกำลังใจเล็ก ๆ ขึ้นมาไม่ได้ "ไม่เป็นไรข้าไม่เหนื่อย" "อืม" หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาของสองสามีภรรยาอีกจนกระทั่งเดินทางมาถึงบ้าน "พวกเรากลับมาแล้ว" จ้าวหานหรงส่งเสียงแทนการเรียกคนในบ้านไม่นานรุ่ยชิงก็จูงมือเด็ก ๆ เดินออกมาหา "ท่านพ่อกลับมาแล้ว" เด็กสองคนดีใจวิ่งโผเข้ากอดบิดาเพียงคนเดียว พวกเขามองข้ามนางเหมือนไม่มีตัวตน จ้าวหานหรงได้แต่ยืนยิ้มเก้อถามไถ่มารด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-11
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status