ภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด

โรงงานแอลไลท์ (Alight) โรงงานผลิตหลอดไฟขนาดใหญ่ของประเทศแห่งที่ 2 ในเครือแอลไลท์กรุป ที่ตั้งตระหง่านอยู่ย่านนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อิศรา หรือ อิงค์ พนักงานฝ่ายผลิต ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่โรงงานแห่งนี้ได้เพียงสามเดือน ยืนต่อแถวซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่หน้าโรงอาหาร ซึ่งอีกไม่กี่คนก็จะถึงคิวของเขาแล้วอิศราเลือกที่จะกินข้าวเหนียวหมูปิ้งกับกาแฟเย็นในตอนเช้า มากกว่าที่จะต้องเข้าไปเบียดเสียดในโรงอาหาร ที่พนักงานส่วนใหญ่มักจะมากินมื้อเช้ากันที่นั่น“มาแล้วเหรออิงค์” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังเอ่ยทัก คนที่เพิ่งจะเดินออกมาจากร้านหมูปิ้ง แล้วกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่ม้านั่งบริเวณสวนหย่อมที่ถูกจัดเอาไว้ให้พนักงานเพื่อนั่งพักผ่อน ถึงกับหันไปยิ้มรับให้กับเสียงที่คุ้นเคย“วันนี้รถมาถึงช้าเหรอ?” อิศราเอ่ยถามต้อม เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกับตัวเองต้อมพักอยู่ที่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานหลายสิบกิโล จึงต้องนั่งรถรับส่งที่โรงงานมีให้บริการพนักงานฟรี สำหรับพนักงานที่อยู่ไกลและไม่มีรถมาทำงาน ซึ่งต่างจากอิศราที่พักอยู่อพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ การเดินทางมาโรงงานก็แค่นั่งวินมอเตอร์ไซค์เพียงห้านาทีก็ถึ

ช่วงพักเบรกย่อยสิบนาทีในรอบเช้า อิศราเดินออกมาจากแผนกเพื่อมากดน้ำดื่มจากตู้กดน้ำที่มีอยู่ทั่วบริเวณในตัวอาคาร ส่วนต้อมเลือกที่จะออกไปนั่งพักตรงบริเวณที่พักเบรกไม่ได้ตามมากับอิศราด้วย“อิงค์” เสียงเรียกจากด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังยืนดื่มน้ำอยู่ต้องหันไปมอง“พี่แสน”“มากดน้ำเหรอ?”“ครับ” พูดจบ อิศราก็หลีกทางให้แสน เพราะคิดว่าเขาน่าจะมากดน้ำที่ตู้เหมือนกัน“พี่ไม่ได้จะมากดน้ำ เห็นอิงค์ยืนอยู่ก็เลยเดินมาทักน่ะ” แสนบอก พร้อมทั้งมองอิศราด้วยแววตาที่สนใจอย่างเปิดเผย“พี่แสนมีอะไรหรือเปล่าครับ” อิศราแกล้งถาม เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้ามีจุดประสงค์อะไรที่มาคุยด้วยแบบนี้“กลางวันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะอิงค์ พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”“พอดีว่าผมมีนัดกับเพื่อนแล้วครับ ไม่น่าจะสะดวก” อิศราปฏิเสธทันทีนัดอะไรกันล่ะ เขากับต้อมก็กินข้าวกลางวันด้วยกันทุกวันอยู่แล้ว แค่หาข้ออ้างที่จะปฏิเสธก็เท่านั้น“ปากบอกว่าไม่ได้สนใจ แต่ทำไมถึงได้มาอ่อยพี่แสนอยู่ตรงนี้ล่ะ” กาญจนาพูดอย่างเอาเรื่อง เดินเข้ามายังคนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ ที่เห็นแสนมายืนคุยอยู่กับอิศราตรงนี้“เราไม่ได้อ่อย แค่เดินออกมากดน้ำ” อิศราบอก เพราะมันก็เ

“คุณก็พักที่นี่ด้วยเหรอ?” รชานนท์ เอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเจออิศราที่นี่ เพราะโดยปกติคนที่พักอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นคนทำงานออฟฟิศ หรือไม่ก็พวกที่เป็นเจ้าของธุรกิจแทบทั้งนั้น เพราะค่าเช่าที่นี่ค่อนข้างที่จะสูง เกินกว่าเงินเดือนของพนักงานธรรมดาอย่างอิศราที่จะมาเช่าอยู่“ผู้จัดการ!” อิศราเองก็ตกใจเหมือนกันที่ได้เจอเขาที่นี่ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเจอกันเลยด้วยซ้ำตอนที่อยากเจอกลับไม่เคยเจอ แต่พอไม่อยากเจอไม่กล้าสู้หน้า ก็กลับมาเจอกันง่าย ๆ แบบนี้เลย?“ครับ ผมพักที่นี่” อิศราตอบออกไปอย่างไม่เต็มปากนัก“คุณเพิ่งเข้างานไม่ใช่เหรอ? ผมคิดว่าค่าเช่าที่นี่มันค่อนข้างที่จะสูงเกินไปสำหรับเงินเดือนของคุณหรือเปล่า” รชานนท์พูดเพราะหวังดี กลัวว่าคนตรงหน้าจะมีค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนมากเกินไป เพราะเงินเดือนพนักงานก็ใช่ว่าจะมากมาย แถมเพิ่งจะเข้างานได้ไม่กี่เดือนด้วยแต่อิศรากลับรู้สึกเหมือนถูกคนตรงหน้าพูดจาดูถูกและแบ่งแยกชนชั้น ว่าต้องระดับผู้จัดการแบบรชานนท์เท่านั้นถึงจะพักที่นี่ได้“ทำไมครับ ต้องระดับผู้จัดการเท่านั้นเหรอครับถึงพักที่นี่ได้?”“ไม่ใช่แบบนั้น ผมก็แค่กลัวว่าเงิ

“ไม่คิดว่าจะได้เจออิงค์ที่นี่” เสียงของแสนเอ่ยขึ้น แสนมาเที่ยวที่นี่กับบรรดาเพื่อน ๆ ในแผนกเหมือนกัน และพอเห็นว่าที่แผนกของอิศรามาดื่มที่นี่ แสนก็เลยเดินมาเพราะคิดว่าจะได้เจอกับอิศรา และก็ได้เจอจริง ๆ ทั้งที่กาญจนาก็นั่งอยู่อีกโต๊ะที่ไม่ไกลกัน แต่แสนกลับไม่คิดที่จะเข้าไปทักทายเธอ จนคนที่ถูกเมินได้แต่มองมาที่คนทั้งคู่อย่างไม่พอใจ“มาเลี้ยงวันเกิดพี่อรน่ะครับ” อิศราตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ไม่ได้อยากจะเจอกันแท้ ๆ แต่แสนก็ตามตอแยไม่เลิกรา“ถ้าอย่างนั้นดื่มกับพี่สักแก้วนะอิงค์” แสนบอก ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มที่คิดว่าแรงที่สุดในร้านจากบาร์เทนเดอร์แล้วส่งให้อิศราอิศรามองแก้วเหล้าที่แสนยื่นให้ตรงหน้าอย่างลังเล ถึงจะรู้ว่ามันก็แค่เหล้าไม่ได้มีการใส่อะไรนอกเหนือจากนั้นลงไป แต่เขาก็ไม่อยากที่จะรับน้ำใจอะไรจากแสนทั้งนั้น“เอาน่าไม่เมาหรอกอิงค์ หรือถ้าเมาพี่ไปส่งที่ห้องก็ได้” แสนยังคงคะยั้นคะยอ แต่อิศราไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเมาสักหน่อย เพราะเหล้าแค่แก้วเดียวมันทำอะไรเขาได้อยู่แล้ว แต่ในเมื่อแสนอยากให้ดื่มเขาก็จะดื่ม แสนจะได้ไปจากโต๊ะของตัวเองสักทีอิศรารับแก้วเหล้ามาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ก่อน

รชานนท์พาคนเมากลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในเวลาไม่กี่นาที แต่พอรถขับมาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์อิศราก็หลับคอพับไปแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกตัว จนเดือดร้อนให้เขาต้องแบกอิศราขึ้นหลังแล้วพามาที่ห้องของตัวเองแทน เพราะรชานนท์ก็ไม่รู้ว่าห้องของอิศราอยู่ชั้นไหน เอาไว้รอให้เจ้าตัวสร่างเมาแล้วค่อยให้กลับไปที่ห้องของตัวเองก็แล้วกันรชานนท์พาอิศราเข้ามานอนที่โซฟารับแขก หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ หวังว่าคนเมาจะได้สติตื่นขึ้นมา แต่คนที่แกล้งเมากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ปล่อยให้ผู้จัดการหนุ่มเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อย่างสบายใจเฉิบเสียอย่างนั้น“นอนไปก่อนก็แล้วกัน ตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ค่อยกลับห้อง” รชานนท์พูดกับร่างที่หลับไม่รู้เรื่อง ก่อนที่ตัวเขาเองจะหันไปหยิบผ้าขนหนูแล้วก็ชุดนอนของตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำคนที่แกล้งหลับพอเห็นว่าเจ้าของห้องเข้าห้องน้ำไปแล้ว เลยถือโอกาสลุกขึ้นมาสำรวจห้องของเขาสักหน่อย วีรภัทรบอกว่ารชานนท์มีครอบครัวแล้ว แต่พอมองไปรอบ ๆ ห้องกลับไม่เห็นรูปถ่ายของรชานนท์กับผู้หญิงที่ไหนเลยสักรูปเดียว มีแค่รูปเดี่ยวของเขาที่ใส่กรอบตั้งเอาไว้ที่โต๊ะหัวเตียงเท่านั้น แถมมองไปรอบ ๆ ก็แทบจ