ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ

ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ

last updateLast Updated : 2026-05-19
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
7.8
8 ratings. 8 reviews
65Chapters
3.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สายลับทะลุมิติมาพร้อมระบบสายลับสุดล้ำที่นางสร้างเองกับมือ ไฉนพอมาเกิดใหม่ ระบบกลับประกาศกร้าวว่าอยากเป็นเชฟมือหนึ่ง! เช่นนั้นก็ดี นางจะใช้มันพลิกชะตาน้องปัญญาอ่อนกับมารดาหัวสูงให้รอดเอง! .... แนะนำตัวละคร ระบบชื่อ หยางอิ๋น หรือ เรียกว่าอิ๋นอิ๋นก็ได้ เป็นระบบสายลับที่กลับใจอยากจับมีดทำอาหาร นางเอกเป็นอดีตสายลับสายซึน ไม่ชอบอยู่กับคน แต่ดันมีระบบเก็บคะเเนนความพอใจที่ต้องเข้าหาคน ... พระเอกนั้น…..อุบอิ๊บไว้ก่อน ใครเจอพระเอกคือใคร แวะเดากันมาได้

View More

Chapter 1

บทนำ

極寒のため、私、神崎佳純(かんざき かすみ)は廃棄された冷凍庫の中で凍死した。

死んでから初めて知ったのだが、偽の令嬢である神崎奈々(かんざき なな)は社長である一番上の兄、神崎雅臣(かんざき まさおみ)が設定したマイナス十度をマイナス四十度に変更し、私が唯一助けを呼べるスマートフォンをも完全に凍らせて壊していたのだ。

魂となって三人の兄のそばに縛り付けられてから、この三日間、彼らが奈々を囲んで甲斐甲斐しく世話を焼くのを、私はただ見つめることしかできなかった。

雅臣は数千億円の大型契約を蹴ってまで、自ら彼女のために栄養食を作った。

医者である二番目の兄、神崎涼介(かんざき りょうすけ)は国際医学シンポジウムを延期し、病床のそばから一歩も離れなかった。

敏腕弁護士である三番目の兄、神崎圭吾(かんざき けいご)に至っては、病み上がりの彼女を笑顔にするためだけに、街中の花火を買い占めた。

彼らはまるで競い合うかのように、奈々をこれ以上ないほど甘やかしていた。

しかし、私がまだ冷凍庫に閉じ込められていることを思い出す者は誰一人いなかった。私の死体はすでに氷の彫刻のように透き通っている。

三日後、奈々が退院して家に帰ってきた。

執事の佐藤昭司(さとう あきし)が真っ青な顔で出迎え、たまらず口を開いた。

「佳純様が冷凍庫に入ってすでに三日が経ちますが、全く物音がしません……」

私は彼らが少しぐらいは心配してくれるのではないかと思っていた。

しかし、雅臣の顔色は途端に冷たくなり、言葉を遮った。

「黙れ!奈々が退院したばかりだというのに、あの疫病神の話などするな」

昭司がまだ何か言おうとすると、涼介の冷酷な視線が真っ直ぐに突き刺さった。

「妹を水に突き落とすような女だ。あの中で数日頭を冷やさせたところで、何の問題がある?」

圭吾も鼻で笑って言い放った。

「奈々の体が弱いと知っていて湖に突き落としたんだ。あの中で十分に反省するまで出すつもりはない。

大丈夫だ。あの温度は俺がとっくに調整しておいた。死にはしない、少し痛い目を見せるだけだ」

痛い目と聞いて、私が生まれてからずっと苦労してきたことを思い出したのか、雅臣の目に一瞬の躊躇が走った。

彼は圭吾を見て尋ねた。「本当にマイナス十度だったよな?やはり一度見に行った方が……」

しかし、その言葉が終わるや否や、奈々が絶妙なタイミングで手首を上げ、袖口が滑り落ちて、いくつかの薄赤い痕が露わになった。

そして、彼女は弱々しく咳き込んだ。

「お姉ちゃんを責めないで。わざとじゃないかもしれないし、やっぱり出してあげて……」

だが、その赤い痕を見た瞬間、涼介はカッと目を見開き、彼女の手首を強く掴んだ。

「これ、佳純が突き落とした時についた傷か?」

奈々は慌てて手を引っ込めた。

「違う、違うの。自分でぶつけただけで……お姉ちゃんはただ、私が彼女の居場所を奪ったことに怒って、軽く引っ張っただけだから」

「これが軽く引っ張った痕か?明らかに力任せに引きずり回された痕じゃないか!」

赤い痕を目の当たりにして、雅臣の目にも瞬時に怒りが湧き上がった。

彼はスマートフォンを取り出し、私とのトーク履歴を開いた。

会話は三日前のままで止まっている。

私のスマートフォンが凍って壊れたため、画面には私が送信できなかった一件の新規メッセージと、一件の着信履歴が残されたままだった。

雅臣は殺気を帯びた険しい表情になり、スマートフォンをテーブルに叩きつけた。

「三日経っても謝罪の一言すらないとは。本当に自分が正しいとでも思っているのか?」

「もしかしたら……お姉ちゃんは私が妹にふさわしくないと思っているのかも。やっぱり私、出て行った方がいいのかな……そうすれば、お姉ちゃんもこれ以上怒らなくて済むもの」

奈々がうつむき、消え入りそうな声で呟くと、雅臣は怒りに満ちた顔で立ち上がった。

「何を馬鹿なことを言っている!あいつにお前を追い出す資格などあるものか。お前こそ、俺たちが幼い頃から育ててきた大切な妹だ!俺がいる限り、絶対にあいつにお前をいじめさせたりはしない!」

涼介と圭吾も声を揃え、氷のように冷たい口調で言った。

「その通りだ。さっきまであいつを少しでも心配した俺たちが馬鹿だった!あいつにその資格はない!」

「あいつのことなんて放っておけ。行くぞ!兄ちゃんたちが美味いものを食わせて、栄養をつけさせてやる」

その様子を見て、昭司は全身を震わせ、焦燥に駆られた声で言った。

「ですが、佳純様は本当に三日間、何の反応もございません……」

「冷凍庫に数日閉じ込めたくらいで凍死するとでも言うのか?」

圭吾が苛立たしげに手を振った。

「あいつは田舎で十五年も泥をすすって生きてきたんだ。これくらいの寒さ、どうってことないはずだ。佐藤さん、大げさに騒ぐな!奈々が怖がるだろう」

私は宙を漂いながら、兄たちが私をののしる声を聞き、ただ苦笑するしかなかった。

そう、田舎で過ごした十五年間。

養父母に金を稼がせるため、工事現場で重い資材を運び、廃品を拾い集め、雪の降る中で凍えながら皿を洗った。幼い頃から酷使したせいで、私の体は重い冷え症を抱え込んでいた。

実の親と巡り会い、これですべてが報われると思ったのも束の間。彼らは私を迎えに来る帰路で、不慮の交通事故により帰らぬ人となってしまった。

その後、兄たちは八方手を尽くして私を探し出し、家へ迎え入れてくれた。あの時は私を抱きしめて号泣し、「この十五年間の空白は必ず埋める」と約束してくれた。

だが、奈々が目を潤ませ、「生みの親があんな大罪を犯したんだもん。私、一生かけて償う。どんなひどい扱いを受けたって構わない」と泣き崩れるたびに、兄たちは血相を変えて彼女を取り囲み、必死に慰めた。

「奈々、お前は何も悪くない。俺たちはこれからもずっと、お前を本当の妹として守っていく!」

そして私へ振り返ると、氷のように冷ややかな眼差しで警告した。「いいか、これからは奈々と波風を立てるな。田舎の染み付いた卑しい育ちをこの家に持ち込むんじゃないぞ」

この世にたった三人の肉親のために、私は胸の痛みを押し殺して従順に振る舞った。

なのに返ってきたのは、奈々による度重なる陥れだけだ。私がいくら弁明しても、兄たちは決して耳を貸さなかった。

ただ冷酷に言い放った。「奈々は俺たちが手塩にかけて育ててきたんだ。あいつの気立ての良さを、俺たちが疑うとでも思っているのか?」

そして三日前、奈々はわざと使用人たちを人払いし、兄たちの目の前で自ら湖へと身を投げた。

私は再び、彼らによって容赦なく廃棄された冷凍庫へと放り込まれた。

霜がびっしりと張り付いた鉄の扉の前にひざまずき、私は必死に頭を床に擦りつけて哀願した。寒いのは嫌だ、このままでは本当に凍え死んでしまうと。

だが、返ってきたのは涼介の冷酷な嘲笑だった。「凍え死ぬだと?奈々を高熱に晒したのはお前だ。自業自得だ。その中で少し『冷却』されれば、頭もすっきり冷えるだろう。どうせ死にゃしない!」

圭吾に至っては、冷凍庫内部の唯一の緊急スイッチをむしり取り、私の生きる道を完全に断ち切った。

そして今、奈々を腫れ物でも扱うかのように溺愛する彼らの姿を見下ろしながら、私は皮肉な苦笑を漏らすしかなかった。

お兄ちゃんたち、頼むからその目を開けて見てよ。あなたたちが「誰よりも心優しい」と信じているその奈々が、あなたたちのたった一人の実の妹を自らの手で殺したんだよ。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

มายุมายูมายา
มายุมายูมายา
มาอัปเดตเเล้วนะคะ
2026-04-30 16:20:08
0
0
Ssert
Ssert
เงียบๆๆๆๆๆๆๆๆ อับเดืหน่อยจ้า
2026-04-22 15:10:42
0
0
Nattery
Nattery
สนุกนะ เนื้อเรื่องไม่ซับซ้อน อัพเดทถึงตอนที่ 34 (12 เมษา 2569)
2026-04-12 11:37:17
0
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
โดนเทใช่ไหมเนี่ย เนื้อหาถล่มน่าติดตาม แต่ไม่ต่อเนื่อง
2026-04-18 16:34:12
0
1
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เงียบไปเลย โดนเทซะแล้วมั้ง อยู่ที่ตอน29มาสักพักละ
2026-02-12 21:12:00
1
0
65 Chapters
บทนำ
บทนำภัตตาคารจินฮว่าในย่านการค้าของเมืองเฟิ่งเซียงยังคงคึกคักไม่ขาดผู้คน แม้เป็นเมืองชายทะเลที่ห่างจากเมืองหลวง แต่ด้วยเส้นทางการค้าที่ตัดผ่านจึงมีพ่อค้า นักเดินทาง และชาวเรือต่างถิ่นมาเยือนตลอดเวลา กลิ่นหอมของอาหารจากครัวหลังภัตตาคารลอยอบอวล แข่งกับเสียงโห่ร้องและความจอแจจากห้องโถงด้านหน้าไว้ต้อนรับลูกค้าชายหนุ่มร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นยืนอยู่หน้าเตา มือเรียวสับหมูสามชั้นลงบนเขียงด้วยจังหวะคงที่ ชำนาญจนคิดว่ามีดในมือไม่ต่างจากอวัยวะหนึ่งของเจ้าตัว ดวงตาคมเรียบนิ่งจดจ่อกับวัตถุดิบตรงหน้าท่วงท่าเฉียบคมราวเครื่องจักรชั้นดี แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าใต้เปลือกตาเรียบเฉยนั้นซ่อนอดีตอันแสนซับซ้อนของหญิงสาวผู้หนึ่งมิใช่เด็กชายผอมบาง !ลู่ชิงหรู อดีตสายลับจากปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ผ่านภารกิจมานับไม่ถ้วน และตายในหน้าที่เมื่อถูกหักหลังโดยเพื่อนร่วมทีม แต่แทนที่จะดับสูญกลับฟื้นในร่างของคุณหนูตกอับแห่งตระกูลขุนนาง ใหญ่ เหตุเพราะมารดาตั้งครรภ์น้องชายผู้มีชะตากาลกิณีต่อตระกูล พวกนางถูกไล่ออกจากจวนใหญ่ต้องระเห็จมาชนบทชีวิตใหม่ที่น่าจะสิ้นหวังกลับถูกหล่อเลี้ยงด้วยความสามารถใหม่ของอดีตสายลับและระบบที่นางสร
Read more
บทที่ 1 ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก
บทที่ 1ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกแสงสุดท้ายของวันทอดตัวลับหลังคาเรือน ลู่ชิงหรูเดินเรื่อย ๆ กลับบ้านพร้อมถุงผ้าใบเล็กในมือที่บรรจุทั้งผักสด ข้าวสาร ยาต้มสำหรับมารดา และขนมถั่วแผ่นกรอบที่ตั้งใจซื้อให้ลู่เทียนหรงน้องชายสุดน่ารักโดยเฉพาะ ระหว่างทาง บ้านเรือนค่อย ๆ เบาบางลงจนเข้าสู่เขตชานเมืองที่เต็มไปด้วยแปลงผักและทุ่งนา บ้านช่องอย่างง่ายคับแคบเรียงราย บ่งบอกฐานะของคนที่อาศัยแถวนี้อย่างชัดเจนเมื่อถึงหน้ารั้วไม้เตี้ย ๆ ของบ้านตนเอง นางยังไม่ทันผลักประตูเข้าไปด้วยซ้ำ เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังตึกตึกมาตามลานดิน พร้อมเสียงเรียกที่ดังเจื้อยแจ้ว“ท่านพี่!”เทียนหรงวิ่งโผเข้ามากอดขานางแน่น ใบหน้าเปื้อนดินเปรอะเปื้อนคราบดิน รอยยิ้มกลับสดใสน่าเอ็นดูในสายตาของชิงหรูนัก“ทำงาน เหนื่อยไหม ?” เด็กชายเงยหน้าถาม ติดจะหอบนิด ๆ พูดไม่เป็นประโยคมากนัก“เล็กน้อย แต่ดูนี่สิพี่เอาอะไรมาให้เจ้าด้วย...” นางยิ้มพลางยื่นห่อขนมให้เด็กชายตัวน้อยดูเทียนหรงดีใจจนเกือบลื่นหกล้มขณะรีบวิ่งเข้าเรือนไปก่อนจะกลับออกมาพร้อมกระบวยไม้บรรจุน้ำในมือ “ท่านพี่ ดื่มน้ำก่อนขอรับ”ชิงหรูรับน้ำมาดื่มเงียบ ๆ ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไ
Read more
บทที่ 2 ดวงกาลกิณี
บทที่ 2ดวงกาลกิณียามราตรีเริ่มคลี่คลุมเมืองเฟิ่งเซียง แสงจันทร์ลอดม่านไม้สาดเงาเย็นลงบนหลังคาเรือนหลังน้อยที่ตั้งอยู่ชานเมืองไกลตาไฟตะเกียง บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำร้องประสานเบา ๆ และเสียงลมหนาวที่พัดกรูอยู่เป็นระยะ บ้านไม้หลังนั้นแม้จะเล็กและสร้างอย่างเรียบง่ายทว่าแม้บ้านหลังนี้จะไม่ใหญ่โต หรือตกแต่งงดงามเช่นจวนใหญ่ แต่ทุกมุมกลับสะอาดสะอ้านและแบ่งสัดส่วนชัดเจน ห้องหนึ่งเป็นของนางกับน้องชาย อีกห้องเป็นของมารดากับป้าเจากลิ่นชาร้อนลอยโชยจากครัวด้านใน ป้าเจาก้าวออกมาพร้อมถาดไม้ ข้างในมีขนมถั่วแผ่นและชาที่แม้มิใช่ชาชั้นดีจากเมืองหลวง แต่ก็หอมละมุนเพียงพอจะปลุกความอบอุ่นให้กลางคืนอันเงียบสงบ“คุณหนูเจ้าคะ ขนมที่ซื้อมาเมื่อวาน บ่าวจัดไว้ให้แล้วนะเจ้าค่ะ”ป้าเจาวางถาดลงบนโต๊ะเตี้ยที่มุมห้อง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปยังส่วนที่เป็นตั่งหลังเดียวในบ้านอันมีมารดานั่งซ่อมผ้าในมืออยู่ลู่ชิงหรูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ใบหน้าราบเรียบแฝงความอ่อนโยน มือเรียวกำลังจับแท่งไม้สองชิ้นประกอบกับแผ่นหนังเก่าอย่างตั้งใจ มีเทียนหรงนั่งอยู่ข้างนาง ตาใสจ้องมองมือพี่สาวขยับไปมาไม่วางตาอ
Read more
บทที่ 3 คุณชายหยวนผู้เลือกมาก
บทที่ 3คุณชายหยวนผู้เลือกมาก“ตื่นแต่เช้าเจ้าก็อย่าเอาแต่เดินเล่น ล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมตัวกินมื้อเช้าเสีย!”เทียนหรงรีบเดินไปยกถาดเล็กที่วางไว้ทันใดเพราะเข้าใจว่ามารดาต้องการให้ตนไปยกซาลาเป่าที่พี่สาวทำไว้มาให้ แต่ด้วยน้ำหนักของน้ำแกงและซาลาเปาที่อัดแน่นเต็มถาด มือเล็ก ๆ ก็ไม่อาจประคองไว้ได้ ถาดเอียง น้ำแกงหกลงพื้น ซาลาเปาหล่นกลิ้งไปคนละทาง“โอย! เจ้าทำอะไร? เด็กอะไรโง่เง่านัก! ยกไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน!”คำดุนั้นเหมือนคมมีดบาดลงกลางใจเด็กชาย เทียนหรงยืนนิ่งอย่างสำนึกผิดฟังทุกอย่างไร้การโต้เถียงใด“ข้าต้องทนลำบากเช่นนี้เพราะอะไร? ก็เพราะมีเจ้าติดท้องนี่แหละ! ถ้าไม่มีเจ้า ข้าไม่ต้องมานั่งกินซาลาเปาร้อน ๆ ในบ้านไม้หลังนี้! แต่ไปอยู่ที่--”“ฮูหยิน อย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ…คุณชายไม่รู้เรื่องอันใด”ป้าเจาเดินออกมาพอดี ก็รีบเข้ามากวาดซาลาเปาขึ้นจากพื้นและจัดการทุกอย่างให้อยู่ในความสงบที่สุด นางเข้าใจในความเสียใจและเจ็บปวดของเจ้านายตนดี แต่ก็ไม่เห็นด้วยที่เด็กชายตัวน้อยที่เกิดมาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องมารับกรรมด้วยเช่นกัน“จะรู้เรื่องหรือไม่? ข้ารู้ชัดยิ่งกว่าสิ่งใด!”เทียนหรงไม่พูดตอบโต้เลยแล
Read more
บทที่ 4 เจ้านายของชายชุดดำ
บทที่ 4เจ้านายของชายชุดดำลู่ชิงหรูถือกล่องไม้ใส่อาหารอย่างระมัดระวัง แล้วก็ออกไปบอกเถ้าแก่ที่ยืนเท้ากำแพงอยู่หน้าครัว“ข้าจะเป็นคนไปส่งเอง”เถ้าแก่เลิกคิ้ว มองอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าจะไปเอง? ทำไมล่ะ?”“อาหารจานนี้...รูปร่างมันแปลกกว่าปกติ คนที่ไม่เคยเห็น อาจไม่รู้ว่ากินอย่างไร”เถ้าแก่ยังลังเลอยู่เล็กน้อย “แต่ก็แค่แนะนำมิใช่หรือ เสี่ยวเอ้อก็ทำได้”“แต่ข้าทำมันเอง” ลู่ชิงหรูพูดเสียงเรียบ แต่ชัดถ้อยชัดคำเถ้าแก่มองสบตานางอยู่ครู่หนึ่ง แม้ไม่พูดอะไรมากแต่ก็เข้าใจดีว่าพ่อครัวที่ใส่ใจในงานของตนมากเพียงใด สุดท้ายจึงพยักหน้าอนุญาต“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถิด...”ลู่ชิงหรูโค้งเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินออกจากหน้าครัวไปชายชุดดำยังยืนอยู่หน้าภตตาคาร ท่าทางนิ่งสงบประหนึ่งต้นไม้ ไม่มีคำเอ่ยใดระหว่างเขาและใครสักคนตลอดช่วงที่ยืนรอเลยลู่ชิงหรูเดินตรงไป ยื่นกล่องอาหารให้ ทว่า...มือของนางกลับไม่ยอมปล่อยกล่องง่าย ๆ“ของกินชิ้นนี้...มีวิธีกินเฉพาะตัว” นางเอ่ยเสียงราบ “ไม่ใช่ของท้องถิ่น ข้าผู้เป็นพ่อครัวทำอาหารจานนี้จึงอยากนำไปมันส่งให้ถึงผู้ทานเอง”“ปล่อย”ชายชุดดำพูดขึ้นเรียบราบ ไม่แม้แต่จะมองหน้านางราวกับไม่ได
Read more
บทที่ 5 เขาแค่อยากให้พี่สาวภูมิใจ
บทที่ 5เขาแค่อยากให้พี่สาวภูมิใจภายในรถม้าม่านหน้าต่างถูกรูดปิดลงอย่างช้า ๆ ด้วยปลายนิ้วเรียวยาว มือนั้นกลับมาวางบนตักนิ่งดุจหยกสลัก ทว่าดวงตาคู่นั้นยังจับจ้องแนวกำแพงไม้ด้านหลังที่เพิ่งเห็นเงาเคลื่อนไหวเมื่อครู่เพียงแผ่วเบาของลมหายใจที่จดจ่อบางอย่างในตำแหน่งใกล้ๆ เขา มันเบามากแต่สำหรับเขา...มันชัดเจนพอ“อี้เซิน”องครักษ์ชุดดำที่นั่งเฝ้าเงียบอยู่ด้านในเงยหน้าขึ้นทันที“ตรวจบริเวณโดยรอบ มีคนแอบอยู่แถวนี้หรือไม่”“ขอรับ”ชายหนุ่มในชุดดำก้าวลงจากรถม้าไร้เสียง เงาร่างกลืนหายไปในเงาเรือนอย่างแนบเนียนหยวนเหวินซีไม่พูดอะไรต่อ เพียงลดสายตาลงกลับมาที่กล่องอาหารอีกครั้ง เหลือหมั่นโถคำสุดท้าย เขาหยิบขึ้นมาโดยไม่ลังเล แม้ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งราวกับไม่รู้จักคำว่าอร่อย แต่ความจริงคือมือของเขาไม่อาจหยุดให้หยิบมันขึ้นมากินได้เลยแม้แต่คำเดียวเมื่อเคี้ยวคำสุดท้ายจนหมด กล่องไม้ก็ว่างเปล่าเรียบร้อย เขาปิดฝากล่องอย่างเงียบงัน แล้วหันไปถามชายที่นั่งหน้ารถม้า“อาหารแปลกตานี่มาจากที่ใด”“ภัตตาคารจินฮวาขอรับ อยู่หัวถนนใหญ่ฝั่งตะวันออก เป็นร้านอาหารธรรมดา มิได้มีชื่อในหมู่ขุนนางมากนัก”“ธรรมดา?” เขาทวนคำเ
Read more
บทที่ 6 คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?
บทที่ 6คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?“โอ้ย!”“เจ้าทำหยิ่งว่ามีพี่สาวดีอยู่ผู้เดียวตลอด คิดว่าเก่งนักหรือ?”เสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ ดินถูกปาใส่ตัว เสื้อเขาถูกดึงกระชาก ผิวถลอกและเสื้อผ้าเลอะดินไปทั่ว อาหรงดิ้นขลุกขลักพยายามผลักและตีกลับ แต่แรงของเขาเทียบกับเด็กสามคนได้อย่างไร“อย่า...เจ็บ...” เขาพูดเสียงสั่น คำพูดขาด ๆ หาย ๆเทียนหรงจำคำสอนของพี่สาวได้ อย่าปล่อยให้ใครข่ม แต่หากอีกฝ่ายมีพวกมามากก็ต้องหาช่องทางหนี ไม่ต้องสนศักดิ์ศรีทั้งนั้นเวลาผ่านไปอีกฝ่ายเริ่มเถียงกันเรื่องจะเอาตัวเขาไปไหนต่อ เทียนหรงก็พลิกตัวรวดเร็ว แล้วออกวิ่งเต็มแรง ทิศที่เขาวิ่งไปนั้นแน่นอนว่าพวกเด็กเกเรไม่กล้าตามเข้าไปแน่เป็นภายในป่าไผ่แสนจะมืดทมึนนั่นเอง !เทียนหรงไม่รู้ว่าวิ่งห่างมามากแค่ไหน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงแดดรอดผ่านปลายยอดไม้ไผ่สูงชะลูดน้อยอยู่แล้ว พอแสงน้อยลงก็ทำให้ดูสลัวเข้าไปใหญ่...แม้ลู่เทียนหรงจะเหนื่อยจนแทบหมดแรง มือถลอก เข่าเจ็บ เสื้อเปื้อนโคลน แต่เขายังไม่ร้องไห้สักแอะ“หรง...จะกลับ...หาพี่”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงไม่มั่นคงนัก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เด็กน้อยค่อย ๆ เดินต่ออย่างระวัดระ
Read more
บทที่ 7 ตระกูลหยวนอีกแล้ว?
บทที่ 7ตระกูลหยวนอีกแล้ว?เสียงใบไผ่เสียดสีกันตามแรงลมยามเย็นคล้ายเสียงกระซิบ ดวงตาของชิงหรูกวาดไปรอบพื้นดินสีดำเบื้องหน้ารอยเท้าเล็กหลายรอยปะปนกันอยู่ที่ต้นป่าไผ่ นางก้าวเข้าไปมองใกล้ ๆ แล้วทรุดตัวลงพิจารณามีรอยเท้าเล็กซ้อนกันมั่วไปหมด รอยหนึ่งจมลงลึกเกินกว่าจะเป็นแค่การเดินผ่าน บางรอยเบียดเสียดกันราวกับใครบางคนโดนผลักหรือล้ม แล้วก้าวเท้าทับกันไปมาอย่างวุ่นวายปลายเล็บของชิงหรูขูดเบา ๆ ไปบนดินที่ถูกเหยียบย่ำ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นทีละน้อย“...รอยของเด็กสามถึงสี่คน” เสียงของนางเบาราวพึมพำกับตนเอง‘ดูแล้วคงไม่ใช่เดินเล่นธรรมดา’ เสียงของหยางอิ๋นแทรกมาในหัวอย่างเคร่งเครียด ‘แบบนี้มัน…เหมือนมีใครบางคนโดนแกล้ง’ชิงหรูนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ปลายนิ้วแตะรอยเท้าที่แยกตัวออกจากกลุ่ม แล้วลากยาวเข้าไปในแนวไผ่ด้านในนัยน์ตานั้นวูบไหวอาหรง...นางลุกขึ้นอย่างรีบเร่ง แล้วเริ่มก้าวตามรอยเท้าเล็กนั่นไปอย่างเงียบงัน‘ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเขา…แต่อย่าลืมว่าเขาเป็นเด็กที่ฉลาดมากนะ’ หยางอิ๋นพูดต่อเสียงแผ่ว ‘เจ้าเคยพูดเองไม่ใช่หรือว่าเขาจดจำวิธีการทำหนังสติ๊กได้เพียงมองคราเดียว’‘ความจำดีกับเอาตัวรอดได้...
Read more
บทที่ 8 เดี๋ยวพี่สอนเจ้าเอง
บทที่ 8เดี๋ยวพี่สอนเจ้าเองเมื่อประตูขนาดใหญ่เปิดออก ลู่ชิงหรูก็ถูกนำเข้าไปในคฤหาสน์โดยบ่าวชายผู้หนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดเลยตลอดทางเขาเดินนำโดยไร้เสียง ฝีเท้าสม่ำเสมอราวเดินตามจังหวะของนาฬิกาล่องหน ความเงียบงันในคฤหาสน์ใหญ่ทำให้ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในสถานที่ร้าง…หากไม่เป็นเพราะเครื่องเรือนที่ประดับไว้อย่างวิจิตรงดงาม บ่งบอกถึงความมั่งคั่งและรสนิยมสูงส่งของเจ้าของบ้าน ลู่ชิงหรูก็คงคิดว่าไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในเรือนนี้เสียแล้วบรรยากาศรอบตัวนางสงบจนเกินไป…กลายเป็นอึมครึมเยือกเย็นเมื่อบ่าวหยุดยืนหน้าห้องหนึ่ง เขาเปิดประตูให้แล้วโค้งตัวถอยออกโดยไม่กล่าวคำใดภายในเป็นห้องรับรองกว้างขวาง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ทุกสิ่งล้วนมีราคา โต๊ะไม้สลักตั้งกลางห้อง หน้าต่างเปิดออกกว้างให้แสงภายนอกส่องลอดเข้ามาภายในบ้างและที่โต๊ะในสุดหลังห้องนั้น ลู่ชิงหรูเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ เงาร่างสูงในชุดคลุมเข้มกำลังก้มหน้าอ่านตำรา ผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่แค่ท่วงท่าและความสงบในอากัปกิริยาก็ทำให้รู้ว่าเขาน่าจะคือคุณชายหยวนเจ้าของคฤหาสน์นี้ทว่าความสนใจของชิงหรูกลับไปหยุดอยู่ท
Read more
บทที่ 9 ข้าตาย...ข้าจะเอาเจ้าไปด้วย
บทที่ 9ข้าตาย...ข้าจะเอาเจ้าไปด้วยยามหัวค่ำก็คลี่คลุมทั่วหมู่บ้านผู้คนปิดประตูลงกลอน ต่างพากันหลบเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในเรือนของตน แม้กลับมาถึงบ้านลู่ชิงหรูยังไม่เอ่ยบอกใครว่าพบน้องชายเรียบร้อยแล้วแต่มอบหมายให้ป้าเจาไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านว่านางหาน้องชายพบแล้ว ป้าเจารับคำอย่างรู้หน้าที่ แล้วจากไปเงียบ ๆ โดยไม่ซักถามอันใดกระทั่งฟ้ามืดสนิทสนม ลู่ชิงหรูก็ปลุกน้องชายขึ้นมา นาง แต่งตัวให้เขาด้วยชุดคลุมผ้าดำตัวหลวมคล้ายของตน จากนั้นพากันเร้นกายในเงาความมืด มุ่งหน้าไปยังบ้านของนางหูที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก“พี่ เราจะไป...เอาคืนอามู่ ใช่ไหม”ลู่เทียนหรงถามด้วยเสียงตื่นเต้น แววตาเขาเปล่งประกายขณะพูด“ไม่ใช่เอาคืน” ชิงหรูก้มลงกระซิบเสียงเบา “แต่เราจะสั่งสอนเขาให้รู้บ้างก็เท่านั้น จำไว้นะอาหรง การเอาคืนไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง แค่ต้องฉลาดกว่าเขาก็พอ”ลู่เทียนหรงพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยังไม่เข้าใจหมด แต่เขาก็รู้ว่าพี่สาวของเขาจะต้องทำให้ดูเมื่อมาถึงหน้าบ้านของนางหู ทั้งสองก็เดินมาที่หน้าต่างห้องที่ชิงหรูเคยสังเกตไว้ก่อนหน้านี้ว่าเป็นห้องของอามู่นางอุ้มน้องชายขึ้นแล้วกระซิบใกล้หู“เริ่มเลยตามที่ซ้อมไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status