Lahat ng Kabanata ng เด็กหวงของพ่อเลี้ยงจอมหื่น: Kabanata 11 - Kabanata 20

“รีบ ๆ โยกสิ.. ผมไม่ชอบรอนาน!!” ดวงตาคมกริบของเขาลุกวาวด้วยความไม่พอใจในความล่าช้าของเธอที่มัวแต่อ้อยอิ่งและดึงเวลาของเขาให้เนิ่นนานออกไป สิ้นเสียงเขารวบสะโพกกลมกลึงของลลิตาไว้แน่นด้วยสองมือใหญ่ก่อนจะอัดสะโพกสอบสวนขึ้นมาอย่างรุนแรงโดยไม่ปล่อยให้เธอหนีไปจากความเร่งเร้าที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในอกของเขาได้อีกก่อนที่ลลิตาจะได้เริ่มขยับสะโพกตามคำสั่ง วรเมธก็เริ่มสร้างจังหวะของตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง เขากระแทกย้ำ ๆ และสวนขึ้นมาจนแท่งรักอันยาวใหญ่เข้าสู่ส่วนลึกของช่องทางรักของเธอด้วยแรงที่มหาศาล ราวกับเขากำลังลงโทษนางแมวยั่วสวาทอย่างเธอตั่บ...ตั่บ...ตั่บ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้อง แม้ลลิตาจะเป็นผู้ที่นั่งคร่อมอยู่ด้านบน แต่กลับกลายเป็นว่าวรเมธเป็นผู้ที่กำหนดทิศทางของเกมรักทั้งหมด เขาใช้สะโพกดันขึ้นอย่างบ้าคลั่ง บังคับให้ร่างของเธอลอยสูงขึ้นและตกลงมาทับความแข็งแกร่งของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าร่างกายที่บอบช้ำของลลิตาถึงกับสะท้านและโค้งงอ เธอต้องใช้มือยึดไหล่กว้างของเขาไว้แน่นเพื่อทรงตัวไม่ให้ล้ม ริมฝีปากอิ่มหลุดเสียงครางฮือ!!! ที่ปนเปไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่พุ่ง

วรเมธยืนมองอยู่ครู่หนึ่งในความเงียบสงัดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านในใจ มันเป็นความรู้สึกห่วงใยและความปรารถนา ที่ต้องเก็บซ่อนเอาไว้ทุกครั้งที่เห็นเธอ แสงไฟในห้องทำงานทำให้เขามองเห็นถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักของเธอ สุดท้ายเข้าก็ตัดสินใจเอ่ยปากเรียกเธอเพื่อทำลายความเงียบนั้นลง“มิ่งฟ้า!!! เธอยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?” เสียงทุ้มลึกของพ่อเลี้ยงหนุ่มดังขึ้น ทำให้มิ่งฟ้าเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่“อ๋อค่ะ!!! พ่อเลี้ยง... มะปรางฝากให้หนูช่วยจัดการเอกสารพวกนี้ แต่อีกเดี๋ยวก็จะเสร็จแล้วค่ะ”“ฉันนึกว่ามะปรางชวนเธอกลับพร้อมกันเสียอีก” เขาถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย“มะปราง กลับไปพร้อมแฟนเค้าค่ะ หนูไม่กล้าไปเป็น กขค เค้าหรอก” เธอตอบพลางอมยิ้ม“แฟนเค้ามารับเหรอ” วรเมธถามอย่างไม่แน่ใจ“ค่ะ” มิ่งฟ้าตอบรับ วรเมธขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออกมา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้นานแล้ว“นี่งานของมะปรางทั้งหมดเลยใช่มั้ย...” เขาถามเสียงเข้ม“ค่ะ”“งั้น!!!...เธอปล่อยมันไว้ก่อนเถอะ มันเป็นหน้าที่ของมะปรางเค้า ไม่ใช่ของเธอ” วรเมธกล่าวด้วย

ความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้าทำให้เธอต้องแอ่นสะโพกรับการกระทำของเขาอย่างลืมตัว เธอรู้สึกราวกับถูกฉุดกระชากขึ้นไปบนยอดเขาสูง ก่อนจะถูกปล่อยให้ดิ่งลงมาสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสมอย่างไม่มีการเตือน“ฮือออ!!!... พี่เต้!!!... ปราง... ปรางจะฉี่ราดอยู่แล้วพี่เต้... อ๊าาาาา!!!”มะปรางร้องครวญครางไม่เป็นภาษา เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังระรัว เมื่อร่างกายของเธอถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจากลิ้นของเขา เธอรู้สึกถึงแรงบีบรัดในช่องท้องและขาหนีบที่เกร็งตัวอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เธอจะฉีดน้ำรักพุ่งออกมาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก นั่นเป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าเธอเข้าถึงจุดสูงสุดของการปลดปล่อยแล้วนายเต้ยังคงดูดดึงและเชยชมความหวานฉ่ำจากเรือนกายของมะปรางอยู่อีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งความสั่นสะท้านในร่างของเธอลดลงและมะปรางก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้ลมหายใจของเธอกลับคืนสู่ภาวะปกติช้า ๆเขารู้ดีว่ามะปรางเป็นคนเสร็จง่ายและไวต่อการถูกสัมผัสมากเพียงใด เสียงร้องครวญครางที่มีเสน่ห์ของเธอคือสิ่งกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้เขาไม่อาจหยุดได้ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องผ่อนปรนและให้เธอได้หยุดพักชั่วครู

ในวินาทีนั้น ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานเริ่มฉายชัดออกมาจากแววตาที่จ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกที่หนักอึ้งเกินกว่าจะเก็บซ่อนไว้ใต้ความเมตตา และมิ่งฟ้าก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันทรงพลังที่กำลังจะทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอสั่นคลอน“พ่อเลี้ยง พาหนูมาที่นี่ทำไมเหรอคะ” มิ่งฟ้าถามอย่างใสซื่อ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ“เธอก็โตพอแล้วนะ มิ่งฟ้า!!! เธอก็น่าจะรู้...ว่าฉันเลี้ยงเธอเอาไว้ในฐานะอะไร” เสียงทุ้มของเขานุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยน้ำหนักแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้“พ่อเลี้ยงหมายถึงอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ” มิ่งฟ้าถามอย่างใสซื่ออีกครั้ง แต่คราวนี้หัวใจของเด็กสาวเริ่มเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สิ้นเสียงหวานริมฝีปากอุ่นของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน มิ่งฟ้าลืมตัวเผลอตอบรับจูบนั้นอย่างโหยหา จูบของเขาทำเธอขาดสติ มือเรียวโอบรอบคอของเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือจุดเดียวในโลกที่เธอรู้สึกปลอดภัย“ทีนี้เข้าใจหรือยัง หืม์!!” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล เมื่อเขาผละริมฝีปากหยักออกจากริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ “พ่อเลี้ยง!!!” มิ่งฟ้าถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจ ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ“ตกใจทำไม...หืม

ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงแรมที่กำลังเข้าสู่ห้วงราตรี วรเมธจ้องมองดวงตาของมิ่งฟ้าอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานเริ่มฉายชัดออกมาจากแววตาของเขา“พ่อเลี้ยงอย่าค่ะ” มิ่งฟ้าบอกเสียงสั่น แต่หัวใจก็เริ่มเต้นรัว“ถ้าเธอยังเรียกฉันว่าพ่อเลี้ยงอีก...ฉันจะปล้ำเธอตรงนี้แหละ มิ่งฟ้า!!!” เสียงทุ้มของเขานุ่มนวลราวกับมันเป็นเพียงคำพูดเล่น ๆ แต่แววตาเนี่ยสิ! เธอไม่มั่นใจเอาซะเลย เพราะมันเต็มไปด้วยความกระหายหื่น มิ่งฟ้ารู้สึกเช่นนั้น“คุณเมธ!!!” มิ่งฟ้าถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจ ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ“ตกใจทำไม...หืม์!! อีกหน่อยเราก็จะแต่งงานกันแล้ว ทดลองอยู่กันก่อนแต่งจะเป็นไรไป” วรเมธเอียงคอเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าเขินอายของเด็กสาวที่เอาแต่ก้มหน้า ก่อนจะเอ่ยถามอย่างยั่วยวน“อย่าค่ะ!!!...คืนนี้หนูเป็นเมน!!!” มิ่งฟ้าพยายามหาเหตุผลมาปกป้องตัวเอง“อะไรกันมิ่งฟ้า ฉันแค่ขู่เล่น ๆ เอง นี่เธอคิดว่าจะทำจริง ๆ งั้นเหรอ” เขารีบปลอบประโลมเธอ“แต่หนูยังไม่เคย และมันอาจไม่ถูกใจคุณก็ได้” เธอบอกอย่างเป็นกังวล“ถ้าเธอยอม เรื่องนั้นฉันจะจัดการเอง เธอแค่นอนอยู่เฉย ๆ บนเตียงก็พอ” คำพูดของเขาคล้ายคำสั่งแต่แฝงด้วยความเ