Все главы ใต้เงาใจมาเฟีย: Глава 81 - Глава 90

เสียงไม้พยุงกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะหยุดลงตรงห้องรับแขกที่วันนี้กลับเงียบงันผิดปกติ ลูกพีชก้าวเข้ามาในห้องโดยมีไคเซอร์คอยพยุงอยู่ไม่ห่าง และมีภีมเดินคุมเชิงตามหลังมาเป็นคนสุดท้ายสายตาของทั้งสามคนคนหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของชายชราเพียงคนเดียว ผู้ที่นั่งอยู่กลางโซฟาด้วยท่าทีสงบนิ่งทว่าเข้มขรึม แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีของเขากวาดมองผู้มาใหม่ช้า ๆ ราวกับจะประเมินค่าทุกคนในที่แห่งนี้บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ทับทิมและแตงโมนั่งอยู่ก่อนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ราวกับไม่รู้ว่าควรจะวางตัวยังไงภายใต้บรรยากาศที่ชวนอึดอัดเช่นนี้"เท้าเป็นยังไงบ้างลูก" ทับทิมเอ่ยถามลูกสาวเสียงเบา แม้จะเป็นบ้านของตัวเองแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่กล้าส่งเสียงดัง เพราะรู้สึกเกรงต่อแรงกดดันจากชายฉกรรจ์ตรงหน้าที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาแม้กาลเวลาจะล่วงเลยวัยมามากแล้วก็ตาม"พีชไม่เป็นไรมากค่ะแม่" ลูกพีชตอบเสียงแผ่ว เธอเผลอเหลือบมองไปยังชายชราแปลกหน้า ก่อนจะรีบหลบสายตาลงทันทีที่พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว"ฉันแอนโทนิโอเป็นปู่ของเจ้าไคเซอร์ ส่วนนี่ภิภพ ผู้ช่วยคนสนิทของฉัน และเป็นพ่อของเจ้าภ

ในจังหวะที่ลูกพีชกำลังจะลุกเดินออกไป มินตรากลับเอื้อมมือมากุมมือบางไว้แน่น แรงบีบที่มั่นคงนั้นส่งผ่านกำลังใจมาให้โดยไม่ต้องใช้คำพูด"ย่าอยู่ข้างหนูนะลูก ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้น ใครหน้าไหนก็มาแตะต้องหนูหรือครอบครัวหนูไม่ได้ ตราบเท่าที่ย่ายังนั่งอยู่ตรงนี้" ลูกพีชส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับแทนคำขอบคุณที่ล้นปรี่อยู่ในอกก่อนจะปรายสายตาไปมองไคเซอร์ ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้เธอด้วยแววตาที่มั่นคง ราวกับจะบอกให้เธอเชื่อมั่นว่า...ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี เมื่อลับหลังพวกเด็ก ๆ บรรยากาศในห้องรับแขกก็กลับมาคุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เมื่อเหลือเพียงคนในตระกูลที่ไม่ต้องสวมหน้ากากหรือเก็บซ่อนความตึงเครียดไว้อีกต่อไปแอนโทนิโอถลึงตาจ้องมองหลานชายด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน ลำคอหนาขึ้นสีจัดด้วยความโกรธ เขาไม่คิดเลยว่าไคเซอร์จะกล้าใช้ไม้ตายนี้มางัดข้อกับเขาขณะที่ไคเซอร์กลับเพียงแค่กระตุกยิ้มอย่างใจเย็น เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าไม่มีทางใช้เหตุผลชนะจอมบงการที่ยึดถือทิฐิเป็นใหญ่ได้ ดังนั้นทางเดียวที่จะโค่นต้นไม้ยักษ์ที่หยั่งรากลึกอย่างแอนโทนิโอลงจากฟากฟ้าก็มีเพียงผู้หญิงที่ชื่อมินตราคนเดียวใน

"ต่อจากนี้ฉันจะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อเลี้ยงดูคุณเองค่ะ" ลูกพีชกลับเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง แววตาแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น ในเมื่อเขาต้องสูญเสียทุกอย่างเพียงเพราะเลือกเธอ เธอก็พร้อมจะเป็นฝ่ายแบกรับภาระและเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุด เหมือนกับที่เขาเคยดูแลเธอมาก่อนไคเซอร์พยักหน้าพลางตั้งใจฟังอย่าง เขาไม่ได้แย้งอะไร เพียงแต่รอให้เธออธิบายแผนการเลี้ยงดูเขาให้จบ"ถือว่าเป็นการตอบแทนที่คุณเคยช่วยฉันไว้ไงคะ คุณไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องลำบากแน่นอน แม้มันอาจจะไม่สุขสบายเท่าตอนที่คุณมีเงินพันล้าน แต่งานละครเรื่องหนึ่งถ้าเราช่วยกันประหยัดหน่อย ก็น่าจะอยู่กันได้ถึงครึ่งปีเลยนะคะ พอบวกกับเงินเดือนในอนาคตของคุณ ก็น่าจะสบายหายห่วง ว่าแต่คุณคิดไว้หรือยังว่าต่อไปจะทำงานอะไรต่อ?" ลูกพีชถามพลางขมวดคิ้วคิดหนัก ทว่ากลับพบเพียงรอยยิ้มละมุนที่ส่งมาจากคนใต้ร่าง ราวกับว่าสิ่งที่เธอกำลังพูดยกใหญ่นั้นเป็นเรื่องน่าเอ็นดูเสียเต็มประดา"ยิ้มอะไรคะ ฉันจริงจังนะ""แล้วคุณคิดว่าคนอย่างผมพอจะทำงานอะไรได้บ้างล่ะครับ?" เขาถามหยั่งเชิง เพราะนอกจากบริหารธุรกิจมืดและสว่างในนามตระกูล เขาก็ไม่เคยต้องไปสมัครงานที่ไหนมาก่อน

หลังจากชื่นชมธรรมชาติจนอิ่มเอมใจ ไคเซอร์ก็ประคองร่างเล็กเข้ามาในตัวบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของไม้หอม ทันทีที่เห็นผู้ใหญ่สองท่านนั่งรออยู่บนโซฟาตัวกลาง ทั้งลูกพีชและไคเซอร์ก็รีบยกมือไหว้ทำความเคารพ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งติดกัน"มาถึงกันแล้วเหรอ เท้าเป็นยังไงบ้างลูก" มินตราถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาที่มองลูกพีชดูอบอุ่นกว่าครั้งไหน ๆ ราวกับต้องการใช้ความเมตตาของเธอเยียวยาบาดแผลที่แอนโทนิโอเคยทำไว้"ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะคุณย่า" ลูกพีชตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่หลบสายตาชายชราที่นั่งทำหน้าตึงอยู่ข้าง ๆ แม้ในใจจะยังมีรอยแผลจากวันที่เขาฟาดเงินใส่หน้าและคำพูดที่เหยียดหยามครอบครัวเธอ แต่มินตราก็สอนให้เธอหนักแน่นพอที่จะนั่งเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งบรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนน่าอึดอัด ผู้หญิงทั้งสองต่างพากันส่งสายตาบีบบังคับให้ไคเซอร์เป็นฝ่ายทลายกำแพงหนาลงเสียที"ไงครับปู่...นึกว่าป่านนี้จะบินกลับอิตาลีไปกอดอำนาจที่ปู่รักนักรักหนาแล้ว" ไคเซอร์จงใจหยิบคำพูดเผ็ดร้อนของคุณย่าในวันนั้นมาหยอกเย้า แฝงไปด้วยความประชดประชันที่ทำให้แอนโทนิโอคิ้วกระตุก"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ค

ไคเซอร์ยอมละริมฝีปากออกมาเพียงนิด เพื่อซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอระหงอย่างย่ามใจ เขาค่อย ๆ ลากไล้ริมฝีปากอุ่นร้อนไปตามผิวกายเนียนละเอียดสลับกับแรงกดหนักเบาอย่างมีจังหวะ ลมหายใจร้อนระอุที่รดรินอยู่ตามจุดอ่อนไหวปลุกเร้าความซ่านสยิวให้พุ่งสูงขึ้นจนยากจะควบคุมเขาย้ำจูบแสดงความเป็นเจ้าของไปทั่วทุกตารางนิ้วบนผิวขาวนั้น ราวกับจะประทับตราจองไว้ว่าผู้หญิงคนนี้คือของเขา และเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์จะลิ้มรสความหวานที่แสนยั่วยวนนี้ขณะเดียวกันมือหนาทั้งสองข้างก็เริ่มวนเวียนอยู่กับความนุ่มนิ่ม ไคเซอร์ขยำความเต็มไม้เต็มมือผ่านเนื้อผ้าลูกไม้สีอ่อนของเดรสปาดไหล่ด้วยความมันเขี้ยวก่อนจะตัดสินใจถอดปราการด่านนั้นออกอย่างไม่ไยดี เพราะในวินาทีนี้...เขาไม่ต้องการความน่ารักใด ๆ นอกจากผิวสัมผัสที่ไร้สิ่งขวางกั้นสายตาคู่คมจดจ้องเรือนร่างสมส่วนที่สะกดใจเขาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ที่ผ่านมาเขาจะเคยตักตวงจากเธอมาแทบทุกตารางนิ้ว ทว่ากลับไม่มีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกเบื่อหน่ายในความงดงามนี้"ยะ อย่าจ้องนานขนาดนั้นสิคะ" แก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่อก่อนจะหลบสายตาด้วยความประหม่า ต่อให้จะผ่านพ้นค่ำคืนด้วยกันมากี่หน เธอก็ยังไม