All Chapters of หยดน้ำตา (The Tear's Trace) NC 25+: Chapter 11 - Chapter 20

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนกว้างของบ้านหลังใหม่ที่ไฟล์จัดเตรียมไว้ แสงจันทร์สลัวรำไรลอดผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาทาบทับร่างของหญิงสาวสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่บนเตียงหนานุ่ม ป๊อปคอร์นยังคงสั่นเทาน้อย ๆ ในอ้อมกอดของไฟล์ ความหวาดกลัวจากสัมผัสหยาบโลนของเน็ทยังคงตกค้างอยู่ในความรู้สึก ราวกับมีรอยราคีเกาะกินผิวเนื้อ ไฟล์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เธอโน้มใบหน้าลงไปซุกที่ข้างหูของคนตัวเล็ก กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าและอ่อนโยนที่สุด "ป๊อปคอร์น... ให้ไฟล์ช่วยลบฝันร้ายพวกนั้นออกไปนะคะ ให้พี่เป็นคนเดียวที่ได้สัมผัสตัวเธอ" ป๊อปคอร์นเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักและความโหยหา เธอนำมือบางที่ยังสั่นเทาไปวางทับบนมือของไฟล์ "ค่ะพี่ไฟล์... ลบมันออกไปที ป๊อปคอร์นไม่อยากจำสัมผัสของใครนอกจากพี่" ไฟล์เริ่มบรรจงประทับจูบลงบนหน้าผากมน ไล่ลงมาที่ปลายจมูก และลงเอยที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะค่อย ๆ ทวีความลึกซึ้งและหนักแน่นขึ้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวาน รสจูบที่คุ้นเคยทำให้นางเอกเริ่มผ่อนคลายและตอบสนองกลับอย่างโหยหา มือหนาของไฟล์เลื่อนไปที่แผ่นหลังบาง ค่อย ๆ รูดซิปชุดนอนขอ

ความจริงที่กรีดลึกพังทลายทุกความเชื่อใจ ป๊อปคอร์นร้องไห้จนแทบสิ้นสติในอ้อมกอดของไฟล์ภายในห้องนอนที่เคยอบอุ่น พ่อกับแม่ที่เธอคิดว่าแค่ "หูเบา" แท้จริงกลับ "เลือดเย็น" ถึงขนาดร่วมมือกับพี่ชายสารเลวเพื่อจัดฉากอุบัติเหตุเกือบพรากชีวิตเธอและไฟล์เพียงเพื่อแยกพวกเธอออกจากกัน ไฟล์ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความโกรธแค้นต่อตระกูลนี้พุ่งพล่าน แต่เมื่อมองดูร่างเล็กที่สั่นเทาเหมือนนกปีกหัก เธอก็จำต้องข่มอารมณ์นั้นไว้ ไฟล์ช้อนตัวป๊อปคอร์นขึ้นในอ้อมแขน พาเดินตรงไปยังห้องน้ำหรูที่เริ่มเปิดน้ำอุ่นรอไว้ "พี่ไฟล์... ฮึก... ป๊อปคอร์นเกลียด... เกลียดทุกคนที่ทำกับเราแบบนี้" เด็กสาวสะอื้นจนตัวโยน "ชู่ว... ไม่ต้องคิดถึงใครแล้วค่ะป๊อปคอร์น" ไฟล์กระซิบเสียงต่ำพลางวางคนตัวเล็กลงในอ่างน้ำวนใบใหญ่ "คืนนี้... ให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่เรื่องของเราสองคนก็พอ" ไฟล์ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกช้าๆ เผยให้เห็นหุ่นสมส่วนราวกับนางแบบ ผิวขาวเนียนของเธอสะท้อนแสงไฟสลัวดูน่าหลงใหล เธอค่อยๆ ก้าวลงไปในอ่างน้ำวน ซ้อนทับร่างเล็กจากด้านหลัง สัมผัสจากผิวกายที่เสียดสีกันท่ามกลางฟองสบู่นุ่มนวลทำให้ป๊อปคอร์นเริ่มโอนอ่อนตาม มือหนาของไฟล์เริ่ม

เรื่องราวยังไม่จบง่ายๆ เมื่อกรงขังเก่าพังทลาย กรงขังใหม่ที่เลือดเย็นกว่าเดิมก็เริ่มคืบขยับเข้าหา...หลังจากเหตุการณ์โกดังร้าง พ่อแม่ของป๊อปคอร์นหนีไปต่างประเทศ ทิ้งให้เธอมีชีวิตใหม่ที่ดูเหมือนจะสงบสุข แต่เมื่อเปิดเทอมใหม่ ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นในโรงเรียน เมื่อตำแหน่ง "ประธานสภานักเรียน" ที่เคยว่างลง ถูกแทนที่ด้วยคนจากตระกูลผู้ดีเก่าที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตนี้ณ โถงทางเดินโรงเรียน (เวลาพักเที่ยง)ป๊อปคอร์นเดินถือสมุดโน้ตไปตามทางเดินเพื่อไปหาไฟล์ที่ห้องสภานักเรียนตามนัด แต่ทว่าเธอกลับถูกกลุ่มนักเรียนหญิงในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบกั้นทางไว้"ขอโทษนะคะ... น้องม.4 ที่ชื่อป๊อปคอร์นใช่ไหม?" เสียงหวานแต่เย็นเฉียบดังขึ้น "พะแพง" เดินก้าวออกมาจากมุมเสา สายตาเธอกวาดมองป๊อปคอร์นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม"คะ... ค่ะ ป๊อปคอร์นเองค่ะ" เด็กสาวตอบเสียงแผ่ว ความรู้สึกกดดันพุ่งเข้าหาเธอทันที"ระเบียบข้อที่ 12 ของโรงเรียน ห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวที่เกินขอบเขตในสถานศึกษา" พะแพงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ "นี่คือใบเรียกพบผู้ปกครอง... อ้อ ลืมไป พ่อแม่เธอไม่อยู่แล้วนี่นา งั้นก็... เชิญที่ห้องส

ความแค้นของ พะแพง พุ่งพล่านถึงขีดสุดเมื่อถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกประจาน แต่มันยังไม่จบ... พะแพงใช้เส้นสายของตระกูลจ้างวานกลุ่มคนนอกให้ลักพาตัว ป๊อปคอร์น ไปยังบ้านพักตากอากาศร้างริมหน้าผาในช่วงเย็นวันถัดมา ก่อนที่ไฟล์หรือเพื่อนๆ จะทันตั้งตัว ภายในห้องนอนมืดสลัวที่ส่งกลิ่นกำยานหอมกรุ่น ป๊อปคอร์นถูกมัดข้อมือไว้กับหัวเตียงไม้แกะสลัก ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เสื้อผ้านักเรียนถูกกระชากออกจนเหลือเพียงชั้นในลูกไม้ที่เปียกชื้นด้วย'หยดน้ำตา' "ในเมื่อฉันไม่ได้ไฟล์... แกก็ต้องไม่เหลืออะไรให้ไฟล์ภูมิใจเหมือนกัน!" พะแพงตะคอก ใบหน้าที่เคยสวยงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยแรงพยาบาท พะแพงหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมาจากกล่องกำมะหยี่ มันคือ 'ของเล่น' ที่ทำจากซิลิโคนเกรดพรีเมียมขนาดเขื่อง พะแพงขึ้นไปคร่อมบนร่างของป๊อปคอร์นอย่างไร้ความปรานี เธอซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างรุนแรง ไม่ใช่จูบที่รักใคร่ แต่เป็นจูบที่ต้องการ 'บดขยี้' และ 'ทำลาย' "อื้อ! พะแพง... อย่าทำแบบนี้... ฮึก... ปล่อยป๊อปคอร์นไปเถอะ" ป๊อปคอร์นเว้าวอนเสียงสั่น "เงียบ!" พะแพงใช้ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าตักขาวเนียนจนขึ้นรอยนิ้วมือแดงฉาน ก่อนจะรวบขาเรียวขอ

กลิ่นน้ำมันเบนซินฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเซฟเฮาส์ที่เริ่มถูกเปลวเพลิงสีส้มแดงโอบล้อม เน็ท ยืนหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางควันไฟ ใบหน้าที่เคยดูดีบัดนี้เสียโฉมจากการถูกไฟลวกบางส่วนขณะที่มันจุดไฟเผาประตูทางออก แววตาของมันไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป"พี่ไฟล์! ป๊อปคอร์นกลัว!" เด็กสาวกอดแขนไฟล์แน่น ร่างกายสั่นระริกเมื่อเห็นเปลวไฟกำลังลามเลียผ้าม่านและเฟอร์นิเจอร์ไม้ไฟล์กวาดสายตามองหาทางหนี แต่ทางออกเดียวถูกเน็ทยืนขวางพร้อมกับขวดน้ำมันในมือ เธอรวบตัวป๊อปคอร์นเข้ามาไว้ในอ้อมกอด "ไม่ต้องกลัว... พี่ไม่มีวันยอมให้มันทำอะไรเราได้"ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามา ความกดดันพุ่งถึงขีดสุดกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่จุดชนวนอารมณ์ดิบในกายของทั้งคู่ ไฟล์ดันป๊อปคอร์นพิงกับผนังห้องที่เริ่มร้อนผะผ่าว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนรักด้วยความบ้าคลั่งไม่แพ้เปลวไฟข้างนอก"ถ้าวันนี้ต้องเป็นวันสุดท้าย... พี่อยากให้ป๊อปคอร์นจดจำสัมผัสของพี่ไว้ให้ลึกที่สุด"ไฟล์ไม่ได้พูดเปล่า เธอประทับจูบที่ร้อนแรงราวกับจะหลอมละลายทุกอย่างลง มือหนาฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกจนกระดุมกระเด็นหายไปในควันไฟ เธอเบียดกายเข้าห