All Chapters of Bad Engineer เล่ห์ร้ายวิศวะเลว (บากิ x พะพาย): Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่ 12 - กระต่ายกลายเป็นผู้ล่าNaLong Condominium (21.40น.) ภายในห้องกว้างตอนนี้มีร่างเล็กของคนเป็นแขกนั่งสงบสติอยู่บนโซฟา เมื่อรู้ว่าเจ้าของห้องพยายามหลบหน้าตัวเอง "หึ! จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมเฮียภาม ถ้าหนูรุกขึ้นจนเฮียปวดหัวอย่ามาโทษกันนะ" ลิสนั่งมองเอกสารที่ตัวเองไปหยิบมาจากห้องทำงานของคนที่หายไป ดูจากท่าทางมันจะสำคัญมากนะถ้าหายไปเขาจะทำยังไง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าแชทส่งข้อความหาเขาเหมือนครั้ง ลิส : วันนี้เฮียจะกลับห้องกี่โมงเหรอคะ หลังจากที่ส่งข้อความไปสักพักก็ได้รับคำตอบต่างจากทุกที ภาม : เฮียขอโทษนะหนูลิสลืมทักบอกเลยว่าจะไม่กลับห้อง ลิส : พรุ่งนี้เช้าก็ไม่กลับเหรอคะ ภาม : ขอโทษนะหนูลิส ภาม : พรุ่งนี้เช้าเฮียมีเรียนถ้าหนูไม่อยากอยู่คนเดียวให้เฮียโทรเรียกเจ๊หนึ่งให้ไหม ลิส : ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่อยากให้ใครลำบากอีก ภาม : อย่าพูดแบบนั้นสิ ภาม : เฮียขอโทษนะที่ทำให้หนูไม่สบายใจ ลิส : ไม่เป็นอะไรค่ะ ลิสเข้าใจ ภาม : งั้นหนูลิสรีบเข้านอนนะ ภาม : ฝันดีครับคนเก่ง ลิส : ฝันดีค่ะเฮียภาม ฝันถึงหนูบ้างนะคะ ลิสไม่ลืมที่จะใส่อิโมจิรูปหัวใจลงไปท้ายข้อความ ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาจะไม่

ตอนที 14ริสาที่มองท่าทางของเพื่อนตอนนี้ก็อดทึ้งไม่ได้ 'ยัยเพื่อนคนนี้น่าจะไปเรียนการแสดงมากกว่างานวิจัยนะ' "ไม่เลยทำไมถึงนั้น เฮียต่างที่กลัวว่าหนูจะลำบาก" "อันนี้ของเฮียค่ะ" ลิสรีบยื่นเอกสารในมือตัวเองให้เจ้าของ "ขอบคุณนะครับ" "แล้วนี่จะไปมหาลัยกันเหรอ" "ค่ะ อ่อนี่ริสาเพื่อนสนิทของหนู ริสานี่เฮียภาม" "สวัสดีค่ะเฮียภาม" ริสายกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนจะหันหน้ากลับมาถามเพื่อน "นี่เพิ่งจะแปดโมงเองนะแกเรามีส่งรายงานผลวิจัยอาจารย์ตอนบ่ายสองจะไปอยู่ไหนกันก่อนดีล่ะ" ลิสเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความรู้ใจของเพื่อน เธอนะมาที่นี่ไม่ได้ตั้งใจแค่เอารายงานมาส่งเขาหรอกนะ แต่การได้ไปไหนมาไหนทามกลางสายตาทุกคนในมหาวิทยาลัยด้วยต่างหากคือสิ่งที่ต้องการ "เราไปนั่งรอที่ห้องสมุดก็ได้" "โห่~ นี่ฉันต้องนั่งเงียบ ๆ เป็นคนใบ้ตั้งหลายชั่วโมงเลยเหรอ" "งั้นเอาแบบนี้หนูลิสพาเพื่อนไปนั่งรอเฮียตรงศาลาหลังนี้ เดี๋ยวเฮียส่งรายงานอาจารย์เสร็จจะพาไปกินข้าวดีไหม" "แบบนั้นก็ดีเลยขอบคุณพี่ภามมากนะคะ ไปกันเถอะลิสเดี๋ยวอาจารย์ของพี่เขามา" พูดจบริสาก็ดึงแขนเพื่อนให้เดินตามออกไป ลิสเองก็ไม่ได้อิดออดเธอยิ้มให้ภามอีกครั้งแล

ตอนที่ 16 ภามมองคนที่ยืนคอยตัวเองอยู่ข้างหลัง ทำไมกันนะผู้หญิงที่เขาคบหากันมาตั้งหลายปีเธอเคยน่ารักมากแท้ๆแต่ทำตอนนี้ถึงได้เที่ยวหาเรื่องคนอื่น "ภามคือ..." "พิมพ์ไม่ควรทำแบบนี้นะ" "นี่ภามก็คิดว้าพิมพ์ผิดงั้นเหรอ เป็นอีเด็กคนนั้นนะที่ตบพิมพ์ก่อน" "ถ้าลิสทำแบบนั้นจริงเธอก็ผิด" "ใช่ไหม" "แต่พิมพ์มาที่นี่ทำไม ไหนจะพาเพื่อนตัวเองมาอีกต่อให้โง่ขนาดไหนก็รู้ว่าตั้งใจมาหาเรื่อง แล้วการที่เรียกว่าลิสเป็นกะหรี่มันไม่สมควรมากเลยรู้ไหม แล้วก็อีกเรื่องไม่ใช่แค่ลุงของเพื่อนลิสหรอกนะที่พิมพ์ควรกลัวแต่คุณอาของลิสนะพิมพ์ก็ต้องกลัว จำได้ไหมคนที่ภามฝากให้ดูแลพิมพ์เป็นพิเศษคนนั้นคืออาของลิสและยังเป็นเจ้าของต้นสังกัดพิมพ์" "มะ...ไม่จริงใช่ไหมภาม" พอได้ยินเรื่องนี้พิมพ์ถึงกับช็อก นี่เธอไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าสินะ "จริง!" "ภามช่วยพิมพ์ด้วยนะ ช่วยอย่าให้เธอเอาเรื่องนี้ไปบอกอาเธอ ไม่งั้นอนาคตในวงการบันเทิงของพิมพ์ต้องชะงักแน่" "ลิสบอกแล้วว่าไม่เอาเรื่องก็คงจะไม่บอกหรอก แต่ภามขอเตือนนะพิมพ์เป็นคนที่ถูกจับตามองการที่ทำเรื่องแบบนี้มันไม่เหมาะสมมาก ต่อให้ลิสหรือเพื่อนไม่ใช่ลูกหลานคนใหญ่โตก็ไม

ตอนที่ 18 ลิสยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางด้านนอกหน้าต่างแววตาของเธอก็ดูเปลี่ยนไปทันที มันเต็มไปด้วยความเศร้าจนเหงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกยังทำให้เธอตกใจ 'นี่ฉันแคร์คำพูดของเขามากขนาดนี้เลยเหรอ คงตัดใจยังไม่ได้สินะ' สินใจอาหารสด "ที่นี่เหรอคะเฮีย คนเยอะมากเลยนะ" ลิสมองจำนวนรถที่จอดอยู่กับลูกค้าเดินเข้าออกอดแปลกใจไม่ได้ "ใช่ส่วนใหญ่พวกร้านอาหารก็มาซื้อที่นี่ กำไรแต่ละปีก็ไม่ใช่น้อย ๆ เลยแถมยังจะเปิดแฟรนไชส์ไปทั่วประเทศอีก" "ทำไมเฮียรู้ละเอียดดีจัง" "เฮียเป็นหุ้นส่วนด้วยนะ" "ว้าว~ ถ้าวันไหนหนูจะทำธุรกิจคงต้องมาปรึกษาเฮียแล้ว" "ได้เลย ถ้าถึงวันนั้นเฮียจะให้คำแนะนำอย่างเต็มที่" "ขอบคุณนะคะ" ภามกับลิสเดินเข้ามาด้านในเพื่อซื้อที่นี่มีทั้งผัก เนื้อ อาหารทะเหรือแม้แต่วัสถุดิบแปลก ๆ แพง ๆ ทำเอาคนที่ชอบทำอาหารแบบลิสเลือกซื้อสนุกเผลอแป๊บของจะเต็มรถเข็นแล้ว "ตายแล้วนี่หนูเผลอหยิบเพลินขนาดนี้เลยเหรอคะ เอาออกดีไหมเดี๋ยวกินไม่หมด" "ไม่เป็นไรหนูลิสอีกสองวันเพื่อนจะมาที่ห้องยังไงก็กวนหนูทำอาหารให้หน่อยนะ" "แบบนั้นคงต้องซื้อเพิ่มอีกสองภามอย่าง" จู่ ๆ คนที่บอกว่าตัวเองช้อปเพลินตอนนี้ก็กำลังทำ

ตอนที่ 20 - เรื่องที่รู้สึกผิด ร่างสูงของคนที่เพิ่งเสร็จสมความต้องการไปนั่งสำนึกผิดมองร่างคนกำลังหลับด้วยความว้าวุ่นใจ ทำไมเขาถึงได้เผลอไผลกับความต้องการของตัวเองจนไม่รู้จักยับหยั้งนะ ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนปฏิเสธมาตลอดว่าคิดกับเธอแค่น้องสาวจนยอมให้ถูกเข้าใจผิดว่าชอบผู้ชาย "อือออ" เสียงครางในลำคอของคนที่กำลังหลับทำให้ภามตื่นจากความคิด เขาลุกขึ้นยืนอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเดินตรงไปห้องนอนของตัวเอง ความจริงลิสก็มีห้องของตัวเองนะแต่เขาว่าคอยดูแลเธอจะดีกว่า "นอนตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน" ภามชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะจูบลงบนหน้าผากสวยเบา ๆ พอประตูห้องน้ำปิดลงคนที่ภามคิดว่าหลับกลับลืมตาตื่นเธอยันตัวลุกขึ้น ความจริงเธอไม่ได้หลับหรอกมันไม่ได้หนักอะไรถึงขนาดที่จะเหนื่อยฟุบหลับ แต่ที่ทำแบบนี้เพราะว่าอยากดูน่าทะนุถนอมสักหน่อย "เฮ้อ~ แต่เจ็บเหมือนแหะ ไม่ได้โตแค่ตัวจริงด้วย" ตอนนี้เธออยากรู้จักว่าเขาคิดยังไง แต่ที่แน่ ๆ จากอาการเมื่อกี้ดูท่าทางจะรู้สึกผิดมากอยู่นะ เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องกว้างเขาเป็นคนชอบโทนสีเข้ม ๆ มาแต่ไหนแต่ไหนแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าในห้องนี้จะมีแค่สีขาวกับดำ สายตาของเธอ