Lahat ng Kabanata ng เด็กหวงของพ่อเลี้ยงจอมหื่น: Kabanata 21 - Kabanata 30

ท่ามกลางคอนโดหรูใจกลางเมือง สองวัยรุ่นหนุ่มสาวก็ยังคงบรรเลงเพลงรักกันอย่างไม่เลิกรา นายเต้ทั้งบีบ ทั้งขบ ทั้งเม้ม กัดเบา ๆ ที่หัวนมของแฟนสาวจนมันเกิดรอยไปทั่ว ถึงแม้จะร่างกายจะเต็มไปด้วยร่องรอย แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกสุขเสียวจนร่างกายบิดเร่า มะปรางได้แต่กอดร่างหน้าของแฟนหนุ่มเอาไว้แน่น ริมฝีปากอวบอิ่มพลางส่งเสียงครางอย่างแผ่วเบา นายเต้เองก็ดูดไป ชมไป แสงไฟภายในห้องนอนทำให้กล้องวิดีโอบันทึกภาพเอาไว้อย่างคมชัดทุกท่วงท่า มันเห็นเรือนร่างและใบหน้าสวย ๆ ของมะปรางได้อย่างชัดเจนผิวกายของ มะปราง และ นายเต้ ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการร่วมรักอันเร่าร้อนบนเตียง นายเต้ยังคงขยับสะโพกอย่างต่อเนื่อง แต่จังหวะเริ่มเนิบนาบลงเพื่อให้เธอได้พักและรับรู้ถึงความลึกซึ้ง“พี่เต้เก่งจัง มันเสียวกว่าเมื่อคืนอีกค่ะ” เสียงของเธอกระเส่าด้วยความพึงพอใจ มะปรางโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่นนายเต้โน้มตัวลงจูบซับเหงื่อที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงที่แฝงด้วยความต้องการที่มากกว่านั้น“ปรางยังเจ็บอยู่มั้ย”“ก็ยังเจ็บอยู่นิดนึ่งค่ะ แต่เสียวมากกว่า” มะปรางตอบอย่างซื่อตรง เพราะการสูญเสียความบริสุทธิ์เ

คำปฏิเสธอย่างไม่ใยดีของพ่อเลี้ยงหนุ่มทำเอาปิ่นมณีเสียหน้าต่อหน้าเด็ก ๆ สีหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปรับเปลี่ยนรอยยิ้มกลับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน“แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ...พี่เมธ” ปิ่นมณีพยายามหว่านล้อมให้เขาอยู่ต่อ แต่วรเมธก็ไม่สนใจคำพูดของเธอเมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มตัดสินใจว่าจะไม่นอนที่รีสอร์ตเพื่ออยู่ให้ห่างจากปิ่นมณี และความเข้าใจผิดที่อาจจะเกิดขึ้นระหว่างเขากับมิ่งฟ้า ก่อนที่พ่อเลี้ยงหนุ่มจะเดินทางกลับ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับมิ่งฟ้า เพราะเธอกำชับเอาไว้ว่าไม่อยากให้ปิ่นมณีรู้ เขาจึงทำได้แค่เพียงมองตาเธอ ซึ่งแค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว ที่จะเข้าใจในความหมายที่เขาสื่อออกมาหลังวรเมธกลับไป ปิ่นมณีก็เดินเข้ามาในห้องนอนของมะปรางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ทางเลือกสุดท้ายเพื่อจัดการกับวรเมธให้อยู่หมัด ก่อนจะเริ่มต้นยิงคำถามด้วยความสงสัยกับลูกสาวทันที“ทำไมแกไม่กลับพร้อมมิ่งฟ้า”“ก็หนูมีแฟนแล้วนี่แม่!! จะกลับพร้อมไอ้มิ่งทำไมกัน” มะปรางตอบอย่างหงุดหงิด“แล้วพ่อเลี้ยงได้เป็นคนไปส่งแกกับมิ่งฟ้าที่งานวันเกิดหรือเปล่า”“ค่ะ” มะปรางรีบโกหกทันท

วรเมธนั่งผ่อนคลายอยู่ที่โซฟาหนังชั้นดีบริเวณล็อบบี้ หลังจากเสร็จสิ้นการทำงานมาตลอดทั้งวัน เขากำลังนั่งพักสายตาอย่างเงียบ ๆ เพื่อรอให้ถึงเวลางานเลี้ยงส่งที่จัดขึ้นสำหรับเด็กฝึกงานในจังหวะนั้นเอง ณิชาเลขาสาวที่วันนี้เธอแต่งตัวสวยและพิถีพิถันกว่าทุกวัน ชุดเดรสสีเข้มทรงเข้ารูปที่ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวของเธออย่างเย้ายวน เมื่อเห็นวรเมธนั่งอยู่เธอก็ไม่รอช้ารีบเดินเยื้องกรายมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขาด้วยท่าทางที่เปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจณิชายืนใบหน้าของวรเมธที่นั่งหลับตาผ่อนคลายอยู่ เธอตั้งใจว่ายังไงก็ตามหลังจบงานเลี้ยงคืนนี้ เธอจะหาโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับเจ้านายเพื่อแก้ตัวจากความผิดพลาดเมื่อในอดีต ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้วรเมธไม่ยอมมีอะไรกับเธอและไม่สนใจเธอตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเมื่อเห็นเขากำลังนั่งพักสายตาคล้ายคนหลับ ณิชาจึงตัดสินใจนั่งลงตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ พลางทอดสายตามองไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่เธอหลงใหลอย่างไม่มีวันเบื่อ ฉับพลันความคิดของเธอก็ย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ทำให้เธอจดจำไม่มีวันลืมดวงตาของเลขาฯ สาวมองเจ้านายของเธอด้วยความรักและความเจ็บปวด เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ทำให้เธอจ

เมื่อพิธีจบลง เหล่านักศึกษาฝึกงานก็เริ่มแยกย้ายกันกลับ มะปรางได้โอกาสก็รีบเดินเข้ามาหาวรเมธทันทีอย่างรวดเร็ว เธอฉวยโอกาสเกาะแขนแกร่งของเขาไว้แน่น ด้วยท่าทางออดอ้อนถือสิทธิ์ความเป็นหลานสาวอย่างเต็มที่ ราวกับต้องการประกาศให้ทุกคนรู้ถึงความใกล้ชิดสนิทสนมนี้“พี่เมธขา... ปรางขอกลับด้วยได้ไหมคะ” เธอออเซาะด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดย้อยราวกับคู่รัก วรเมธชะงักไปทันทีกับคำพูดของมะปราง แววตาของเขามีความผิดหวังแฝงอยู่ แต่ก็ยังพยายามควบคุมสีหน้าให้ดูเป็นปกติ ก่อนจะรีบกล่าวตักเตือน“ปราง!!!...เรียกว่าลุงเหมือนเดิมเถอะ มันไม่เหมาะสมรู้มั้ย” เขาย้ำเตือนสถานะความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นอย่างชัดเจน แต่หลานสาวก็ไม่ยอมแพ้ เธอแกะแขนเขาแน่นอีกครั้ง ดวงตาจ้องมองวรเมธด้วยความท้าทายและแฝงความขี้เล่นอย่างไม่รู้สึกรู้สาในคำเตือนของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่เริ่มจะหมดความอดทนกับเธอแล้วจริง ๆ“แต่เมื่อกี้พี่เมธเพิ่งจะบอกเองนี่คะ... ว่าไม่อยากให้ใครเรียกว่าลุง” เธอใช้คำพูดของเขาที่เพิ่งกล่าวบนเวทีเมื่อสักครู่มาเป็นข้ออ้างอย่างชาญฉลาด วรเมธถอนหายใจเล็กน้อยกับความดื้อรั้นของเธอ“มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ปราง!!!! อันนั้นลุงหมายถึงมาร

แม้จะเห็นใบหน้าผิดหวังของอดีตแฟนหนุ่ม แต่มะปรางก็ไม่สนใจความรู้สึกของเขา เธอมองนายเต้หนุ่มรุ่นพี่ด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้เยื่อใย“พี่เต้เลิกสนใจปรางเถอะค่ะ... แม่ปรางไม่ได้ชอบพี่ แล้วถ้าพี่จะจีบมิ่งฟ้า...ตอนนี้มันก็เป็นโอกาสของพี่แล้ว” เธอยื่นข้อเสนอที่หอมหวานให้อดีตแฟนหนุ่ม เพื่อแลกกับการหลุดพ้นจากพันธะ“ไม่เอา!” นายเต้ปฏิเสธเสียงแข็ง“ก็ไหน...พี่บอกว่าชอบมิ่งฟ้าไง” มะปรางเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ“ดูก็รู้ว่ามิ่งฟ้าเค้าไม่ได้ชอบพี่ แล้วอีกอย่าง....มิ่งฟ้าเค้าก็มีเจ้าของหัวใจแล้ว พี่ไม่อยากยุ่งด้วยหรอก” นายเต้ตอบอย่างมีนัยยะ“ใคร!!!” มะปรางถามขึ้นอย่างหงุดหงิด แต่ในใจเริ่มรู้สึกร้อนรนกับคำพูดที่คลุมเครือของนายเต้“ก็พ่อเลี้ยงเมธน่ะสิ” นายเต้เน้นคำพูดนั้นชัดเจน“ไม่จริง!! พี่รู้ได้ไง” มะปรางสวนกลับเสียงหลง หัวใจเต้นรัวด้วยความริษยาที่เริ่มปะทุ“ปรางไม่คิดบ้างเหรอ ว่าคืนนั้นที่เรากลับดึก ๆ พร้อมกัน มิ่งฟ้าก็เพิ่งกลับพร้อมพ่อเลี้ยง...” นายเต้ขยับตัวเข้าไปใกล้มะปรางก่อนจะกระซิบข้างหูเธอ“แล้วคิดดูสิเวลานั้นเราทำอะไรกัน... หึ!! แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่า.... มิ่งฟ้ากับพ่อเลี้ยงเค้าก็อาจจะทำแบบเ