Semua Bab ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 31ตั่งนั่นเจ้านอนได้เสียงเคาะประตูเบา ๆ ในยามดึกทำให้ลู่ชิงหรูที่เพิ่งหลับตาไปได้ไม่นานต้องลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างทำให้มองเห็นโดยรอบชัดเจน ครั้นนางเปิดประตูออกมาก็พบว่าเป็นชายหนุ่มในชุดองครักษ์คุ้นหน้ายืนอยู่ในเงามืดหน้าห้องของนางในคฤหาสน์สกุลหยวน“คุณชายให้มาตามแม่นางไปที่ห้อง...”ชิงหรูขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่พอใจทว่าค่าจ้างหนึ่งตำลึงเงินต่อวันที่ค้ำคอทำให้นางตัดสินใจตามไปอย่างไม่ได้เอ่ยถามแม้คำเดียว เพียงพยักหน้าแล้วตามเขาไป...ระหว่างทาง นางสังเกตได้ว่าพ่อบ้านเฉินไม่ปรากฏตัวเช่นเคย ความเงียบของค่ำคืนนี้กลับแฝงไว้ด้วยบางอย่างที่ผิดแปลกไป เมื่อมาถึงหน้าห้องพักผ่อนของหยวนเหวินซี องครักษ์ก็เปิดประตูให้นางเข้าไปแล้วเขาก็หลบออกไปทันที ปล่อยให้นางเดินเข้าไปเพียงลำพังชิงหรูก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง กลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ ยังคลุ้งอยู่ทั่วห้อง และเจ้าของเรือนก็กำลังนอนเอนพิงหมอน หน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อมากมาย แต่ข้างกายไร้คนรับใช้อย่างที่ควรจะเป็น...ไม่มีแม้กระทั่งพ่อบ้านเฉิน แสดงว่าคืนนี้เขาออกไปทำธุระข้างนอกอีกแล้วสินะ“คุณชายเรียกข้ามีอันใดให้รับ

บทที่ 33คะแนนความพอใจหมดแล้วสำหรับเรื่องให้คนติดตามชิงหรูพอเข้าใจว่าเขาอาจจะห่วงชีวิตของตน ทว่าเรื่องโยงไปมั่วซั่วนี้ชิงหรูยอมไม่ได้“ข้าได้พบกับใครนั้นไม่รบกวนให้คุณชายหยวนใส่ใจหรอก...”คำตอบสั้นตรงและไร้ความเกรงใจ ทำให้เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางตะเกียบลงในที่สุด“ต่อไป... ห้ามลาพักยาวแบบนี้อีกโดยไม่ได้ขออนุญาตจากข้า” เสียงของเขาเย็นเฉียบ “ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ พ่อบ้านเฉินก็ไม่อยู่ แล้วข้าจะจ้างเจ้ามาเพิ่มทำไมในเมื่อไม่สามารถช่วยงานเฉินปิ่งได้”ลู่ชิงหรูพึมพำ “ข้าแจ้งกับพ่อข้านเฉินแล้ว เขาบอกว่าช่วงนั้นเขาจะดูแลท่านเอง...” แล้วเหตุใดเจ้านายจอมเรื่องมากถึงบ่นว่าพ่อบ้านเฉินไม่อยู่ให้ใช้งานได้เล่า“แล้วอย่างไร เจ้ารับเงินจากเฉินปิ่งหรือ?”น้ำเสียงเขาเย็นชาและเป็นคำพูดที่ทำให้ลูกจ้างเช่นนางหาทางโต้กลับไม่ได้ หากนางอยากจะได้รับเงินจากเขาอยู่นางมองเขานิ่ง ๆ หากไม่เพราะมีหยางอิ๋นคอยปลอบประโลมให้นางใจเย็นก็คงได้ลาออกกันไปแล้ว ชิงหรูเอ่ยขึ้นตรงไปตรงมาคิดจะคุยกับเขาด้วยเหตุและผล“ข้ายังจำเป็นต้องพาอาหรงไปเรียนเขียนอักษรกับคุณชายเซียว จะไม่ได้ก็คงไม่ได้...”เหตุผลของนางสะกิดบางอย่างในใจเขาทำ

บทที่ 35ข้าเป็นคนแปลกหน้าของเจ้ารึลู่เทียนหรงพยักหน้าช้า ๆ แววตานิ่งแต่เหมือนจะขบขันอยู่ในที เด็กมีหัวคิดเช่นเขายังมองออกเลยว่าอาจารย์คนใหม่ผู้นี้ของตนกำลังคิดอะไรอยู่และเขาก็เต็มใจจะช่วย…ในฐานะลูกศิษย์เสียงพู่กันเสียดสีบนกระดาษยังดังสม่ำเสมอ ขณะที่หยวนเหวินซีนั่งอยู่หลังโต๊ะใหญ่ตรงกลางห้อง สายตาอ่านเอกสารรายงานที่กองซ้อนอยู่ยังไม่รู้เบื่อ เหลือบตามองเด็กชายอีกคนที่ยังขมักเขม้นอยู่กับการลากเส้นอักษรบนโต๊ะเล็กที่ตั้งอยู่ไม่ไกลกันผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยทำร้ายความเงียบอีกครั้ง ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่เขาพูดมากกว่าปกติ“เหตุใดเจ้าถึงอยากเรียนหนังสือ?”พู่กันในมือลู่เทียนหรงหยุดชะงักไป เด็กชายกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนตอบ“อยากเก่ง…อยากช่วยพี่สาว หาเงินไม่ให้พี่ต้องเหนื่อย”หยวนเหวินซีเหลือบตามองอย่างสงสัยเพียงครู่ แต่กลับรู้สึกบางอย่างสะกิดในใจ จึงยังถามต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง“แล้วเหตุใดจึงไม่ไปเรียนที่สำนักศึกษาของทางการ”“ไม่มีเงินพอ…ค่าสำนักแพงมาก”ชายหนุ่มเงียบไป เขาให้นางเงินค่าจ้างตั้งแต่วันแรกที่นางเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ แม้ไม่ใช่จำนวนมากมาย แต่ก็ไม่น้อยถึงกับต้องขัดสนหรือว่า ก็ย

บทที่ 37ให้ข้ากลับไปทำหน้าที่เหมือนเดิมป้าเจาซึ่งยืนฟังอยู่เงียบมานานจึงค่อยก้าวเข้ามาอย่างนุ่มนวล“คุณหนู...” เสียงเรียกนุ่มนวลอย่างเป็นห่วง “ท่านพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่...ฮูหยินก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง จึงอาจคิดน้อยไปบ้าง คุณหนูอย่าได้ถือสาเลยเจ้าค่ะ”ลู่ชิงหรูไม่ตอบอะไรเพียงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นลู่เทียนหรงเดินเข้ามาใกล้แล้วจับชายเสื้อนางเบา ๆ ไม่พูดสักคำ แต่อย่างน้อย...ความอบอุ่นจากมือเล็ก ๆ ของน้องชายก็ยังยืนยันว่าทุกอย่างที่นางตัดสินใจมิได้ผิดเลยแม้แต่น้อย“ท่านเหนื่อยมามากแล้ว…” ป้าเจากล่าวเสียงเบา “เดี๋ยวบ่าวขอตัวไปดูแลฮูหยินก่อนนะเจ้าคะ”ลู่ชิงหรูหันมามองนาง แล้วพยักหน้าช้า ๆ ในดวงตายังนิ่งสงบ แต่อยู่ลึก ๆ กลับสะท้อนความเจ็บแปลบที่ไม่อาจเอ่ยบอกใครค่ำคืนนั้นเงียบสงบ ภายในห้องนอนกว้างขวางของหยวนเหวินซีมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษจากโต๊ะเขียนหนังสือเป็นจังหวะคงที่ กับเสียงเท้าเบา ๆ ของลู่ชิงหรูที่เดินเข้ามาในห้องนางยกถาดน้ำชามาวางไว้ตามเดิม เช็ดถ้วยด้วยผ้าบาง หางตากลับหลุบต่ำ ดูเหม่อลอย ราวกับไม่มีสติยามลงมือทำก็ตามหยวนเหวินซีรู้สึกได้ทันทีว่าวันนี้มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม“ส

บทที่ 39ลากกลับมาก็ได้ทั้งนั้นท้องฟ้ายามเย็นแต้มด้วยแสงส้มเรื่อ ภายในห้องหนังสือเรือนหลักจวนตระกูลลู่ในเมืองหลวง ลู่ไห่เทียน เสนาบดีกรมคลังแห่งแคว้น ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลลู่ นั่งเอนกายบนเก้าอี้พนักสูง เรือนผมเกล้าแน่นในมวยเดียว สีหน้านิ่งขรึมแฝงราศีอำนาจตั้งแต่ปลายคิ้วจรดสันจมูกมือข้างหนึ่งของเขายังถือจดหมายราชการ ขณะที่อีกข้างวางแนบบนที่เท้าแขนอย่างเคร่งเครียดประตูบานใหญ่ถูกเปิดเข้ามาอย่างเงียบงันเวินซื่อ ในชุดแพรปักกลีบบัวก้มกายคำนับก่อนจะก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่านุ่มนวลดูแล้วสบายตา“ท่านพี่ เหนื่อยมาทั้งวัน ให้ข้านวดคลายเส้นให้เถอะเจ้าค่ะ”เสียงของนางอ่อนหวานราวหยาดน้ำค้างเป็นสตรีที่ใช้ผูกมัดใจชายได้เป็นอย่าดีลู่ไห่เทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ย “เหตุใดไม่ให้บ่าวจัดการแทนเล่า?”“ไม่เจ้าค่ะ” นางยิ้มอ่อน ขณะเดินเข้ามาหย่อนตัวลงข้างๆ “นาน ๆ ข้าจะได้อยู่ปรนนิบัติใกล้ ๆ หากปล่อยให้บ่าวทำ ท่านพี่จะไม่รู้เลยว่าภรรยาคนนี้ใส่ใจเพียงใด”คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าแฝงไว้ด้วยความประจบที่พอเหมาะพอดี ทำให้เสนาบดีใหญ่หัวเราะเสียงเบาอย่างผ่อนคลายทันใด“อืม เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า”นางเริ่มนวดบ่าไหล่ด