All Chapters of ใต้เงาใจมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

ชายในชุดสูทที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ดูไม่เหลือเค้าโครงของผู้ชายผู้หบ่อเหลาและมั่นใจคนเดิมเลยแม้แต่นิด ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับแดงช้ำและหม่นหมอง ราวกับผ่านค่ำคืนที่ยาวนานและทารุณเกินกว่าจะรับไหว"ผมขอโทษ สำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา ผมไม่น่าพูดกับคุณแบบนั้นเลย" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ประโยคที่ขาดห้วงเหมือนเขากำลังพยายามเค้นมันออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ"..." ลูกพีชจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอเผลอกำมือเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปะทะกันมั่วซั่วไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งสับสน และเจ็บปวดจนแทบยืนไม่อยู่"ไหนว่ากลับไปแล้วไงคะ" เธอเค้นเสียงถามออกไป ประโยคแรกที่หลุดจากปากทำเอาหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นคนที่ไม่คาดฝันมายืนอยู่ตรงหน้า"ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ" ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มชายหนุ่ม มันคือน้ำตาแห่งความคิดถึงที่อัดอั้นมานานจนไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เขายังคงจ้องมองเธอเนิ่นนานเหมือนอยากจะจดจำทุกรายละเอียดไว้ไม่ให้เลือนหาย"พีช..." เสียงเรียกจากใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะ แสงสว่างจ้าจากไฟกองถ่ายสาดเข้ามาดึงสติคนที่กำลังนั่งเหม่อมองการแสดงของตัวเอกตรงหน้า ลู

สองสามวันมานี้ตารางงานของลูกพีชจัดหนักจัดเต็มแทบไม่มีเวลาได้หายใจ ซึ่งมันเป็นความต้องการของดาราสาวที่กำลังอยู่ในช่วงพีคของชีวิต งานของเธอกำลังถาโถมเข้าใส่ไม่หยุด เหตุเพราะเคมีของพระนางของละครที่ยังไม่ได้ลงจอ แต่ก็เพราะการออกรายการด้วยกันบ่อย ๆ ลูกพีชและไนน์จึงกลายเป็นคู่จิ้นใหม่มาแรงที่ตอนนี้ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเพราะแบบนั้นมันจึงทำให้ลูกพีชใช้โอกาสนี้ทำงานหนัก ๆ จะได้ไม่มีเวลาว่างมานั่งร้องไห้ หรือจมปลักกับความทรงจำในอดีตที่คอยแต่จะกัดกินหัวใจทุกครั้งที่นึกถึง"รีบหน่อยนะ มีเวลาไม่ถึงชั่วโมง" เช่นเดียวกับวันนี้ที่เธอต้องรับงานต่อกัน ถึงจะเพิ่งจะออกจากสตูดิโอถ่ายทำรายการวาไรตี้หนึ่งมา แต่เธอก็ยังรับงานอีเวนต์ต่อด้วยเวลากระชั้นชิด พลอยใสจึงต้องกำชับช่างแต่งหน้าเพื่อให้ทุกอย่างอยู่ในกรอบเวลาที่ทีมงานจัดไว้"ได้ค่าคุณแม่" พี่กระเทยที่อยู่ในตำแหน่งช่างแต่งหน้ารีบตบปากรับคำ ก่อนจะทำการละเลงหน้าของลูกพีชที่นั่งรอพร้อมให้เธอแต่งแต้มเต็มที่"สคริปต์ลูกพีช" พลอยใสยื่นสคริปต์ให้ดาราสาวได้ทบทวนอีกครั้งก่อนขึ้นเวทีจริง จากนั้นเธอก็หันไปคุยกับใครอีกคนที่เพิ่งมาถึง และทำการนั่งแต่งหน้าข้าง ๆ ราวกับ

เวลาผ่านไปพอสมควรทั้งกานดาแฃะวศินก็ตัดสินใจกลับเสียที"ขอบคุณที่มาเยี่ยมแม่นะคะ เดินทางปลอดภัยนะคะ" โดยลูกพีชเดินออกมาส่งพวกเขาถึงรถ ยืนรอจนกว่าพวกเขาจะขึ้นรถออกไปทว่าในขณะนั้นแทนที่จะก้าวออกไปวศินก็ยื่นซองเอกสาาสีน้ำตาลมาตรงหน้าเธอ"พีชก็น่าจะรู้ ๆ อยู่แล้ว ยังไงก็ลองพิจารณาดูใหม่นะ" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างในต้องเป็นสัญญาฉบับใหม่ที่พวกเขาแทบไม่ได้พูดถึงตลอดการคุยกัน แต่ลึก ๆ ทุกคนย่อมรู้ดีว่าผลสุดท้ายของการมาเจอกันมีจุดประสงค์อะไรที่ชัดเจน"พีช...เรื่องครั้งนั้นพีชอาจจะไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะมายด์ทั้งนั้น แต่พวกเราสัญญาว่าถ้าครั้งนี้พีชกลับมาอยู่กับเรา เราจะดูแลพีชเป็นอย่างดี พี่กับพี่ศินไม่เคยขอร้องใครขนาดนี้มาก่อนเลยนะ ยังไงก็ลองอ่านสัญญาดูก่อน ครั้งนี้เราจะทำให้มันดีกว่าเดิมแน่นอน พี่สัญญา" กานดาจับมือลูกพีชไว้แน่น ไม่ลืมที่จะกอดเธอก่อนจะขึ้นรถกลับออกไป"ว่าแล้ว อ้างนู้นอ้างนี่ตั้งนาน สุดท้ายก็มาเพราะเหตุผลนี้" แตงโมรีบออกมาจากที่ซ่อนหลังจากที่แอบดูอยู่ตลอดเวลา เธอล่ะอยากจะไล่ตะเพิดตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่เพราะถูกทั้งแม่และพี่ห้ามไว้ จึงทำได้แค่หน้าง้ำหน้างอแสดงความไม่พอใจ"รู้

"ลูกพีช...""พีชครับ?""ค คะ ค่ะ พี่ไนน์ไปก่อนเลยค่ะ" เจ้าของชื่อขานรับพร้อมสะดุ้งสุดตัว สติที่หลุดลอยไปไกลถูกกระชากกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอีกครั้ง เธอรีบบอกให้รุ่นพี่หนุ่มเดินนำไปก่อน เพราะตอนนี้ขาของเธอมันหนักอึ้งจนก้าวไม่ออกเพียงแค่เงยหน้าขึ้น สายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว ไคเซอร์ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน โดยมีพลอยใสและภีม มือขวาคนสนิทขนาบข้างไม่ห่างลูกพีชใช้เวลาทำใจอยู่นานกว่าจะบังคับขาให้เดินกลับไปหาผู้จัดการตัวเอง สมองอันสับสนพยายามประมวลผลอย่างหนักเธอควรจะทักทายเขาในฐานะคนเคยรู้จัก หรือควรจะสวมบทบาทคนแปลกหน้าที่ไม่เคยมีอดีตร่วมกันแม้แต่นาทีเดียวดี?"พีชขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะหนีเพื่อจบความอึดอัดที่บีบคั้นหัวใจ ทันทีที่พูดจบร่างบางก็หมุนตัวหันหลังเดินลิ่วออกไปทันที โดยไม่สนว่าจะใครจะเรียกหรือยอมรับคำขออนุญาตนั้นหรือไม่......"มาทำอะไรตรงนี้เหรอพีช?" ลูกพีชสะดุ้งน้อย ๆ พยายามยืดตัวตรงหลังจากยืนพิงผนังถ่วงเวลาอยู่หน้าห้องน้ำมาพักใหญ่ เธอตั้งใจจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่จนกว่าจะแน่ใจว่ากลุ่มคนพวกนั้นกลับไปกันหมดแล้วทว่ากลับเป็นไนน์

"แม่คะ..." ลูกพีชรีบส่งสายตาปราม พยายามส่งสัญญาณบอกแม่ว่าไม่อยากให้เขาอยู่ต่อจนถึงโต๊ะอาหาร"ได้ครับคุณน้า ผมกำลังคิดถึงอาหารไทยอยู่พอดีเลยครับ" แต่ไคเซอร์ไวกว่า เขาตอบตกลงด้วยรอยยิ้มกว้างขวางจนลูกพีชนึกหมั่นไส้ในความช่างประจบ"ไปอยู่อิตาลีมาเป็นเดือน ผอมขึ้นเยอะเลย คงจะเลี่ยนอาหารทางโน้นแย่เลยนะคะ" ทับทิมเอ่ยอย่างใจดี ขณะเดินนำไปที่ห้องครัว"ครับ ทานอะไรก็ไม่ลง ผมคิดถึงทุกอย่างที่เป็นไทยมากจริง ๆ ครับ" เขาเน้นคำว่าทุกอย่างพลางปรายตามาจ้องหน้าลูกพีชนิ่ง ๆ ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างที่เขาโหยหานั้นรวมถึงคนตรงหน้านี้ด้วย"ทานข้าวเถอะค่ะ" หญิงสาวรีบหลบสายตาที่แสนจะมีความหมายนั้น เธอเดินนำทุกคนมายังโต๊ะอาหาร จัดการเตรียมถ้วยจานต่อจากแม่ รวมถึงเผื่อแผ่ไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกหนึ่งที่ด้วย"พอจะทานได้ไหมคะคุณไคเซอร์" ทับทิมมองแขกผู้สูงศักดิ์ที่กำลังกวาดสายตามองเมนูอาหารสองสามอย่างบนโต๊ะ ลูกพีชเห็นเขาลอบกลืนน้ำลายดังอึกใหญ่จนเธอต้องแอบหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ"ดะ ได้ครับ" เขาตอบตะกุกตะกัก ลูกพีชสังเกตเห็นหยดเหงื่อที่เริ่มซึมตามไรผมและกรอบหน้าคมสันเธอกระตุกยิ้มที่มุมปากทันที เพราะอาหารทุกอย่างที่แ