All Chapters of ภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด: Chapter 31 - Chapter 39

เสียงครางแผ่วลอดออกมาเมื่อถูกจูบอย่างดุดัน ลมหายใจร้อนของทั้งคู่ที่แลกเปลี่ยนกันจนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียว มือใหญ่สอดเข้าด้านหลัง กดท้ายทอยบังคับให้จูบลึกขึ้น ลิ้นร้อนกวาดชิมทุกซอกทุกมุมราวกับต้องการกลืนกินทั้งตัวอิศราโอบรอบคออีกฝ่ายแน่น ตอบสนองจูบที่เร่าร้อนจนแทบทำให้ร่างทั้งสองหลอมละลายอยู่ตรงนั้นรชานนท์ผลักร่างบางไปติดผนัง มือหนาเลื่อนต่ำลงมาจับสะโพกมนแล้วบีบอย่างมันมือ กดดันจนคนตัวเล็กต้องยกขาเกี่ยวเอวโดยอัตโนมัติ ความแข็งร้อนที่เสียดสีผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ ทำให้เสียงครางหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“อืม~อ๊ะ~”เสียงนั้นเหมือนยั่วยวนจนเขาแทบขาดสติ รชานนท์ฝังจูบไล่ลงมาตามกราม ซอกคอ ขบกัดจนเกิดรอยแดงเข้มเหมือนเป็นเครื่องหมายของความเป็นเจ้าของเสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกปลดออกทีละชิ้น ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น ความร้อนจากผิวกายเปลือยเปล่าเมื่อแนบชิดกันทำให้ทุกสัมผัสรุนแรงยิ่งขึ้น รชานนท์อุ้มคนตัวเล็กขึ้นแนบอก ก้าวยาวพาเข้าไปยังห้องนอน แล้ววางลงบนเตียงกว้างทันทีร่างสูงคร่อมทับลงมาอีกครั้ง สายตาคมฉายชัดด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง มือหนาเลื่อนไปสำรวจทุกส่วนโค้งของร่างกายที่นอนอยู่เบื้องล่างอย่างไม่ร

วันนี้เป็นวันที่อิศราเรียกระดับผู้บริหารเข้าประชุมเรื่องการปรับปรุงโรงงานตามที่เคยได้ทำโปรเจคเอาไว้ ก็คือการสร้างโรงอาหารเพิ่ม สร้างห้องน้ำภายในอาคาร และเครื่องสแกนบัตรเข้า-ออก สำหรับพนักงานที่เพิ่มขึ้นอีกสามจุดส่วนเรื่องของนิกรที่ยักยอกเงินโรงงาน รชานนท์กับวีรภัทรจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง ในระหว่างที่วีรภัทรยังไม่กลับมาจากสิงคโปร์ก็ให้รชานนท์เก็บรวบรวมข้อมูลและหลักฐานทั้งหมดเพื่อจะได้เอาไว้เปิดโปงนิกรทีเดียวในวันประชุมบอร์ดบริหารต้นเดือนหน้าหลังจากเสร็จการประชุมอิศราก็ลงไปเดินดูในไลน์การผลิตกับเฟื่อง ที่เวลานี้มาทำงานเป็นเลขาของอิศราอย่างเต็มตัว เพราะวีรภัทรอยากให้คนที่ทำงานเก่งอย่างเฟื่องมาช่วยงานคนน้องที่อาจจะยังใหม่กับงานบริหาร ซึ่งเฟื่องก็ทำหน้าที่เลขาของอิศราได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่องอิศรามาที่แผนก ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยได้เข้ามาใช้ชีวิตเป็นพนักงานของที่นี่เป็นเวลาหลายเดือน ซึ่งคุณพัชรีกับแจงจิตรก็มาต้อนรับเป็นอย่างดี อาจจะดูเกร็งไปบ้างเพราะที่ผ่านมาทั้งคู่ก็ปฏิบัติกับอิศราในแบบของลูกน้อง พอได้มารู้ว่าที่จริงแล้วเขาคือเจ้าของโรงงาน มันเลยทำให้ทำตัวไม่ค่อยถูกซึ่งอิศราก็ยังคงพูดจ

"ดิฉัน แค่ทำตามคำสั่งของคุณนิกรค่ะ ท่านยืนยันว่าเจ้านี้มั่นคงและไว้ใจได้" คำตอบสั้น ๆ แต่กลับทำให้สิ่งที่เขาสงสัยยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นเย็นวันนั้น รชานนท์ไปส่งอิศราที่ห้องแล้วตัวเขาเองก็ย้อนกลับเข้ามาที่โรงงานอีกครั้งในช่วงค่ำโดยที่ไม่ได้บอกกับอิศราว่าจะมาที่โรงงานเพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องเป็นห่วง และคิดจะตามมาด้วยพอเข้ามาในตัวอาคารของโรงงานก็เห็นไฟห้องบัญชียังสว่างอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปโดยไม่ส่งเสียง เห็นพนักงานบัญชีหญิงคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่หลังโต๊ะ มือสั่นระริกขณะใช้ปากกาลบคำผิดขีดฆ่าตัวเลขบางแถว แล้วเขียนตัวเลขใหม่ทับลงไปอย่างรีบร้อนข้างกายมีเครื่องคิดเลขที่ยังเปิดอยู่ ตัวเลขค้างบนหน้าจอไม่สอดคล้องกับยอดที่เธอกำลังเขียนลงไป แถมบนโต๊ะยังมีกองใบเสร็จและใบเสนอราคาอีกหลายฉบับ บางฉบับถูกถ่ายเอกสารซ้อนกันจนหมึกพร่ามัว เห็นร่องรอยการแก้ไขชัดเจนเสียงฝีเท้าของรชานนท์ที่เดินมาใกล้ทำให้เธอสะดุ้ง พนักงานสาวรีบยกแฟ้มขึ้นมาปิดบังใบเสร็จที่เพิ่งแก้ไขเสร็จ สีหน้าซีดเผือดเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา"ถ้าคุณไม่อยากลำบากต้องหางานใหม่ บอกผมมาเดี๋ยวนี้ว่าใครสั่งให้คุณจัดทำเอกสารพวกนี้?" รชานนท์หย

รชานนท์ส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ แต่ริมฝีปากกลับเผลอคลี่ยิ้มออกมา“พูดไม่หยุดแบบนี้ ทุกคนในบ้านถึงพากันเอ็นดูไงล่ะ”“ก็คุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่แนนน่ารักนี่ครับ แถมอบอุ่นมากด้วย” อิศราตอบกลับพลางเงยหน้าขึ้นมองผ่านเงาสะท้อนในกระจก แววตาที่สบเข้ากับสายตาของรชานนท์ทำเอาบรรยากาศเปลี่ยนไปในทันที จากหยอกล้อกลายเป็นความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจมือใหญ่หยุดเช็ดผมไปชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนลงมาจับไหล่เล็กเบา ๆ นิ้วโป้งเกลี่ยไปตามแนวกระดูกไหปลาร้า ราวกับไม่ทันรู้ตัวว่าแรงสัมผัสนั้นทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย“พี่นน...” เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากอิศรา ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดยิ่งทำให้หัวใจรชานนท์สั่นวูบเขาโน้มตัวลงมาใกล้ กลิ่นสบู่และกลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ที่ลอยเข้ามา มันยิ่งเหมือนเป็นแรงดึงดูดระหว่างกัน“รู้ตัวมั้ย เวลาทำหน้าแบบนี้ มันอันตรายกับพี่แค่ไหน?”คนตัวเล็กเบือนหน้าหลบ แต่ก็ถูกมือใหญ่ดันคางกลับมาให้สบตาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครพูดต่อ ริมฝีปากทั้งสองแนบเข้าหากันอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงยิ่งขึ้นเมื่ออิศราตอบรับโดยไม่ลังเลเสียงหัวใจเต้นดังแข่งกับเสียงหายใจ รชานนท์โอบร่างเล็กขึ

“พี่ก็อยากเปิดตัวว่าเราเป็นแฟนกันกับป๊าแล้วก็แม่ของอิงค์นี่ครับ” รชานนท์บอกพร้อมทั้งรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้แน่นใต้แสงไฟ“กลับห้องกันดีกว่าครับ” อิศราเอ่ยกับอกแกร่ง“ครับ” รชานนท์ตอบ พลางลูบหลังมือเล็กอย่างทะนุถนอมแล้วพากับห้องพักบนเตียงนอนนุ่ม สองร่างเปลือยเปล่านอนกกกอดกันอย่างแนบชิด จมูกโด่งก้มลงหอมเส้นผมสีดำที่มีกลิ่นแชมพูอ่อน ๆ อย่างรักใคร่ คนที่เพิ่งจะเสร็จกิจกรรมบนเตียงเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวโตอย่างรักสุดหัวใจไม่ต่างกัน“รักพี่นนจังเลย” อิศราพูด ก่อนจะผงกหัวทุย ๆ ที่ผมยุ่งนิด ๆ ขึ้นมาจุ๊บที่ข้างแก้มของคนรัก“อย่าอ้อนแบบนี้ เดี๋ยวจะไม่ได้นอนนะครับ” รชานนท์พูดจบก็ก้มลงไปจูบปากแดง ๆ นั่นอย่างมันเขี้ยว“กลัวซะที่ไหนล่ะ” คนตัวเล็กพูดท้าทาย“พี่นนรู้มั้ยว่าอิงค์แอบชอบพี่นนตั้งแต่เราเจอกันวันนั้นเลยนะ”“วันไหน?” รชานนท์เอ่ยถาม“ก็วันที่พี่นนรับอิงค์เข้าทำงานที่โรงงานไง วันนั้นอิงค์เกือบไม่ได้งานแล้วถ้าพี่นนไม่ช่วย” อิศราเล่าต่อ“ตั้งแต่วันนั้นอิงค์ก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องจีบพี่นนมาเป็นแฟนให้ได้ แต่พี่นนกลับเข้าใจผิดว่าอิงค์เป็นเด็กเลี้ยงของพี่วี แล้วก็หาว่าอิงค์จะจับพี่นนเพราะหวังจะก้าวหน