บททั้งหมดของ เด็กหวงของพ่อเลี้ยงจอมหื่น: บทที่ 1 - บทที่ 10

เชียงรายธาราวี ถูกหล่อหลอมขึ้นจากอำนาจเงินตราของวรเมธ ธาราวี มีนักท่องเที่ยวต่างให้ความสนใจที่จะมาพักโรงแรมนี้ เพราะมันคือจุดที่มีทัศนียภาพของเทือกเขาสลับซับซ้อนมาบรรจบกับสายน้ำกกที่คดเคี้ยวเบื้องล่างได้อย่างสวยงาม เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ทอดตัวยาว ชวนให้หลงใหล ชายหนุ่มกำลังยืนมองอาณาจักรของเขาจากมุมสูง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ คำพูดของวรเมธที่เคยเน้นย้ำถึงเรื่องระยะห่างนั้น ไม่ได้ทำให้ลลิตาท้อถอย ตรงกันข้ามมันยิ่งจุดประกายความท้าทายในตัวเธอให้ลุกโชน เพราะเธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอนั้นลึกซึ้งและร้อนแรงมากแค่ไหนร่างระหงยืนนิ่งอยู่อึดใจ ความผิดหวังกัดกินเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าการจะตามรอยพ่อเลี้ยงวรเมธนั้นยากยิ่งกว่าการตามหาสมบัติล้ำค่า แต่ทันใดนั้นโชคก็เข้าข้างเธอ เมื่อสายตาอันแหลมคมเหลือบไปเห็นเงาของร่างสูงใหญ่ที่สะท้อนจากผิวน้ำ...เธอรีบเดินขึ้นไปหาเขาอย่างไม่รีรอ“เมธ!!! ลิตาคิดว่าคุณออกไปข้างนอกซะอีก” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อม ๆ กับร่างระหงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่มั่นคง การมาของเธอไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้เธอจะเป็นคู

ด้วยความรักและความรู้สึกดี ๆ ที่พ่อเลี้ยงวรเมธมีต่อพราวมุก เขาจึงตัดสินใจรับมิ่งฟ้าลูกสาวของพราวมุกเข้ามาอยู่ในความดูแลภายในรีสอร์ต แต่ปิ่นมณีเกิดความอิจฉา เธอจึงไปขอร้องกับวรเมธ เพื่อให้ตัวเองและลูกสาวได้เข้ามาอยู่ในรีสอร์ตแห่งนี้ด้วยเช่นกัน โดยอ้างว่าบ้านของเธอไกลจากที่ทำงาน ซึ่งวรเมธก็ไม่ได้คิดอะไรแต่เรื่องราวยังคงไม่จบลงเท่านั้นเมื่อปิ่นมณีไม่เคยละทิ้งความโลภและความปรารถนาที่จะครอบครองวรเมธและทรัพย์สินของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว และในคืนหนึ่งโอกาสของเธอก็มาถึงขณะที่อินกับแสน เพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงมานั่งสังสรรค์วันเกิดกันที่รีสอร์ต และนั่นก็ทำให้ปิ่นมณีก็ฉวยโอกาสในการเข้าถึงตัวพ่อเลี้ยงหนุ่ม เธอปรนนิบัติดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ก่อนจะสร้างเรื่องราวให้วรเมธเชื่อว่าเธอนั้นได้ตกเป็นของเขาแล้วหลังจากสร่างเมา วรเมธก็ไร้ซึ่งทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องเผชิญหน้ากับความจริง และปิ่นมณีก็ยืนยันว่าเธอไม่ได้ต้องการอะไร นอกจากขอแค่ได้อยู่รับใช้และปรนนิบัติเขาก็พอ ซึ่งนั่นก็คือการเสนอตัวเป็นภรรยาลับ ๆ นั่นเอง วรเมธตกหลุมพรางนั้นในตอนแรกพ่อเลี้ยงหนุ่มปฏิเสธรับข้อเสนอของเธออย่างเด็ดขาด และบอกว่าเขาทำเช่

เสียงเสื้อผ้าที่ถูกกระชากออกจากร่างกายอย่างเร่งรีบ พร้อม ๆ กับลมหายใจที่หนักหน่วง ริมฝีปากของทั้งคู่ไม่ผละออกจากกันภายในห้องนอนของรีสอร์ตที่มีผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มหนาทึบปิดกั้น แสงแดดจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามาได้เพียงเล็กน้อยนั้นพอจะทำให้เรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นอนบิดเร้าอยู่ใต้ร่างกำยำของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ทุกสัมผัสที่เขามอบเธอเป็นไปอย่างเชี่ยวชาญและเร่าร้อน ราวกับกำลังใช้เรือนร่างอันเย้ายวนนี้เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ตึงเครียดจากหลายวันที่ผ่านมากลิ่นหอมของผิวเนื้อที่ถูกความเร่าร้อนจากกายหนาแผดเผาไปทั่วทุกอณู ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ตามแรงอารมณ์ที่รุนแรงของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ลลิตาขยำกลุ่มผมที่ท้ายทอยของเขาแน่นเมื่อวรเมธซุกไซ้ลงไปตามซอกคอและลาดไหล่ของเธอ ความหิวกระหายที่เขามีในยามนี้เป็นเพียงแค่ความปรารถนาทางกายเท่านั้นปิ่นมณี เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักห้องหนึ่งและเดาว่าพ่อเลี้ยงเมธจะต้องอยู่ข้างในนั้นพร้อมกับหญิงสาวคนนั้นที่เธอไม่มั่นใจว่าจะเป็นลลิตาหรือณิชากันแน่ แต่หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยโทสะและความหึงหวง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเคาะประตูอย่างสุภาพก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...เสียงเคาะประต

ร่างกายของเธอแอ่นสะโพกโค้งตัวขึ้นรับแรงกระแทกจากเขาอย่างเต็มใจ ยิ่งเขาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากเท่านั้นในสายตาของเขา“ลึกจังเลยค่ะ เมธขา...อร๊ายยย...ที่รัก อื้ยยย” เธอพูดอย่างขาดห้วง เมื่อเขาเร่งเร้าจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น จนร่างกายของเธอแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา“คุณจะได้หายร่านซะทีลิตา มันต้องแรง ๆ ลึก ๆ แบบนี้แหละ” วรเมธกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและการสั่งสอน แต่ก็เจือด้วยความรัญจวนอย่างที่สุด“ชอบจัง!!!...เวลาที่คุณพูดแบบนี้ อร๊ายย!!! งั้นลิตาไม่เกรงใจแล้วนะคะ” ลลิตาไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกอดรัดเขาไว้แน่น และยอมจำนนต่อการกระทำที่รุนแรง เป็นสิ่งหอมหวานที่เธอยอมแลกเพื่อให้ได้หัวใจของผู้ชายคนนี้“ลงโทษลิตาเลยค่ะ... ผัวขา!!!... ลงโทษเมียให้หนัก ๆ เลยนะคะ ผัวขา..อื้อ!”“ผมให้คุณเรียกผมว่าผัวได้แค่บนเตียงเท่านั้นนะลิตา”“ลิตารู้ค่ะ ก็ลิตารักคุณนี่คะ อร๊ายยย!!!” ตั่บ...ตั่บ...ตั่บ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง สะท้อนความหิวกระหายที่เขาเก็บงำมานาน การขึ้นเตียงกับลลิตา คือการปลดปล่อยตัวตนที่ด

สะโพกสอบของวรเมธยังคงตอกย้ำจังหวะหนักหน่วงบนเรือนกายอ่อนนุ่มอย่างไม่ลดละ ทุกการเสียดสีทำให้ลลิตาครางในลำคอ ซบใบหน้าหวานซบลงกับหมอนสีครีมอ่อน กลิ่นสาบสางของความใคร่และเหงื่อผสมปนเปอยู่ในอากาศใบหน้าของเขาดูห่างเหินไร้ร่องรอยแห่งความอ่อนโยนใด ๆ คล้ายกับว่ากิจกรรมที่เขากำลังทำอยู่นี้เป็นเพียงการระบายความใคร่ตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่เรื่องราวของความรัก“คุณยอมรับความจริงเถอะลิตา...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหูของเธอ มือใหญ่จับเอวคอดของเธอไว้แน่น พร้อมทั้งขยับสะโพกให้เร่งจังหวะขึ้นอีก การกระทำสวนทางกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนตั้งกฎแห่งความสัมพันธ์นี้ขึ้นมาเอง“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก” คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจของลลิตา ขณะที่ความรู้สึกสุขสมจากปลายประสาทกำลังพุ่งทะยาน เธอรู้ดีว่านี่คือการย้ำสถานะของเธออย่างเจ็บปวด ว่าเธอเป็นเพียงของเล่นชั่วคราว เป็นเพียงคนสนิทที่เขาเรียกหาในยามต้องการ... เธอโอบรัดเขาไว้แน่นขึ้นอีก กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงครางที่อาจจะดังเกินไป เธอพยายามคว้าความรู้สึกทั้งหมดที่เขามอบให้ในวินาทีนี้ เพื่อเก็บมันไว้ในความทรงจำ แม้จะเป็นแค่เศษเสี้ยวความรักที่ไม่มีวั