ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ

ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ

last updateDernière mise à jour : 2026-05-19
Par:  มายุมายูมายาMis à jour à l'instant
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
7.8
7 Notes. 7 commentaires
65Chapitres
2.5KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

สายลับทะลุมิติมาพร้อมระบบสายลับสุดล้ำที่นางสร้างเองกับมือ ไฉนพอมาเกิดใหม่ ระบบกลับประกาศกร้าวว่าอยากเป็นเชฟมือหนึ่ง! เช่นนั้นก็ดี นางจะใช้มันพลิกชะตาน้องปัญญาอ่อนกับมารดาหัวสูงให้รอดเอง! .... แนะนำตัวละคร ระบบชื่อ หยางอิ๋น หรือ เรียกว่าอิ๋นอิ๋นก็ได้ เป็นระบบสายลับที่กลับใจอยากจับมีดทำอาหาร นางเอกเป็นอดีตสายลับสายซึน ไม่ชอบอยู่กับคน แต่ดันมีระบบเก็บคะเเนนความพอใจที่ต้องเข้าหาคน ... พระเอกนั้น…..อุบอิ๊บไว้ก่อน ใครเจอพระเอกคือใคร แวะเดากันมาได้

Voir plus

Chapitre 1

บทนำ

I could not bear to listen anymore. Having lost the courage to confront him, I turned and fled the club.

The cold wind struck my face, but it was nothing compared to the shock of realizing I was the mistress, and it was a blow as devastating as witnessing Tristan Clarke’s betrayal.

Raised in an orphanage and deprived of love, I had always longed for a home of my own. Yet, I came to realize that the small family I wanted had been built on the ruins of someone else’s home.

I went home in a daze and entered the bedroom. The guilt made me desperate to escape the very home I had once longed for.

As I hastily packed my things, I found a thick photo album that did not belong to me. My hands trembled as I opened it to the first page.

A family portrait stared back at me.

Tristan was holding a little boy, smiling tenderly and contentedly. Beside him stood a gentle-looking woman cradling a little girl, and her face flushed with happiness.

The lower right corner of the photograph showed a date from five years ago.

Only then did I understand. When I thought we were newly married and deeply in love, he already had a family with children.

I flipped through the pages one by one; each photo cut into my heart like a blade.

The family of four went to the beach, to amusement parks, and celebrated birthdays together…

All the times I had pleaded for, the moments he brushed off with excuses about work, he had given to another family.

I suddenly remembered something.

Every Halloween, he would stay out socializing until late and come home drunk. It must have been because he had to spend time with his wife and children first.

In the end, I was nothing more than the hidden, embarrassing secret he had to entertain.

Tears spilled down my face, falling onto the photo album and blooming into damp stains.

I slammed it shut, rushed into the walk-in closet, and stuffed my clothes into a suitcase in a frenzy.

Everything in this place made me sick to my stomach.

Just as I was dragging my suitcase toward the door, Tristan stumbled in, reeking of alcohol.

He dropped onto the sofa and rubbed his temples.

“Babe, come massage my head. It hurts so much,” he said, his voice hoarse from drinking, still clinging to his usual dependence on me.

I remained motionless where I stood.

He seemed mildly irritated and muttered, “Oh, right. Bring me those two boxes of Halloween sweets. I’m heading out later.”

My heart seized painfully.

It was two custom boxes of rich custard-filled Halloween sweets. For five years, it had always been the same.

Whenever I asked, he would dismiss it lightly, holding me close and saying they were for networking and important clients.

They had to be for his two children, one box each. How thoughtful a father he was.

I turned to face the man on the sofa. When I spoke, my voice trembled despite my efforts to steady it. “Tristan, is there something you’ve been keeping from me?”

He opened his eyes in confusion. They were still hazy with drunkenness.

Noticing my cold expression, he pushed himself upright and opened his arms toward me. “What’s wrong? Are you having another little tantrum?”

He reached out to pull me into his arms. His tone was affectionate but perfunctory.

“Alright, don’t be like that, babe. Hasn’t it always been the same every year? I promise I’ll come back early tonight to be with you, okay?”

Yes, it had been the same every year. He had been lying to me for five years. To him, it was as effortless as breathing.

I shoved his hand off my waist, grabbed the photo album on the coffee table, and hurled it at his feet.

“Cut the act, Tristan Clarke. You disgust me!”

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentairesPlus

มายุมายูมายา
มายุมายูมายา
มาอัปเดตเเล้วนะคะ
2026-04-30 16:20:08
0
0
Ssert
Ssert
เงียบๆๆๆๆๆๆๆๆ อับเดืหน่อยจ้า
2026-04-22 15:10:42
0
0
Nattery
Nattery
สนุกนะ เนื้อเรื่องไม่ซับซ้อน อัพเดทถึงตอนที่ 34 (12 เมษา 2569)
2026-04-12 11:37:17
0
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
โดนเทใช่ไหมเนี่ย เนื้อหาถล่มน่าติดตาม แต่ไม่ต่อเนื่อง
2026-04-18 16:34:12
0
1
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เงียบไปเลย โดนเทซะแล้วมั้ง อยู่ที่ตอน29มาสักพักละ
2026-02-12 21:12:00
1
0
65
บทนำ
บทนำภัตตาคารจินฮว่าในย่านการค้าของเมืองเฟิ่งเซียงยังคงคึกคักไม่ขาดผู้คน แม้เป็นเมืองชายทะเลที่ห่างจากเมืองหลวง แต่ด้วยเส้นทางการค้าที่ตัดผ่านจึงมีพ่อค้า นักเดินทาง และชาวเรือต่างถิ่นมาเยือนตลอดเวลา กลิ่นหอมของอาหารจากครัวหลังภัตตาคารลอยอบอวล แข่งกับเสียงโห่ร้องและความจอแจจากห้องโถงด้านหน้าไว้ต้อนรับลูกค้าชายหนุ่มร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นยืนอยู่หน้าเตา มือเรียวสับหมูสามชั้นลงบนเขียงด้วยจังหวะคงที่ ชำนาญจนคิดว่ามีดในมือไม่ต่างจากอวัยวะหนึ่งของเจ้าตัว ดวงตาคมเรียบนิ่งจดจ่อกับวัตถุดิบตรงหน้าท่วงท่าเฉียบคมราวเครื่องจักรชั้นดี แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าใต้เปลือกตาเรียบเฉยนั้นซ่อนอดีตอันแสนซับซ้อนของหญิงสาวผู้หนึ่งมิใช่เด็กชายผอมบาง !ลู่ชิงหรู อดีตสายลับจากปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ผ่านภารกิจมานับไม่ถ้วน และตายในหน้าที่เมื่อถูกหักหลังโดยเพื่อนร่วมทีม แต่แทนที่จะดับสูญกลับฟื้นในร่างของคุณหนูตกอับแห่งตระกูลขุนนาง ใหญ่ เหตุเพราะมารดาตั้งครรภ์น้องชายผู้มีชะตากาลกิณีต่อตระกูล พวกนางถูกไล่ออกจากจวนใหญ่ต้องระเห็จมาชนบทชีวิตใหม่ที่น่าจะสิ้นหวังกลับถูกหล่อเลี้ยงด้วยความสามารถใหม่ของอดีตสายลับและระบบที่นางสร
Read More
บทที่ 1 ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก
บทที่ 1ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกแสงสุดท้ายของวันทอดตัวลับหลังคาเรือน ลู่ชิงหรูเดินเรื่อย ๆ กลับบ้านพร้อมถุงผ้าใบเล็กในมือที่บรรจุทั้งผักสด ข้าวสาร ยาต้มสำหรับมารดา และขนมถั่วแผ่นกรอบที่ตั้งใจซื้อให้ลู่เทียนหรงน้องชายสุดน่ารักโดยเฉพาะ ระหว่างทาง บ้านเรือนค่อย ๆ เบาบางลงจนเข้าสู่เขตชานเมืองที่เต็มไปด้วยแปลงผักและทุ่งนา บ้านช่องอย่างง่ายคับแคบเรียงราย บ่งบอกฐานะของคนที่อาศัยแถวนี้อย่างชัดเจนเมื่อถึงหน้ารั้วไม้เตี้ย ๆ ของบ้านตนเอง นางยังไม่ทันผลักประตูเข้าไปด้วยซ้ำ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังตึกตึกมาตามลานดิน พร้อมเสียงเรียกที่ดังเจื้อยแจ้ว“ท่านพี่!”เทียนหรงวิ่งโผเข้ามากอดขานางแน่น ใบหน้าเปื้อนดินเปรอะเปื้อนคราบดิน รอยยิ้มกลับสดใสน่าเอ็นดูในสายตาของชิงหรูนัก“ทำงาน เหนื่อยไหม ?” เด็กชายเงยหน้าถาม ติดจะหอบนิด ๆ พูดไม่เป็นประโยคมากนัก“เล็กน้อย แต่ดูนี่สิพี่เอาอะไรมาให้เจ้าด้วย...” นางยิ้มพลางยื่นห่อขนมให้เด็กชายตัวน้อยดูเทียนหรงดีใจจนเกือบลื่นหกล้มขณะรีบวิ่งเข้าเรือนไปก่อนจะกลับออกมาพร้อมกระบวยไม้บรรจุน้ำในมือ “ท่านพี่ ดื่มน้ำก่อนขอรับ”ชิงหรูรับน้ำมาดื่มเงียบ ๆ ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไ
Read More
บทที่ 2 ดวงกาลกิณี
บทที่ 2ดวงกาลกิณียามราตรีเริ่มคลี่คลุมเมืองเฟิ่งเซียง แสงจันทร์ลอดม่านไม้สาดเงาเย็นลงบนหลังคาเรือนหลังน้อยที่ตั้งอยู่ชานเมืองไกลตาไฟตะเกียง บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำร้องประสานเบา ๆ และเสียงลมหนาวที่พัดกรูอยู่เป็นระยะ บ้านไม้หลังนั้นแม้จะเล็กและสร้างอย่างเรียบง่ายทว่าแม้บ้านหลังนี้จะไม่ใหญ่โต หรือตกแต่งงดงามเช่นจวนใหญ่ แต่ทุกมุมกลับสะอาดสะอ้านและแบ่งสัดส่วนชัดเจน ห้องหนึ่งเป็นของนางกับน้องชาย อีกห้องเป็นของมารดากับป้าเจากลิ่นชาร้อนลอยโชยจากครัวด้านใน ป้าเจาก้าวออกมาพร้อมถาดไม้ ข้างในมีขนมถั่วแผ่นและชาที่แม้มิใช่ชาชั้นดีจากเมืองหลวง แต่ก็หอมละมุนเพียงพอจะปลุกความอบอุ่นให้กลางคืนอันเงียบสงบ“คุณหนูเจ้าคะ ขนมที่ซื้อมาเมื่อวาน บ่าวจัดไว้ให้แล้วนะเจ้าค่ะ”ป้าเจาวางถาดลงบนโต๊ะเตี้ยที่มุมห้อง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปยังส่วนที่เป็นตั่งหลังเดียวในบ้านอันมีมารดานั่งซ่อมผ้าในมืออยู่ลู่ชิงหรูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ใบหน้าราบเรียบแฝงความอ่อนโยน มือเรียวกำลังจับแท่งไม้สองชิ้นประกอบกับแผ่นหนังเก่าอย่างตั้งใจ มีเทียนหรงนั่งอยู่ข้างนาง ตาใสจ้องมองมือพี่สาวขยับไปมาไม่วางตาอ
Read More
บทที่ 3 คุณชายหยวนผู้เลือกมาก
บทที่ 3คุณชายหยวนผู้เลือกมาก“ตื่นแต่เช้าเจ้าก็อย่าเอาแต่เดินเล่น ล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมตัวกินมื้อเช้าเสีย!”เทียนหรงรีบเดินไปยกถาดเล็กที่วางไว้ทันใดเพราะเข้าใจว่ามารดาต้องการให้ตนไปยกซาลาเป่าที่พี่สาวทำไว้มาให้ แต่ด้วยน้ำหนักของน้ำแกงและซาลาเปาที่อัดแน่นเต็มถาด มือเล็ก ๆ ก็ไม่อาจประคองไว้ได้ ถาดเอียง น้ำแกงหกลงพื้น ซาลาเปาหล่นกลิ้งไปคนละทาง“โอย! เจ้าทำอะไร? เด็กอะไรโง่เง่านัก! ยกไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน!”คำดุนั้นเหมือนคมมีดบาดลงกลางใจเด็กชาย เทียนหรงยืนนิ่งอย่างสำนึกผิดฟังทุกอย่างไร้การโต้เถียงใด“ข้าต้องทนลำบากเช่นนี้เพราะอะไร? ก็เพราะมีเจ้าติดท้องนี่แหละ! ถ้าไม่มีเจ้า ข้าไม่ต้องมานั่งกินซาลาเปาร้อน ๆ ในบ้านไม้หลังนี้! แต่ไปอยู่ที่--”“ฮูหยิน อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ…คุณชายไม่รู้เรื่องอันใด”ป้าเจาเดินออกมาพอดี ก็รีบเข้ามากวาดซาลาเปาขึ้นจากพื้นและจัดการทุกอย่างให้อยู่ในความสงบที่สุด นางเข้าใจในความเสียใจและเจ็บปวดของเจ้านายตนดี แต่ก็ไม่เห็นด้วยที่เด็กชายตัวน้อยที่เกิดมาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องมารับกรรมด้วยเช่นกัน“จะรู้เรื่องหรือไม่? ข้ารู้ชัดยิ่งกว่าสิ่งใด!”เทียนหรงไม่พูดตอบโต้เลยแล
Read More
บทที่ 4 เจ้านายของชายชุดดำ
บทที่ 4เจ้านายของชายชุดดำลู่ชิงหรูถือกล่องไม้ใส่อาหารอย่างระมัดระวัง แล้วก็ออกไปบอกเถ้าแก่ที่ยืนเท้ากำแพงอยู่หน้าครัว“ข้าจะเป็นคนไปส่งเอง”เถ้าแก่เลิกคิ้ว มองอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าจะไปเอง? ทำไมล่ะ?”“อาหารจานนี้...รูปร่างมันแปลกกว่าปกติ คนที่ไม่เคยเห็น อาจไม่รู้ว่ากินอย่างไร”เถ้าแก่ยังลังเลอยู่เล็กน้อย “แต่ก็แค่แนะนำมิใช่หรือ เสี่ยวเอ้อก็ทำได้”“แต่ข้าทำมันเอง” ลู่ชิงหรูพูดเสียงเรียบ แต่ชัดถ้อยชัดคำเถ้าแก่มองสบตานางอยู่ครู่หนึ่ง แม้ไม่พูดอะไรมากแต่ก็เข้าใจดีว่าพ่อครัวที่ใส่ใจในงานของตนมากเพียงใด สุดท้ายจึงพยักหน้าอนุญาต“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถิด...”ลู่ชิงหรูโค้งเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินออกจากหน้าครัวไปชายชุดดำยังยืนอยู่หน้าภตตาคาร ท่าทางนิ่งสงบประหนึ่งต้นไม้ ไม่มีคำเอ่ยใดระหว่างเขาและใครสักคนตลอดช่วงที่ยืนรอเลยลู่ชิงหรูเดินตรงไป ยื่นกล่องอาหารให้ ทว่า...มือของนางกลับไม่ยอมปล่อยกล่องง่าย ๆ“ของกินชิ้นนี้...มีวิธีกินเฉพาะตัว” นางเอ่ยเสียงราบ “ไม่ใช่ของท้องถิ่น ข้าผู้เป็นพ่อครัวทำอาหารจานนี้จึงอยากนำไปมันส่งให้ถึงผู้ทานเอง”“ปล่อย”ชายชุดดำพูดขึ้นเรียบราบ ไม่แม้แต่จะมองหน้านางราวกับไม่ได
Read More
บทที่ 5 เขาแค่อยากให้พี่สาวภูมิใจ
บทที่ 5เขาแค่อยากให้พี่สาวภูมิใจภายในรถม้าม่านหน้าต่างถูกรูดปิดลงอย่างช้า ๆ ด้วยปลายนิ้วเรียวยาว มือนั้นกลับมาวางบนตักนิ่งดุจหยกสลัก ทว่าดวงตาคู่นั้นยังจับจ้องแนวกำแพงไม้ด้านหลังที่เพิ่งเห็นเงาเคลื่อนไหวเมื่อครู่เพียงแผ่วเบาของลมหายใจที่จดจ่อบางอย่างในตำแหน่งใกล้ๆ เขา มันเบามากแต่สำหรับเขา...มันชัดเจนพอ“อี้เซิน”องครักษ์ชุดดำที่นั่งเฝ้าเงียบอยู่ด้านในเงยหน้าขึ้นทันที“ตรวจบริเวณโดยรอบ มีคนแอบอยู่แถวนี้หรือไม่”“ขอรับ”ชายหนุ่มในชุดดำก้าวลงจากรถม้าไร้เสียง เงาร่างกลืนหายไปในเงาเรือนอย่างแนบเนียนหยวนเหวินซีไม่พูดอะไรต่อ เพียงลดสายตาลงกลับมาที่กล่องอาหารอีกครั้ง เหลือหมั่นโถคำสุดท้าย เขาหยิบขึ้นมาโดยไม่ลังเล แม้ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งราวกับไม่รู้จักคำว่าอร่อย แต่ความจริงคือมือของเขาไม่อาจหยุดให้หยิบมันขึ้นมากินได้เลยแม้แต่คำเดียวเมื่อเคี้ยวคำสุดท้ายจนหมด กล่องไม้ก็ว่างเปล่าเรียบร้อย เขาปิดฝากล่องอย่างเงียบงัน แล้วหันไปถามชายที่นั่งหน้ารถม้า“อาหารแปลกตานี่มาจากที่ใด”“ภัตตาคารจินฮวาขอรับ อยู่หัวถนนใหญ่ฝั่งตะวันออก เป็นร้านอาหารธรรมดา มิได้มีชื่อในหมู่ขุนนางมากนัก”“ธรรมดา?” เขาทวนคำเ
Read More
บทที่ 6 คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?
บทที่ 6คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?“โอ้ย!”“เจ้าทำหยิ่งว่ามีพี่สาวดีอยู่ผู้เดียวตลอด คิดว่าเก่งนักหรือ?”เสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ ดินถูกปาใส่ตัว เสื้อเขาถูกดึงกระชาก ผิวถลอกและเสื้อผ้าเลอะดินไปทั่ว อาหรงดิ้นขลุกขลักพยายามผลักและตีกลับ แต่แรงของเขาเทียบกับเด็กสามคนได้อย่างไร“อย่า...เจ็บ...” เขาพูดเสียงสั่น คำพูดขาด ๆ หาย ๆเทียนหรงจำคำสอนของพี่สาวได้ อย่าปล่อยให้ใครข่ม แต่หากอีกฝ่ายมีพวกมามากก็ต้องหาช่องทางหนี ไม่ต้องสนศักดิ์ศรีทั้งนั้นเวลาผ่านไปอีกฝ่ายเริ่มเถียงกันเรื่องจะเอาตัวเขาไปไหนต่อ เทียนหรงก็พลิกตัวรวดเร็ว แล้วออกวิ่งเต็มแรง ทิศที่เขาวิ่งไปนั้นแน่นอนว่าพวกเด็กเกเรไม่กล้าตามเข้าไปแน่เป็นภายในป่าไผ่แสนจะมืดทมึนนั่นเอง !เทียนหรงไม่รู้ว่าวิ่งห่างมามากแค่ไหน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงแดดรอดผ่านปลายยอดไม้ไผ่สูงชะลูดน้อยอยู่แล้ว พอแสงน้อยลงก็ทำให้ดูสลัวเข้าไปใหญ่...แม้ลู่เทียนหรงจะเหนื่อยจนแทบหมดแรง มือถลอก เข่าเจ็บ เสื้อเปื้อนโคลน แต่เขายังไม่ร้องไห้สักแอะ“หรง...จะกลับ...หาพี่”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงไม่มั่นคงนัก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เด็กน้อยค่อย ๆ เดินต่ออย่างระวัดระ
Read More
บทที่ 7 ตระกูลหยวนอีกแล้ว?
บทที่ 7ตระกูลหยวนอีกแล้ว?เสียงใบไผ่เสียดสีกันตามแรงลมยามเย็นคล้ายเสียงกระซิบ ดวงตาของชิงหรูกวาดไปรอบพื้นดินสีดำเบื้องหน้ารอยเท้าเล็กหลายรอยปะปนกันอยู่ที่ต้นป่าไผ่ นางก้าวเข้าไปมองใกล้ ๆ แล้วทรุดตัวลงพิจารณามีรอยเท้าเล็กซ้อนกันมั่วไปหมด รอยหนึ่งจมลงลึกเกินกว่าจะเป็นแค่การเดินผ่าน บางรอยเบียดเสียดกันราวกับใครบางคนโดนผลักหรือล้ม แล้วก้าวเท้าทับกันไปมาอย่างวุ่นวายปลายเล็บของชิงหรูขูดเบา ๆ ไปบนดินที่ถูกเหยียบย่ำ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นทีละน้อย“...รอยของเด็กสามถึงสี่คน” เสียงของนางเบาราวพึมพำกับตนเอง‘ดูแล้วคงไม่ใช่เดินเล่นธรรมดา’ เสียงของหยางอิ๋นแทรกมาในหัวอย่างเคร่งเครียด ‘แบบนี้มัน…เหมือนมีใครบางคนโดนแกล้ง’ชิงหรูนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ปลายนิ้วแตะรอยเท้าที่แยกตัวออกจากกลุ่ม แล้วลากยาวเข้าไปในแนวไผ่ด้านในนัยน์ตานั้นวูบไหวอาหรง...นางลุกขึ้นอย่างรีบเร่ง แล้วเริ่มก้าวตามรอยเท้าเล็กนั่นไปอย่างเงียบงัน‘ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเขา…แต่อย่าลืมว่าเขาเป็นเด็กที่ฉลาดมากนะ’ หยางอิ๋นพูดต่อเสียงแผ่ว ‘เจ้าเคยพูดเองไม่ใช่หรือว่าเขาจดจำวิธีการทำหนังสติ๊กได้เพียงมองคราเดียว’‘ความจำดีกับเอาตัวรอดได้...
Read More
บทที่ 8 เดี๋ยวพี่สอนเจ้าเอง
บทที่ 8เดี๋ยวพี่สอนเจ้าเองเมื่อประตูขนาดใหญ่เปิดออก ลู่ชิงหรูก็ถูกนำเข้าไปในคฤหาสน์โดยบ่าวชายผู้หนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดเลยตลอดทางเขาเดินนำโดยไร้เสียง ฝีเท้าสม่ำเสมอราวเดินตามจังหวะของนาฬิกาล่องหน ความเงียบงันในคฤหาสน์ใหญ่ทำให้ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในสถานที่ร้าง…หากไม่เป็นเพราะเครื่องเรือนที่ประดับไว้อย่างวิจิตรงดงาม บ่งบอกถึงความมั่งคั่งและรสนิยมสูงส่งของเจ้าของบ้าน ลู่ชิงหรูก็คงคิดว่าไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในเรือนนี้เสียแล้วบรรยากาศรอบตัวนางสงบจนเกินไป…กลายเป็นอึมครึมเยือกเย็นเมื่อบ่าวหยุดยืนหน้าห้องหนึ่ง เขาเปิดประตูให้แล้วโค้งตัวถอยออกโดยไม่กล่าวคำใดภายในเป็นห้องรับรองกว้างขวาง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ทุกสิ่งล้วนมีราคา โต๊ะไม้สลักตั้งกลางห้อง หน้าต่างเปิดออกกว้างให้แสงภายนอกส่องลอดเข้ามาภายในบ้างและที่โต๊ะในสุดหลังห้องนั้น ลู่ชิงหรูเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ เงาร่างสูงในชุดคลุมเข้มกำลังก้มหน้าอ่านตำรา ผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่แค่ท่วงท่าและความสงบในอากัปกิริยาก็ทำให้รู้ว่าเขาน่าจะคือคุณชายหยวนเจ้าของคฤหาสน์นี้ทว่าความสนใจของชิงหรูกลับไปหยุดอยู่ท
Read More
บทที่ 9 ข้าตาย...ข้าจะเอาเจ้าไปด้วย
บทที่ 9ข้าตาย...ข้าจะเอาเจ้าไปด้วยยามหัวค่ำก็คลี่คลุมทั่วหมู่บ้านผู้คนปิดประตูลงกลอน ต่างพากันหลบเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในเรือนของตน แม้กลับมาถึงบ้านลู่ชิงหรูยังไม่เอ่ยบอกใครว่าพบน้องชายเรียบร้อยแล้วแต่มอบหมายให้ป้าเจาไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่านางหาน้องชายพบแล้ว ป้าเจารับคำอย่างรู้หน้าที่ แล้วจากไปเงียบ ๆ โดยไม่ซักถามอันใดกระทั่งฟ้ามืดสนิทสนม ลู่ชิงหรูก็ปลุกน้องชายขึ้นมา นาง แต่งตัวให้เขาด้วยชุดคลุมผ้าดำตัวหลวมคล้ายของตน จากนั้นพากันเร้นกายในเงาความมืด มุ่งหน้าไปยังบ้านของนางหูที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก“พี่ เราจะไป...เอาคืนอามู่ ใช่ไหม”ลู่เทียนหรงถามด้วยเสียงตื่นเต้น แววตาเขาเปล่งประกายขณะพูด“ไม่ใช่เอาคืน” ชิงหรูก้มลงกระซิบเสียงเบา “แต่เราจะสั่งสอนเขาให้รู้บ้างก็เท่านั้น จำไว้นะอาหรง การเอาคืนไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง แค่ต้องฉลาดกว่าเขาก็พอ”ลู่เทียนหรงพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยังไม่เข้าใจหมด แต่เขาก็รู้ว่าพี่สาวของเขาจะต้องทำให้ดูเมื่อมาถึงหน้าบ้านของนางหู ทั้งสองก็เดินมาที่หน้าต่างห้องที่ชิงหรูเคยสังเกตไว้ก่อนหน้านี้ว่าเป็นห้องของอามู่นางอุ้มน้องชายขึ้นแล้วกระซิบใกล้หู“เริ่มเลยตามที่ซ้อมไ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status