All Chapters of ใต้เงาใจมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

ย้อนกลับไปวันงงานแต่งงาน"มึงแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้จริง ๆ ?" น้ำเสียงเข้มนั้นดังมาจากไคแอล น้องชายเพียงคนเดียวของเขา ผู้รับหน้าที่ดูแลอาณาจักรธุรกิจทั้งหมดของ KING COBRA ซึ่งต่างจากไคเซอร์ที่ต้องแบกรับภาระในตำแหน่งผู้นำมาเฟียตามกฎเหล็กของบุตรชายคนโต ภาระที่บีบคั้นให้เขาต้องขยายพลังอำนาจผ่านการวิวาห์กับบุตรสาวของตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลไม่แพ้กัน"กูคิดมาดีแล้ว ยังไงกฎก็ต้องเป็นกฎ เพื่อรักษาความศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเอาไว้" ไคเซอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เขายกสูทสีงาช้างที่ตัดเย็บอย่างประณีตด้วยช่างฝีมือระดับโลกขึ้นมาถือ เสื้อผ้าสไตล์อิตาเลียนที่เข้ารูปพอดีตัวส่งให้คนใส่มีลุคที่ดูสง่างามคลาสสิก และทรงอำนาจ สมฐานะผู้นำตระกูลมาเฟียเก่าแก่ในวันสำคัญที่คนทั้งโลกจับตามอง"ได้เวลาแล้วครับนาย" ภีมเดินเข้ามาแจ้งกำหนดการด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จนไคแอลมองพี่ชายครู่หนึ่งก่อนจะตบไหล่พูดกับเขาเสียงเบา "โชคดีกับชีวิตคู่นะมึง..." ไคเซอร์ไม่ได้ตอบอะไร แต่เลือกที่จะยื่นเสื้อส่งให้น้องชายตัวเอง ก่อนจะตบไหล่เบา ๆ ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับงง"เดี๋ยว...อะไรของมึง" ไคแอลกำลังจะถอยหลังหนี แต่ไม่ทันกับฝ่ายจ

"แกต้องช่วยพี่นะ ถ้าคุณไคเซอร์รู้ว่าพี่เป็นต้นเหตุที่ทำให้พีชเข้าใจผิด พี่ต้องถูกเขาฆ่าตายแน่ ๆ" ผู้จัดการสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความกระวนกระวายฉายชัดบนใบหน้าหลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากรุ่นน้อง เธอแทบจะนั่งไม่ติดเมื่อรู้ว่าความเข้าใจผิดเพียงเล็กน้อยอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่โต"พี่พลอยก็เว่อร์ไปค่ะ" ลูกพีชหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นท่าทีตื่นตูมเกินเหตุของรุ่นพี่เธอก็ยิ่งนึกขำ"พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ คุณไคเซอร์น่ะคนจริง เป็นเพราะพี่ภีมนั่นแหละที่อธิบายไม่เคลียร์" พลอยใสโอดครวญพลางนึกย้อนไปถึงวันที่เธอโทรหาพี่ชายในไส้ จังหวะที่ลูกพีชแอบเข้ามาฟังพอดีทำให้เธอเสียสมาธิจนรีบตัดสายทิ้ง โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายทั้งหมด"ไม่เป็นไรค่ะพี่พลอย ถ้าเขาจะทำอะไรพี่ พีชจะจัดการเขาเอง""มีน้องน่ารักแบบนี้พี่ค่อยสบายใจหน่อย ว่าแต่เราสองคนคืนดีกันแล้วใช่ไหมล่ะ?" พลอยใสถามหยั่งเชิงด้วยความโล่งใจ ทว่าลูกพีชกลับไหวไหล่น้อย ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา"ใครจะยอมให้อภัยง่าย ๆ กันล่ะคะ ต้องได้เอาคืนก่อนถึงจะยอมสงบศึก วันนั้นเขาทำพีชเจ็บมากนะคะ" คำว่าเจ็บถูกเน้นย้ำด้วยแววตาซุก

หนึ่งเดือนก่อนหน้า | ประเทศอิตาลีไคเซอร์ปรายสายตามองชายชราวัยเจ็ดสิบปีตรงหน้า แอนโทนิโอยังคงดูแข็งแกร่งอย่างคนที่กาลเวลาทำอะไรไม่ได้มากนัก ผลจากการดูแลตัวเองและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทำให้เขายังคงดูน่าเกรงขาม ทว่าริ้วรอยที่พาดผ่านใบหน้าก็บ่งบอกถึงอายุขัยที่ร่วงโรยไปตามกาลเวลา"ดูท่าจะไม่ได้ป่วยอย่างที่ใครเขาว่านะครับ" หลานชายคนโตทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขารู้ดีอยู่เต็มอกว่าเรื่องอาการป่วยหนักนั้นเป็นเพียงกลโกงที่ชายชราสร้างขึ้นเพื่อหลอกให้เขาจำใจยอมบินกลับมาอิตาลีเท่านั้น"กลับมาได้สักทีนะ" อีกฝ่ายไม่สนใจคำประชดประชัน แอนโทนิโอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตามแบบฉบับที่ปรึกษาของประมุขแห่งตระกูลมาเฟียไคเซอร์พยักหน้าให้ตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องนั้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่อยากอยู่ในบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้นานกว่าที่จำเป็น"งานแต่งงานของแก ฉันเลื่อนมาเป็นเดือนหน้า" คำพูดนั้นทำให้ฝีเท้าของไคเซอร์ชะงักลงทันควัน"ว่าไงนะครับ?" เขาหันกลับมามองชายชราที่ยังคงเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ราวกับเรื่องที่เพิ่งประกาศออกมาเป็นเพียงการแจ้งเลื

บรรยากาศภายในห้องทำงานของไคเซอร์ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา สลับกับเสียงปลายนิ้วแกร่งที่เคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนที่ความเงียบนั้นจะถูกทำลายลง"มึงกลับมาไทยนานกว่าที่คิดนะ ไหนว่าแค่มาเซ็นสัญญากับลูกค้ารายใหม่แล้วจะรีบบินกลับเลยไง" ไคแอลเอ่ยถามพี่ชายขณะเดินเข้ามานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างจับสังเกต"สัญญามีปัญหานิดหน่อย กูต้องอยู่แก้ให้เสร็จ" ไคเซอร์ตอบเสียงเรียบ ทว่าคนฟังกลับขมวดคิ้วยุ่งกว่าเดิม เพราะเท่าที่เขานั่งตำแหน่งประธานบริหารมา ไม่เคยเห็นสัญญาตัวไหนจะมีปัญหาลากยาวได้เกือบสองเดือนขนาดนี้แต่ไม่ทันที่ไคแอลจะได้ซักไซ้ต่อ จังหวะนั้นเองหน้าจอโทรศัพท์ของไคเซอร์ก็สว่างวาบขึ้น การแจ้งเตือนจากแอคเคาต์ที่เขาตั้งค่าติดตามชีวิตของลูกพีชไว้เด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติไคเซอร์คว้ามันขึ้นมาดูแทบจะทันที ท่าทางกระตือรือร้นนั้นสร้างความงุนงงให้น้องชายไม่น้อย แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคืออารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีแรกแววตาของเขาดูยินดีเกินเหตุ ทว่าพริบตาต่อมาสายตากลับแข็งทื่อดุดัน ก่อนจะ

ไคเซอร์เก็บโทรศัพท์แล้วเทความสนใจทั้งหมดกลับมาที่ลูกพีชทันที เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่เอาแต่จ้องเขาตาปริบ ๆ แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีคำถามมากมายอัดอั้นอยู่ข้างใน แต่เจ้าตัวกลับขบเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมพูดออกมาเสียที"เพื่อนสนิทผมน่ะ ไว้ผมจะพาไปแนะนำให้รู้จักนะครับ" ไคเซอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน เขาตั้งเป้าหมายไว้ในใจแล้วว่าจะทำเช่นนั้นทันทีที่ได้เธอกลับมาเคียงข้างในฐานะภรรยาอย่างเป็นทางการ"ใครเขาอยากรู้จักด้วยกันเล่า" ลูกพีชสะบัดหน้าหนีพร้อมรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่ ลึก ๆ ในใจมันพองโตด้วยความดีใจที่เขาให้เกียรติยกย่องเธอ และตั้งใจจะพาเธอไปเปิดตัวในโลกของเขา ต่างจากก่อนหน้านี้ที่อยู่ได้แค่ใต้เงาของมาเฟีย"คุณจะทำอะไรคะ?" หญิงสาวหันกลับมาถามอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงฟูกเตียงที่ยุบตัวลงตามแรงกด ก่อนจะพบว่าร่างสูงกำลังพยายามเบียดตัวขึ้นมานอนบนเตียงคนไข้แคบ ๆ ทันทีที่เธอจะขยับหนี อ้อมแขนแกร่งก็รวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้แน่น"ง่วงครับ อยากนอนด้วย" เขาตอบหน้าตาเฉย ส่งยิ้มละมุนให้อย่างไม่สะทกสะท้าน"ไม่ได้นะคะ นี่มันเตียงคนไข้..." แม้ปากจะออกปากไล่ แต่เขากลับทำหูทวนลม ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้เราทั้