ระบบเชฟพาสายลับทำอาหารเลี้ยงชีพ

บทนำภัตตาคารจินฮว่าในย่านการค้าของเมืองเฟิ่งเซียงยังคงคึกคักไม่ขาดผู้คน แม้เป็นเมืองชายทะเลที่ห่างจากเมืองหลวง แต่ด้วยเส้นทางการค้าที่ตัดผ่านจึงมีพ่อค้า นักเดินทาง และชาวเรือต่างถิ่นมาเยือนตลอดเวลา กลิ่นหอมของอาหารจากครัวหลังภัตตาคารลอยอบอวล แข่งกับเสียงโห่ร้องและความจอแจจากห้องโถงด้านหน้าไว้ต้อนรับลูกค้าชายหนุ่มร่างเล็กในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นยืนอยู่หน้าเตา มือเรียวสับหมูสามชั้นลงบนเขียงด้วยจังหวะคงที่ ชำนาญจนคิดว่ามีดในมือไม่ต่างจากอวัยวะหนึ่งของเจ้าตัว ดวงตาคมเรียบนิ่งจดจ่อกับวัตถุดิบตรงหน้าท่วงท่าเฉียบคมราวเครื่องจักรชั้นดี แต่น้อยคนนักจะรู้ว่าใต้เปลือกตาเรียบเฉยนั้นซ่อนอดีตอันแสนซับซ้อนของหญิงสาวผู้หนึ่งมิใช่เด็กชายผอมบาง !ลู่ชิงหรู อดีตสายลับจากปลายศตวรรษที่ยี่สิบ ผ่านภารกิจมานับไม่ถ้วน และตายในหน้าที่เมื่อถูกหักหลังโดยเพื่อนร่วมทีม แต่แทนที่จะดับสูญกลับฟื้นในร่างของคุณหนูตกอับแห่งตระกูลขุนนาง ใหญ่ เหตุเพราะมารดาตั้งครรภ์น้องชายผู้มีชะตากาลกิณีต่อตระกูล พวกนางถูกไล่ออกจากจวนใหญ่ต้องระเห็จมาชนบทชีวิตใหม่ที่น่าจะสิ้นหวังกลับถูกหล่อเลี้ยงด้วยความสามารถใหม่ของอดีตสายลับและระบบที่นางสร

บทที่ 2ดวงกาลกิณียามราตรีเริ่มคลี่คลุมเมืองเฟิ่งเซียง แสงจันทร์ลอดม่านไม้สาดเงาเย็นลงบนหลังคาเรือนหลังน้อยที่ตั้งอยู่ชานเมืองไกลตาไฟตะเกียง บริเวณโดยรอบเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำร้องประสานเบา ๆ และเสียงลมหนาวที่พัดกรูอยู่เป็นระยะ บ้านไม้หลังนั้นแม้จะเล็กและสร้างอย่างเรียบง่ายทว่าแม้บ้านหลังนี้จะไม่ใหญ่โต หรือตกแต่งงดงามเช่นจวนใหญ่ แต่ทุกมุมกลับสะอาดสะอ้านและแบ่งสัดส่วนชัดเจน ห้องหนึ่งเป็นของนางกับน้องชาย อีกห้องเป็นของมารดากับป้าเจากลิ่นชาร้อนลอยโชยจากครัวด้านใน ป้าเจาก้าวออกมาพร้อมถาดไม้ ข้างในมีขนมถั่วแผ่นและชาที่แม้มิใช่ชาชั้นดีจากเมืองหลวง แต่ก็หอมละมุนเพียงพอจะปลุกความอบอุ่นให้กลางคืนอันเงียบสงบ“คุณหนูเจ้าคะ ขนมที่ซื้อมาเมื่อวาน บ่าวจัดไว้ให้แล้วนะเจ้าค่ะ”ป้าเจาวางถาดลงบนโต๊ะเตี้ยที่มุมห้อง ก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปยังส่วนที่เป็นตั่งหลังเดียวในบ้านอันมีมารดานั่งซ่อมผ้าในมืออยู่ลู่ชิงหรูกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ใบหน้าราบเรียบแฝงความอ่อนโยน มือเรียวกำลังจับแท่งไม้สองชิ้นประกอบกับแผ่นหนังเก่าอย่างตั้งใจ มีเทียนหรงนั่งอยู่ข้างนาง ตาใสจ้องมองมือพี่สาวขยับไปมาไม่วางตาอ

บทที่ 4เจ้านายของชายชุดดำลู่ชิงหรูถือกล่องไม้ใส่อาหารอย่างระมัดระวัง แล้วก็ออกไปบอกเถ้าแก่ที่ยืนเท้ากำแพงอยู่หน้าครัว“ข้าจะเป็นคนไปส่งเอง”เถ้าแก่เลิกคิ้ว มองอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าจะไปเอง? ทำไมล่ะ?”“อาหารจานนี้...รูปร่างมันแปลกกว่าปกติ คนที่ไม่เคยเห็น อาจไม่รู้ว่ากินอย่างไร”เถ้าแก่ยังลังเลอยู่เล็กน้อย “แต่ก็แค่แนะนำมิใช่หรือ เสี่ยวเอ้อก็ทำได้”“แต่ข้าทำมันเอง” ลู่ชิงหรูพูดเสียงเรียบ แต่ชัดถ้อยชัดคำเถ้าแก่มองสบตานางอยู่ครู่หนึ่ง แม้ไม่พูดอะไรมากแต่ก็เข้าใจดีว่าพ่อครัวที่ใส่ใจในงานของตนมากเพียงใด สุดท้ายจึงพยักหน้าอนุญาต“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถิด...”ลู่ชิงหรูโค้งเล็กน้อย แล้วหันหลังเดินออกจากหน้าครัวไปชายชุดดำยังยืนอยู่หน้าภตตาคาร ท่าทางนิ่งสงบประหนึ่งต้นไม้ ไม่มีคำเอ่ยใดระหว่างเขาและใครสักคนตลอดช่วงที่ยืนรอเลยลู่ชิงหรูเดินตรงไป ยื่นกล่องอาหารให้ ทว่า...มือของนางกลับไม่ยอมปล่อยกล่องง่าย ๆ“ของกินชิ้นนี้...มีวิธีกินเฉพาะตัว” นางเอ่ยเสียงราบ “ไม่ใช่ของท้องถิ่น ข้าผู้เป็นพ่อครัวทำอาหารจานนี้จึงอยากนำไปมันส่งให้ถึงผู้ทานเอง”“ปล่อย”ชายชุดดำพูดขึ้นเรียบราบ ไม่แม้แต่จะมองหน้านางราวกับไม่ได

บทที่ 6คุณชายน้อยอยู่ที่ไหน?“โอ้ย!”“เจ้าทำหยิ่งว่ามีพี่สาวดีอยู่ผู้เดียวตลอด คิดว่าเก่งนักหรือ?”เสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่ ดินถูกปาใส่ตัว เสื้อเขาถูกดึงกระชาก ผิวถลอกและเสื้อผ้าเลอะดินไปทั่ว อาหรงดิ้นขลุกขลักพยายามผลักและตีกลับ แต่แรงของเขาเทียบกับเด็กสามคนได้อย่างไร“อย่า...เจ็บ...” เขาพูดเสียงสั่น คำพูดขาด ๆ หาย ๆเทียนหรงจำคำสอนของพี่สาวได้ อย่าปล่อยให้ใครข่ม แต่หากอีกฝ่ายมีพวกมามากก็ต้องหาช่องทางหนี ไม่ต้องสนศักดิ์ศรีทั้งนั้นเวลาผ่านไปอีกฝ่ายเริ่มเถียงกันเรื่องจะเอาตัวเขาไปไหนต่อ เทียนหรงก็พลิกตัวรวดเร็ว แล้วออกวิ่งเต็มแรง ทิศที่เขาวิ่งไปนั้นแน่นอนว่าพวกเด็กเกเรไม่กล้าตามเข้าไปแน่เป็นภายในป่าไผ่แสนจะมืดทมึนนั่นเอง !เทียนหรงไม่รู้ว่าวิ่งห่างมามากแค่ไหน ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงแดดรอดผ่านปลายยอดไม้ไผ่สูงชะลูดน้อยอยู่แล้ว พอแสงน้อยลงก็ทำให้ดูสลัวเข้าไปใหญ่...แม้ลู่เทียนหรงจะเหนื่อยจนแทบหมดแรง มือถลอก เข่าเจ็บ เสื้อเปื้อนโคลน แต่เขายังไม่ร้องไห้สักแอะ“หรง...จะกลับ...หาพี่”เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงไม่มั่นคงนัก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เด็กน้อยค่อย ๆ เดินต่ออย่างระวัดระ

บทที่ 8เดี๋ยวพี่สอนเจ้าเองเมื่อประตูขนาดใหญ่เปิดออก ลู่ชิงหรูก็ถูกนำเข้าไปในคฤหาสน์โดยบ่าวชายผู้หนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดเลยตลอดทางเขาเดินนำโดยไร้เสียง ฝีเท้าสม่ำเสมอราวเดินตามจังหวะของนาฬิกาล่องหน ความเงียบงันในคฤหาสน์ใหญ่ทำให้ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในสถานที่ร้าง…หากไม่เป็นเพราะเครื่องเรือนที่ประดับไว้อย่างวิจิตรงดงาม บ่งบอกถึงความมั่งคั่งและรสนิยมสูงส่งของเจ้าของบ้าน ลู่ชิงหรูก็คงคิดว่าไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในเรือนนี้เสียแล้วบรรยากาศรอบตัวนางสงบจนเกินไป…กลายเป็นอึมครึมเยือกเย็นเมื่อบ่าวหยุดยืนหน้าห้องหนึ่ง เขาเปิดประตูให้แล้วโค้งตัวถอยออกโดยไม่กล่าวคำใดภายในเป็นห้องรับรองกว้างขวาง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ทุกสิ่งล้วนมีราคา โต๊ะไม้สลักตั้งกลางห้อง หน้าต่างเปิดออกกว้างให้แสงภายนอกส่องลอดเข้ามาภายในบ้างและที่โต๊ะในสุดหลังห้องนั้น ลู่ชิงหรูเห็นบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ เงาร่างสูงในชุดคลุมเข้มกำลังก้มหน้าอ่านตำรา ผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่แค่ท่วงท่าและความสงบในอากัปกิริยาก็ทำให้รู้ว่าเขาน่าจะคือคุณชายหยวนเจ้าของคฤหาสน์นี้ทว่าความสนใจของชิงหรูกลับไปหยุดอยู่ท