ภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด

ภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-21
Oleh:  เรติมาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
39Bab
655Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ผมชอบผู้จัดการนะครับ” อิศราพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร อิศรามีสติรับรู้ทุกอย่าง “คุณเมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว” “ไม่ครับ ผมรู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่” พูดจบก็ย้ายก้นสวย ๆ ขึ้นมานั่งบนตักของรชานนท์ มือบางคล้องรอบคออย่างเหมาะเจาะ “คุณอิศรา!” “เรียกว่าอิงค์” คนบนตักสั่ง “คุณไม่ควรทำแบบนี้ คุณมีวีรภัทรอยู่แล้วนะอย่าลืมสิ” รชานนท์เตือนสติ ทั้งอิศราและเขาเองด้วย การที่ถูกอิศราคลอเคลียอยู่บนตักแบบนี้เขาเองก็หวั่นไหวไม่น้อยเลย “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่วี”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่1

Udara malam terasa lembap, membalut kulit mereka yang berkeringat di dalam kamar. Lampu gantung tembaga menyinari samar dinding bata yang dingin, kontras dengan desahan hangat dua tubuh yang saling menjelajah. Rafael berdiri di pinggir ranjang dengan tatapan gelap, napasnya berat, sementara Aurora terbaring di bawahnya, rambut pirangnya berantakan di atas seprai putih.

Kemeja Rafael sudah tak beraturan, terbuka hingga dada, menampilkan lekuk otot yang tegang. Tangannya menelusuri tulang selangka Aurora, lalu naik ke rahangnya, mengangkat wajah gadis itu paksa agar menatap matanya.

Aurora menahan napas, tubuhnya bergetar antara takut dan rindu akan sesuatu yang tak bisa ia jelaskan. Rafael mendekat perlahan, mencium bibirnya dengan tekanan yang tak sepenuhnya lembut, seolah mencampur amarah dengan keinginan yang lama terkubur. Ciuman itu memabukkan membakar syarafnya.

Tangannya yang kuat kini bergerak lebih berani, menyusuri tubuh Aurora seolah menandainya, seolah menuntutnya untuk tunduk. Dan ketika jemari mereka saling mencengkeram, ketika napas mereka berpadu dalam satu desahan tertahan, ketegangan di antara mereka memuncak dalam diam yang menggantung.

Namun tepat saat penyatuan itu nyaris terjadi Rafael berhenti.

Tubuhnya kaku.

Kedua tangannya kini mengepal, dan wajahnya menjauh dari wajah Aurora, menatap ke arah jendela yang tertutup tirai tipis. Napasnya memburu, bukan karena gairah, tapi karena gelombang emosi lain yang tiba-tiba menyesakkan dadanya.

Aurora membuka mata, matanya yang masih berkabut menatap Rafael dengan bingung. “Rafael? Kenapa kau berhenti?”

Rafael menoleh perlahan. Matanya gelap, namun bukan lagi karena hasrat.

“Aku…” Suaranya serak, nyaris tak terdengar. “Aku tak bisa. Tidak malam ini.”

Ia bangkit, mengambil kemejanya yang terjatuh di lantai dan memakainya dalam diam.

Aurora duduk, menarik selimut menutupi tubuhnya, berusaha memahami perubahan yang begitu tiba-tiba.

“Apakah aku melakukan kesalahan?” tanyanya pelan.

Rafael menggeleng. “Bukan kau.”

Ia menatapnya lama, seolah mencoba berkata sesuatu yang tertahan terlalu lama. Tapi akhirnya ia hanya berkata:

“Aku hanya... hampir lupa alasan kenapa aku mendekatimu.”

Lalu ia melangkah keluar kamar, meninggalkan Aurora dalam keheningan yang kini berubah menjadi tanda tanya besar.

*** 

Dua bulan lalu, di kantor perusahaannya, Rafael berdiri membeku di depan layar proyektor. Angka-angka laporan keuangan menari-nari dalam grafik yang absurd dan semuanya salah. Celah itu tak akan terlihat oleh sembarang mata, tapi Rafael adalah pria yang membangun sistem ini dari nol. Ia tahu saat sesuatu dipalsukan.

Dan seseorang telah melakukannya berbulan-bulan.

“Cross-check semua akun vendor dalam dua belas bulan terakhir,” perintah Rafael kepada sekretarisnya, Nadine, dengan rahang terkunci.

Beberapa jam kemudian, Rafael melihat rekening bayangan yang telah ditemukan. Didalamnya terdapat transfer bertahap, uang mengalir perlahan tapi pasti ke perusahaan fiktif yang kemudian ditelusuri hingga satu nama.

Edgar Marvelo.

Mitra bisnisnya yang sudah ia percaya selama ini, pria berusia 50an yang berdiri bersamanya saat mereka memotong pita pembukaan gedung baru enam bulan lalu. Rafael tak percaya, sampai ia melihat rekaman email terenkripsi, dan persetujuan tanda tangan digital yang tak terbantahkan.

“Kenapa?” gumam Rafael lirih, berdiri di ruang rapat kosong sambil memandangi kota yang perlahan dibungkus senja. “Kita membangun ini bersama.”

Namun tak ada jawaban. Edgar sudah kabur ke luar negeri sebelum Rafael bisa menuntutnya. Menghilang, seperti pengecut. Meninggalkan nama baiknya, perusahaannya, dan satu-satunya warisannya di kota ini, Aurora Marvelo.

***

Rumah keluarga Marvelo berdiri seperti istana yang kosong. Dinding putihnya masih bersih, halaman rumput masih terawat, namun tak ada kehidupan nyata di dalamnya selain jejak-jejak masa lalu yang tertinggal. Dan kini, satu-satunya pewarisnya kembali.

Aurora berdiri di tengah ruang tamu yang luas, memandangi foto ayahnya yang tergantung di dinding. Senyum Edgar yang tenang di balik pigura emas kini terasa asing. Ia mencoba tersenyum, tapi hatinya merinding. Terlalu banyak yang berubah. Terlalu banyak pertanyaan yang belum terjawab.

Sejak tiba dari Paris dua hari lalu, Aurora tak pernah sekalipun berhasil menghubungi ayahnya. Telepon mati. Email tak dibalas. Aurora tidak mengerti kenapa tiba-tiba ayahnya memutuskan pembiayaan kuliahnya di Paris. Bahkan dia pulang dengan sisa tabungan yang tak seberapa.

“Ayah, kau di mana?” tanyanya, penuh kesal.

Namun hari itu ia tak punya waktu untuk tenggelam dalam pikiran sendiri. Karena sesaat kemudian, suara mesin mobil terdengar di luar. Dari balik jendela, ia melihat seorang pria keluar dari mobil. Pria itu tinggi, gagah, mengenakan jas gelap dan kacamata hitam.

Aurora membuka pintu sebelum bel sempat berbunyi.

“Siapa ya?” tanyanya waspada.

Pria itu melepas kacamatanya perlahan. Mata cokelat gelapnya langsung terkunci pada wajah Aurora. Pandangannya menusuk. Dalam. Seolah mencoba menelanjangi jiwanya.

“Aurora Marvelo?” tanyanya tenang.

“Ya.”

“Aku Rafael Valentino.”

Aurora terdiam. Nama itu familiar. Sangat familiar. Ia pernah mendengarnya dalam satu percakapan telepon ayahnya, atau mungkin dari sebuah artikel bisnis yang samar ia baca. Tapi yang ia ingat pasti Rafael Valentino bukan nama kecil. Rafael adalah pria penting. Seseorang yang punya kuasa.

Dan dari tatapannya, Aurora tahu... kedatangannya bukan untuk bersilaturahmi.

“Aku datang bukan untuk basa-basi,” lanjut Rafael sambil melangkah masuk tanpa diundang. “Kita perlu bicara. Tentang ayahmu.”

Aurora menutup pintu perlahan, membiarkan pria itu masuk ke dalam rumahnya atau lebih tepatnya, rumah ayahnya. Ia mengikuti Rafael ke ruang tamu, lalu duduk berhadapan dengannya.

“Jika kau tahu di mana ayahku, tolong katakan padaku,” ucap Aurora akhirnya. “Aku sudah mencarinya berminggu-minggu.”

Rafael mendengus pelan, mengejek. “Tentu saja kau tidak akan tahu.”

Aurora menatapnya bingung. “Apa maksudmu?”

Rafael bersandar, menyilangkan kaki dan menatapnya tanpa senyum. “Ayahmu mencuri uangku. Meninggalkanku dengan kehancuran. Dan dia menghilang seperti pengecut. Sekarang, dia meninggalkanmu di sini di rumah mewah hasil uang kotor.”

Aurora membeku. “Apa maksudmu uang kotor?”

“Jangan pura-pura tidak tahu, Aurora.” Suaranya menjadi lebih tajam. “Kau wanita cerdas. Tapi jangan bodoh soal bisnis ayahmu. Dia menipuku. Mengambil jutaan dolar dari merger perusahaan kami, memalsukan dokumen, dan melarikan diri. Sekarang, dia mewariskan semua ini padamu. Termasuk... utangnya.”

Aurora bangkit berdiri, suara gemetar. “Aku tidak tahu apa pun tentang itu. Aku tidak pernah terlibat dalam bisnis ayahku. Dia bahkan jarang bercerita!”

“Tapi kau tetap pewarisnya.” Rafael berdiri pula, kini berhadapan langsung dengannya. Hanya beberapa inci memisahkan mereka. “Dan sebagai anak yang baik... kau akan membayarnya.”

“Dengan apa?” desis Aurora. “Aku tidak punya uang sebanyak itu.”

Rafael menyeringai pelan, gelap dan tajam.

“Ada banyak cara untuk membayar. Dan kau akan tahu satu per satu, Aurora Marvelo.”

Aurora menahan napas. Matanya membulat, memandang Rafael yang kini berdiri begitu dekat. Aura lelaki itu seperti badai, dingin dan tak tertebak. Tapi Aurora bukan tipe wanita yang mudah diintimidasi, meskipun seluruh tubuhnya menggigil, ia tetap mengangkat dagu dengan penuh harga diri.

“Bagaimana jika aku menolak?” tanyanya, suaranya pelan namun jelas, seperti tantangan.

Rafael tidak langsung menjawab. Ia menatapnya lama, seolah ingin memastikan bahwa Aurora benar-benar tak tahu apa-apa. Lalu perlahan, senyumnya tumbuh. Tapi bukan senyum ramah. Itu adalah senyum milik seorang pria yang terbiasa menang dalam segala bentuk permainan kotor.

“Kau pikir kau punya pilihan?” balas Rafael, suaranya rendah, nyaris berbisik namun menggema seperti dentuman. Ia melangkah lebih dekat hingga Aurora hampir terdorong mundur.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
39 Bab
บทที่1
โรงงานแอลไลท์ (Alight) โรงงานผลิตหลอดไฟขนาดใหญ่ของประเทศแห่งที่ 2 ในเครือแอลไลท์กรุป ที่ตั้งตระหง่านอยู่ย่านนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อิศรา หรือ อิงค์ พนักงานฝ่ายผลิต ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่โรงงานแห่งนี้ได้เพียงสามเดือน ยืนต่อแถวซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่หน้าโรงอาหาร ซึ่งอีกไม่กี่คนก็จะถึงคิวของเขาแล้วอิศราเลือกที่จะกินข้าวเหนียวหมูปิ้งกับกาแฟเย็นในตอนเช้า มากกว่าที่จะต้องเข้าไปเบียดเสียดในโรงอาหาร ที่พนักงานส่วนใหญ่มักจะมากินมื้อเช้ากันที่นั่น“มาแล้วเหรออิงค์” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังเอ่ยทัก คนที่เพิ่งจะเดินออกมาจากร้านหมูปิ้ง แล้วกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่ม้านั่งบริเวณสวนหย่อมที่ถูกจัดเอาไว้ให้พนักงานเพื่อนั่งพักผ่อน ถึงกับหันไปยิ้มรับให้กับเสียงที่คุ้นเคย“วันนี้รถมาถึงช้าเหรอ?” อิศราเอ่ยถามต้อม เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกับตัวเองต้อมพักอยู่ที่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานหลายสิบกิโล จึงต้องนั่งรถรับส่งที่โรงงานมีให้บริการพนักงานฟรี สำหรับพนักงานที่อยู่ไกลและไม่มีรถมาทำงาน ซึ่งต่างจากอิศราที่พักอยู่อพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ การเดินทางมาโรงงานก็แค่นั่งวินมอเตอร์ไซค์เพียงห้านาทีก็ถึ
Baca selengkapnya
บทที่2
“คุยอะไรกัน? เริ่มงานได้แล้ว ถ้าวันนี้ไม่ได้ยอดตามที่กำหนดก็ต้องอยู่ทำโอทีต่อนะ” เสียงของ แจงจิตร หัวหน้าแผนกเอยขึ้น อิศรากับต้อมเลยต้องหยุดการสนทนาแล้วหันมาสนใจงานที่อยู่ตรงหน้าแทบจะทันที“พี่หวังว่าวันนี้จะได้งานมากกว่าเมื่อวานนะอิงค์ ทำงานมาตั้งสามเดือนแล้ว พี่ยังไม่เห็นว่าอิงค์จะทำงานเร็วขึ้นเลย” แจงจิตรบอกกับลูกน้องในความดูแล“ครับพี่แจง ผมจะพยายามให้เร็วกว่านี้ครับ”“ก็เห็นพูดแบบนี้ตลอด” กาญจนา พนักงานสาวสวยประจำแผนกเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองหน้าเด็กใหม่อย่างอิศราด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างเปิดเผยแต่เธอก็ไม่ชอบขี้หน้าเด็กใหม่แทบจะทุกคนนั่นแหละ เพราะความที่อยู่มาก่อนเป็นเด็กเก่าที่ทำงานมาหลายปี เลยถือว่าตัวเองรู้งานกว่าใคร ถึงอายุของกาญจนาจะรุ่นราวคราวเดียวกับอิศราก็ตาม แถมหนุ่ม ๆ ต่างแผนกก็นิยมชมชอบแวะเวียนมาจีบไม่เว้นแต่ละวัน ตั้งแต่ระดับพนักงานด้วยกันไปจนถึงระดับหัวหน้างาน เพราะความที่เป็นคนหน้าตาสะสวย เธอจึงกลายเป็นดาวเด่นประจำแผนกนี้แต่กาญจนากลับสนใจอยู่แค่เพียงคนเดียวคือ แสน หนุ่มหล่อประจำแผนกวิศวกรของโรงงาน (Engineer) ที่สาว ๆ ฝ่ายผลิตต่างหมายปอง และมีแค่เพียงกาญจนาเท่านั้นที่เค
Baca selengkapnya
บทที่3
ช่วงพักเบรกย่อยสิบนาทีในรอบเช้า อิศราเดินออกมาจากแผนกเพื่อมากดน้ำดื่มจากตู้กดน้ำที่มีอยู่ทั่วบริเวณในตัวอาคาร ส่วนต้อมเลือกที่จะออกไปนั่งพักตรงบริเวณที่พักเบรกไม่ได้ตามมากับอิศราด้วย“อิงค์” เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่ต้องหันไปมอง“พี่แสน”“มากดน้ำเหรอ?”“ครับ” พูดจบ อิศราก็หลีกทางให้แสน เพราะคิดว่าเขาน่าจะมากดน้ำที่ตู้เหมือนกัน“พี่ไม่ได้จะมากดน้ำ เห็นอิงค์ยืนอยู่ก็เลยเดินมาทักน่ะ” แสนบอก พร้อมทั้งมองอิศราด้วยแววตาที่สนใจอย่างเปิดเผย“พี่แสนมีอะไรหรือเปล่าครับ” อิศราแกล้งถาม เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้ามีจุดประสงค์อะไรที่มาคุยด้วยแบบนี้“กลางวันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะอิงค์ พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”“พอดีว่าผมมีนัดกับเพื่อนแล้วครับ ไม่น่าจะสะดวก” อิศราปฏิเสธทันทีนัดอะไรกันล่ะ เขากับต้อมก็กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว แค่หาข้ออ้างที่จะปฏิเสธก็เท่านั้น“ปากบอกว่าไม่ได้สนใจ แต่ทำไมถึงได้มาอ่อยพี่แสนอยู่ตรงนี้ล่ะ” กาญจนาพูดอย่างเอาเรื่อง เดินเข้ามายังคนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ ที่เห็นแสนมายืนคุยอยู่กับอิศราตรงนี้“เราไม่ได้อ่อย แค่เดินออกมากดน้ำ” อิศราบอก เพราะมันก็เ
Baca selengkapnya
บทที่4
“เป็นยังไงบ้างวะ โดนอะไรบ้าง” ต้อมรีบเอ่ยถามทันที หลังจากที่เพื่อนร่วมงานถูกเรียกขึ้นไปพบผู้จัดการใหญ่ กว่าจะได้ออกมาจากห้องผู้จัดการก็ได้เวลาพักเที่ยงพอดี“แค่ตักเตือนน่ะ เพราะยังไม่ได้ถึงกับทำร้ายร่างกายกันรุนแรง แต่ถ้ามีอีกครั้งก็น่าจะถูกพักงาน” อิศราตอบแบบเซ็ง ๆแต่ไม่ได้เซ็งที่ถูกเรียกเข้าไปคุย เซ็งที่ต้องมาเจอกับเขาในสถานการณ์แบบนี้ไง มันดูโคตรแย่ ทะเลาะกันเพราะแย่งผู้ชาย ยิ่งคิดอิศราก็ยิ่งเซ็ง“ก็ดีแล้วนี่ แล้วมึงจะทำหน้าเป็นตูดทำไม” ต้อมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อผู้จัดการก็ไม่ได้ลงโทษอะไร ทำไมอิศราถึงได้ทำหน้าเหมือนกับว่าถูกพักงานอย่างนั้นล่ะ“ก็เพราะผู้จัดการใหญ่ คือคนที่กูตามหามาตลอดหลายเดือนไง คนที่สัมภาษณ์กูวันนั้นคือ กรรมการผู้จัดการใหญ่ ไม่ใช่ฝ่ายบุคคล” อิศราเน้นตำแหน่งของคนที่ตัวเองแอบปลื้มให้ต้อมฟังทีละคำ“อะไรนะ?” ต้อมถึงกับวางช้อนที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากลงแทบจะทันที“เออ ตามที่ได้ยินนั่นแหละ”“ถึงว่า ทำไมไม่เคยเจอเขาเลยเพราะเขาเป็นผู้จัดการใหญ่นี่เอง”“ต้อม กูจะทำไงดีวะ?”“มึงหมายถึงอะไร?”“ก็เรื่องผู้จัดการไง เขาจะต้องมองกูไม่ดีแน่เลย ที่มีเรื่องแบบนั้น แถมยังเป็
Baca selengkapnya
บทที่5
“คุณก็พักที่นี่ด้วยเหรอ?” รชานนท์ เอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเจออิศราที่นี่ เพราะโดยปกติคนที่พักอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นคนทำงานออฟฟิศ หรือไม่ก็พวกที่เป็นเจ้าของธุรกิจแทบทั้งนั้น เพราะค่าเช่าที่นี่ค่อนข้างที่จะสูง เกินกว่าเงินเดือนของพนักงานธรรมดาอย่างอิศราที่จะมาเช่าอยู่“ผู้จัดการ!” อิศราเองก็ตกใจเหมือนกันที่ได้เจอเขาที่นี่ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเจอกันเลยด้วยซ้ำตอนที่อยากเจอกลับไม่เคยเจอ แต่พอไม่อยากเจอไม่กล้าสู้หน้า ก็กลับมาเจอกันง่าย ๆ แบบนี้เลย?“ครับ ผมพักที่นี่” อิศราตอบออกไปอย่างไม่เต็มปากนัก“คุณเพิ่งเข้างานไม่ใช่เหรอ? ผมคิดว่าค่าเช่าที่นี่มันค่อนข้างที่จะสูงเกินไปสำหรับเงินเดือนของคุณหรือเปล่า” รชานนท์พูดเพราะหวังดี กลัวว่าคนตรงหน้าจะมีค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนมากเกินไป เพราะเงินเดือนพนักงานก็ใช่ว่าจะมากมาย แถมเพิ่งจะเข้างานได้ไม่กี่เดือนด้วยแต่อิศรากลับรู้สึกเหมือนถูกคนตรงหน้าพูดจาดูถูกและแบ่งแยกชนชั้น ว่าต้องระดับผู้จัดการแบบรชานนท์เท่านั้นถึงจะพักที่นี่ได้“ทำไมครับ ต้องระดับผู้จัดการเท่านั้นเหรอครับถึงพักที่นี่ได้?”“ไม่ใช่แบบนั้น ผมก็แค่กลัวว่าเงิ
Baca selengkapnya
บทที่6
หลังจากที่มีเรื่องมีราวจนถูกเรียกพบ กาญจนาก็ไม่มาวุ่นวายกับอิศราอีกเลย ถึงจะมีบ้างที่เวลาเจอหน้ากันจะชอบมองอิศรากับต้อมตาขวาง แต่ก็ไม่พูดจาแดกดันอย่างแต่ก่อน ซึ่งมันทำให้อิศราเองก็ทำงานได้อย่างสบายใจแต่กับแสนยังคงเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เจอกันก็ยังคงพยายามที่จะชวนคุยอยู่ตลอด ซึ่งอิศราเลี่ยงได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ยังไม่สร้างปัญหาอะไรมากในช่วงเย็นหลังเลิกงาน วันนี้เป็นวันเกิดของบังอร พี่ในแผนกคนเก่าที่อายุมากที่สุดในแผนกแล้ว น้อง ๆ จึงรวมตัวกันพาไปเลี้ยงวันเกิดให้บังอรที่ร้านอาหารกึ่งผับที่อยู่ในตัวเมือง อิศราเห็นว่าไม่ได้ไกลจากอพาร์ตเมนต์ของตัวเองมากก็เลยตกลงที่จะไปด้วย เพราะบังอรก็ช่วยสอนงานเขาในช่วงที่เข้างานมาแรก ๆ ด้วย บังอรเลยเป็นที่รักของน้อง ๆ ในแผนก ซึ่งกาญจนาเองก็ไปงานนี้ด้วยในตอนแรกต้อมปฏิเสธที่จะไม่ไปงานเลี้ยง เพราะตัวเองอยู่ไกล กว่าจะเลิกก็น่าจะดึกมาก แต่พอมีพี่ในแผนกที่อยู่บ้านไกลเหมือนกันขับรถมาเอง และอาสาไปส่งต้อมตอนกลับ ต้อมจึงยอมที่จะไปงานเลี้ยงด้วย“กินกันเต็มที่เลยนะ วันนี้พี่เลี้ยงน้อง ๆ เอง” บังอรบอก จากที่น้อง ๆ จะพารุ่นพี่มาเลี้ยงวันเกิด กลับกลายเป็นเจ้าของวันเก
Baca selengkapnya
บทที่7
“ไม่คิดว่าจะได้เจออิงค์ที่นี่” เสียงของแสนเอ่ยขึ้น แสนมาเที่ยวที่นี่กับบรรดาเพื่อน ๆ ในแผนกเหมือนกัน และพอเห็นว่าที่แผนกของอิศรามาดื่มที่นี่ แสนก็เลยเดินมาเพราะคิดว่าจะได้เจอกับอิศรา และก็ได้เจอจริง ๆ ทั้งที่กาญจนาก็นั่งอยู่อีกโต๊ะที่ไม่ไกลกัน แต่แสนกลับไม่คิดที่จะเข้าไปทักทายเธอ จนคนที่ถูกเมินได้แต่มองมาที่คนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ“มาเลี้ยงวันเกิดพี่อรน่ะครับ” อิศราตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้อยากจะเจอกันแท้ ๆ แต่แสนก็ตามตอแยไม่เลิกรา“ถ้าอย่างนั้นดื่มกับพี่สักแก้วนะอิงค์” แสนบอก ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มที่คิดว่าแรงที่สุดในร้านจากบาร์เทนเดอร์แล้วส่งให้อิศราอิศรามองแก้วเหล้าที่แสนยื่นให้ตรงหน้าอย่างลังเล ถึงจะรู้ว่ามันก็แค่เหล้าไม่ได้มีการใส่อะไรนอกเหนือจากนั้นลงไป แต่เขาก็ไม่อยากที่จะรับน้ำใจอะไรจากแสนทั้งนั้น“เอาน่าไม่เมาหรอกอิงค์ หรือถ้าเมาพี่ไปส่งที่ห้องก็ได้” แสนยังคงคะยั้นคะยอ แต่อิศราไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเมาสักหน่อย เพราะเหล้าแค่แก้วเดียวมันทำอะไรเขาได้อยู่แล้ว แต่ในเมื่อแสนอยากให้ดื่มเขาก็จะดื่ม แสนจะได้ไปจากโต๊ะของตัวเองสักทีอิศรารับแก้วเหล้ามาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ก่อน
Baca selengkapnya
บทที่8
“แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่ครับ” พูดจบก็สะบัดมือออกจากมือของแสน แล้วรีบเดินออกมาจากในห้องน้ำทันที แต่แสนก็ยังไม่ละความพยายามที่จะตามตื๊อ เดินเข้ามากอดเอวของอิศราจากทางด้านหลังทันที“พี่แสนปล่อยผม พี่เมาแล้วเนี่ย!” อิศราพยายามแกะมือที่กอดรอบตัวออกจากแสน แต่ยิ่งแกะก็เหมือนแสนจะยิ่งรัดมือแน่นขึ้นกว่าเดิม“อิงค์เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ”“ไม่ ปล่อยผมสิ! ถ้าพี่ไม่ปล่อยผมจะตะโกนให้คนช่วยนะ” อิศราขู่ แต่แสนกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิดเดียว อาจจะเป็นเพราะเริ่มจะเมาแล้วด้วย จึงทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา“มีอะไรกัน?” เสียงของคนมาใหม่เอ่ยขึ้น ทำให้อิศราที่กำลังพยายามแกะมือของแสนออกจากเอวของตัวเองรีบเงยหน้าขึ้นมามอง“ผู้จัดการ!” แสนเองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นรชานนท์มายืนอยู่ตรงหน้า และเพราะความกลัวว่าจะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต จึงยอมปล่อยอิศราให้เป็นอิสระแต่โดยดี“คุณสองคนอีกแล้วเหรอ?” รชานนท์มองคนทั้งคู่ที่เพิ่งจะก่อเรื่องเอาไว้ที่โรงงานอย่างไม่พอใจ ถึงตรงนี้มันจะไม่ใช่ที่โรงงาน แต่มันก็อาจจะทำให้เรื่องมันไม่จบตามที่เคยให้คำสัญญาเอาไว้กับเขาเมื่อหลายวันก่อนก็ได้“ตกลงพวกคุณคบกันใช่มั้ย?”“ไม่ใช่ค
Baca selengkapnya
บทที่9
รชานนท์พาคนเมากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในเวลาไม่กี่นาที แต่พอรถขับมาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์อิศราก็หลับคอพับไปแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว จนเดือดร้อนให้เขาต้องแบกอิศราขึ้นหลังแล้วพามาที่ห้องของตัวเองแทน เพราะรชานนท์ก็ไม่รู้ว่าห้องของอิศราอยู่ชั้นไหน เอาไว้รอให้เจ้าตัวสร่างเมาแล้วค่อยให้กลับไปที่ห้องของตัวเองก็แล้วกันรชานนท์พาอิศราเข้ามานอนที่โซฟารับแขก หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ หวังว่าคนเมาจะได้สติตื่นขึ้นมา แต่คนที่แกล้งเมากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ปล่อยให้ผู้จัดการหนุ่มเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อย่างสบายใจเฉิบเสียอย่างนั้น“นอนไปก่อนก็แล้วกัน ตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ค่อยกลับห้อง” รชานนท์พูดกับร่างที่หลับไม่รู้เรื่อง ก่อนที่ตัวเขาเองจะหันไปหยิบผ้าขนหนูแล้วก็ชุดนอนของตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำคนที่แกล้งหลับพอเห็นว่าเจ้าของห้องเข้าห้องน้ำไปแล้ว เลยถือโอกาสลุกขึ้นมาสำรวจห้องของเขาสักหน่อย วีรภัทรบอกว่ารชานนท์มีครอบครัวแล้ว แต่พอมองไปรอบ ๆ ห้องกลับไม่เห็นรูปถ่ายของรชานนท์กับผู้หญิงที่ไหนเลยสักรูปเดียว มีแค่รูปเดี่ยวของเขาที่ใส่กรอบตั้งเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียงเท่านั้น แถมมองไปรอบ ๆ ก็แทบจ
Baca selengkapnya
บทที่10
อิศรากลับมาที่ห้องตัวเองที่อยู่ชั้นถัดลงมาจากห้องของรชานนท์ พร้อมกับความสงสัยมากมาย ที่แกล้งเมาแล้วให้เขาพาไปที่ห้องก็เพราะอยากจะรู้ว่ารชานนท์มีครอบครัวจริงๆ ตามที่พี่ชายบอกมาหรือเปล่า แต่กลับไม่เห็นจะมีอะไรบ่งบอกสักอย่างว่ารชานนท์แต่งงานแล้ว และความสงสัยนี้เขาก็ต้องได้รับคำตอบจากพี่ชายในตอนนี้ด้วยอิศราต่อสายโทรหาวีรภัทรทันที ไม่สนด้วยซ้ำว่าเวลานี้มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว และไม่สนด้วยว่าคนพี่จะหลับไปแล้วหรือยัง“พี่วี! ทำไมรับสายช้าขนาดนี้เนี่ย?” คนน้องโวยวายใส่ปลายสายทันที ที่ปล่อยให้ตัวเองถือสายรออยู่หลายนาที“นี่มันกี่โมงแล้วอิงค์! ดูเวลาด้วย” วีรภัทรตอบอย่างขัดใจ ที่ถูกน้องชายปลุกขึ้นมาทั้งที่ตัวเองเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นานเพราะต้องเคลียร์งานจนดึก“ไหนพี่วีบอกว่าผู้จัดการมีครอบครัวแล้วไง” อิศราเข้าประเด็นทันที ไม่คิดที่จะขอโทษคนพี่ด้วยซ้ำที่โทรมาปลุกพี่ชายดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้“ผู้จัดการไหน?”“ก็คุณรชานนท์ไง พี่วีบอกว่าเขามีครอบครัวแล้ว แต่วันนี้อิงค์ไปที่ห้องเขามา เห็นเขาอยู่คนเดียวไม่เห็นจะเจอภรรยาของเขาเลย”“พี่บอกว่าเขามีครอบครัว ไม่ได้บอกว่ามีภรรยาสักหน่อย”“แล้วมันต่างกันตรงไหน?”“ก
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status