All Chapters of ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20แม่นางลู่ ในที่สุดเราก็ได้พบกันเสียที...ยามสายในห้องหนังสือของคฤหาสน์ตระกูลหยวน แสงแดดทอดผ่านบานหน้าต่างฉลุลายสลักทอง ประกายแสงสีอุ่นสะท้อนบนกระดาษเยื่อไผ่ที่เรียงรายบนโต๊ะไม้อย่างดีหยวนเหวินซี ก้มหน้าขีดเขียนด้วยพู่กัน ปลายพู่กันตวัดขึ้นลงอย่างมั่นคง พริบตานั้นเอง เสียงเคาะประตูสองครั้งก็ดังขึ้น ก่อนที่บานไม้จะเปิดออกเงียบเชียบ เฉินปิ่ง บ่าวคนสนิทที่ติดตามเขามายาวนานก้าวเข้ามาพร้อมก้มศีรษะคารวะ“คุณชาย... เรื่องของแม่นางที่จ้างมาทำอาหาร มีความคืบหน้าแล้วขอรับ”“อืม”หยวนเหวินซีไม่เงยหน้า เพียงขานรับเบา ๆ พลางปล่อยให้ปลายพู่กันยังจรดอยู่กับตัวอักษรเฉินปิ่งคลี่ม้วนกระดาษเบื้องหน้า สีหน้าเก็บงำความรู้สึกไว้ดีแต่เสียงพูดออกจะสูงกว่าบ่าวชายทั่วไปเล็กน้อย“นางตกลงจะมาทำอาหารให้ทุกเย็นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปขอรับ เพียงแต่...มีเงื่อนไขแนบท้ายเล็กน้อย”“พูดมา”“นางขอให้คุณชายลงนามในสัญญาว่าจ้างด้วย หากจะเลิกจ้างก่อนกำหนด ต้องแจ้งล่วงหน้าไม่น้อยกว่าหนึ่งเดือน นางให้เหตุผลว่า มีครอบครัวที่ต้องดูแล หากถูกให้ออกจากงานกะทันหัน จะหางานเลี้ยงดูครอบครัวไม่ทันขอรับ”พู่กันหยุดกลางอากาศ

บทที่ 22มารดาถูกนางหูเล่นงาน“คนครัวที่ไหนจะเสนอหน้าเดินยกอาหารไปถึงห้องเจ้านาย อยากอ่อยเจ้านายสินะ หึ”นางมิได้ตอบอะไร นอกจากขยับถาดในมือตนให้มั่นคงกว่าเดิม ก่อนจะเดินตามขบวนออกจากเรือนครัวราวกับเสียงของพ่อครัวใหญ่เมื่อครู่ไม่เคยผ่านหูเลยด้วยซ้ำเมื่อมาถึงหน้าห้องทานอาหาร บ่าวรับใช้หลายคนด้านหน้าหยุดยืน ไม่กล้าเข้าไปต่อ ลู่ชิงหรูก็ชะลอฝีเท้าตามอย่างไม่เอะอะจากภายใน มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นขององครักษ์ของคฤหาสน์ก้าวออกมา หามร่างหนึ่งพาดบ่า ดวงตาของชายชุดดำคนนั้นเบิกโพลง ร่างแน่นิ่ง ปราศจากลมหายใจเสียงถาดอาหารกระทบพื้นดังลั่น บ่าวรับใช้ที่เพิ่งเริ่มงานหลายคนถึงกับเข่าอ่อน หน้าซีดเผือด แต่บ่าวเก่าที่อยู่มานานกลับไร้ซึ่งความตกใจ เพียงเบือนหน้าไปอีกทางราวกับชินชาเสียแล้วลู่ชิงหรูขมวดคิ้วเล็กน้อย ขบวนศพของทหารไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าตระหนกสำหรับนาง ที่เคยผ่านเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่านี้มานักต่อนักในชีวิตเก่า“รีบเก็บของ เจ้าอย่าทำให้เรื่องใหญ่ไปกว่านี้!” บ่าวประจำเรือนตวาดเสียงเฉียบ ลู่ชิงหรูก็ลอบถอนใจโล่งอกที่บ่าวคนนั้นไม่ได้ทำถาดหล่น เพราะในนั้นมีจานพิเศษที่นางตั้งใจทำเองกับมื

บทที่ 24พี่สาวยังไม่ถูกแย่งไปจากเขา“ไฟไหม้! เรือนเก็บเนื้อของสกุลหู ไหม้แล้ว!”บ้านลู่ที่อยู่ไม่ไกลก็ไม่อาจนิ่งเฉย ป้าเจาตื่นมาเปิดหน้าต่างดู อาหรงเองก็สะดุ้งตื่น ลู่ชิงหรูที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเสร็จออกไปหน้าบ้าน แสร้งทำเป็นเพิ่งได้ยินเสียง เงยหน้ามองเพลิงที่ส่องสว่างอยู่ห่างออกไป ดวงตาของนางฉายแววสงบนิ่งอย่างพอใจ“เกิดอะไรขึ้นกัน?” มารดาถามเสียงตระหนกตามนิสัยขี้กลัวของนาง“บ้านสกุลหูไฟไหม้…” ลู่ชิงหรูตอบเรียบ ๆ แล้วผินหน้าไปอีกทาง “ฟ้าคงลงโทษคนที่ทำชั่วเสียกระมัง”ที่ด้านนอกนางหูร้องลั่นด่าเสียงแหลมกึกก้องไปทั้งลานบ้านหลายต่อหลายบ้าน“เจ้าสูบยาแล้วไม่ดับ! ไฟไหม้ก็เพราะเจ้าคนเดียว! ข้าบอกแล้วให้ระวัง!”“ข้ายังไม่ได้สูบเลย! เพราะเจ้าเองต่างหากที่สั่งให้ข้าเก็บเนื้อพวกนั้นไว้ที่เรือนเก่าแห้งติดไปง่าย! อย่ามาโทษข้า!”เสียงด่าทอตอบโต้กันไปมา ลากเอาชาวบ้านละแวกใกล้ๆ ให้ยืนจับกลุ่มฟัง บางคนยกยิ้ม บางคนส่ายหน้า ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม นอกจากยืนฟังอย่างเงียบงันอย่างนั้นลู่ชิงหรูปิดหน้าต่างลงยุติการสอดแนมแล้ว พลางหันไปบอกทุกคนในบ้านอย่างสงบนิ่ง“ไม่มีอะไรแล้ว คืนนี้กลับไปนอนกันเถอะ”ป้าเจายังมอง

บทที่ 26นางถูกจับไปขังในคุกใต้ดิน“แม่นางลู่ ขออภัยที่ต้องรบกวนยามวิกาลเช่นนี้ ข้าจำต้องให้คนไปเชิญเจ้า เพราะข้าอยากรบกวนให้เจ้าช่วยทำอาหาร...สำหรับผู้ป่วยหน่อย”ลู่ชิงหรูได้ฟังคำขอ พอจะเดาได้ทันที...คุณชายหยวนป่วยอย่างนั้นหรือ? เมื่อบ่ายจึงไม่ได้ให้นางมาทำงานนางเพียงคิดเงียบ ๆ แต่ไม่ได้เอ่ยถามออกไป เพราะรู้ว่าฐานะตนก็เป็นเพียงคนครัว จะให้จุ้นเรื่องนายเหนือหัวนักก็ไม่เหมาะ อีกทั้งเหตุผลที่พ่อบ้านไม่ให้นางทำงานก็คงเพราะไม่อยากให้คนนอกรู้เรื่องอาการป่วยของเจ้านายด้วยชิงหรูฟังคำขอของท่านพ่อบ้านอีกหลายอย่างว่าผู้ป่วยห้ามกินอะไรก่อนจะพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็ตรงไปยังครัวใหญ่ตามเส้นทางที่คุ้นชินครัวในยามค่ำดูเงียบงัน ทว่าไม่ถึงกับมืดสนิท มีแสงตะเกียงสองดวงแขวนไว้ที่เสา มีกลิ่นบางเบาของน้ำแกงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศยามผลักประตูเข้าไป ในครัวมีพ่อครัวใหญ่ประจำคฤหาสน์ยืนกอดอกอยู่ก่อนแล้วใบหน้าของเขาบึ้งตึงทันทีที่เห็นนาง“มาแล้วหรือ?”เขากล่าวอย่างเย็นชาเบือนหน้าออกไปอีกทางทันใดลู่ชิงหรูมองไปรอบครัว สังเกตเห็นคราบน้ำที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะไม้ เตาไฟยังอุ่นอยู่จาง ๆ เครื่องปรุงบางอย่างยังวางค

บทที่ 28ใช้เล่ห์มาก็ใช้กลับลู่ชิงหรูกอดเข่าบนกองฟางอันเย็นชื้นหลังพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ แสงตะเกียงด้านนอกส่องผ่านซี่ลูกกรงเป็นเงาทอดยาวบนพื้น นางไม่ได้หลับตลอดคืน ไม่ได้ใช่เพราะหวาดหวั่นใดใดนางนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงคนที่บ้านว่าจะเป็นห่วงนางแค่ไหนต่างหาก ตอนนี้น่าจะขึ้นเช้าวันใหม่แล้วหากพวกเขาพบว่านางยังไม่กลับบ้าน คงร้อนใจจนไม่เป็นอันกินอันนอนนางถอนหายใจเงียบ ๆ พับแขนแนบอกแล้วเอนหัวกับผนังเย็นเฉียบ แม้ในใจจะกังวลถึงครอบครัว แต่สีหน้ากลับนิ่งสนิทไม่แสดงความอ่อนแอใด นางมีนิสัยเก็บอารมณ์เก่งนี้ติดตัวมานานแล้ว...และเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นในความเงียบของคุกใต้ดินบานประตูเหล็กเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างขององครักษ์ชุดดำผู้หนึ่งที่นางจำได้ดี เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเอ่ยเสียงราบเรียบ“พ่อบ้านเฉินให้มาปล่อยตัวแม่นาง...”ลู่ชิงหรูลุกขึ้น สบตากับชายผู้นั้นครู่หนึ่งก่อนจะเดินตามออกไปโดยไม่เอ่ยถามใด ไม่แสดงความประหลาดใจหรือดีใจเลยแม้แต่น้อย เป็นเขาเองที่มีสีหน้าประหลาดใจกับสภาพของนางเหตุใดสตรีอายุน้อยนางหนึ่งถึงไร้ท่าทีหรือสีหน้าอย่างคนที่ถูกขังในคุกมืดไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเช่นนี้...เมื่อพ้นจากค