ภารกิจจับผู้ให้อยู่หมัด

โรงงานแอลไลท์ (Alight) โรงงานผลิตหลอดไฟขนาดใหญ่ของประเทศแห่งที่ 2 ในเครือแอลไลท์กรุป ที่ตั้งตระหง่านอยู่ย่านนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่

อิศรา หรือ อิงค์ พนักงานฝ่ายผลิต ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่โรงงานแห่งนี้ได้เพียงสามเดือน ยืนต่อแถวซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่หน้าโรงอาหาร ซึ่งอีกไม่กี่คนก็จะถึงคิวของเขาแล้ว

อิศราเลือกที่จะกินข้าวเหนียวหมูปิ้งกับกาแฟเย็นในตอนเช้า มากกว่าที่จะต้องเข้าไปเบียดเสียดในโรงอาหาร ที่พนักงานส่วนใหญ่มักจะมากินมื้อเช้ากันที่นั่น

“มาแล้วเหรออิงค์” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังเอ่ยทัก คนที่เพิ่งจะเดินออกมาจากร้านหมูปิ้ง แล้วกำลังจะหย่อนก้นลงนั่งที่ม้านั่งบริเวณสวนหย่อมที่ถูกจัดเอาไว้ให้พนักงานเพื่อนั่งพักผ่อน ถึงกับหันไปยิ้มรับให้กับเสียงที่คุ้นเคย

“วันนี้รถมาถึงช้าเหรอ?” อิศราเอ่ยถามต้อม เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่พร้อมกับตัวเอง

ต้อมพักอยู่ที่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานหลายสิบกิโล จึงต้องนั่งรถรับส่งที่โรงงานมีให้บริการพนักงานฟรี สำหรับพนักงานที่อยู่ไกลและไม่มีรถมาทำงาน ซึ่งต่างจากอิศราที่พักอยู่อพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ การเดินทางมาโรงงานก็แค่นั่งวินมอเตอร์ไซค์เพียงห้านาทีก็ถึง

“รถเสียน่ะ เลยต้องรอรถจากอีกสายมารับ ก็เลยมาถึงช้า” ต้อมบอกอย่างเซ็ง ๆ เพราะโดยปกติต้อมจะมาถึงที่โรงงานก่อนอิศราเกือบสิบนาที เพราะรถจะมารับเขาตั้งแต่เช้ามืด

นี่แหละข้อเสียของคนบ้านไกล ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ตีห้าเพื่อนั่งรถมาทำงาน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกดื่น มีเวลาพักผ่อนแค่ไม่กี่ชั่วโมง ต่างจากคนที่พักอยู่ใกล้ ๆ กับโรงงานอย่างอิศราที่ไม่ต้องรีบตื่นตั้งแต่เช้ามืดอย่างเขา

“บอกให้มาอยู่ด้วยกันก็ไม่เชื่อ” อิศราบอก เพราะเขาชวนต้อมตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้มาพักอยู่ด้วยกันที่อพาร์ตเมนต์ แต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธท่าเดียว บอกว่าห่วงคนเป็นแม่ที่ต้องอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง เพราะครอบครัวของต้อมก็มีแค่ต้อมกับแม่เท่านั้น ส่วนคนเป็นพ่อก็เสียไปตั้งแต่เขายังเรียนไม่จบ ต้อมจึงเหมือนเป็นเสาหลักของบ้าน

“รถมันคงไม่เสียทุกวันหรอกน่า ฝากกระเป๋าด้วยเดี๋ยวกูไปซื้อหมูปิ้งก่อน” พูดจบต้อมก็วางกระเป๋าใบเล็กที่พกของใช้จำเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ลงบนโต๊ะที่อิศรานั่งอยู่ แล้วก็รีบเดินไปต่อแถวที่ร้านหมูปิ้งทันที

ทั้งคู่นั่งกินอาหารเช้าง่าย ๆ แค่เพียงไม่นานก็ต้องรีบเข้าไปเตรียมตัวเข้างาน เพราะกฎของที่นี่ต้องเข้างานก่อนเวลาสิบนาที เพื่อประชุมย่อยและรับมอบหมายงานจากหัวหน้าในแผนก

“สรุปมึงเจอพี่ฝ่ายบุคคลสุดหล่อคนนั้นหรือยัง?” ต้อมเอ่ยถาม เมื่อทั้งคู่เข้ามาประจำที่เก้าอี้ของตัวเองในแผนก อิศรากับต้อมนั่งทำงานอยู่ใกล้ ๆ กัน ซึ่งในไลน์การผลิตก็จะมีพนักงานฝ่ายผลิตนั่งทำงานเรียงกันเป็นแถวยาว แต่ละแผนกก็จะทำงานแตกต่างกันออกไป

“ยังเลย กูพยายามมองหาทุกวันก็ไม่เคยเห็น ทั้ง ๆ ที่ก็น่าจะพักกินข้าวกลางวันพร้อมกันทั้งโรงงาน” อิศราบอกอย่างเซ็ง ๆ เพราะตั้งแต่วันสัมภาษณ์งานครั้งนั้น เขาก็ไม่เคยเจอฝ่ายบุคคลที่เป็นคนสัมภาษณ์และรับเขาเข้าทำงานอีกเลย ทั้ง ๆ ที่ก็อยู่โรงงานเดียวกันแท้ ๆ 

อีกอย่างเขาก็เห็นพนักงานออฟฟิศคนอื่น ๆ มานั่งกินข้าวกลางวันที่ในโรงอาหารตลอด แต่เขากลับไม่เคยเจอคนที่อยาเจอเลยสักครั้งเดียว

“หรือเขาจะออกไปกินข้าวข้างนอกวะ? เพราะกูก็เห็นพวกทีทำงานออฟฟิศออกไปกินข้าวกลางวันข้างนอกกันประจำ” ต้อมออกความเห็น

เพราะที่นี่พนักงานออฟฟิศมีอภิสิทธิ์ออกไปข้างนอกได้ในช่วงเที่ยงถึงบ่ายโมง ต่างจากพนักงานธรรมดาอย่างพวกเขา ที่ไม่สามารถออกไปนอกโรงงานได้ตามอำเภอใจ ถ้าจำเป็นต้องออก ก็ต้องได้รับอนุญาตจากหัวหน้างานโดยตรง ซึ่งก็จะยุ่งยากเข้าไปอีก เพราะจะต้องมีใบขออนุญาตออกนอกพื้นที่ วุ่นวายไปหมด เลยตัดปัญหาด้วยการกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารนี่แหละ ถึงอาหารจะเหมือนเดิมแทบจะทุกวันก็ตาม