Lahat ng Kabanata ng ใต้เงาใจมาเฟีย: Kabanata 51 - Kabanata 60

"พ่อ..." เสียงพึมพำของเธอเกิดขึ้น และรอไม่นานผู้ที่ขึ้นชื่อว่าพ่อก็เดินมาถึงตัวเธอ"ไม่เจอกันนานเลยนะลูกพ่อ" ชายหนุ่มวัยกลางคนผู้มีพิมพ์หน้าเดียวกับลูกพีชฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ ใช่...เธอและแตงโมหน้าเหมือนพ่อมาก มากจนไม่ต้องอธิบายก็รู้ได้ว่าคนตรงหน้าเป็นอะไรกัน และเพราะแบบนั้นทำให้เธอหน้าคมออกลูกเสี้ยวฝรั่ง ซึ่งได้มาจากพ่อที่เป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศษ"ลูกเหรอคะ ยังกล้าใช้คำนี้อยู่เหรอ" ลูกพีชถอยหลังออกห่างจากคนเป็นพ่อ ก่อนจะแสดงทั้งคำพูดและสีหน้าที่ไม่พอใจจนพลอยใสต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง"เราไปคุยกันในรถดีกว่า" ผู้จัดการจับมือเธอเอาไว้แน่น จากนั้นก็พยายามส่งสัญญาณให้เธอมองไปรอบ ๆ กองถ่ายโฆษณาที่มีทีมงานเดินกันให้พลุกพล่าน หากมีคนมาเห็นหรือได้ยินคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่สุดท้ายคนทั้งสองก็ยอมเดินขึ้นรถตู้ง่าย ๆ โดยผู้จัดการสาสให้เวลาส่วนตัวกับพ่อลูก แต่ก็ไม่ได้ชะล่าใจออกห่างจากดาราในสังกัดมาก"เป็นยังไงบ้าง แม่กับน้องล่ะ สบายดีไหม" วิลเลี่ยมออกปากพูดเป็นคนแรก น้ำเสียงของเขาฟังดูใจดี และดีใจมากที่สุดท้ายก็ตามหาตัวลูกพีชเจอ"คุณต้องการอะไร" ทว่าต่างจากลูกพีช หญิงสาวใช้สรรพนามที่ดูเหินห่าง พร้อมกั

"คุณอยากรู้เรื่องของเขาไหม" และใช่...สิ่งนั้นมันเรียกความไว้ใจของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ลูกพีชที่พยายามจะซ่อนความรู้สึกของตัวเองมาตลอดกลับรู้สึกอยากจะเปิดใจให้เขาฟัง ทั้งที่แม้แต่คนเป็นแม่ยังไม่เคยรู้ แต่ตอนนี้เธอกลับอยากจะเล่าให้เขาฟังเสียอย่างนั้น"ถ้าคุณยังไม่พร้อม ผมรอได้" ไคเซอร์ยังคงจำแววตาเจ็บปวดนั้นได้เป็นอย่างดี หากมันทำให้คนคนหนึ่งกลัวที่จะพูดถึงมันอีก แน่นอนว่ามันคงจะหนักสำหรับเธออยู่พอสมควร"ฉันคิดว่าถ้าไม่เล่าตอนนี้…ฉันจะไม่กล้าพูดถึงมันอีก" ไคเซอร์พยักหน้าเบา ๆ ถ้าเธอตั้งใจอย่างนั้น เขาจะทำหน้าที่ปลอบเธอให้เอง"พ่อทิ้งพวกเราไปตอนที่ฉันอายุหกขวบ วันนั้นเป็นวันเดียวกับวันที่แตงโมคลอด วันที่เด็กคนหนึ่งควรมีพ่ออยู่ข้าง ๆ มากที่สุด" ลูกพีชเริ่มเล่าประโยคแรกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา เสียงที่แค่ฟังก็รู้ว่าเรื่องที่เจอมันต้อวหนักหน่วงสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง"วันนั้นแม่บอกกับฉันว่าพ่อต้องไปทำงานต่างจังหวัด ฉันแม่และยายจึงต้องเดินทางไปโรงพยาบาลกันเอง ต้องเรียกรถแท็กซี่เพราะพ่อเอารถไปด้วย จะเรียกรถโรงพยาบาลก็กลัวว่าจะไปไม่ทัน ถึงจะเด็กมากแต่ฉันจำความวุ่นวายตอนนั้นได้เป็นอย่างดี เสียงแม่ร้องด

หญิงสาวลืมตาขึ้นมาในเช้าวันใหม่ของอีกวัน รู้สึกถึงถึงความหนักอึ้งบนหน้าท้องที่ถูกพาดด้วยคนแขนของคนแข็งแรง ก็ยังเป็นเขาที่ลืมตามาเห็นเป็นคนแรกในระยะเวลาหนึ่งเดือนกว่า ๆ ที่ผ่านมา ใบหน้าหล่อคมคายนี้อีกไม่นานก็ต้องจากลากันอย่างสมบูรณ์ คิดได้อย่างนั้นความเบาหวิวก็เยือนในใจของลูกพีช มันคงไม่มีทางไหนเลยใช่ไหมที่จะรั้งให้เขาอยู่กับเธอตลอดไป"วันนี้คุณไม่ได้ไปทำงานเหรอ" แล้วร่างบางที่คิดอะไรเพลิน ๆ ก็เป็นต้องหลุดจากความคิดเมื่อถึงเวลาที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา"ผมอยากอยู่กับคุณ" ขณะที่ไคเซอร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังงัวเงีย ไม่ลืมที่จะดึงร่างเธอเข้าใกล้ ๆ แล้วกดจมูกหอมหน้าผากอย่างหลงใหล"งั้นฉันไปทำอาหารให้นะคะ" ลูกพีชได้แต่นอนยิ้ม ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับในทุกเช้ามันมีความสุขจนล้นออกทางดวงตา"ไม่ต้อง วันนี้ผมจะเป็นฝ่ายเตรียมให้คุณเอง" เธอเอียงคอมองคนห้ามไม่ให้ไป จากนั้นก็ถูกกระชับกอดเอาไว้ไม่ปล่อยให้ห่างจากตัว"คุณจะทำอาหารเองเหรอคะ" หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ"รูมเซอร์วิส" กระทั่งได้ยินคำตอบความแปลกใจก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง"นึกว่าจะได้ทานฝีมือคุณอีก" ลูกพีชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เพราะรู้ว่าเขาทำอาหารไม่เ

เศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้นไม่เพียงแต่ทำให้คนนั่งคุยโทรศัพท์ที่ตกใจ หากคนที่ตั้งใจเข้าไปรินน้ำเพื่อนำมาให้เขาดื่มก็เกิดความตกใจไม่แพ้กัน"ลูกพีช..." ไคเซอร์พูดถึงชื่อคนแอบฟังอีกหนึ่งคนด้วยความตกใจกว่าเท่าตัว เขาชะล่าใจว่าเธอจะไม่เข้ามาได้ยินทั้งที่มั่นใจว่าเธอนอนหลับสนิทไปแล้วชายหนุ่มไม่รอช้าที่กดจะตัดสายแม้จะเรียกว่าคนนั้นว่าปู่ก็ตาม เขาทิ้งทุกอย่างที่อยู่ตรงนั้น จากนั้นก็ตรงไปหาเธอที่ยืนนิ่งราวกับหุ่นปั้นคนหนึ่ง"ลูกพีช..." เสียงของคนตัวโตเหมือนเรียกสติของเธอกลับมา"คุณบอกกับฉันว่าไม่มีพันธะกับใคร" ลูกพีชปรายสายตาที่เห็นถึงความผิดหวังจ้องมองมา แน่นอนว่ามันทำให้ใครบางคนถึงกับจุอกแทบพูดอะไรไม่ออกเพราะไม่เคยได้เตรียมใจมาก่อนว่าเธอจะรู้เรื่องนี้ก่อนที่จะจากลากันอย่างสมบูรณ์"..." ไคเซอร์ทำเพียงแค่ยืนนิ่งไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป ซึ่งนั้นมันเป็นคำตอบที่สะท้อนคำถามของเธออย่างชัดเจน"คุณมันก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อ" ตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่สายตาที่ฉายถึงความผิดหวังที่เธอมี หากน้ำเสียงที่บอกออกไปก็รวมไปถึงความพังทลายที่อยู่ในนั้นเหมือนกันทั้งที่ไว้ใจเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วยความเชื่อใจเต็มเปี่ยม เช่นเดียวก

"พี่พลอยไม่ไม่ตกใจเหรอคะ?" ลูกพีชถามเสียงแผ่ว พลางกำมือเข้าหากันแน่น ความประหม่าแล่นขึ้นมาเพราะกลัวเหลือเกินว่าความสัมพันธ์ที่ดูจะเอาตัวเข้าแลกครั้งนี้จะทำให้อีกฝ่ายรังเกียจ"พี่พอจะดูออกอยู่แล้วแหละ อีกอย่างพี่รู้จักกับคุณไคเซอร์มาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวพี่เป็นหนี้บุญคุณคุณปู่ของเขา พี่เลยพอจะรู้ว่านิสัยลึก ๆ ของเขาเป็นยังไง" ลูกพีชลอบถอนหายใจยาว ความกังวลเบาบางลงเมื่อรู้ว่าพลอยใสไม่ใช่คนนอกที่เพิ่งมารู้เรื่องนี้ แต่ความโล่งใจนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่กรีดลึกในใจ"เขาคงมีสัญญาลับแบบนี้บ่อยใช่ไหมคะ?" ประโยคนี้แฝงไปด้วยความเจ็บปวดมหาศาล ทว่ามุมปากสวยยังคงพยายามฝืนยิ้ม ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาแม้เพียงนิดเดียว"ถ้าพี่เล่าความจริง เราจะรับมันไหวใช่ไหม?" พลอยใสถามเพื่อความแน่ใจ เพราะความจริงเรื่องนี้มันหนักหนากว่าที่ใครจะจินตนาการ"พี่เล่ามาเถอะค่ะ ไหน ๆ ก็เจ็บแล้วก็เจ็บให้สุด จะได้ตัดใจให้ขาดเลยทีเดียว" ลูกพีชพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แม้หัวใจในตอนนี้จะชามืดบอดไปหมดแล้วก็ตาม"คุณไคเซอร์เขาเป็นคนที่ไม่เชื่อในความรัก" พลอยใสเริ่มเล่า"ไม่เชื่อในความรักเหรอคะ?""พ่อกับแม่ของเขาแยกทางกันตั้งแต